Opinions

Lang geleden zag ik een stuk van deze film, maar nog nooit helemaal. Aangezien Fincher het bij altijd goed doet qua sfeer en beeldtaal, was ik benieuwd.

De grote pluspunten zijn de continue spanning, en de manier waarop nachtelijk San Francisco is beeld wordt gebracht. De stad ziet er prachtig uit, dat doet Fincher echt als geen ander. Ook is Douglas goed gecast. Van kille zakenman tot gebroken en emotioneel wanhopig, hij toont het geloofwaardig.

En toch… de clou wordt eigenlijk direct al prijs gegeven. Het is een spel. En dus heb ik de hele film gekeken met een gemixt gevoel van spanning en van geruststelling. Veel scenes zijn spannend, maar als je bedenkt dat het in scene is gezet neemt dat veel weg. Natuurlijk weten we het tot het slot van de film niet zeker, maar voor mij lag het er erg dik bovenop dat het allemaal niet echt was. Ook de val van het dak, hoe spectaculair ook was voor mij teveel een toevalligheid. Als hij een paar meter meer naar links of rechts was gaan staan was hij alsnog te pletter gevallen. Maar goed, wel een prachtige scene.

Een vermakelijke film die het echt moet hebben van de sfeer en de beelden. Het verhaal is dun, maar Fincher zou zich hierna een ware meester tonen met Fight Club, waarin hij de grenzen tussen realiteit en fantasie nog verder zou oprekken.

3*

Opgezet vanwege de namen van Jeff Bridges en Meryl Streep. Maar nadat ik halverwege merkte dat mijn ogen dichtvielen, toch maar stopgezet. Het cliche toekomstbeeld Kon ik nog wel accepteren, ondanks de Overduidelijke cgi uitvoering. Maar het pijnlijke gebrek aan diepgang bij de karakters maakt dit een moeizame zit. Tel daarbij nog eens de verschrikkelijk kleffe droombeelden op en je hebt een film die mijn tijd niet langer verdient.

Het is mij een raadsel waarom zulke grote namen hun talent verbinden aan een Matige productie als dit.

Niet afgekeken, dus ik onthoud mij van stem.

De trailer beloofde al veel goeds, maar mijn verwachtingen werden gisteravond overtroffen door deze prachtige film. Twee uur lang volop genieten!

Op papier ziet het verhaal er voorspelbaar uit: twee totaal verschillende mensen zijn met elkaar opgescheept, en als kijker vermoeden we dan al dat ze van elkaars werelden gaan leren.
En dat is dan ook precies wat gebeurt. Deze les is dan ook niet het enige dat deze film te bieden heeft, de achtergrond waartegen het speelt maakt het namelijk allemaal veel gelaagder. Het zuiden van de VS was lange tijd (en op sommige plekken helaas nog altijd niet) een pretje om als donkere reiziger te zijn. In deze film wordt het racisme dat in de zuidelijkse staten is blijven nagonzen nadat de slavernij vorige eeuw werd afgeschaft pijnlijk duidelijk gemaakt, keer op keer.
Schrijnend is vooral dat het racisme niet beperkt blijft tot domme hillbilly-praat van dronken zuiplappen. Vrijwel ieder personage is op zijn of haar manier racistisch. Sommige met zichtbaar ongemak, anderen totaal zonder gene, simpelweg omdat ze niet beter weten, of zich verschuilen achter tradities.

Aangezien we deze reis vooral ervaren door de ogen van Tony, krijgen we als kijker te maken met dezelfde verbazing die deze hoofdpersoon voelt waneer zijn baas keer op keer vernederd en anders behandeld wordt. Wij zijn als kijker net zo verontwaardigd als deze grofgebekte, maar eerlijke chauffeur. Des te groter is dan ook het vermaak en de opluchting als hij de situaties op zijn typische manier op weet te lossen.

Hoewel het verhaal erg voorspelbaar verloopt, zit er zoveel warmte in deze film dat je niet anders kunt dan genieten. De vriendschap, het goede acteerwerk, de familiebanden, de humor, de verschillen tussen de elite en de arbeidersklasse, het sjofele New York van de jaren ‘60, het prachtige zuidelijke landschap... en dat alles met een soundtrack die heen en weer gaat tussen mooie klassieke stukken, en swingende soul maken deze film genietbaar vanaf het begin tot het eind.

4,5*

Als kind was ik fan van de boekenserie en dus was ik benieuwd naar de film. Zojuist op Netflix gekeken en ach... het is best leuk. De film trapt prima af maar verzandt helaas in een over de top theater wanneer ze in het park aankomen.
Daarnaast neemt het verhaal zich nogal serieus. Dat vind ik wel een pluspunt, het scheelt een boel flauwe humor en houdt de sfeer vast. (Het moment dat die jongen een scheet liet en ik moest lachen, besefte ik dat dit voor het eerst was). Die plotse humor kwam nogal onverwacht en voelde misplaatst in deze toch best serieuze griezelfilm. Dan meer grappen, of helemaal niet. Als kind had ik dit neo-gotische verhaal wellicht leuk gevonden, en misschien zelfs eng. Maar op 35 jarige leeftijd vraag ik me regelmatig af waar ik nu naar zit te kijken.

In de oorspronkelijke boeken stonden genoeg verhalen die daadwerkelijk eng waren (met name Griezelbus 3 had een paar goede horror verhalen) maar daarvan is hier niets terug te zien. Het blijft een wat overtrokken, Land van Ooit-achtig griezelsprookje. Leuk voor de doelgroep.

2*

Gisteravond deze klassieker weer eens gezien. En dit blijft toch wel echt een leuke film.

Murray is perfect als de cynische egoïstische Phil, die keer op keer dezelfde vervelende dag moet doormaken om uiteindelijk te leren dat het leven niet enkel om hem draait, en hij oprecht moet leren liefhebben. Zowel anderen als hemzelf.

De film deed me denken aan de verhalen over het vagevuur, een plek waar de ziel na overlijden tijdelijk verblijft om te beteren voor het uiteindelijk doorreist naar de hemel.

Ook zag ik in de herhalende dagen een man die letterlijk opgroeit: de eerste dagen gedraagt hij zich rebels en speels als een kind. Hij test de mogelijkheden van het bestaan. De liefde ziet hij slechts als een prestatie en met slinkse truukjes krijgt hij vrouwen het bed in, zoals jongvolwassenen dat kunnen doen. Het is egoïstisch en het maakt hem dan ook niet gelukkig, want oprechte liefde blijft onbereikbaar en een crisis treft hem.
Hierna beseft hij dat hij zijn herhalende dagen ook productief kan inzetten: mensen helpen, een instrument leren spelen en kunst maken. Hij leeft nu niet enkel voor zichzelf, is in staat anderen te zien zonder bijbedoelingen en kan liefhebben. Dat breekt uiteindelijk de vloek waardoor zijn Groundhog day eindelijk voorbij is.

Ons leven kan al snel als een sleur voelen, een herhaling van zetten. De kunst is om te blijven kijken naar de dingen die het leven waarde geven en niet enkel met jezelf bezig te zijn. En zo ligt deze surrealistische film misschien wel dichter bij de werkelijkheid dan menig andere film.

4*

Oh yeah! Dit was een vermakelijke film. Netflix komt ineens met een lekker foute pulpfilm aanzetten in hun aanbod. Ik zag bij de opening al wat voor film dit was, en met die bril op kon ik bijzonder genieten van deze prent.
Want werkelijk elk kenmerk van 80’s pulp komt voorbij: een over de top scenario, een throw away romance, bordkartonnen decors, neppe gore, gedateerde visual effects, laserpistolen, maskers waarbij de rand in de hals te zien is, talloze synthesizer sounds… het feest houdt niet op.

Het verhaal deed me denken aan Death Race 2000, ook al zo’n vermakelijke film. Rome 2033 sleept helaas nogal in het verhaal. Het tempo is erg langzaam, en personages doen lang over hun verhaal. Zelfs in de eindscene, waarin letterlijk de seconden worden afgeteld nemen personages uitgebreid de tijd om hun verhaal zo duidelijk mogelijk te vertellen. Totaal ongeloofwaardig en het haalt de vaart en spanning er flink uit, maar wel grappig.
De vele maquettes in de film konden op mijn sympathie rekenen. Eenvoudige ontwerpen, maar wel stijlvol. Duidelijk nep overigens, maar dat versterkt het cheesy beeld alleen maar ten goede. Dat er meerdere lange shots van deze maquettes in de film zaten was prettig. Dankzij de synthesizer soundtrack eronder kun je een avondje lekker spacen bij deze film.

3*

Het bekende sprookje met een aantal typisch duistere del Toro elementen. Zo voelt de eerste akte bij vlagen meer als een poppen versie van Frankenstein. Ook de scenes in het hiernamaals waren erg duister.

De film is prachtig gemaakt, een ware lust voor het oog. Zoveel detail zie ik maar zelden. Dat is ook meteen de grote troef van deze film.
Een minpunt vond ik de liedjes die in het begin af en toe ineens opkwamen. Ik vond ze niet bij de toon passen, en muzikaal niet zo sterk. De film had dat niet nodig.

Desondanks een mooie filmervaring, die me op het eind niet onberoerd liet.

3,5*