Opinions

De Amerikaanse geschiedenis heeft altijd mijn interesse gehad, en met hedendaagse opstanden van de afgelopen jaren (Ferguson, Charlottesville) in het achterhoofd is deze documentaire bijzonder interessant om te zien. Racisme zoals dat in Amerika bestaat is een bijzonder ingewikkeld probleem, en deze docu brengt de gevolgen van het wegkijken goed in beeld.

We volgen een chronologisch vertelt verhaal, waarbij gestart wordt met de rellen in de jaren 60, die hier worden gezien als voorbode voor de rellen in ‘92. We maken vervolgens een sprong naar de vroege jaren ‘op. Het verhaal van Rodney King is alom bekend, maar andere zwarte slachtoffers van politiegeweld waren nieuw voor mij. Ook het racisme tussen de zwarte bevolking en de Koreaanse was een element wat ik nog niet kende.

De rellen die volgen na de vrijspraak van de agenten (is dit een spoiler? Nou ja, voor de zekerheid dan maar) zijn bijzonder goed gedocumenteerd door alom aanwezige journalisten en nieuwszenders. Dat dit bij tijd en wijlen afschuwelijke beelden van extreme mishandeling en menselijk leed oplevert, is iets waar je zeker op voorbereid mag zijn. Het geweld dat verschillende mensen elkaar hier aandoen is werkelijk misselijkmakend.

Al met al zien we vooral de gevolgen van een falend rechtssysteem en de frustraties van een onderdrukte klasse. Dat levert nare beelden op, die vol menselijk leed zitten, en die op geen enkele wijze te rechtvaardigen zijn, net zomin als het geweld in de King video.
Deze documentaire laat treffend zien dat wanneer opgekropte woede niet gehoord wordt, mensen in opstand zullen komen en voor eigen rechter gaan spelen. De makers nemen gelukkig geen enkel standpunt in in deze documentaire, het is aan de kijker om zelf een standpunt in te nemen.
Uiteindelijk zien we enkel verliezers: talloze doden, gewonden, plunderingen en vernielingen, wat duidelijk de vraag oproept of het het allemaal wel waard was.

Bijzonder intense documentaire, die mij twee uur lang geboeid liet kijken.

“Can we all just get along?” - Rodney King

4*

Leuke biopic over Ritchie Valens. De film ademt ondanks de jaren 50 setting een jaren 80 feel uit, wat vooral te wijten is aan het acteerwerk. Nergens echt storend, maar af en toe nogal over de top.

De film vertelt chronologisch de opkomst van de rock ‘n roll tienerster. De hoofdpersoon blijft helaas een wat vlak personage, en de strijd die zijn broer in zijn schaduw moet voeren als zwart schaap is vele malen interessanter qua psychische ontwikkeling. Het helpt ook niet dat Ritchies opkomst in de muziek heel gemakkelijk gaat; zijn band is meteen enthousiast over hem, en overal waar hij speelt is het direct feest. Hij heeft geen persoonlijke demonen te overwinnen, waardoor het af en roe nogal moeilijk meeleven is met hem. Het enige dat hem echt moeilijk afgaat is zijn relatie, maar dat ligt dan weer aan haar vader, en die strijd is daarnaast nogal plots overwonnen.

Maar los van deze tekortkomingen is La Bamba een dramatische, maar ook vrolijke film, over de jonge jaren van de rock ‘n roll, en eentje die de moeite waard is om eens gezien te hebben.

3,5*

Dit moet één van de meest maffe films zijn die ik ooit heb gezien, los van alle bizarre cult die je af en toe tegenkomt. Voor een grote regisseur is dit een bijzonder vreemde film, met een verhaal dat zoveel vreemde momenten en personages kent, dat het zijn gelijke niet kent.

Het verhaal is best aardig, maar niet gedenkwaardig. Maar vooral de hele setting in dat moderne complex maakt deze film uniek. Een maf sprookje in een hedendaagse setting, waar de meest krankzinnige dingen gebeuren. Geen perfecte film, maar wel eentje die zijn gelijke niet kent. Dat levert niet altijd een goede film op, maar wel een bijzondere ervaring.

Gisteravond zonder enige voorkennis gekeken. Leuk om Morgan Freeman zijn vertrouwde rol van wijze man te zien spelen, en zijn speech is mooi neergezet. Gedurfd ook om zo’n grote naam na één akte al te doden.

Het verhaal deed me af en toe denken aan Gladiator, waarin ook een oud legerleider het op neemt tegen een hoogstaand politicus. En de bad guy hier is al net zo vals, erg goed neergezet.
De setting is wel anders, en lijkt vooral een bijzondere mix van westerse ridders en oosterse krijgers. Mij stoorde het niet.

De grote held Raiden heeft een paar fijne anti-held kenmerken. Zo heeft hij een duister verleden, grijpt hij flink naar de drank en verwaarloost zijn vrouw. Daar hou ik wel van, een stukje imperfecte menselijkheid tussen al die heldentaal.

De film ziet er mooi uit. Dreigende landschappen, kastelen, middeleeuwse dorpen, mistige bossen, en dreigende schaduwen. Het geeft een fijne sfeer.
Minpunt vond ik dat het gebruik van koele filters wel overdadig aanwezig is. Het geeft de film een grauwe look die weliswaar past bij het verhaal, maar ook erg kil aanvoelt.

Een prima film voor wie zin heeft in een wraakverhaal in een mooie setting.

3*

Mooie sfeervolle film over een ongebruikelijke vriendschap tussen kinderen die beide een eenzaam leven leiden, zonder veel begrip van de buitenwereld. Als mix tussen drama en horror vind ik de film zeer geslaagd. De onmogelijke liefde tussen de twee is treffend in beeld gebracht.
De horror is niet van het type gore, maar meer subtiel als in onderhuidse spanning, en een aantal gruwelijke momenten. Niet zozeer gruwelijk in beeld, als wel in de menselijke ervaring van pijn, ellende en doem: de man die niet voor zijn vampier-dochter kan zorgen en uiteindelijk zelfmoord pleegt, de vrouw die beseft een ondode te zijn en kiest voor verbranding door zonlicht. Voor mij is dat wat ware horror is.
De film sleept af en toe wat in tempo, maar de goed gekozen sfeer maakt veel goed. Goed acteerwerk ook. Een bijzonder film.

3,5*

Bijzonder slechte film. Tijd om even van me af te typen.

Nicolas Cage weet vaak in prima B films zijn kunsten te vertonen, maar dit is wel erg onder niveau. Het begint al met verwarrende editing en vervolgens de matige religie-discussie op het vliegveld. Op zich een interessant onderwerp, maar wanneer Chloe haar argumenten wijsneuzerig opdringt, klinken niets dan holle cliches uit haar mond. Het niveau van alle conversaties in deze film is direct gezet.

En zo vergaat het de hele film. Keer op keer wordt er een vorm van diepgang geveinsd, en keer op keer blijkt het gebakken lucht. De uitbarsting van die donkere vrouw is ook zo’n dieptepunt, waarbij we als kijker emotie zouden moeten voelen, maar mij alleen maar verbazing ten deel valt: wie is deze vrouw en waar heeft ze het in godsnaam over? En oja, hoe komt ze aan een pistool in een vliegtuig? Bestaan er geen controlepoortjes meer in Amerika?
De hele vlucht wordt overigens bemand door mensen die wel een dwarsdoorsnede van de Amerikaanse bevolking zullen moeten voorstellen, maar die allen zo karikaturaal worden neergezet dat het de plank volledig misslaat.
Nul sympathie kon ik opbrengen voor één van deze personages. En ik ben iemand die snel meeleeft en huilt bij films.

De rol van die onderzoeksjournalist... de standaard held. Prima, hij acteerde ook nog het best van allen. Maar wat is de meerwaarde dat hij bekend is? Hij filmt een beetje, maar zijn beelden komen nergens in het verhaal terug. Wellicht dat zijn bekende koppie ervoor zorgde dat hij zonder tegenwerking de cockpit mocht inwandelen om de concertkaartjes aan de piloot te geven. Voor zover mij bekend is de cockpit namelijk nog altijd verboden terrein voor passagiers. Ook al heb je daarvoor 5 minuten met zijn dochter gebabbeld.

Het hele religie onderwerp kan mij op zich wel interesseren. Zo was het in The Mist een zijplot, waar ik het goed gedaan vond. En in films als de Da Vinci Code en Angels and Demons wordt er ook goed gespeeld met de kracht van geloof. Hier mist het echter elke geloofwaardigheid en is er daarnaast geen enkele verklaring.
Schijnbaar gaan mensen ineens naar de hemel. Zijn ze dan dus dood? Is dat dan goed? Moeten we dan blij zijn voor ze?

En ondertussen loopt die mooie Chloe maar scene na scene te zuchten en te drentelen door de grote stad. Deze saaie scenes worden regelmatig geprobeerd op te fleuren door onbedoeld komische soundeffecten (als ze die ruit inslaat bijvoorbeeld) en misplaatste jumpscares. Gelukkig vindt ze aan de lopende band voertuigen met de contactsleutels er nog in, blijkt ze spontaan een goede motorrijdster, en heeft ze blijkbaar in een voor ons onbekend verleden op de bouw gewerkt, getuige haar kennis van stoomwalsen.

Een bijzonder lege film die keer op keer diepgang pretendeert. Er zal vast een publiek voor zijn, maar ik ben het niet. Hoewel ik op een gekke manier het ook wel vermakelijk vond, en moet bekennen dat ik (nadat ik besefte wat voor bagger het was), ik hoofdschuddend en met leedvermaak heb zitten toekijken. Zoals ik ook The Room en Troll 2 heb bekeken.

1*

Een van Damme film zonder zijn beroemde kicks. Een kort potje boksen, en dat was het dan wel. Zijn vechtkunsten laat hij achter in Frankrijk, de rest van de film is het zwoegen en zweten in Marokko.

Maar de film is de moeite waard. Ik heb een zwak voor woestijnlandschappen en deze film ziet er mooi uit. Het deed me af en toe denken aan een gevangenisdrama, waarna het werd afgewisseld met cowboy-indianen taferelen. Maar dan de soldaten tegen de berbers. Een boel explosies en geweerschoten volgen, evenals middelmatig drama en helaas een ongeloofwaardig slot.
Maar ik heb met plezier gekeken. Leuk om eens gezien te hebben.

3*

Anderson wordt steeds meer een favoriete regisseur van me. De laatste tijd kijk ik regelmatig films van hem. Nog niet alles van hem heb ik gezien, maar elke keer word ik aangenaam verrast. Afgelopen zondag bij Inherent Vice in Pathe City, en voor dinsdag stond There will be blood in De Uitkijk A’dam op mijn agenda, maar door de gijzeling in de Apple store mocht ik de pub niet uit op het Leidseplein, en miste zo de film. Dus gisteren opnieuw naar de bios, ditmaal naar Anderson nieuwste film: Licorice Pizza.

De film nodigt uit om onderuit te zakken en ruim twee uur lang mee te leven met de twee karakters die hun spel van aantrekken en afstoten geweldig in beeld brengen. Een heerlijk relaxed voortkabbelend verhaal. De prille ontluikende liefde is mooi om te zien, net zoals de jaloezie en de daarop botsende ego’s pijnlijk (herkenbaar) in beeld worden gebracht. Tot het eind toe blijf je je afvragen of deze twee mensen elkaar gaan vinden of niet.

De film bevat veel grappige scenes, en behoudt de positieve feel ook wanneer het het stel tegenzit. De jaren 70 worden daarnaast wederom fantastisch neergezet, daar is Anderson toch echt een meester in.

Een film om zeker vaker te kijken.

4*

Een lekker brutale film van Dick Maas.

Wellicht de bekendste en één van de weinige echte Nederlandse horror films. Als kind zag ik hem al eens, en onlangs kwam ik hem tegen bij de kringloop. Toch maar meegenomen want ik beschouw het als een cultklassieker.

De lift is een erg sfeervolle horror: het grote kille flatgebouw, het gebruik van opvallende lichtkleuren als rood, roze en groen geven de film die heerlijke jaren 80 horror vibe, en daar hou ik wel van. Ook leuk om die typische Nederlandse jaren 80 sfeer te zien, altijd fijn.

Het verhaal is eenvoudig. De kills zijn origineel en hoewel we weinig bloed zien, zijn ze dermate origineel dat je ze wel onthoudt. Ook kent de film een spanning die tot het eind voelbaar blijft en een lekker creepy synthesizer soundtrack. Met enkel het opengaan van een liftdeur, of het verspringen van een lampje weet Maas je al de rillingen te bezorgen.

Minpunten zijn er ook. Het acteerwerk van de bijrollen is vaak middelmatig. Ook het bijverhaal van Adelaar’s vermeende affaire had gemakkelijk gemist kunnen worden.
Het slot in de liftschacht is erg spannend, maar wanneer de computer vernietigd wordt en er spontaan liftkabels beginnen te knappen, wordt het wel erg ongeloofwaardig.

Maar met een vlotte speelduur, aanhoudende spanning, goede sfeer , duistere synthmuziek en originele kills toch een erg leuke film. En voor de originaliteit een extra puntje. Een terechte klassieker in de Nederlandse film.

4*

Een lastige film om te beoordelen. De animatie klassieker van Disney staat hoog in mijn favoriete films aller tijden, en kan ik keer op keer bekijken. Deze remake oogt prachtig, en ik merk dat ik op dezelfde momenten geraakt blijf worden. Dat is een goed teken. Daarnaast is de over de top humor die in het origineel prima past hier wat afgezakt, waardoor het wat echter aanvoelt (ik ben bij dat ze bijvoorbeeld die wilde dieren-dans 'Can't wat to be king' niet volledig in live-action hebben nagemaakt, dat zou belachelijk zijn).

Een mooie versie, enig nadeel is dat je van te voren precies weet wat je kunt verwachten. Wanneer je na de eerste minuten gewend bent aan de fantastische animatie, krijg je vrijwel hetzelfde verhaal als in het origineel. Maar voor de liefhebber moet dat geen probleem zijn.

4*

Wrong bet. Die titel heeft mijn dvd, maar de openingscredits noemen de film Lionheart. Wat een veel betere titel is. Want het is de vechtnaam van van Dammes personage, maar slaat ook op zijn karakter. Daarnaast is dit een actiefilm die veel hart heeft, dus de gewijzigde titel doet meer afbreuk dan goeds.

De onderwereld van New York en LA ziet er lekker smoezelig uit, maar van Damme weet zichzelf al snel op te werken naar een high society wereld waarin rijke mensen grof geld betalen voor illegale gevechten waarin geen regels gelden. Dit levert veel goede vechtscenes op en originele locaties.

Het personage Joshua geeft de film de nodige flair en humor mee, wat nodig is, want ieder ander neemt zichzelf wel erg serieus in de actieprent.
De film eindig sentimenteel maar voor wie er gevoelig voor is, maakt dat de film alleen maar beter. Van Damme vecht in deze film niet voor eer of wraak, maar om een familielid te helpen. En dan mag er best een traan vloeien als dit uiteindelijk lukt.

Boven verwachting!

4*

Toch een halve punt eraf na een paar dagen bezinning.

Logan Lucky is Ocean’s Eleven in het Zuiden van de Verenigde Staten. Nu houd ik wel van dat zuidelijke sfeertje, vandaar dat ik de film een hogere score gun. Maar eerlijk gezegd vond ik het achteraf allemaal niet zo bijzonder. De film pretendeert de gevatheid en de humor van Ocean’s Eleven, met een soortgelijk verhaal en een soortgelijk team van diverse personages. Helaas zijn ze minder grappig, hoewel er genoeg humor in de film voor komt. Daarnaast waren sommige personages erg gezocht: de frisdrankfabrikant... tja, de film zal wel een soort badguy nodig hebben, maar voor het plot had deze kerel net zo goed weg gekund. Zijn rol voegt, los van wat irritatie, niets toe aan het verhaal.

Maar... het is wel een vermakelijke film geworden met erg leuke personages, en met het verstand op nul kon ik erg genieten van deze hillbilly-heist.

Sinds ik ruim twintig jaar geleden Reservoir Dogs zag, was ik benieuwd naar The Lost Boys. Maar op DVD kwam ik hem nergens tegen, en later hadden streamingsdiensten hem niet tot hun beschikking. Gisteren ontdekte ik hem op Pathe thuis, dus kon ik na al die jaren eindelijk deze film kijken. Ik had mijn verwachtingen dus erg hooggespannen.

The Lost Boys is een stijlvolle originele vampierenfilm met een punk twist.
Alles aan deze film schreeuwt 80’s. En vaak op een goede manier. Het campy verhaal, de outfits, de coole stunts, de mooie make-up en de prachtige belichting waarbij het ‘s nachts altijd blauw en mistig is, Ik hou er van.

De twee vampierjagers zijn helaas een wat kinderachtige toevoeging, en hun acteerwerk en humor komt erg gedateerd over, terwijl de rest van de film goed overeind is gebleven na een kleine 30 jaar.

De film kent een aantal fantastische scenes, zoals het moment dat ze aan de brug hangen terwijl de trein over hen heen rijdt. Ook het moment dat dat Michael zijn broertje aan wil vallen die in bad zit, is bijzonder goed en spannend.

Ik had vaak het idee dat ik zat te kijken naar een film over drugsverslaving. Er zijn zoveel paralellen dat ik me niet aan de indruk kan onttrekken dat dit bewust gedaan is. Vooral omdat die kenmerken veelal niet voorkomen kn meer traditionele vampierfilms. Bijvoorbeeld: De typische foute vrienden die maar wat rondhangen, het keer op keer ‘s nachts van huis zijn, het sterke verlangen naar een pepmiddel, de wijze waarop het contact met de omgeving afneemt, de kick van het onsterfelijk wanen, enzovoorts.
Ook de muziek van The Doors (ondanks dat het gecoverd is) draagt hieraan bij. In het clubhuis zien we een grote poster van Jim Morrison, en Michael heeft met zijn donkere krullen, coole houding, leren jack en hang naar gevaar overduidelijk trekken van de legendarische zanger en grootverbruiker van verslavende middelen.

Een indrukwekkende film. The Lost Boys is regelmatig spannend en met genoeg luchtige humor om de vaart er lekker in te houden.

4*

Een aardig vervolg.

De film bevat veel expositie, en het ligt er nogal dik bovenop. Regelmatig overleggen de karakters wat er nu weer gaat gebeuren en welke gevaren op de loer liggen. Dat is op zich niet erg, maar het gebeurt weinig subtiel en het maakt de film voorspelbaar.

Het grootste minpunt echter is het ontbreken van goede personages. Malcolm was in het eerste deel als de excentrieke wetenschapper perfect voor een memorabele bijrol (mijn favoriet) maar als hoofdpersonage werkt zijn karakter minder goed. Zijn vriendin voelt inwisselbaar en chemie tussen hen en zijn dochter ontbreekt. De rest van de cast deed me ook weinig waardoor de spanning ontbreekt op cruciale momenten. Want uiteindelijk wil ik vrezen voor hun levens, en dat gebeurde nauwelijks, ondanks enkele goede actie scenes.

Maar bovenal een aardige film om weer eens gezien te hebben. De film kent mooie beelden en een aantal redelijk spannende scenes. De look van de film is erg jaren 90, en voelt soms wat goedkoper aan dan in het origineel. Maar het geeft het geheel wel een fijne retro sfeer. Destijds in de bios maakte het meer indruk dan thuis op mijn televisie. Deel 1 doet het nog altijd bij mij en is een regelrechte klassieker, maar de rest van de serie is aardig vermaam, maar niet meer dan dat.

3*

Een sympathieke coming of age / coming out film, die keurig de regels van verhaalstructuur volgt. Hierdoor verlopen de gebeurtenissen bijzonder voorspelbaar, maar ach, dat maakt bij dit genre niet zo veel uit. Ik twijfelde even toen mijn vriendin deze film opzette (heb niet zo veel met deze tienerfilms), maar ik kon goed meeleven met de personages, hoewel het allemaal wel erg zonnig en luchtig wordt gehouden.

Ook zijn bepaalde personages (vooral de docenten) wel erg karikaturaal neergezet. Het lijkt alsof Simon en zijn vrienden de enige normale mensen zijn, wat dan wel weer goed getroffen is, want de gemiddelde puber wereld is bijzonder vreemd in hun eigen ogen.

3*