Opinions

Tijdens een weekendje met vrienden in Brugge werd me deze film aangeraden. Ik was dus benieuwd. Misdaad/comedy zegt de omschrijving. Beide genres treffen we aan in in Bruges, hoewel de komedie van een bijzonder droog niveau is. Ik hou ervan dus kon er vaak om lachen.

In Bruges lijkt in de eerste akte meer een promofilm voor Brugge dan daadwerkelijk een misdaadverhaal. We zien veel mooie locaties, pikken wat historische feitjes mee en zien de typische Belgische gezelligheid.

Maar al snel ontvouwt zich een duister misdaadverhaal over berouw, vergelding en vergeving. Dit wordt aangedikt met religieuze symboliek, maar ook regelmatig ontnuchterd met humor.

Een mooie, duistere en sfeervolle film, die tot het eind spannend blijft. Naast misdaad en komedie zou drama ook niet misstaan als genre.

4*

Inception kan gerust een moderne klassieker genoemd worden. En terecht, want de film is prachtig gemaakt, kent spectaculaire actie en heeft een geweldige soundtrack.

Veel van Nolans films hebben vaak als zwakte dat ze enorm om plot draaien: in veel scenes moet er weer iets uitgelegd worden, omdat de universums die hij creëert (Interstellar, Tenet) zich vaak niet aan alledaagse regels houden. Dat schept interessante werelden, maar ook een beperking: de film moet keer op keer uitleggen wat er nu weer gaat gebeuren en daardoor lijken veel scenes meer om expositie te draaien.
En Nolan is daar niet subtiel in: keer op keer leggen de karakters elkaar uit waarom dingen gaan zoals ze gaan, en dat werkt wel, maar het is een vrij grove manier van vertellen die me af en toe tegenstaat. Het maakte me heel bewust van het feit dat de film mij als kijker aan het uitleggen is hoe de wereld van Inception werkt en wat er staat te gebeuren.

Maar los van dit mankement is Inception een achtbaanrit die mij geen moment verveelt. Ik heb bij Nolan vaker het idee dat hij het verhaal ziet als hefboom voor de meest spectaculaire actie en in dat opzicht levert hij topamusement. De schietpartijen in de sneeuw deden me niet veel maar de hal scene is fantastisch. Hoe die scene speelt met de wetten van zwaartekracht is geweldig om te zien.

Het emotionele aspect is tot slot een mooie toevoeging. Dicaprio overtuigt als verbitterde man die de dood van zijn vrouw niet kan verwerken en de onderbewuste problemen die hij met zich mee neemt zijn voelbaar en geloofwaardig. Hoewel het slechts een beperkt deel inneemt van de totale film, is het genoeg om deze spektakel actiefilm een klein, maar warm hart mee te geven.

4*

Wederom een middelmatige Indiana Jones.

Deze laatste Indiana is niet slecht. Het punt is alleen dat het hier gaat om een Indiana Jones film, en dan ligt de lat hoog.

De Dollars trilogie van Leone is de beste trilogie allertijden, maar de originele Indiana Jones trilogie had dat vrijwel geëvenaard. Alle drie topfilms. Helaas kwam daar het middelmatige Crystal Skull achteraan en nu wederom een film met een herhaling van zetten, waardoor de franchise in zijn totaliteit helaas, net als bij Star Wars met elke film een beetje aan kracht inboet.

Weer worden de nazi’s uit de kast getrokken. Niet echt origineel meer. Het hele tijdreis gegeven vind ik leuk gevonden, en kan ik wel waarderen. De zoektocht naar de magische klok is aardig. De duikscene is spannend, maar verder kabbelt het nogal. Niet slecht, maar ook niet altijd spannend.

Deze film heeft namelijk dezelfde mankementen als de vorige film. Oninteressante bijrollen en vijanden die weinig indruk maken bijvoorbeeld. Vaak is er ook weer een lelijke belichting, waardoor zelfs simpele buitenscenes er nog nep uitzien.
Maar veel storender is het doorlopende gebruik van CGI. Ik snap ook wel dat Ford niet echt op een paard door de metro gaat rennen. Maar moet het elke close van hem echt zo nep en ongeloofwaardig lijken?
Net zo als de scene waarin Helena in de regen op volle snelheid met een motor achter een vliegtuig aan rijdt om op de wielbasis te springen… tja…

De film leunt net als veel huidige vervolgen en remakes vooral op de iconische staat van de originele films. En eerlijk is eerlijk: ik krijg na afloop zin om weer Raiders, Doom of Crusade aan te zetten. Dat zijn films met echt grappige scenes, goede verhalen, leuke bijfiguren en spannende actie. Alles wat deze film toch wel in die mate mist helaas.

Een krappe 3*

De minste Indiana Jones.

Als groot fan van de oorspronkelijke delen keek ik destijds echt uit naar deze film. Ik was dan ook enigszins teleurgesteld na de film gezien te hebben. Niet dat het nu echt heel slecht is allemaal, er zijn genoeg goede scenes en mooie momenten, zoals de motor-achtervolging. Maar vergeleken met de oudere films is het allemaal wat braaf, wat netjes, teveel CGI en te onsamenhangend. Sommige scenes zijn ronduit slecht en overbodig, zoals de veelbesproken nuke-the-fridge scene en de Tarzan-liaan-scene.

Persoonlijk heb ik nooit moeite gehad met de aliens. In de oudere films worden Bijbelse taferelen, voodoo en magische stenen gepresenteerd, dus in een jaren 50 cold-war setting vind ik aliens een heel logische keus. Vooral als je bedenkt dat Indiana Jones altijd leentjebuur heeft gespeeld bij B-movies. Jammer genoeg wordt de spanning naar de aliens slecht opgebouwd (bij de Ark werd er vaak gewaarschuwd en wilde je uiteindelijk echt weten wat erin zat). Bij deze film had ik dat niet. Komt bij dat de cgi echt lelijk is in de laatste scenes, en dat van de man die nota bene met Jurassic Park als eerste liet zien hoe het wél moet. Opmerkelijk.

Crystal skull is prima vermaak voor een keer, maar na afloopt blijf je met het gevoel achter dat het allemaal niet zo bijzonder was. Vanavond maar weer eens Temple of Doom opzetten.

3*

Indiana Jones and the temple of doom.

De titel alleen al is geweldig. De toon is direct gezet, want dit is geen gezellige film. In plaats van Bijbelse oudheden moet Indi nu op zoek naar een magische steen, en stuit hierbij op een duivelse sekte, wat vervolgens de meest duistere en gewelddadige Indiana Jones film oplevert.

De film start vlot met een ietwat kolderieke scene in een Chinees restaurant, met een boel slapstick-achtige elementen. Ook de achtervolging die daarop volgt houdt de luchtige toon vast. Pas wanneer Indi en zijn vrienden in India aankomen, verandert de toon van de film, om vrijwel tot het eind toe duister te blijven. De vleermuizen en de bloederige standbeelden die ze op hun weg tegen komen verraden weinig goeds.

De film bevat een aantal thema’s die eerder in een horrorfilm thuis lijken te horen dan in een avonturenfilm: mensenoffers, bloeddrinken, beheksing, voodoo, het uitrukken van een hart. Daarnaast zien we ook veel andere narigheid: kinderarbeid en kindermishandeling (zelfs Indi slaat zijn maatje wanneer hij behekst is, in welke film zie je een held een kind slaan?). Toch blijft de film de avonturenfeel vasthouden, waardoor het nooit echt griezelig wordt, maar wel degelijk spannend blijft.

Als liefhebber van pulp en B films vind ik die sfeer het beste getroffen in deze film. Indiana Jones is een eerbetoon aan oude avonturenfilms, en dat zie je aan de actie, maar ook aan de typische studiosettings. Met name het paleis en de offerzaal vind ik prachtig: balancerend op het randje van kitsch. Of wellicht iets eroverheen. Het komt de campy sfeer alleen maar ten goede,

Klein minpunt vind ik dat de karakters naast Indi minder leuk zijn dan in de eerste film. Short is oké en vaak erg grappig. Willie, ondanks haar hysterische gegil kan ik gaandeweg ook wel waarderen. Gelukkig groeit haar karakter in de film, want in de eerste akte is ze niet om uit te staan.

Temple of doom schiet uit de startblokken en dendert twee uur lang voort als een ontspoort mijnkarretje. Een avonturenfilm zoals ze moeten zijn: spannend, grappig, en af en toe flink over de top.

4,5*

Tarantino levert met Inglourious Basterds misschien wel zijn meesterwerk af. (Oke, op Pulp Fiction na wellicht) een fantastische filmervaring, waar het vakmanschap vanaf spat.

Prachtige lange scenes, die soms minifilms op zichzelf lijken te zijn: de opening natuurlijk, de barscene, maar ook de hinderlaag waarin we kennis maken met de bearjew... Tarantino hint duidelijk naar oude westerns in sfeer, tempo en spanningsopbouw en doet dat hier (ondersteund door Ennio Morriccone’s muziek) gek genoeg veel effectiever dan in Django en The Hateful Eight. Dat levert scenes op die je op het puntje van je stoel bekijkt.

Het verhaal is een mix van wraak en een liefdesdrama. Een film over achteloos Nazi’s afslachten... waarom niet? Fantastisch hoe Tarantino Nazis hier neerzet als domme marionetten die alleen maar denken aan hun derde Rijk, en gewoon allemaal slecht zijn. Geen één van hen kan op sympathie rekenen. Zo karikaturaal, heerlijk over de top, met hun pullen bier, arrogantie, racistische praatjes en geklak met de laarzen.

Mooi ook hoe Tarantino zijn liefde voor film weer weet te verwerken in dit verhaal: de vele regisseurs uit de Duitse en Engelse geschiedenis die benoemd worden, oude films die bij naam genoemd worden, de film als propaganda middel in de oorlog wordt belicht, een omhooggevallen acteur die erop los sjanst met de hoofdrolspeelster, een actrice die een dubbelspel speelt, geschiedenisles over oude filmrollen, en tot slot een bioscoop waarin het uiteindelijke gevecht plaatsvindt.

Leuke rol ook voor Mike Myers.... “the call themselves: the basterds...”
als dat geen knipoog is naar de Austin Powers serie... Ik kwam niet meer bij in ieder geval

Vandaag gezien in Pathe City Amsterdam. Bijzondere film, met veel informatie waar je je aandacht bij moet houden. Toch blijft er ondanks dat ruimte voor een hele ontspannen sfeer.

De film deed me sterk denken aan the Big Lebowski, maar dan met een wat serieuzere inslag. Want Phoenix is een fantastische acteur, maar natuurlijk heel anders dan Bridges. De film lijkt soms, net als TBL eindeloos voort te kabbelen, en voor de kijker is het een steeds grotere puzzel, maar toch komt uiteindelijk alles passend samen.

Vooral de sfeer, en het geweldige acteerwerk tillen deze film omhoog. Ook het camerawerk is, zoals altijd bij Anderson, fantastisch.

Een bijzondere ervaring.

4*

Spannende film over een vermoedelijke aanslag. Lange tijd wordt de spanning goed opgebouwd, en leef je met Kidman mee. De band tussen haar en Penn wordt ook mooi neergezet.
Echter, richting het eind als de aanslag gepleegd wordt vliegt het wat uit de bocht en loopt de opgebouwde spanning weg als lucht uit een ballon. Dat de moordenaar is het eigen kamp zat was al naar gehint, dus geen grote verassing. Daarnaast was de scene waarbij Kidman de leider onder schot hield ronduit saai, wat mij nu niet de bedoeling leek.
Tot driekwart van de film een heel fijn thriller/drama, maar voor de rommelige afloop toch een halve punt eraf.

3*

Een mooi vervolg en een goede afronding van het verhaal.

It chapter 2 maakt af wat in chapter 1 gestart wordt: de demoon Pennywise ontwaakt wederom in Derry, net als alle jeugdtrauma’s die deze volwassenen in hun kinderjaren ervaren hebben. Letterlijk moeten zij terug naar hun geboortedorp om daar hun jeugdtrauma’s onder ogen te zien, en zo Pennywise te lijf te gaan, anders zullen zij hier zelf aan ten onder gaan.

Deze groei naar volwassenheid en het onder ogen zien van wie je bent zit mooi verwerkt in de film. Anders dan in de miniserie speelt dit aspect hier sterker en symbolischer mee (bijvoorbeeld in het eindgevecht waarin ze in hun eigen traumatische verleden terechtkomen (toilet, clubhuis, kelder met broertje). Het maakt dat de film meer gaat over je eigen ontwikkeling, het erkennen van je angsten en trauma's en daaroverheen weten te stappen. Kortom, de groei die je als mens in je volwassen leven doormaakt. De film is doorspekt met dit soort verhalen en keer op keer lijkt deze thematiek noodzakelijk om het kwaad te verslaan. Het coming of age verhaal vind ik dan ook bijzonder goed in deze film.

De horror is wisselend. Net als in het eerste deel is de CGI soms bijzonder nep. Bijvoorbeeld de scene met Beverly en de naakte oma: die scene is erg spannend, totdat ze als een soort kwijlende trol terugkomt. Met een flinke jumpscare wordt verborgen dat het wezen zelf nogal nep is. Deze scene zit vrijwel letterlijk in de miniserie en werd daar een stuk griezeliger gedaan. Ook Eddy’s melaatse is vooral druk met strompelen en kwijlen terwijl het zo duidelijk nep is. Waarom niet een goede grimeur zichzelf laten uitleven op een magere acteur, om zo een echtere melaatse te creëren? Het is op deze momenten dat de horror verdwijnt en er een soort van schreeuwerige avonturen-actie overblijft. Niet per se verkeerd, maar ook niet erg spannend helaas.

Fijn dat de film trouw is gebleven aan een aantal kenmerkende verhalen uit het boek: het verhaal van Adrian Mellon, Paul Bunyan, en ook het ritueel van Chüd (zij het in een aangepaste vorm) komen voor.

Samen met chapter 1 vormt It chapter 2 een mooie dramafilm over vriendschap en volwassenwording, met hier en daar fijne griezelmomenten. Een horrorfilm die geschikt is voor mensen die niet per se van het horrorgenre zelf houden. Leuke (kleine) rol ook van Stephen King zelf trouwens.

4*