Opinions

Toen ik deze film als achttienjarige zag deed hij me niet veel. Reservoir Dogs en Pulp Fiction vond ik super, en toen ik Kill Bill in de bioscoop zag, was dat een te gekke ervaring. Maar Jackie Brown deed me niet zoveel. Onder vrienden was dit ‘de saaie Tarantino.’

Maar 20 jaar later kijk ik er anders naar. Zeker, het verhaal heeft niet de actie van Reservoir Dogs of de humor van Pulp Fiction, maar dit slotstuk van zijn gangster drieluik biedt andere, zeker zo fijne elementen.
De karakters zijn veel breder dan in eerdere films, en menselijker. De speelduur is lang, maar dat zorgt er wel voor dat je bijna drie uur lang kunt meekijken in de levens van deze mensen.
De setting van midden jaren 90 LA is heerlijk, net als in de voorganger. Hoewel ik Tarantino’s latere werk goed of soms geniaal vindt, mist het dat rauwe realisme uit zijn eerste films.

Pam Grier weet iedereen om haar vingers te winden, op een manier dat we als kijker proberen mee te denken in haar plannen, maar ze ons telkens een stap voor is.
Robert Forster overtuigt ook als de sympathieke Max, die als een blok valt voor Jackie, maar haar als een vriend in nood behandelt. Een gentleman, waar Jackie handig gebruik van weet te maken.
De teleurstelling op zijn gezicht nadat hij uiteindelijk ontdekt dat Jackie wel de politie heeft gebeld en hiermee zijn leven in gevaar bracht, is schrijnend.

De bijrollen zijn stuk voor stuk overtuigend: Samuel Jackson is cool en gevaarlijk, de Niro heerlijk verstrooid en stuntelig, Keaton is op dreef als naïeve ambitieuze agent en van Fonda geloof ik direct dat ze het liefst hele dagen op de bank doorbrengt.

Tarantino levert met Jackie Brown een relaxed, mooi gefilmd drama af, met wederom een goede soundtrack en geloofwaardige personages. Weliswaar minder spannend dan zijn eerdere werk, maar daarvoor krijgen we heel veel hart terug.

Verhoogd met een halve punt maar 4,5

4,5*

Een bijzonder mooi tijdsbeeld met heerlijke muziek.

Naast veel goede optredens van diverse artiesten blikt de camera ook veel rond in het publiek: we zien mensen eten, drinken, praten, lachen, roken, zoenen en dansen. Omdat vrijwel niemand zich bewust lijkt van de camera’s oogt deze film heel spontaan, heel fris. We zien mensen genieten in een zonovergoten park en dat is gewoon heel prettig om naar te kijken. Een beetje zoals je urenlang op een terras kunt zitten en voorbijgangers bekijkt.

De optredens zijn ook goed in beeld gebracht. Persoonlijk hou ik van lange shots, vooral bij muziek scenes, en dat heeft deze film volop. Zo kun je echt meekijken met de muzikanten, en opgaan in de muziek. Prachtige opening heeft de film overigens ook, met allemaal shots van golvend water en spiegelingen erin. Ik zag er een metafoor in voor de dynamiek van jazz.

Klein minpunt vond ik de montage halverwege, waarin we mensen in een huis zien dansen en feesten. Het geeft weliswaar de sfeer goed weer van een plaats die volkomen in het teken staat van jazz voor een weekend, maar sommige shots voelden geacteerd aan (de schuimende bierflesjes) en kwamen daardoor minder authentiek over. Geen idee of dit daadwerkelijk zo is, maar die scene paste minder in de film qua stijl.

Ik ben blij dat ik deze op het witte doek gezien heb (Louis Hartloper - Utrecht).

4*

Een dappere van Damme.

Groot geworden in de jaren 80, de jaren 90 doorleefd en daarna verdween hij enigszins buiten beeld, in tegenstelling tot Schwarzenegger en Stallone. Toch is van Damme altijd mijn favoriet geweest. Bloodsport is één van mijn favoriete jeugdfilms en Cyborg een goede tweede. En zijn persona voelde voor mij altijd toegankelijker dan bij andere actie acteurs.

Deze film is een dappere zet. Want niet alleen kent de film weinig typische van Damme actie, ook heeft de film de nodige zelfspot en laat van Damme zich van een kwetsbare kant zien. De grote ster blijkt een ongelukkige gebroken man, die een moeizame relatie met zijn dochter heeft en financieel maar wat aan rommelt.
Halverwege wordt de vierde wall gebroken en spreekt van Damme het publiek toe. Nu is hij in zijn Amerikaanse films nooit een Marlon Brando geweest, maar hier laat hij zien dat hij wel degelijk kan acteren. De lange one-take waarin hij zijn carrière en zijn fouten overziet is emotioneel en ontroerend.

Een nadeel aan de film vond ik de te aanwezige kleurfilters. Los daarvan is deze arti-actiefilm met zijn droge humor absoluut de moeite waard. Maar ach, ik ben gewoon fan van die man. Ik ben blij om te zien dat hij zoiets origineels probeert, buiten de gebaande paden van het genre durft te treden en daar volledig in slaagt.

Hup Jean Claude!

4*

Hoe een zieke maatschappij zieke mensen creëert.

Vanaf de eerste keer dat ik de trailer zag, stond deze film bovenaan mijn bucketlist. De laatste weken meed ik angstvallig nieuwsberichten en recensies, want ik wilde deze film zelf ondergaan. Gisteravond bezocht ik hem eindelijk. Wát een film!

Gotham zag er nog nooit eerder zo smerig, zo deprimerend uit. Alsof het New York van Taxi Driver en The Warriors versmolten is met de werelden van Metropolis en Eraserhead. Een enorm grauwe bedoening, die in alles doet denken aan de kille stedelijke sfeer uit de jaren '70, compleet met rattenplagen, stakingen van vuilnisdiensten, vieze appartementen, duistere steegjes, vervallen metrostations, en dat alles in flikkerend neon- en tl licht.
Deze stad (deze maatschappij) is duidelijk ziek: er heerst wantrouwen en onrust in de straten: de verschillen tussen arm en rijk worden steeds groter, het nieuws wordt met hysterie gebracht, er wordt gekort op medische zorg... Politici leven ondertussen duidelijk in hun eigen wereld, zonder oog te hebben voor de ellende op straat (Een bijzonder eigentijdse manier om Thomas Wayne neer te zetten: in plaats van de liefhebbende weldoener zoals hij in het verleden werd neergezet, is hij in dit universum een koude politicus die voor eigen gewin gaat).
De scene in het filmtheater illustreert dit wegkijkende gedrag van de elite typerend: honderden rijke mannen en vrouwen en chique kleding die lachen om 'Modern Times' van Chaplin. Enkel de rijken kunnen nog lachen in deze moderne tijden, en leven zelf nog steeds in het verleden waarin de Chaplin-film zich afspeelt. De hedendaagse realiteit waarin armen de wanhoop en waanzin nabij zijn, lijkt aan hen voorbij te gaan, en wordt makkelijk veroordeeld.
Ook de dagelijkse talkshow illustreert tot slot de arrogantie van de succesvolle elite, wanneer met een boel leedvermaak Arthur's comedy-act belachelijk gemaakt wordt.
De manier waarop deze getroebleerde maatschappij wordt neergezet, neigt regelmatig naar het karikaturale. Persoonlijk vind ik dat geen probleem: we hebben hier immers, ondanks de realistische feel van de film, te maken met een comic-personage. Een parodie op de echte wereld.

Arthur is een gekweld personage. Alle lof voor Joaquin Phoenix, die met zijn magere uiterlijk, warrige haar en maniakale gedrag regelmatig de rillingen over je rug doet lopen, maar tegelijkertijd zoveel sympathie oproept dat je ook medelijden met hem hebt.
Arthur is de loner, de verschoppeling. Het type dat je liever uit de weg gaat in het openbaar, omdat je instinct zegt dat er iets niet klopt aan hem. Het type dat tussen wal en schip is beland: niet gek genoeg voor langdurige opname, maar te afwijkend om sociaal geaccepteerd te kunnen worden door zijn medemens, hoezeer hij ook probeert. Een man die direct slachtoffer wordt wanneer er bezuinigd wordt op psychiatrische zorg, en nergens heen kan. Ook een man die zo eenzaam is, en zo veel genegeerd wordt, dat hij zich afvraagt of hij überhaupt wel bestaat. De eenzaamheid van de metropool werd zelden tragischer verbeeldt.

De hele film voel je met Arthur mee, en zie je de wereld door zijn ogen. Zijn wereld is hard, koud, grauw: mensen negeren elkaar, goede bedoelingen worden verkeerd opgevat, en zelfs zijn gevoel voor humor is keer op keer pijnlijk misplaatst. Zelden wordt er zoveel gelachen op het witte doek, en zelden zorgt dit voor evenzoveel ongemakkelijke momenten bij de kijker. Hij wordt omringd door clowns en sjacheraars, en thuis wacht zijn zieke moeder op hem. Veel triester dan dit wordt het leven niet.
Arthur vlucht in fantasieën over zijn buurvrouw, en over zelfmoord. Dit alles doet sterk denken aan het personage Travis uit Taxi Driver, en dat is een groot compliment naar deze film.

Wanneer zijn omgeving hem voor het eerst dwingt tot geweld, is dit nog best te begrijpen: waar in het nieuws gesproken wordt over 'keurige jongens' hebben wij samen met Arthur een glimp gezien van hun ware aard: arrogante brallerige etters die vrouwen lastig vallen en snel overgaan tot gewelddadig gedrag.
Arthur's eerste doden zijn dan ook uit verdediging en voor ons als kijker nog wel te begrijpen. Dit verandert al snel wanneer Arthur een nieuwe kracht ontdekt in hemzelf, en beseft dat hij eindelijk gezien wordt nu hij geweld pleegt. En vanaf dat moment is er voor hem geen weg meer terug.

Arthur noemt zich pas Joker nadat hij op TV gekscherend zo genoemd is, wat glashelder duidelijk maakt dat Joker een gevaar is dat door Gotham zelf gecreëerd is. Arthur benadrukt meerdere keren dat hij niet in politiek geïnteresseerd is, ook niet wanneer er protesten uitbreken die geïnspireerd zijn door zijn driedubbele moord, en mensen met clownsmaskers rondlopen.
Typerend voor Arthur is dat hij pas helemaal aan het eind van de film zijn rol van rebelleider omarmt, maar wij als kijker weten dat hij dit niet doet omdat hij de opstand zo'n warm hart toedraagt. Arthur geniet van de chaos die hij gecreëerd heeft en heeft eindelijk zijn podium gevonden. Hij wordt eindelijk gezien en serieus genomen door de maatschappij die hem zo lang genegeerd heeft. Ironisch genoeg is hij hierdoor uiteindelijk niets anders dan de zoveelste leugenaar van Gotham en doet precies hetzelfde als de liegende politici die door hem en het volk zo verafschuwd worden.

Het is onmogelijk om in Joker niet een waarschuwing te zien. De parallel met onze huidige Westerse (en vooral de Amerikaanse) samenleving is duidelijk aanwezig. Het krachtige aan de Batman-mythologie is dat deze elk decennium weer in een andere versie tot ons komt, en daarmee vaak een treffend tijdsbeeld schetst, ondanks de bijbehorende karikaturale overdrijvingen.
Joker waarschuwt ons dat een maatschappij met te grote verschillen in welvaart, bezuinigingen op zorg, groeiend wantrouwen naar de medemens, gebrek aan sympathie voor minder bedeelden en zieken, en wegkijkende politici vroeg of laat ontspoort.
En wanneer het moment daar is, zullen hele volksstammen enthousiast achter een overduidelijke gek aanlopen, omdat ze onterecht geloven dat hij een betere oplossing biedt dan de teleurstellende politiek van de voorgaande jaren.

4,5*

Een film als deze beoordeel ik anders dan een film voor volwassenen. Ik vergelijk een patat speciaal namelijk ook niet met een zesgangen diner in een ster restaurant. Beide hebben hun kwaliteiten.

Juf Roos ken ik ondertussen van voor tot achter, mijn tweejarige dochter is er gek op en vandaag beleefde ze haar eerste bioscoop-ervaring. Zij was een uur lang geboeid, dus voor de doelgroep is het een geslaagde film.

En voor mij? Ach, verstand op nul en meegaan in het verhaal. Pluspunt vind ik de animaties en ik ben fan van enkele Gijs- personages. Met name Wandelaar Gijs is goed getroffen, ik zat oprecht te lachen gedurende de film.

Minpunt vond ik dat ze de ze kleuren van de regenboog gaan zoeken, terwijl het er toch echt zeven zijn (indigo werd overgeslagen). Daarnaast waren enkele liedjes rechtstreeks met beeld en al uit de tv serie geript. Dat is wel erg makkelijk en niet nodig, want het verhaal is leuk genoeg en had best zonder die herhalingen gekund.

Ik had een leuke middag met mijn dochter, dus dikke voldoende!

3,5*

Ik heb niet de illusie dat ik een objectieve recensie kan schrijven (als dat überhaupt al kan) over deze film, dus ik ga het niet eens proberen. Jurassic Park was dé hype toen ik op de basisschool zat, en de dinorage grote hoogtes bereikte. Alleen het zien van de filmposter maakt me al enthousiast. Net als iedereen was ik destijds dol op dinosaurussen, en op deze film. Helaas was ik te jong voor de bioscoop, maar toen hij op VHS uitkwam, huurde ik hem meteen (damn, deze zin klinkt ouderwets...;).

Los van de special effects, het geloofwaardige acteerwerk, de mooie belichting, de prachtige decors en de onvergetelijke muziek, is voor mij de sprookjesachtige pretparksfeer datgene wat deze film naar een hoger plan tilt. Je waant je als een kind op de dag dat je naar de Efteling gaat, vol verwachting zenuwachtig. En uiteindelijk aanbelandt in het park is alles nog groter, mooier en spannender dan je had durven dromen.

Spielberg weet als geen ander waar kinderen van dromen (wat hij met ET ook al liet zien) en weet die dromen vorm te geven in een film die wetenschappelijk onmogelijk is, maar desalniettemin geloofwaardig overkomt. Een topprestatie.