Opinions

“A person doesn't change just because you find out more.”

Fantastische klassieker. The Third Man ziet er op de eerste plaats schitterend uit, en het gebombardeerde Wenen is bijna een karakter op zich. Het spannende laatste gedeelte in het ondergrondse gangenstelsel is een knap staaltje vakmanschap van Carol Reed, en de laatste scene tussen Cotten en Orson Welles is tragisch en melancholisch.

In deze scene komt alles wat The Third Man zo goed maakt samen, en beide acteurs zijn geweldig. De scene in het reuzenrad mag er ook zijn. Zodra Harry Lime tevoorschijn komt (is het een twist?) lijkt het wel of de film een elektriciteit schok krijgt, en een al interessante film wordt alleen maar beter. Het laatste shot bij de begrafenisplaats is een plaatje.

“Hit me. I'm serious, I can't feel anything, hit me! Again, do it harder! I can't feel anything, this is so awesome!”

Thirteen is een film die, toe ik hem jaren geleden zag, een ongelooflijke impact had. Het is een herkenbaar verhaal, hoewel niet iedereen natuurlijk zo ver gaat als Tracy qua recalcitrant gedrag, drugs, foute vrienden/vriendinnen etc. Wood en Reed zijn fantastisch, en ook Holly Hunter als moeder van een rebelse tiener (met zelf ook de nodige problemen) is erg sterk. Thirteen is misschien niet heel origineel, maar de uitvoering is perfect. Vooral de manier waarop de vriendschap tussen Evie en Tracy eindigt zal voor veel tieners herkenbaar zijn.

“The sun came up. Every day the sun comes up says something about us.”

Vakkundig gemaakte film over de Cuba crisis. Lang en oerdegelijk, maar ook verrassend enerverend en zelfs spannend. Politieke biopics kunnen soms taai zijn, maar regisseur Roger Donaldson weet het tweeënhalfuur interessant te houden.

Veel dialogen en achterkamertjespolitiek, en de acteurs zijn perfect gecast. Costner, Greenwood als Kennedy en Culp als ‘Bobby’ Kennedy zijn de drie acteurs die er voor moeten zorgen dat ook de persoonlijke en menselijke kant van het verhaal werkt, hoe sentimenteel en patriottistisch het soms ook wordt. Want Donaldson schuwt het sentiment niet, maar dit soort acteurs zorgen ervoor dat het een beetje binnen de perken blijft.

“All of a sudden we're a magnet of negativity. What did we do?”

Prima romcom. Apatow maakt er weer een iets te lange film van maar de grapdichtheid ligt hoog, en ik heb veel moeten lachen om alle flauwekul. Leslie Mann en Paul Rudd zijn ook de perfecte acteurs voor dit soort rollen, en als echtgenoten in een uitgeblust huwelijk overtuigen ze de gehele speelduur. Aardig detail is dat de kindacteurs ook de echte kinderen van Leslie Mann zijn. In de bijrollen zijn Brooks en Lithgow als vaders geweldig, en ook Segel is weer van de partij. De humor werkt en er is chemie tussen de acteurs, en dan heb je in dit soort films al de halve strijd gewonnen.

“Seth, that's some of the better acting than I've seen in your last six movies. Where the fuck was that in Green Hornet?”

Aardige komedie die erg sterk begint maar na drie kwartier wel heel vaak in herhaling valt en daarna weinig echt grappige momenten meer kent. This Is the End brengt een groep acteurs samen die in het normale leven ook vrienden zijn en dat is te zien. Het voelt allemaal erg vertrouwd aan en de inside jokes zijn in het begin erg grappig.

Seth Rogen, Jay Baruchel, Jonah Hill, James Franco etc. hebben zichtbaar de grootste lol en het eerste gedeelte met de introductie van alle personages (die zichzelf spelen) in het huis van Franco is hilarisch en je hoopt dat de film dit niveau kan vasthouden. Wanneer de aliens aarde (of in dit geval Los Angeles) aanvallen komen sommige bekende gezichten op geweldige wijze aan hun einde (Cera, Rihanna) en de aanval ziet er erg sterk uit. Maar zodra Rogen, Baruchel, Hill, Franco, McBride en Robinson gaan schuilen in het huis van Franco wordt het wel erg kinderachtig en de meeste grappen slaan dood. Een parodie op de exorcist is wel het dieptepunt. Alhoewel de cameo van Channing Tatum er niet ver vanaf zit. In het laatste gedeelte komen regisseurs Evan Goldberg en Rogen nog met een moralistisch boodschap maar die past niet echt in de film. Het laatste gedeelte in de hemel is wel geweldig en zorgt ervoor dat This Is the End niet als een nachtkaars uitgaat.

“It's hard to see people from your past when your present is so cataclysmically screwed up, you know.”

“Welcome to my world.”

Prima film over een disfunctionele familie. Er zijn al veel films over dit onderwerp gemaakt, maar daar is natuurlijk ook een goede reden voor. Het is soms over the top en absurd, maar het komt uiteindelijk allemaal voort uit realistische en herkenbare situaties. En met een aantal sterke acteurs en een combinatie van (vreemde) humor, over the top situaties en wat dramatische momenten zorgt het ervoor dat This Is Where I Leave You een fijne en vermakelijke films is.

“Pain? That's just weakness leaving the body.”

Twee bevriende CIA agenten die strijden om dezelfde vrouw. Een vrouw die eruit ziet als Reese Witherspoon (waardoor je de strijd gelijk wat beter begrijpt). Prima materiaal voor een luchtige en actievolle film en This Means War doet op dat gebied weinig verkeerd.

De film heeft veel vaart en humor, waardoor je je geen moment verveelt. Het is allemaal wel ongelooflijk voorspelbaar en de strijd tussen FDR en Tuck gaat iets te lang door. Het subplotje rond een bad guy (Schweiger) mag geen naam hebben. Gelukkig zijn Witherspoon, Hardy en Pine charismatische acteurs die het lang leuk houden. Geen slechte film en leuk voor een aangename filmavond.

“Here's to the fear of being trapped.”

Aardige film. The Thomas Crown Affair begint erg goed en het eerste gedeelte is interessant en sfeervol. Brosnan en Russo zijn goed op dreef, maar als ze aan hun affaire beginnen gaat het mis. De focus op hun relatie is een slechte keus en de film zakt als een plumpudding in elkaar. Zowel het personage van Brosnan als Russo is interessant, maar als ze samen komen blijft er weinig van over. Het einde met de bolhoed-heist is wel sterk. Over het te zoete einde zullen we het maar niet hebben.

“You know, for a crazy homeless person... he's pretty cut.”

Thor leek mij van te voren de minst interessant superheld uit de Marvel-stal. Een Noorse god die met zijn magische hamer zijn wereld (Asgard) moet beschermen en troonopvolger is, leek mij geen al te boeiende materie voor een film. Gelukkig is Thor een meer dan geslaagde superheldenfilm geworden die door hoofdrolspeler Chris Hemsworth, de kleurrijke bijrollen, veel humor, sterke actiescènes en redelijke special effects (een beetje hit and miss) blijft boeien.

Hemsworth is echt een geweldige castingkeuze geweest want hij weet Thor tot in de perfectie te benaderen. De relatie tussen Thor en Jane werkt erg goed en Hemsworth en Portman hebben een leuke chemie en hun gesprekken zitten vol met spitsvondige dialogen en humoristische oneliners. Kat Dennings had van mij een grotere rol mogen krijgen want ze is hilarisch als de assistente en vriendin van Jane. Samen met Skarsgard vormen ze een interessant trio en hun interactie met Thor zorgt voor een aantal hoogtepunten in de film. Het gedeelte in Asgard is aardig maar de film neemt zich hier iets te serieus, terwijl het eigenlijk allemaal flauwekul is wat we te zien krijgen. Iets meer luchtigheid had geen kwaad gekund. Maar Hemsworth en Hopkins weten het aardig te verkopen en vooral Hiddleston laat hier al zijn klasse zien als de sluwe Loki. Thor is een goede introductie van de bekende Noorse god met zijn krachtige hamer.

“This team of yours, it got a name?”

“Yeah, it's called the... uh... Revengers!”

De beste Thor film. Taika Waititi heeft er een extravagant en komisch actiespektakel van gemaakt, met een kleurrijke wereld waarin de acteurs zich als een vis in het water voelen. Hemsworth is een komisch talent en kan goed met Waititi’s oneliners overweg, Hiddleston mag een andere kant van Loki tonen, Ruffalo en Goldblum doen hun ding wat meestal al meer dan genoeg is, Waititi zelf is erg leuk als Korg, en Tessa Thompson steelt iedere scene als aan drank verslaafde Valkyrie. Blanchett valt wat uit de toon, maar dat ligt meer aan het bekende Marvel/DC villain probleem dan aan haar. Het is ook jammer dat Waititi duidelijk een eigen visie heeft, maar toch op de proppen komt met een matige villain en een conventioneel einde.

Andere kleine minpunten hebben meer te maken met wat vreemde karakterontwikkelingen en een (zoals ik aangaf) wat pathetisch einde. Thor die er nu pas achter komt dat hij ook zonder Mjolnir over krachten bezit (ja hèhè), Hulk die opeens kan praten als brugman en zijn woedeaanvallen onder controle heeft, en Idris Elba, waarbij de makers na drie films nog steeds geen idee hebben wat ze met hem aanmoeten. En na vier keer “Asgard is geen plaats, maar het volk” had ik wel even een teiltje nodig. Maar als alle Marvel films vanaf nu dezelfde chemie tussen de acteurs hebben, dezelfde droge humor, en net zoveel plezier uitstralen mogen ze van mij tot in het oneindige doorgaan met films maken. Thor: Ragnarok is topentertainment.

“There is nothing more reassuring than realizing that the world is crazier than you are.”

Dit tweede deel heeft vette actiescènes, veel humor, mooie en minder mooie special effects en een verhaal waar je maar beter niet te veel over moet nadenken. De effecten zijn een beetje hit and miss en vooral van de wijze waarop Asgard is vormgegeven blijf ik geen fan. Het lijkt er op het eerste gezicht allemaal mooi uit te zien, maar als je iets verder kijkt blijft het gewoon storen dat het zo overduidelijk allemaal CGI is. Je hebt geen moment het gevoel dat deze goden in een echte wereld leven want het ziet er allemaal erg kunstmatig en nep uit.

Gelukkig is de actie weer uitstekend verzorgt en vooral het laatste gedeelte is mooi vormgegeven en inventief. Ook de humor is weer een groot pluspunt. Ik ga een petitie starten om Dennings een grotere rol te geven in het Marvel-universum want ze is weer geweldig op dreef als Darcy. Ook Hiddleston is weer fantastisch als de geniepige Loki. Hemsworth is gewoon Thor en alhoewel hij wat eendimensionaal acteert past dat op zich wel bij de rol. Zijn droge oneliners blijven vermaken. Portman is redelijk maar ik heb haar wel eens beter gezien. Over het verhaal rond Malekith, de "Dark World" en de Aether kan je maar beter zo min mogelijk woorden aan vuil maken. Thor: The Dark World is vermakelijke onzin en gelukkig weten de makers en acteurs dat ook en spelen ze met zichtbaar plezier hun rol.

“You've got a creepy friend.”
“I know.”

Uitstekend debuut van Cory Finley. Thoroughbreds heeft vanaf het begin een broeierige sfeer en onderhuidse spanning, waardoor je gelijk het leven van de emotieloze Amanda en de rijke maar met problemen kampende Lily wordt ingetrokken. Twee jonge vrouwen met te veel vrije tijd en te veel (in ieder geval Lily) geld. De film straalt leegheid uit, en het is knap en effectief regiewerk van Finley.

De casting is ook uitstekend, met vooral Olivia Cooke die ijzersterk is als de emotieloze Amanda. Er zit veel zwarte humor in de film, en dat komt vooral door Cooke. Taylor-Joy moet vooral in dit soort films blijven spelen, want ze is uitstekend in dit soort vreemde en eigenzinnige pareltjes. Leegheid, verveling, psychische problemen en een ‘creepy’ stiefvader, het is een giftige cocktail. Het einde is dan ook niet verassend, maar levert wel de beste scene op. De scene waarin je zes minuten lang naar een slapende Cooke zit te kijken (wat er voor de rest in het huis gebeurd zal ik niet verklappen), is briljant.

“My daughter Angela was murdered 7 months ago, it seems to me the police department is too busy torturing black folk to solve actual crimes.”

Uitstekende film. De zwartgallige humor van McDonagh kan ik zeer waarderen, en met Harrelson, McDormand, Rockwell, Cornish, Hedges en Hawkes heb je natuurlijk ook wel acteurs die het geloofwaardig weten over te brengen. Maar ook de emotionele momenten komen soms echt binnen, en McDonagh heeft een fantastische balans gevonden tussen een lach en een traan. De momenten dat je Mildred ziet breken zijn de beste scènes, en ook de scene met Willoughby die zelfmoord pleegt en een brief achterlaat aan zijn vrouw (Abbie Cornish) is een moment dat ik echt even met een brok in m’n keel zat.

Maar daarna komt er weer een scene met Rockwell, Dinklage of Weaving en valt er veel te lachen. Een minpunt van Three Billboards is wel hoe de film omgaat met het gedrag van Dixon. Hij wordt aan het begin neergezet als racistische politieagent (wat we dus nooit echt zien), maar er wordt voor de rest niets mee gedaan want hij moet natuurlijk wel een positieve karakterontwikkeling doormaken. Zijn racistische gedrag wordt met een sentimentele brief van Willoughby goedgepraat, en daarmee gaat McDonagh iets te kort door de bocht. Rockwell weet Dixon wel perfect te spelen en voor de rest heb ik echt genoten van Three Billboards. Met een heerlijk ambigu einde.

“I don't remember yesterday. Today it rained.”

Uitstekende politieke thriller. Een rustige opbouw van het verhaal, een ingewikkeld maar wel goed te volgen script, charismatische acteurs en op momenten razend spannend. En Sydney Pollack heeft ook de perfecte locaties gekozen en omstandigheden gecreëerd voor dit soort film vol politieke intrige. De relatie tussen Redford en Dunaway oogt wat vreemd en voelt wat gehaast aan, maar de acteurs weten het wel te verkopen. Ook Max von Sydow heeft een heerlijke rol als huurmoordenaar/overheidsagent. Het einde is uitstekend, met een Refdord die voor de rest van zijn leven over zijn schouder moet blijven kijken.

“We three kings be stealin' the gold...”

Humoristische en actievolle film van David O. Russell. Ik ben wel een fan van zijn werk en ook Three Kings stelt niet teleur. Het verhaal over vier soldaten die in de nadagen van de Irak-oorlog nog even achter goud aangaan zit goed in elkaar en wordt met veel flair en energie gebracht.

De humor is soms gitzwart en dat kan ik meestal wel waarderen. Ook het samenspel tussen Clooney, Wahlberg, Cube en Jonze is sterk en ze vormen een vermakelijk kwartet. Het is wel jammer dat het tempo wat uit de film gaat nadat Wahlberg gekidnapt wordt (alhoewel die Michael Jackson monoloog briljant is) en het einde is iets te moralistisch naar mijn smaak. Toch het goede doen past bij een Amerikaanse film maar ik had liever gezien dat de wat ironische en zwartgallige toon van de film was doorgezet tot het einde. Een vermakelijke kijkervaring levert Three Kings zeker op.

“You've made your big gay bed and now you must slumber gaily in it!”

Dertien in een dozijn romcom. De acteurs maken er nog wat van, maar ook zij kunnen niet verbloemen dat het script echt te voorspelbaar en clichématig in elkaar steekt. Perry doet zijn Chandler rol dunnetjes over, en Neve Campbell vind ik altijd wel een sterke actrice. Als verliefde tortelduifjes zijn ze niet echt geloofwaardig, maar aan het eind van de film gun je ze wel een feel good einde. En dan doe je als film ook wel wat goed. De bijrol van Oliver Platt is nog het leukste aan de hele film. Met de jazzy soundtrack als goede tweede.

“Aren't you in the wrong room, Mr. Bond?”

“Not from where I'm standing.”

De vierde Bondfilm en de persoonlijke favoriet van Sean Connery. Thunderball heeft een goed plot, een sterke bad guy in Largo, mooie exotische locaties (Nassau) en schitterende bondgirls (Claudine Auger, Luciana Paluzzi, Martine Beswick…). Eigenlijk alles wat je in een goede Bondfilm wilt zien. Toch heeft de film wel wat minpunten.

Thunderball komt erg traag op gang, en de film heeft problemen om een constant hoog niveau te houden. Het laatste onderwatergevecht is indrukwekkend gedaan, maar echt spannend is het niet. De versnelde beelden op het laatst van de Disco Volante zijn een beetje lachwekkend. Daar staan gelukkig genoeg dingen tegenover die wel werken. Naast Largo, de locaties en de Bondgirls is het interessant om S.P.E.C.T.R.E. in actie te zien, en de scene met alle nummers is goed gedaan. Het is altijd fijn om James Bond echt chemie te zien hebben met de Bondgirls, en Sean Connery is in absolute topvorm.

Till det Som är Vackert

Wat een natuurtalent is die Alicia Vikander. Het is puur genieten geblazen in deze intense Zweedse film. Vikander speelt op fantastische wijze een jonge vrouw met heel veel problemen, die een passie ontwikkeld voor klassieke muziek.

Maar de problemen blijven en ze gaat steeds verder om haar nieuw ontdekte passie niet te verliezen. Vikander is het ene moment euforisch blij, maar kan het andere moment totaal ontploffen in razernij. Perfect geacteerd en net zoals de camera raak je maar niet uitgekeken naar dat expressieve gezicht van haar. Het verhaal stelt niet zo heel veel voor, maar het acteren en de geweldige muziek maken dit meer dan goed. Genoten.

“Don't fuck with time.”

Prima tijdreisfilm. Het verhaal is origineel, en het acteerwerk van Panabaker, O’Leary en Finn is ook sterk. Time Lapse laat voor een film die over tijdreizen gaat bijzonder weinig momenten zien waarin de personages tijd en ruimte overbruggen (geen eigenlijk), maar dat wordt mooi opgevangen door een apparaat dat polaroids maakt. Het is wel jammer dat er voor het grootste gedeelte van de film niet veel interessantst gebeurd, en pas tegen het einde komt Time Lapse echt op stoom.

“If you win this case, justice will prevail, and if you lose, justice will also prevail. Now that is a strange case.”

Puike Grisham boekverfilming. Grappig trouwens dat Grisham films altijd een scala aan topacteurs trekken. McConaughey, Bullock, Jackson, Spacey, Platt, Judd, vader en zoon Sutherland… Allemaal maken ze hun opwachting. Het verhaal zit sterk in elkaar en is zeker niet de enige troef van A Time to Kill. De sfeer die wordt gecreëerd is erg sterk met het zweterige Mississippi als brandend decor.

De mooie cinematografie en de acteurs waarvan je het zweet bijna kan ruiken levert een uiterst sfeervol kijkspel op, waarbij bijna ieder personage ook nog eens de halve film dronken is. Het verhaal is natuurlijk voer voor een aantal ethische dilemma's en tijdens mijn rechtenstudie is deze film ook wel eens ter sprake gekomen. Van alle acteurs vond ik McConaughey, Bullock, Platt en natuurlijk Jackson het beste maar een zwakke schakel zit er niet tussen. En Donald Sutherland als dronken Lucien Wilbanks is een waar kijkgenot. Het slotpleidooi van McConaughey hakt er wel even stevig in en geeft goed de dilemma’s tussen blank en zwart in Amerika weer. Het maakt van A Time to Kill een indrukwekkende film.

“I wouldn't change one second of our life together.”

Tijdreizen, romantiek en Rachel McAdams, dat kan al bijna niet meer fout gaan. Dat gaat het ook niet want The Time Traveler's Wife is een originele, dramatische maar toch ook grappige en mierzoete film die door de acteurs en de bij vlagen schitterende cinematografie blijft boeien. Het begin is vreemd en wat rommelig maar zodra McAdams in het verhaal verschijnt wordt het een stuk beter.

McAdams en Bana hebben een heerlijke chemie en de liefde tussen Henry en Clare vormt het bonkend hart van de film. Ook leuk zijn de uitstapjes van Henry naar een jonge Clare en die scènes op dat weide veld zien er geweldig uit. Gelukkig wordt de kijker serieus genomen en wordt de dramatische twist niet als verrassing gebracht, maar meer als een gegeven. Het was voor iedereen wel duidelijk hoe het Henry zou vergaan en gelukkig maakt regisseur Schwentke er geen groot mysterie van. De nadruk ligt op de romantiek in plaats van het tijdreizen en dat werkt uitstekend. En tja, Rachel McAdams... Een mooie dame en een uitstekend actrice. Ik ben fan!

“It's the oldest question of all, George. Who can spy on the spies?”

Tinker Tailor Soldier Spy laat zien dat een herziening soms wonderen kan doen. Het verhaal en het einde kende ik nu, en daardoor ben ik ook op andere dingen gaan letten. Het trage tempo, de grauwe kleuren, het ingetogen acteerwerk, de weinig (uitgesproken) emotie, het einde waarbij de verrader zonder veel vuurwerk wordt ontmaskerd etc. Alles draagt bij een sfeervolle film die bij iedere kijkbeurt steeds meer indruk maakt.

Geen sentimenteel gedoe of grootse gebaren, maar gewoon een stel spionnen die hun werk doen en een dubbelagent moeten ontmaskeren. Er is zeker wel plaats voor emotie, en vooral Strong en Hardy vond ik hierin erg overtuigend. En dan heb je ook nog Oldman als Smiley, Cumberbatch, Hurt, Jones, Hinds en Firth. Zo ongeveer het beste wat Groot Brittannië te bieden heeft. Het verhaal zit ingenieus in elkaar en uiteindelijk passen alle puzzelstukjes. Het is soms ingewikkeld, maar aan het einde van de film zit je ook als kijker met een voldaan gevoel.

“In 15 years, half the world's population will have starved to death. Time is running out. We've outgrown our home. Our children will witness the end of days.”

Redelijk Het uitgangspunt van The Titan is best aardig, en vooral het begin is sterk. Het is een sci-fi verhaal met ook nog een dramatisch element rond een familie, waarvan de man voor een buitenaardse missie wordt gerekruteerd. Ze weten dat de missie voor gaat en dat ze uiteindelijk uit elkaar moeten gaan, en het wordt goed gespeeld door Worthington en Schilling.

Als dit de film zou zijn dan was het een sterk sci-fi drama geworden, maar de regisseur wil er ook nog wat thriller elementen in stoppen. Vooral tegen einde wordt de sterke opbouw volledig verkwanseld. De film wil wat zeggen over de gevaren van genetische manipulatie, maar het levert vooral een oppervlakkige actiefilm/thriller op. Jammer, want het begin is veelbelovend.

“I'll never let go, Jack. I promise.”

Titanic is de eerste film die ik in de bioscoop zag, en hij maakte destijds een verpletterende indruk. Ook al wist ik hoe het af zou lopen, ik liet me toch meesleuren in de opbloeiende liefde tussen Rose en Jack, en het noodlot dat de Titanic zou treffen. De Titanic zelf ziet er nog steeds weergaloos uit, en de special effects (en practical effects) maken nog steeds indruk. Vakwerk van James Cameron.

DiCaprio en Winslet imponeren, en ze weten van Jack en Rose personages te maken die nu nog steeds tot de verbeelding spreken. De chemie die ze samen hebben is nog steeds ongeëvenaard. Billy Zane, Kathy Bates, Frances Fisher, Gloria Stuart, Bernard Hill en Victor Garber zijn ook fantastisch op dreef. Cameron kiest voor een raamvertelling, met een bejaarde Rose die tegen een groep wetenschappers over haar avonturen en beproevingen verteld. Het laatste gedeelte met de zinkende Titanic is indrukwekkend, en Cameron trekt alle registers open. Spektakel, drama, spanning, persoonlijk leed, opoffering en romantiek komen hier perfect samen.

“For someone who has such good grades, you can be so dense sometimes.”

Uitstekende coming of age film. Of To All the Boys I've Loved Before het in zich heeft om een tienerklassieker te worden weet ik niet, maar Netflix heeft zeker zijn niche heeft gevonden. Natuurlijk komt er straks een film als Roma, maar het romcom genre is waar Netflix op dit moment echt floreert.

To All the Boys heeft wat subplotjes en personages die niet goed uitgewerkt zijn, maar het hoofdplot rond Lara is sterk. Vooral de relatie met haar vader en twee zussen is erg sterk uitgewerkt, en het overschaduwd zelfs een beetje de strubbelingen die ze heeft met haar vijf "vriendjes". Lana Condor is geweldig en dit is een soort van break out rol die je maar zelden ziet. Ringwald, Silverstone, Lohan, McAdams en Stone zijn een paar actrices die door dit soort tienerrollen beroemd zijn geworden, en Condor heeft alles in zich om in hun voetsporen treden.

“I wanted something that doesn't exist. I wanted happily ever after.”

Prima vervolg. To All the Boys: P.S. I Still Love You is wat minder origineel dan het eerste deel, en vooral het script hangt van de romcom clichés aan elkaar. De charme en grote kracht van de film is weer het acteerwerk, en vooral Lana Condor is ijzersterk als Lara Jean.

En mocht er nog een derde film komen, dan mag die film ook wel draaien om de middelbare school avonturen van het zusje van Lara Jean, want Anna Cathcart zorgt weer voor een aantal humoristische hoogtepunten. Ook de scene tussen Lara Jean en Genevieve is een hoogtepunt. Dat Noah Centineo dan weer zeer matig is stoort al wat minder. Complimenten ook voor een aantal geweldige muziekkeuzes.

“So they call me Concentration Camp Ehrhardt?”

Geweldige klassieker die satire en de Tweede Wereldoorlog bijna achteloos combineert. To Be or Not to Be laat zien dat ook een komedie op effectieve wijze een politiek belangrijke en menselijke boodschap kan verkondigen. De film heeft een serieuze kant, maar er valt ook genoeg te lachen en Lombard en Benny zijn fantastisch. Vooral de scènes rond Ehrhardt (Sig Ruman) zijn briljant. Het de script zit sowieso ingenieus in elkaar, en regisseur Lubitsch zorgt ervoor dat geen enkele scene overbodig aanvoelt. Het tempo ligt hoog en To Be or Not to Be is een film die constant weet te verassen.

“I'm in love with you.”

“Now that's a ridiculous thing to say.”

Genoten! Het lijkt wel of Hitchcock, Grant en Kelly samen op vakantie waren en dachten, laten we samen een film maken. Hitchcock had duidelijk zin in een wat luchtige film met de Franse Riviera als prachtig decor. Grant en Kelly hebben een heerlijke chemie en de dialogen knetteren van het scherm.

Het verhaal is ook interessant om te volgen alhoewel de uiteindelijk "Cat" niet zo moeilijk te raden was. De autoachtervolgingen zien er natuurlijk nep uit maar de humor maakt veel goed. Die geamuseerde blik van Kelly en paniekerige blik van Grant als ze keihard over smalle en bochtige weggetjes racen... Heerlijk. Ook de prachtige en kleurrijke decors en locaties (een handelsmerk van Hitchcock) zien er schitterend uit en maken het allemaal uitermate sfeervol. To Catch a Thief is een heerlijke film met een Gary Grant en Grace Kelly in topvorm.

“By the way, what are your sympathies?”

“Minding my own business.”

Schitterende klassieker met Bogart en Lauren Bacall in haar debuutrol. De chemie tussen Bacall en Bogart is gelijk zichtbaar, en dat er op de set een liefdesrelatie is ontstaan verbaasd me niets. Het verhaal van To Have and Have Not is ook interessant, en de combinatie van spanning, humor, romantiek en avontuur is perfect.

Regisseur Howard Hawks heeft een film gemaakt waarin we het gevaar en de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog zien, maar waar ook genoeg ruimte is voor humor, luchtige scenes en vlijmscherpe dialogen. De laatste scene met Bacall is exemplarisch voor de gehele film. Fijne muziek, Bogart, Walter Brennan als de constant dronken Eddie en de prachtige Bacall… Genoeg om van te genieten.

“If you just learn a single trick, Scout, you'll get along a lot better with all kinds of folks. You never really understand a person until you consider things from his point of view... Until you climb inside of his skin and walk around in it.”

Indrukwekkende en lekker ouderwetse film over de advocaat Atticus Finch en zijn dochter Scout. Prachtrollen van Peck en Badham. De film kan je eigenlijk in drie delen opsplitsen met eerste gedeelte dat de personages introduceert en vooral zijn aandacht vestigt op de kinderen en de avonturen die zij beleven. Het tweede gedeelte is de rechtszaak met Finch die een zwarte man verdedigd die onterecht wordt verdacht van de aanranding van een blank meisje. Het derde deel is de afsluiting van het verhaal waarbij Finch en Scout op een keiharde manier geconfronteerd worden met haat, racisme en vooroordelen.

Het raciale aspect komt goed naar voren maar vond ik één van de mindere punten van de film. Hier had veel meer mee gedaan kunnen worden. Het verhaal wordt aan elkaar gepraat door Scout en we zien door haar ogen de gebeurtenissen die plaatsvinden. Een mooie insteek omdat je door die ogen ook de onschuld van een kind ziet. Een kind dat nog geen onderscheid maakt tussen mensen en geen haat of vooroordelen kent. Dit vond ik ook de sterkste kant van de film waarbij je vanzelf naar je eigen idealen en vooroordelen gaat kijken. Een interessante kijkervaring.