The Time Traveler's Wife (2009)

“I wouldn't change one second of our life together.” Tijdreizen, romantiek en Rachel McAdams, dat kan al bijna niet meer fout gaan. Dat gaat het ook niet want The Time Traveler's Wife is een originele, dramatische maar toch ook grappige en mierzoete film die door de acteurs en de bij vlagen schitterende cinematografie blijft boeien. Het begin is vreemd en wat rommelig maar zodra McAdams in het verhaal verschijnt wordt het een stuk beter. McAdams en Bana hebben een heerlijke chemie en de liefde tussen Henry en Clare vormt het bonkend hart van de film. Ook leuk zijn de uitstapjes van Henry naar een jonge Clare en die scènes op dat weide veld zien er geweldig uit. Gelukkig wordt de kijker serieus genomen en wordt de dramatische twist niet als verrassing gebracht, maar meer als een gegeven. Het was voor iedereen wel duidelijk hoe het Henry zou vergaan en gelukkig maakt regisseur Schwentke er geen groot mysterie van. De nadruk ligt op de romantiek in plaats van het tijdreizen en dat werkt uitstekend. En tja, Rachel McAdams... Een mooie dame en een uitstekend actrice. Ik ben fan!

"Could we pretend just for a minute that this is the first time we've met?" Een film met goede en slechte momenten die elkaar goed uitbalanceren. Bij het tijdreizen en de interactie tussen personages moet je niet al te veel gaan nadenken. De schrijvers en Schwentke laten daar behoorlijk wat steken vallen. Het romantische verhaaltje is gelukkig niet heel erg cliché en verzand daardoor niet in over sentimentele momenten. Het is vrij ingetogen allemaal. Het tijdreizen kan wat verwarrend werken, aangezien Bana er op alle leeftijden nagenoeg hetzelfde uitziet. Maar naarmate de film vordert raak je daar aan gewend en let je daar niet meer op. Dat komt voornamelijk door het goede spel van Bana en McAdams. Verder komen er wat mooie plaatjes voorbij en is de muziek best mooi, zonder ergens opdringerig te worden. Het einde van de film zie je wel al van behoorlijk ver aankomen, maar past perfect in de film. Genietbare film met een heel fijn sfeertje.

Precies zeven jaar na de vorige kijkbeurt ben ik hier toch wat minder enthousiast over: de twee hoofdrolspelers zijn bijzonder mooi en hun chemie is bijna tastbaar, maar de opzet zit me toch niet lekker. Ik blijf de hele tijd het gevoel houden dat Henry's bizarre afwijking eigenlijk alleen maar in het leven is geroepen opdat de filmmakers op gezette tijd een stok tussen de romantische wielen konden gooien, als het ware "om de daad nog wat uit te kunnen stellen". Met psychologie of realisme heeft dat dus niets te maken, met de kunstmatige manipulatie van een marionettenspeler des te meer, en als toeschouwer voel me ik eigenlijk gewoon bekocht.         Mevrouw Thornhill vraagt zich altijd af waarom zwangere buiken er in films altijd zo nep uitzien ("waarom kunnen ze dat nou niet goed krijgen?"), maar daar heb ik normaliter geen last van. Die ballon van Rachel McAdams in de badkuip doet echter zelfs míj fronsen: wat een kromme rug moet Clare wel niet maken om zo'n eiland boven water te laten uitsteken...