Shimotsuma Monogatari (2004)

De humor is leuk, de hoofdpersonages een pak minder en wat het meest stoort is de doelloze sfeer. De opmaak is prachtig, maar het verhaal mist broodnodige dynamiek en tempo en vervalt in irritant gelanterfant. Helaas, het begon zo pakkend en energiek.

Style over substance, daar ben ik doorgaans niet zo van. Het is weliswaar een prachtig vormgegeven, kleurrijke fantasie over twee halfgare meiden, maar bij gebrek aan een boeiend verhaaltje is het op d’n duur met mijn interesse droevig gesteld bij dit soort films. Van regisseur Tetsuya Nakashima zijn Memories of Matsuko (2006) en Kokuhaku (2010) mij een stuk beter bevallen.

Een bijzondere Japanse film die erg guitig, fris en opgewekt oogt met allerlei gimmicks en animatie-effecten. In dat oogpunt voor sommigen grappig, maar misschien ook wat kinderlijk of flauw. Ik laat het wat in het midden, want het enthousiasme van de film slaat wel aan, net als het personage Momoko. Inhoudelijk vond ik het weinig transparant van lolita Mokoko en een vriendin die geheel tegengesteld is dan Momoko. Wanneer Momoko verschijnt, waan je je in een sprookjesachtige droomwereld met felle kleuren en waar alles rozengeur en maneschijn lijkt. Haar vriendschap met Ichigo staat centraal en die laatste leert echte vriendschap en waarden kennen. Kamikaze girls is vooral een visuele film geworden. Er is weinig diepgang bij de personages zelf, maar de film tracht wel een boodschap naar voren te brengen, hoe zoet die ook is. Een film die beter onthaald zal geweest zijn in Japan met al die subculturen die voor ons moeilijker in te schatten is.