Opinions

“I do not entertain hypotheticals. The world itself is vexing enough.”

Heerlijk. Alleen al om het schitterende debuut van Hailee Steinfeld moet je deze film zien, en dan krijg je er ook nog een chagrijnige Jeff Bridges, Matt Damon met foute snor, en de heerlijke western sfeer bij. Steinfeld is fantastisch als de 14-jarige Mattie. Rap van de tong, eigenzinnig, vroegwijs, slim etc. Steinfeld laat niet met zich sollen en houdt zich sterk staande in de ruwe Western sfeer.

En de dialogen van de Coen Broers zitten haar als gegoten (net zoals de andere acteurs). Dat Bridges, Damon, Brolin en Pepper fantastische acteurs zijn hebben ze al vaak laten zien. True Grit voelt niet echt als een Coen film, maar toch is er soms die absurde humor en het wat zure einde is ook echt des Coens. Wraak en vergelding komt met een prijs.

“I married Rambo!”

Topentertainment. Arnie en Curtis zijn in topvorm en het samenspel tussen de twee is fantastisch. Een ingekakt echtpaar, waarvan de man stiekem een geheim agent is (terwijl zijn vrouw denkt dat hij een saaie kantoorbaan heeft), komen terecht in een doldwaas avontuur met veel humor, twists en gave actiescènes. True Lies benadert het materiaal met een knipoog, en het spionagegenre wordt aardig op de hak genomen. Minpunten zijn de te lange speelduur en het wat saaie middengedeelte. Dat subplotje met Paxton had eruit gehaald mogen worden. Het laatste gedeelte is wel ontzettend sterk en een spectaculaire afsluiter.

“I don't do this job for thanks.”

“That's a good signature line, think."

True Memoirs of an International Assassin kijkt ontzettend lekker weg, dat moet ik de film nageven. Kevin James is totaal verkeerd gecast en probeert wel heel erg geforceerd de actieheld uit te hangen, maar hij heeft zijn grappige momenten. De film neemt zichzelf soms wel heel erg serieus, en vooral actrice Henao kijkt de hele tijd alsof ze in een arthouse drama van Ken Loach speelt. Gelukkig hebben we altijd Andy Garcia nog, die het materiaal wel op de juiste manier benadert en in een paar scènes de show steelt.

“If there's one thing this last week has taught me, it's better to have a gun and not need it than to need a gun and not have it.”

Geweldige film. Het is duidelijk dat het script geschreven is door Quentin Tarantino. Scherpe dialogen, excessief geweld, absurde humor, kluchtige verhaallijnen en zijn liefde voor oude b-films, het komt allemaal naar voren in True Romance. Met Tony Scott die er als regisseur ook goed mee overweg kan. Clarence en Alabama zijn het romantische koppel uit de jaren 90 en Slater en Arquette zijn fantastisch samen. Vooral Arquette maakt indruk (vooral in een specifieke scene met Gandolfini).

Oldman springt eruit in de bijrollen als geflipte gangster met rastahaar, en de scene tussen Hopper en Walken mag met recht legendarisch worden genoemd. Hopper speelt nog het normaalste personage in de film. Dan weet je gelijk wat voor film True Romance is. Cocaïne, gangsters, politie en het ultieme liefdeskoppel, alles komt samen in de laatste over the top actiescene in een hotel. Ik had niet anders verwacht van Tarantino. De muziek van Hans Zimmer mag ook niet onvermeld blijven. Soms ontzettend cheesy, maar het werkt wel.

“Sometimes the truth isn't believable. But that doesn't mean that it's not true.”

Redelijke thriller die vooral door het acteerspel van Franco en Hill lang boeiend blijft. Het is interessant om beide acteurs in dit soort rollen te zien, en het gaat hun goed af. Ook Felicity Jones heeft een mooie bijrol, en de scene tussen haar en Franco in de gevangenis is het hoogtepunt in de film. Het is ontzettend zonde dat het script zo matig is en de spanning ontbreekt, want met deze acteurs had er veel meer ingezeten.

“Good morning, and in case I don't see ya, good afternoon, good evening, and good night!”

The Truman Show heb ik voor het eerst gezien op de middelbare school en ik weet nog wel dat ik erg onder de indruk was van het verhaal. De "Easter Eggs" zoals de sluikreclame had ik niet gelijk door maar na een herziening maakte dat de film nog leuker. Het verhaal was voor die tijd erg origineel en alhoewel je nu doodgegooid wordt met reality shows was het toen nog een nieuw begrip.

De manier waarop Truman tot de realisatie komt dat niets in zijn leven echt is blijft fascinerend om te volgen en Jim Carrey is geweldig. Nu ik wat ouder ben en de "roze bril" wat meer afzet begint het wel op te vallen dat de combinatie drama/komedie niet echt goed werkt. Regisseur Peter Weir durft geen keuze te maken waardoor beide elementen niet goed uit de verf komen. De film is niet bijzonder grappig (hoeft ook niet) maar het dramatische element van een Truman die niets of niemand meer vertrouwd blijft te oppervlakkig om indruk te maken. Hier had veel meer mee gedaan kunnen worden maar Weir wil het perse luchtig houden waardoor de worsteling van Truman geen echte impact heeft. Maar de acteerprestaties zijn fantastisch en de muziek vond ik ook mooi gekozen. En jeugdsentiment blijft het.

“People get hurt. There's only so much we can do to protect ourselves, our children. The only thing we can do is be there for each other when we do fall down to pick each other up.”

Angstaanjagend. Trust is een nachtmerrie voor iedere ouder, en vooral het gemak waarmee een pedofiel zich in het leven van een minderjarig meisje kan opdringen is huiveringwekkend om te zien. Chat rooms, het winnen van haar vertrouwen, het verleggen van grenzen etc. Pijnlijk om te zien.

De enige kritiekpunt die je zou kunnen hebben is dat Trust precies zo verloopt zoals je van te voren had verwacht. De focus op de vader is wat vreemd, maar het verdriet en de woede wordt wel invoelbaar gemaakt door Clive Owen. En de jonge Liberato heeft een moeilijke rol, maar ze weet het allemaal geloofwaardig te spelen. Ze haalt soms het bloed onder je nagels vandaan, maar dat is ook wel weer realistisch.

Truth

Sterke journalistenfilm. Ik heb een zwak voor dit soort films, en met acteurs als Blanchett en Redford is het dubbel feest. Het verhaal gaat over een stel journalisten op zoek naar de waarheid over het militaire verleden van President Bush, en het feit dat door verschillende partijen veel andere zaken erbij worden gehaald, zodat op een gegeven moment niemand meer weet wat het oorspronkelijke verhaal nou was.

Zeer actueel ook, en het laat nogmaals zien dat de waarheid tegenwoordig door social media makkelijk verdraaid of verdoezeld kan worden. En het kan het einde van carrières betekenen, zo laat Truth zien. Onderstaande quote zegt eigenlijk alles. “Our story was about whether Bush fulfilled his service. Nobody wants to talk about that. They wanna talk about fonts and forgeries and conspiracy theories, because that's what people do these days if they don't like a story. They point and scream. They question your politics, your objectivity, hell, your basic humanity. And they hope to God the truth gets lost in the scrum. And when it is finally over and they have kicked and shouted so loud, we can't even remember what the point was.”

“It dared me to choose which one of you to kill.”

Truth or Dare is zo’n belachelijk slechte horrorfilm dat het bijna leuk wordt. De personages zijn allemaal ook ongelooflijk onsympathiek (met uitzondering van Brad), en dat maakt de moordpartijen ook wel vermakelijk om naar te kijken. Domme personages doen nog dommere dingen, en het is een compliment waard dat de acteurs het allemaal overtuigend weten te brengen. Het spel Truth or Dare wordt een regelrechte slachtpartij. Een leuk concept, maar de uitvoering is matig. Met een belachelijk einde, wat dan wel weer passend is.

“Oh hidy ho officer, we've had a doozy of a day. There we were minding our own business, just doing chores around the house, when kids started killing themselves all over my property.”

Een geslaagde horrorkomedie. Een moeilijke combinatie, maar Tucker and Dale vs Evil slaagt door een slim en effectief script. Probeer het niet spannend te maken, maar wel grappig en gruwelijk. Het hele idee achter de film heeft al genoeg potentie en de uitwerking is prima. Een stel jongeren denkt dat twee hillbilly's hen wil uitmoorden, maar dat blijkt toch net even wat anders te liggen. Het levert genoeg komische situaties op (vooral de manier waarop de jongeren aan hun eind komen werkt op de lachspieren), met prima acteerwerk van Labine, Tudyk en Bowden.

“I've come to paint a portrait.”

Vakkundig gemaakte film over de tulpenmanie in Nederland in de 17de eeuw. De cinematografie, de production design, de muziek etc. Alles is van de hoogste kwaliteit. Helaas geldt dat niet voor het script en het acteerwerk, wat vaak toch de twee belangrijkste pijlers onder een succesvolle film zijn.

Er is gekozen voor een romantisch drama wat niet zou misstaan op RTL 4, en al ontelbare keren eerder is gedaan. Problematischer is dat er geen chemie is tussen de castleden, met alleen O’Connell en Grainger als uitzondering (jammer genoeg weggestopt in een subplot). Maar Waltz acteert altijd hetzelfde en zelfs Vikander vond ik wat vlak en ongeïnspireerd acteren. DeHaan is helemaal matig op dreef. Van de buitenkant ziet Tulip Fever er schitterend uit, maar als je net iets verder kijkt is het vooral een lege huls.

“I bet you have big plans. I mean, your 20s are great. They are, but then your 30s come around the corner like a garbage truck at 5:00 AM.”

Uitstekende film met geweldige acteerprestaties van Theron en Davis. Theron is een bad ass in films als Atomic Blonde en Mad Max: Fury Road, maar ik zie haar ook graag in dit soort rollen (zie Monster). Onverschrokken, maar ook niet bang om zich kwetsbaar op te stellen en een complete metamorfose te ondergaan.

Dit is een film over een vrouw met psychische problemen, die ten onder gaat aan de druk van het gezinsleven. En dan komt night nanny Davis en ziet het leven er gelijk rooskleuriger uit. De twist op het laatst kwam toch nog als een verassing, en het laat zien hoe Tully uiteindelijk op haar eigen manier weet om te gaan met haar problemen en het drukke gezinsleven. Vreemd maar erg sterk, regisseur Reitman en scriptschrijver Diablo Cody hebben weer een pareltje afgeleverd.

Der Tunnel

Fantastische klassieker over een stel Duitsers die om persoonlijke redenen een tunnel graven om van Oost naar West te ontsnappen. De grote kracht van de film is de realistische en rauwe manier waarop regisseur Roland Suso Richter alles in beeld brengt, en het is soms ook gewoon razendspannend. Der Tunnel geeft ook een intrigerend inkijkje in hoe het er aan toe ging in de jaren 60/70, en het gevoel van paranoia en het gebrek aan privacy is in elke scene voelbaar. Met geweldig acteerwerk van onder andere Ferch, Maria Lara (ook al zo goed in Der Untergang), Koch, Krebitz, Michelsen en Kockisch.

“I want the future to be unknown. I want to become a whole person.”

Twelve Monkeys is een excentrieke en intrigerende film van Terry Gilliam. Het verhaal lijkt ingewikkeld, maar het script zit verbazingwekkend simpel en ingenieus in elkaar. Twelve Monkeys kan soms wat kil en afstandelijk overkomen, maar naar het einde toe komt Gilliam echt tot de menselijke en emotionele kern van het verhaal.

En de zoektocht van Willis naar het ontstaan van het virus dat bijna de complete mensheid vernietigde is interessant om te volgen, en het samenspel tussen Willis en Stowe is uitstekend. Pitt is ook geweldig, en de regie en het camerawerk van Gilliam zorgt voor een bevreemdende kijkervaring. Dat komt ook door de grauwe kleuren en de fantastische sets. Twelve Monkeys is een film die bij de eerste kijkbeurt echt een magische kijkervaring is, maar na al die jaren blijft de wereld die Gilliam heeft gecreëerd er één waar ik mij altijd graag in onderdompel.

“Could you act human? Okay, I have neighbors.”

Niet slecht. Het verhaal komt (te) langzaam op gang en de verwachte actie valt tegen, maar daar staan wel genoeg goede dingen tegenover. Ik heb horrorverhalen gehoord over het acteerwerk, maar Stewart en Pattinson doen het niet slecht en vormen een vreemd maar wel interessant duo. Bella en Edward zijn beide emotieloos en volgens mij een beetje contactgestoord, maar samen werkt het wonderwel. De grauwe, donkere en regenachtige beelden en locaties helpen ook en zorgen voor een sfeervol geheel. De andere acteurs doen voor spek en bonen mee, en mogen vooral chagrijnig en mysterieus kijken.

“You kill her, you kill me.”

Ik kan best genieten van young adult films. The Hunger Games, Divergent, The Maze Runner etc. Het zijn geen meesterwerken, maar het zijn prima films met genoeg vaart, actie en aardig acteerwerk. Helaas geldt dat niet voor Twilight, want ook dit vierde avontuur is weer een hemeltergende film geworden.

Driekwart van de film zit je te kijken naar een bruiloft from hell, gezeur over Bella die haar maagdelijkheid gaat verliezen (en iedereen die zich daar blijkbaar zomaar mee bemoeid), en Bella die daarna gelijk zwanger raakt (voorbehoedsmiddelen zijn verboden in Twilightland) en waar iedereen zich ook zomaar mee bemoeid. Alles draait om Bella, met een Kristen Stewart die er steeds ongezonder uit begint te zien. En wanneer de actie zich dan eindelijk aandient is het gelijk voorbij, met een wat suffe confrontatie tussen weerwolven en vampiers. Dat Lautner nog het beste uit de verf komt zegt genoeg.

“My time as a human was over. But I've never felt more alive.”

Het laatste deel heeft eigenlijk alle gebreken van de voorgaande delen, maar eindigt uiteindelijk wel op een positieve noot. Zelfs deze laatste Twilight film komt tergend langzaam op gang en heeft weer veel te veel romantisch geleuter, terwijl de actie en spanning ver achterblijft.

De verhouding is weer helemaal zoek, alhoewel ik moet zeggen dat er waarschijnlijk wel goed wordt ingespeeld op de doelgroep. Het acteerwerk is weer matig en de personages produceren de ene na de andere lachwekkende oneliner. Vooral de rol van de vader (Billy Burke), die alles rond zijn dochter maar toestaat en best vindt, hoort meer thuis in een komedie. Michael Sheen brengt nog wat leven in de brouwerij, maar het is wel passend dat het laatste grote gevecht een visioen blijkt te zijn.

“I'm tired of this. From now on I'm Switzerland, OK?”

Matig. In dit derde deel is de verhouding romantisch geneuzel-actie helemaal zoek, en Eclipse is eigenlijk een peperdure en erg lange GTST aflevering. Met dito acteerwerk. Het is anderhalf uur lang een strijd om het hart van Stewart, die erbij loopt alsof ze nachtenlang heeft doorgehaald tijdens het filmen. Lautner moet uiteraard zijn shirt uitdoen zodat er niet te veel wordt gelet op zijn acteren, en Pattinson slaapwandelt door de film. Net wanneer je denkt dat het gevecht eindelijk begint is het al weer afgelopen, en gaan we weer verder met smachten, verlangende blikken en abominabele dialogen. En dan is dit volgens de kenners nog het beste boek..

“Come on in Bella. We won't bite.”

Dit tweede deel stelt hevig teleur na het vermakelijk eerste deel. Twilight was geen meesterwerk, maar Stewart en Pattinson vormde een goed duo en redde de film. In dit tweede deel delen ze bijna geen scènes en dat is de doodsteek van New Moon. Lautner neemt de plaats van Pattinson in en er is totaal geen chemie met Stewart. En het acteerwerk is waardeloos. Een speelduur van ruim twee uur is ook belachelijk lang voor dit soort film. De cinematografie is wel weer schitterend en het einde is redelijk. Michael Sheen en Dakota Fanning maken alles beter. Bijna dan...

“Why can't we spend a normal day together?”

Aardige rampenfilm van Jan de Bont. Tornado’s zijn niet het interessantste natuurelement om een rampenfilm over te maken, maar De Bont weet er een vlotte en spectaculaire film van te maken. De acteurs zijn hier de sterkste troef, met vooral Paxton en Hunt die een mooie chemie hebben. Vreemde maar leuke bijrol ook van Hoffman. De special effects zien er goed uit en de tornado's zorgen voor spectaculaire momenten. Het heeft allemaal weinig om het lijf, maar de acteurs en de actie houden je bij de les.

“Oh man... You better hold on to the coin you flipped. Because this game keeps up like this, I'm going to have to borrow it.”

Redelijke film die door Pacino en McConaughey zeker de moeite waard is om een keer te kijken. Het verhaal mist wat scherpte en is erg voorspelbaar, maar daar staat tegenover dat het wel vermakelijk is om te kijken naar een Pacino en McConaughey die zich steeds meer in de nesten werken. Hun samenspel geeft Two for the Money net dat beetje extra, en zorgt ervoor dat je de film niet na één seconde al weer bent vergeten.

Two Night Stand

Two Night Stand is een vermakelijke, moderne romantische komedie over twee twintigers die voor het eerst in aanraking komen met online dating.

Megan (Analeigh Tipton) is een begin twintiger op een kruispunt in haar leven. Werkloos, een huisgenoot die haar liever kwijt dan rijk is en recent gedumpt door haar verloofde. In deze deprimerende situatie (en omdat ze "horny" is) maakt ze een profiel aan op een online dating site. Alleen voor een one night stand houdt ze zich voor. Alec (Miles Teller) is de gelukkige maar na de nacht samen te hebben doorgebracht, krijgen ze de volgende ochtend al ruzie. Helaas voor beide blijkt New York geteisterd te zijn door een sneeuwstorm en kan Megan het gebouw niet meer uit. Ze worden gedwongen de dag en nacht samen door te brengen. Het mag geen verrassing zijn dat ze in de loop van de dag nader tot elkaar komen. De gebruikelijke verwijdering, toenadering en happy end. Nieuw en verfrissend is One Night Stand dan ook niet en in het midden wordt het wat langdradig. De film leunt heel erg op zijn twee hoofdrolspelers en gelukkig hebben Teller en Tipton een goede chemie en acteren ze naar behoren. De scene waarin beide verbeteringen aandragen voor de ander op seksgebied is erg grappig en origineel.

One Night Stand is een leuke film die de clichés niet schuwt en wordt gedragen door zijn twee hoofdrolspelers en een goede soundtrack.

“Perhaps we'll find God over there, on the journey, I'll introduce you to Him.”

Sterk. Hopkins en Pryce zijn fantastisch als Paus Benedictus en zijn opvolger Paus Franciscus. De film heeft wat momenten dat het allemaal minder interessant is en langdradig (vooral wanneer Pryce en Hopkins niet in de scene zitten), maar gelukkig zijn deze momenten spaarzaam. Het is interessant om de band (eerst vijandig en later vriendschappelijk) tussen de conservatieve Benedictus en de progressieve Franciscus te zien groeien, en ook de sets zien er indrukwekkend uit. Het is knap dat Two Popes boeiend blijft om naar te kijken, en de credits moeten gaan naar Meirelles en de twee acteurs in de hoofdrol.

“I own the hotel, and I live there. My life is very much like Monopoly.”

Hugh Grant en Sandra Bullock samen in een romcom, wat kan er fout gaan? Wel, heel veel zo blijkt. Grant en Bullock zijn redelijk maar al het andere is zo ongelooflijk saai en langdradig. De film leunt heel erg op Grant en Bullock, maar die hebben niet de knetterende aantrekkingskracht die in dit soort films wel nodig is. De dialogen en situaties zijn gewoon niet leuk en interessant genoeg en ik had echt moeite om de film af te kijken. Jammer, want de twee hoofdrolspelers verdienen beter.