Opinions

“So, you're... Ninja Mutant Turtle Teenagers?”

“When you put it like that, it sounds ridiculous!”

Ik was vroeger best fan van de vier Ninja Turtles en ik heb alle oude films en series grijsgedraaid. Naar mijn gevoel waren die films best wel serieus maar hier is het allemaal te kinderachtig en jammer genoeg zijn de dialogen van een erg bedenkelijk niveau. Vooral de humor van Michelangelo werkt voor geen meter.

Natuurlijk, het verhaal over vier supergrote schildpadden, een pratende rat en Shredder en zijn "foot clan” is belachelijk maar iets meer creativiteit en inspiratie had wel gemogen. Megan Fox is beeldschoon maar wel een actrice met maar één gelaatsuitdrukking (een erg sexy gelaatsuitdrukking, dat dan weer wel). Ik werd gek van de te snel gemonteerde en rommelig ogende actiescènes en regisseurs, laten we één ding afspreken. Vechtscènes in slow motion was in the Matrix nog erg cool maar nu kan dat echt nier meer. Kappen ermee.

“What would Vin Diesel do? No regrets, no fear.”

Iets beter dan het eerste deel, maar nog steeds maken mijn jeugdhelden geen indruk. Het is allemaal ontzettend kinderachtig en vooral de humor van Michelangelo en de nieuwe bad guys Bebop en Rocksteady is tenenkrommend slecht. Wie heeft het script in godsnaam geschreven?

Het verhaal is adequaat maar wel overvol met vier bad guys en een aantal nieuwe side kicks voor de Turtles. Megan Fox zit wel goed in haar rol en de actiescènes zien er solide uit. Nu nog een boeiende Shredder, betere dialogen, een sterker script en te pruimen humor en het kan echt wat worden.

Temple

Degelijke horrorfilm. Het probleem van Temple is dat alle elementen voor een goede horrorfilm er in zitten, maar de uitwerking laat te wensen over. De grootste kracht van Temple is de sfeer en de Japanse setting, en vanaf het begin wist de film mij wel te pakken. Maar het duurt gewoon te lang voordat er echt wat gebeurd, en de saaie personages en acteurs helpen ook niet mee. De Japanse acteurs in bijrollen zijn nog sterker dan de drie hoofdrolspelers, en dan doe je toch iets verkeerd.

Term Life

Je zou er bijna een whiplash van krijgen, zoveel richtingen wil deze film opgaan. Een harde misdaadfilm, een familiedrama, humor en wat sentiment etc. Term Life is best onderhoudend, maar het maakt over de gehele linie gewoon te weinig indruk. Paxton is nog wel goed als grote bad guy en ook Steinfeld zit duidelijk in haar comfort zone, maar het is duidelijk dat de regisseur te veel hooi op zijn vork heeft genomen. Een iets strakker en meer gefocust script had de film goed gedaan. Over het kapsel van Vaughn zullen we het maar niet hebben…

“You told me you were delayed, you never said it was for nine months!”

Sympathieke film. Dat zijn films met Tom Hanks in de hoofdrol al snel, maar The Terminal leunt zwaar op de 'likeability' van Hanks. En dat levert een prima film op over Viktor Navorski, een man die gedwongen op een vliegveld moet leven. Hij komt in aanraking met een bont gezelschap personages en ontmoet een vrouw (Zeta-Jones) waar hij een oogje op heeft. Dit is echt Hank's z'n film en hij maakt van Navorski een personage die je gelijk in je hart sluit.

“Hasta la vista, baby!”

Dit blijft voor mij toch wel de ultieme Terminator-film. De regie en het script van James Cameron, de actie, humor en horror die in elke scene om voorrang vechten, Arnie op zijn best, Linda Hamilton, Edward Furlong, de fantastische muziek, Robert Patrick, het wordt allemaal zo creatief gebracht en het verhaal zit ingenieus in elkaar.

Schwarzenegger is weer voortreffelijk en mag zich lekker uitleven en heeft weer een aantal coole oneliners. Zijn band met John Connor is het hart van de film en beide acteurs (Furlong is top, waar is hij gebleven?) hebben duidelijk lol in hun rol. Hamilton maakt van Sarah Connor een iconisch personage en is duidelijk veel bezig geweest met de gewichten. Hamilton is onverschrokken, krachtig en heeft ontzettend veel charisma. Robert Patrick zegt geen woord maar is gedenkwaardig als kwaadaardige T-1000. James Cameron weet een perfecte balans te houden tussen de vette actiescènes en de humor/emotionele momenten. De band tussen John en T-800 is mooi gedaan maar ook de (gebroken) relatie tussen Sarah en John biedt genoeg sterke momenten. De muziek is grandioos en vooral de intro is schitterend gedaan. De beelden en muziek grijpen je gelijk bij de strot. Judgment Day komt dichterbij en moet door onze helden voorkomen worden. De strijd tussen mens en robot gaat de beslissende fase in en James Cameron weet het allemaal op een zeer bevredigende manier af te sluiten. Voor hem dan want er zijn nog vervolgdelen...

“Desire is irrelevant. I am a machine.”

Als actiefilm is deze derde Terminator film redelijk geslaagd maar hij kan niet tippen aan de eerste twee delen. Het is allemaal zo sfeerloos en nergens komt de magie van de eerste twee delen tot leven. De film is eigenlijk een aaneenschakeling van actiescènes en alhoewel die er prachtig uitzien, ben je op een gegeven moment murw gebeukt.

Het verhaal was na het tweede deel eigenlijk wel klaar en dit derde deel probeert het wel maar het is allemaal erg mager uitgewerkt. Weer twee Terminators, John Connor, Judgment Day moet weer worden voorkomen... Niets nieuws onder de zon. Nick Stahl kan niet tippen aan Edward Furlong als John Connor en Claire Danes is een beetje inwisselbaar en kan niet imponeren. Kristanna Loken is wel erg sterk en kan net zoals Robert Patrick in Judgment Day goed overweg met het spelen van een emotieloze robot en straalt dreiging uit. En Arnie is nog steeds een Terminator icoon alhoewel hij niet te veel emotie moet tonen want dat gaat hem niet goed af. Gewoon de stoïcijnse wisecracking T-800 spelen gaat hem het beste af. Zoals gezegd zien de actiescènes er schitterend uit en samen met het sterke einde zorgen ze ervoor dat Rise of the Machines toch nog een vermakelijke filmervaring oplevert.

“Goddamn time traveling robots! Covering up their goddamn tracks! I hate them!”

Terminator Genisys valt mij niet tegen. Vooral het begin weet te boeien en heeft die echte Terminator vibe. De grauwe sfeer, de muziek, de actiescènes, Arnie… Het klopt gewoon. Schwarzenegger doet het weer geweldig en ik moest wel glimlachen om sommige van zijn opmerkingen en acties. De film heeft sowieso een goede balans tussen actie en humor.

Emilia Clarke is ook goed op dreef en zet ondanks haar geringe lengte en tengere gestalte (geen Linda Hamilton) een sterke Sarah Connor neer. Het verhaal is goed te volgen maar maakt soms een rommelige indruk. Het lijkt wel knip en plakwerk van voorgaande Terminator films. Zodra Sarah en Kyle Reese transporteren naar 2017 gaat het mis en blijft er weinig meer over dan een inspiratieloze aaneenschakeling van actiescènes met een niet bijster interessante bad guy. Een ander groot nadeel van Genisys zijn de twee mannelijke hoofdrolspelers. Courtney is een redelijk saai acteur en als actieheld gaat het nog maar humor/emotie is niet aan hem besteedt. Gelukkig heeft hij nog wel een goede chemie met Clarke en Schwarzenegger. Jason Clarke als John Connor is wel een ramp want hij heeft totaal het charisma en de acteerkwaliteiten niet om een iconisch karakter als John Connor te kunnen spelen. Eigenlijk is alleen Furlong in T-2 daarin geslaagd. Genisys begint veelbelovend maar is te rommelig en inspiratieloos om indruk te maken.

“Come with me if you want to live.”

Actievol is deze vierde Terminator film zeker. Een grauwe setting, veel actiescènes en een grommende Christian Bale, vervelend is het allemaal niet om naar te kijken. Maar Salvation mist een ziel, het mist de band tussen John en T-800, Linda Hamilton als Sarah Connor en vooral personages die de moeite waard zijn.

Bale's John Connor, Worthington als Marcus Wright, Bonham Carter, Bloodgood, Yelchin etc. Ze zijn allemaal goed in vechten, maar hebben een persoonlijkheid van niets. Regisseur McG weet wel de juiste sfeer op te roepen en de oorlog tussen de overgebleven mensen en de Terminators wordt goed weergegeven.

“You’re terminated, fucker.”

Toch nog even herzien omdat ik de eerste keer wat afgeleid was en hij is me een stuk beter bevallen. The Terminator is harder en explicieter dan Judgment Day, met fantastische actiescènes en een onheilspellende sfeer. Arnold Schwarzenegger en Linda Hamilton zijn geweldig op dreef en vooral Hamilton weet na een aarzelend begin de rol van Sarah Connor eigen te maken en vooral in het laatste gedeelte stijgt ze naar grote hoogte en komt het iconische personage echt tot leven. Ik blijf Michael Biehn niet geweldig vinden als Kyle Reese maar hij is zeker niet slecht en hij heeft een aardige chemie met Hamilton. Na Jai Courtney in Genisys is alles een verbetering.

De special effect zien er wat gedateerd uit maar de spanning en soms keiharde actie maakt veel goed. Regisseur James Cameron verdient een groot compliment voor dit inventieve en avontuurlijke sciencefiction verhaal met iconische personages en een ijzingwekkende sfeer die de hele film constant voelbaar is.

“When this is all over, I am going to kill you.”
“I understand.”

Gemengde gevoelens. Dark Fate is een spektakelstuk en met de actie zit het wel goed. Het acteerwerk van Mackenzie Davis en Schwarzenegger is uitstekend, het tempo ligt hoog en gelukkig zorgt Arnie ook nog voor wat humoristische scenes. Het script zit goed in elkaar, hoewel het allemaal vrij voorspelbaar en inspiratieloos is. Het begin zal sommige fans van de franchise niet kunnen bekoren, maar Cameron en Miller tonen hier wel aan dat ze lef hebben. En wil de franchise overleven laat staan groeien, dan moeten er natuurlijk ook wel zulke keuzes gemaakt worden (het is wel de vraag of de Terminator franchise niet had moeten stoppen na Judgment Day).

Helaas is de rest van de film een rommelige kopie, met allemaal ingrediënten uit de andere films. Hamilton doet het zeker niet slecht als Sarah Connor, maar echt een onuitwisbare indruk maakt ze ook niet. Luna en Reyes zijn zeer matig. Reyes begint goed, maar zodra ze zich ontwikkelt tot verzetsheldin gaat het mis. Luna kan nog niet in de schaduw staan van Arnie en Robert Patrick. De “dood” van Grace en de T-800 (vinger opsteken wie echt denkt dat Schwarzenegger hier voor het laatst te zien is in een Terminator film) deed mij niet veel, vooral omdat de Terminator’s altijd terugkomen. En de volgende films (als die er al komen) kunnen natuurlijk niet alleen leunen op Hamilton en Reyes. Daarvoor maken beide te weinig indruk.

On Body and Soul

Bijzondere film. De eerste twintig minuten had ik eigenlijk geen idee waar ik naar aan het kijken was. Maar de combinatie van een intrigerend verhaal, mooie beelden en ijzersterk acteerwerk zorgt ervoor dat je helemaal wordt meegesleurd in de dromerige sfeer. Vooral de scènes waarin Mária op pragmatische en gedetailleerde wijze probeert uit te zoeken wat liefde en seks inhoudt zijn op een tragische manier ontzettend grappig.

Borbély is een fantastische actrice, en de manier waarop ze gestalte geeft aan Mária is fenomenaal. Endre (Géza) heeft de liefde eigenlijk al opgegeven, en Mária heeft moeite om een connectie te maken met andere mensen. Maar de liefde tussen deze twee bijzondere mensen kan zelfs opbloeien in een slachthuis, zoals On Body and Soul laat zien.

“That's the last goddamn hitchhiker I ever pick up.”

Fantastische horrorklassieker. Als je alleen op de titel af zou gaan, dan zou je denken dat de The Texas Chain Saw Massacre gewoon een oppervlakkige, overdreven, bloederige en langgerekte moordpartij zou zijn. Niets is minder waar. Een sfeervol en onheilspellend begin, waarin we de personages leren kennen, is al een hoopvolle voorbode.

The Texas Chain Saw Massacre laat zien hoe belangrijk het gebruik van suggestie is, in plaats van expliciet geweld. Iedere horrorfan weet dat de suggestie van een moord meestal effectiever is dan de moord daadwerkelijk te laten zien. Marilyn Burns geeft de term scream queen een nieuwe dimensie, en ook de overige acteurs zijn perfect gecast. En ik kan de cinematografie en het camerawerk niet genoeg roemen. Briljant.

“I'm sorry, but how often do girls blow their heads off in this shithole town?”

Prima horrorfilm. Echt bloederig of eng wordt het niet, maar regisseur Nispel weet wel een ijzingwekkende sfeer te creëren met een aardige balans tussen zwartgallige humor en spanning. Vooral R. Lee Ermey schmiert erop los en Jessica Biel ziet er extra lekker uit in een witte tanktop en strakke jeans.

Nispel weet precies hoe hij Biel zo goed mogelijk in beeld moet brengen en uiteraard is er op laatst nog een sprinklerinstallatie. Mij hoor je niet klagen. Het begin en einde met de zwart-wit beelden is ook sterk gedaan. Deze Texas Chainsaw Massacre remake bevalt prima.

“You ready?"

Wisselvallige thriller. Texas Killing Fields heeft genoeg sterke punten en potentie, maar schiet zichzelf uiteindelijk in de voet. Het uitgestrekte Texaanse landschap levert veel mooie plaatjes op en een sfeervolle film, maar daaronder gaat een wereld schuil vol met criminaliteit, werkloosheid, alcoholisme en een algehele uitzichtloosheid. Dat er moorden plaatsvinden als uitlaatklep is dus niet zo gek.

Het acteerwerk is over de gehele linie sterk, en het is leuk om Chastain in een film te zien net voordat ze echt bekend werd. De regie en het script is het grootste struikelblok van de film, en het zorgt voor een rommelig geheel en een verhaal dat van de hak op de tak springt. Maar Texas Killing Fields is ook een spannende en sfeervolle thriller, en het goede gevoel overheerst.

“That's the beauty of argument, if you argue correctly, you're never wrong.“

Scherpe en interessante zwarte komedie die op ingenieuze wijze zowel de tabaksindustrie als de antirook-lobbyisten op de hak neemt. Lobbyist voor de tabaksbedrijven Nick Naylor staat centraal en wat een heerlijk personage weet Eckhart hier neer te zetten.

Hij kan lullen als brugman en heeft sterke argumenten ten faveure van de keuzevrijheid van het roken van een sigaret, maar toch zit je de hele tijd naar een niet erg sympathiek karakter te kijken. Het knappe is dat Eckhart hem toch sympathiek weet te maken en op het laatst was ik het zelfs met hem eens. De leukste momenten zijn als Nick weer eens een anti-rook persoon te kakken zet of de scènes met de Mod squad en zijn zoontje. Leuke rollen van Bello en Koechner. Macy is heerlijk op dreef als anti-rook ambassadeur/senator die de strijd met Nick aangaat. De film verliest in het middengedeelte wel wat van zijn magie en wordt wat langdradig, maar het einde is wel erg sterk.

“So you don't want to die? It was multiple choice and you said you wanted to die. Was that a lie?”

Thank You for Your Service is een filmtitel waar de ironie en het cynisme vanaf druipt. Want de film laat zen hoe militairen, als ze terugkomen van de oorlog in Irak, aan hun lot worden overgelaten. Psychische en financiële problemen zijn vaak het gevolg. De film maakt lange tijd indruk, en alleen een bepaald misdaadplotje op het laatst voelt wat misplaatst en onnodig. Het acteerwerk van Teller, Koale en Bennett is fantastisch, en vooral het samenspel tussen Teller en Bennett levert een paar schitterende scènes op. Amy Schumer komt ook nog even langs in een dramatische rol, en het gaat haar goed af.

“Which one of you divas uses self-tanner?”

Redelijk. That Awkward Moment heeft zijn charme, maar ook aardig wat zwakke punten. De charme zit hem vooral in het onderlinge samenspel tussen Efron, Teller en Jordan. Het is soms kinderachtig en de humor is van een bedenkelijk niveau, maar de acteurs weten het nog aardig te verkopen. Efron is de hoofdrolspeler, maar het verhaal rond Teller en Davis is het leukst. Efron en Poots zijn ook goed samen, en hun relatie wordt goed uitgewerkt. De problemen van Jordan met zijn vrouw krijgt te weinig schermtijd en maakt weinig indruk. That Awkward Moment is al met al een gemiddelde romcom met een prima chemie tussen de castleden.

“Do you want a happy ending?”

Het begin van That Girl in Yellow Boots is vreemd, en het duurde daardoor een tijdje voordat ik echt in de film zat. Maar het acteerwerk van Koechlin is sterk, visueel (het gebruik van de kleur geel) ziet het er fantastisch uit en de setting (India) is verfrissend.

Verwacht geen muzikale intermezzo’s en luchtig vertier, want Yellow Boots laat een nare en minder frisse kant van Mumbia zien. Wat mannen vrouwen kunnen aandoen, masculiniteit, verschrikkelijke vaders etc. Ik begreep niet helemaal waarom Ruth in een massagesalon werkte en seksuele handelingen verrichtte (alleen omdat ze een bericht van haar vader had gehad), maar dat werd op het laatst meer dan duidelijk. Een ijzersterk laatste gedeelte.

“Wonderful! Authenticity, optimism and a dog!”

Verassend sterk. Their Finest is voor mij een beetje onder de radar gebleven, maar als fan van alles wat met de Tweede Wereldoorlog te maken heeft was ook dit weer smullen geblazen. Veel oorlogsscènes krijg je niet te zien, maar de film gaat dan ook meer over een aantal personages die een propagandafilm willen maken om de Britten weer hoop en kracht te geven.

Romantisch, grappig, een oorlogsdrama, propaganda en ook nog een feministische pamflet, Their Finest wil veel genres combineren en voor het grootste gedeelte werkt het. Dat komt ook door het acteerwerk, en vooral Nighy (briljant), Arterton en Claflin stelen de show. Maar iedereen heeft zijn moment in de spotlights, en Their Finest is een heerlijke propagandafilm en een traktatie voor iedere cinefiel.

Thelma

Fantastische film. Thelma is een film die compleet verrast en heerlijk nasuddert, en Joachim Trier weet vanaf de eerste minuut de aandacht van de kijker vast te houden door het creëren van een ijzingwekkende sfeer en voelbare spanning. Je weet dat er iets niet klopt en heel langzaam zorgt Trier ervoor dat alle puzzelstukjes in elkaar vallen. Thelma is een soort van La vie d’Adéle meets Carrie, maar Trier drukt wel zijn eigenzinnige stempel op het materiaal (een bepaalde ‘slangscene’ is heerlijk creepy). En het resultaat is verbluffend, wat ook gezegd kan worden van het acteerwerk van de jonge Harboe. Haar staat een grote toekomst te wachten.

“In the future, when a woman's crying like that, she isn't having any fun!”

Schitterende film van Ridley Scott. De grootste kracht van Thelma & Louise is de onlosmakelijke band tussen beide dames, en Sarandon en Davis zijn geweldig. De mannen die ze tegenkomen zijn zulke klootzakken dat je ze hun acties snel vergeeft, en het is makkelijk om hun kant te kiezen. En beide vrouwen steunen elkaar onvoorwaardelijk, wat mooi is om te zien. Geweldige bijrollen ook van een jonge Pitt, Madsen, Keitel en McDonald. De mooie beelden van de Amerikaanse Southwest doen de rest, en Ridley Scott en Callie Khouri verdienen alle credits voor het scherpe en intelligente script. De laatste scene maakt het helemaal af.

“Calvin Lewis, you have a lot of living to do.”

Aardige film. Films zoals Then Came You zijn er legio, en het ligt dan ook meestal aan de acteurs en de regisseur of het slaagt of niet. Grootste troef van de film is het frisse en energieke acteerspel van Maisie Williams, en ook het samenspel tussen haar en Butterfield is dik in orde. De regisseur weet ook het sentiment en het drama binnen de perken te houden, en dat komt vooral omdat Skye een pragmatische en actieve houding aanneemt. Ze gaat dood, maar dan wel pas nadat ze een bucket list heeft afgewerkt. Over het subplot rond Butterfield en Nina Dobrev zullen we het dan maar niet hebben…

When there is life, there is hope...

The Theory of Everything is een erg goede biopic met geweldige rollen van Eddie Redmayne en Felicity Jones. Door hun acteerprestaties wordt je in het begin echt de film ingezogen. Er wordt veel tijd gestoken in de relatie tussen Jane en Stephen en dat betaald zich later uit. De film vlakt in het midden en naar het einde toe wel wat af en er wordt iets te veel tijd besteed aan hun aftakelende huwelijk (ipv zich bijvoorbeeld te richten op het baanbrekende werk van Hawking). De film wordt hier gelukkig ruimschoots gered door de twee steengoede acteurs.

De film is gebaseerd op het boek van Jane en haar huwelijk met Stephen Hawking dus op zich is de nadruk op het huwelijk tussen de twee ook logisch. Het einde was erg sterk en ik zat met kippenvel te kijken naar de speech die Hawking geeft.

“I'm finished.”

Weergaloos acteerwerk. De film zelf vond ik wat taai en soms wat saai, maar allejezus, wat acteren Day-Lewis en Dano geweldig. Het verhaal is niet heel vervelend, maar ik had soms geen idee waar ik naar aan het kijken was. De lange scènes voelden soms erg stroperig aan en de regie van Thomas Anderson is niet heel bijzonder.

De strijd tussen Plainview en Sunday is interessant, maar al die subplotjes hadden van mij weggelaten mogen worden. Dan was de film ook een stuk korter geweest, want tweeënhalf uur is toch echt te lang. Gelukkig weten Day-Lewis en Dano met z’n tweeën de film naar een hoger niveau te stuwen. Alleen al die laatste scene… Wauw. Die scene zou op iedere acteursopleiding moeten worden bestudeert. Briljant.

“Is that... is that hair gel?”

There's Something About Mary vond ik vroeger de beste komedie aller tijden maar hij is in de loop der jaren wel wat in waardering gedaald. Het is natuurlijk wel nog steeds een ontzettend grappige komedie met veel iconische scènes en onwijs leuke personages. Het begin (na de broekrits scene) is wat langdradig maar zodra alle personages zich in Miami bevinden en de strijd om Mary begint wordt het echt leuk.

Flauwe slapstick humor wordt afgewisseld met wat subtielere humor (niet veel) en de meeste grappen zijn raak. Flauwe humor kan ik, als het goed gedaan is, wel waarderen en There's Something About Mary zit vol met geslaagde slapstick momenten. Dillon en Evans vind ik het leukst en Diaz is prachtig en heeft ook een aantal erg grappige momenten. Stiller is goed als hoofdpersoon en speelt de straight man omringt door gekte erg overtuigend. Het einde is hysterisch en een vermakelijke bende. Heerlijke onzin.

They Shall Not Grow Old

Uitstekende documentaire van Peter Jackson. Een persoonlijk project voor de Nieuw-Zeelandse regisseur, en dat is er ook wel aan af te zien. They Shall Not Grow Old is een documentaire over en voor de overlevende en overleden soldaten van de Eerste Wereldoorlog, en hoe zij alle gruwelijkheden hebben ervaren. Zwart-wit beelden zijn van kleur voorzien, en het geeft een realistische sfeer. Ik vond het zelf een beetje overbodig, want de beelden en de geluiden zijn op zichzelf al authentiek en realistisch genoeg. En gruwelijk genoeg, want sommige beelden zullen op mijn netvlies gebeiteld blijven staan. Knap werk van Jackson.

“This great evil, where's it come from? How'd it steal into the world? What seed, what root did it grow from? Who's doing this? Who's killing us, robbing us of life and light, mocking us with the sight of what we might've known? Does our ruin benefit the earth, does it help the grass to grow, the sun to shine? Is this darkness in you, too? Have you passed through this night?”

Machtige oorlogsfilm die je in een trance beleeft. Het begin alleen al met de prachtige beelden en muziek die perfect samenkomen en je gelijk meesleuren in de film. Ik keek op een gegeven moment op de klok en er waren gewoon al 40 minuten verstreken zonder dat ik het in de gaten had.

The Thin Red Line is zeker een oorlogsfilm maar meer nog een fascinerend inkijkje in de ziel van de soldaten. Malick laat door de beelden van het inheemse volk en de natuur ook zien dat ondanks de oorlog het leven gewoon doorgaat. Het geeft een mooi contrast. De filosofische voice-overs en de scènes tussen een soldaat en zijn vrouw zijn niet altijd even interessant, maar dragen wel bij aan een bijna hypnotiserende kijkervaring. De actiescènes zijn voortreffelijk gefilmd met het hoge gras dat voor een bijna onzichtbare vijand zorgt. De lange scene als de soldaten een kamp binnenvallen is echt briljant. De scènes tussen Caviezel en Penn zijn hoogtepunten maar eigenlijk zijn er geen zwakke plekken in het imponerend rijtje acteurs. The Thin Red Line is echt zo’n film die bij herziening alleen nog maar beter kan worden.

“I dunno what the hell's in there, but it's weird and pissed off, whatever it is.”

The Thing blijft een geweldig horrorklassieker. Het is een angstaanjagende film met een waanzinnig goede spanningsopbouw, en lekker veel gore. Doordat de film plaatsvindt in een onderzoeksbasis op Antarctica krijg je ook een heerlijke claustrofobische sfeer. De alien is ontzettend knap gemaakt, en de makers verdienen een groot compliment voor de inventieve manier waarop het wordt weergegeven.

De alien is smerig en eng, en bij de scene met de hond staan je nekharen recht overeind. Vanaf het moment dat de personages ontdekken dat de alien in ieder van hen kan zitten neemt de paranoia toe en wordt het voor de kijker helemaal genieten geblazen. De bloedtestscène is ijzingwekkend, en de manieren waarop het monster telkens uit het menselijk lichaam komt gaat mij nog lang bijblijven. Het einde is iets te abrupt, maar dat mag de pret niet drukken.

“That's not a dog! Start the helicopter now!”

Verrassend sterke prequel op de iconische horrorfilm The Thing. Soms is het wel een herhalingsoefening, maar als er dan zo’n scene tussenzit zoals de 'tandenscene' heb ik daar geen enkel probleem mee. En de barre winterse omstandigheden helpen ook mee met het creëren van een ijzingwekkende sfeer.

De effecten kunnen niet tippen aan die van het origineel, en soms ziet het er wel heel erg nep uit. Dat is wel zonde, maar het schaadt de film in zijn geheel niet. Winstead, Edgerton en de Scandinavische acteurs zijn ook sterk, en mijn enige vraag is nu waar Kate (Winstead) in het origineel was. Ze had Kurt Russell wel mogen waarschuwen...