Opinions

“Looking good, Billy Ray!”

“Feeling good, Louis!”

Degelijke komedie. Murphy mag weer helemaal los gaan en met zijn charisma en gezichtsexpressies is hij weer op zijn best. Maar ook Dan Aykroyd en Jamie Lee Curtis zijn erg sterk. Het plot is wat gewoontjes en er komt een hoop flauwekul langs. Sommige grappen zijn van een bedenkelijk niveau en in het midden zakt de film wel erg in. Het verhaal heeft potentie, maar dat komt er maar op een paar momenten echt uit. De acteurs redden de film.

“They talk like they're conspiring to conspire.”

Vakkundig gemaakte film van Soderbergh. Veel verhaallijnen, veel personages en veel verschillende locaties, maar Soderbergh houdt het allemaal strak in de hand. De meer persoonlijke verhaallijnen (van Del Toro en Christensen) zijn duidelijk het interessants, maar ook rond Cheadle en Zeta-Jones valt er genoeg te genieten. De drugshandel komt in al zijn facetten langs, van de bestrijding ervan tot het inhaleren van je zoveelste shot. Dat je er vooral zeer cynisch van wordt is niets nieuws, en Soderbergh probeert er gelukkig geen 'happy end' aan te breien. Deze keiharde wereld kent alleen maar verliezers.

“King Kong ain't got shit on me!”

Training Day is een lekkere compromisloze en keiharde politiethriller. De spanning wordt door regisseur Antoine Fuqua mooi opgebouwd en de gehele film is er een heerlijke onderhuidse en ijzingwekkende spanning. Denzel Washington heeft een Oscar voor deze rol gewonnen en ik kan wel begrijpen waarom want wat een tour de force van de man. Net zoals hij Hoyt steeds meer om zijn vinger wind, weet hij ook de kijker steeds meer te overtuigen van zijn werkwijze. Natuurlijk komt uiteindelijk zijn ware aard een bedoelingen naar boven en op die momenten is Washington angstaanjagend.

Ook Hawke is sterk als groentje Hoyt die vanaf de allereerste scene geïntimideerd wordt door Alonzo Harris maar niet geïmponeerd raakt (misschien op een paar scènes na) en zijn integriteit probeert behouden in een moeilijke situatie. Een knappe prestatie van Hawke die goed tegenspel biedt aan Washington en niet ondergesneeuwd raakt door al het acteergeweld tegenover hem. De film is te lang en wordt op een gegeven moment wat langdradig doordat de avonturen van Harris en Hoyt niet al te interessant zijn, maar het laatste gedeelte met Hoyt en de Mexicanen en daarna de keiharde confrontatie tussen Harris en Hoyt maakt alles goed. Nagelbijtend spannend. Het einde is een echt Fuqua-einde, compromisloos en spijkerhard. Heerlijk!

“This was to be my final hit, but let's be clear about this. There's final hits and final hits. What kind was this to be?”

Heerlijke film. Danny Boyle heeft met Trainspotting een film gemaakt vol absurde humor en kleurrijke personages, maar vergeet ook niet om een indrukwekkend verhaal te vertellen over de schaduwkant van drugs. Met sowieso een aantal onvergetelijke scènes.

Je ziet ook duidelijk dat dit een film van Boyle is. Veel vaart, schitterend kleurengebruik en zelfs in het troosteloze Edinburgh een geweldig gevoel voor een mooie cinematografie. Trainspotting is niet alleen een verhaal over de gevaren van drugsgebruik, maar ook over een vriendengroep die uiteenvalt. Over je leven willen beteren om toch telkens weer terug te vallen op de drugs. Het is ook een echte jaren 90 film met bijbehorende muziek en kleding. Met geweldige acteurs zoals McGregor, Lee Miller, Carlyle, McKidd en Bremner. Kom maar op met de sequel.

“I like you, Amy. You're clever but you're not too brainy. You're prettyish but you're not too gorgeous. You're approachable.”

Trainwreck is een komedie waarbij de grapdichtheid in het begin erg hoog ligt, om naar het einde toe een beetje af te vlakken en voorrang te verlenen aan het bijna verplichte drama en "alles komt goed einde". De grove humor van Schumer is een beetje hit and miss, met jammer genoeg in deze film meer missers dan winnaars.

De seksscènes zijn pijnlijk ongrappig en met haar grove en soms vulgaire humor wil Schumer shockeren, maar ze bereikt er alleen maar mee dat de lol er snel vanaf is. Bill Hader is sterk in een wat meer ingetogen rol, en ook Colin Quinn, Brie Larson en zelfs LeBron James zijn goed op dreef en hebben allemaal hun grappige momenten. Eigenlijk is iedereen in deze film grappiger dan Schumer (zelfs John Cena), en dat kan toch niet de bedoeling zijn.

Tramps

Luchtige en vlotte film. Het verhaal stelt niet zo heel veel voor en spannend of grappig is Tramps niet. Maar daar staat tegenover dat de twee hoofdrolspelers een geweldige chemie hebben en het er visueel allemaal aardig uitziet. Tramps is een romantische road trip met twee jonge mensen die niet goed weten wat ze met hun leven aanmoeten en geld nodig hebben.

Dit soort film staat of valt bij het samenspel tussen de twee hoofdrolspelers en Turner en Van Patten hebben een fijne chemie. Vanaf hun ontmoeting werkt hun wisselwerking uitstekend en hierdoor wordt je gelijk het verhaal ingezogen. De camera zit dicht op de huid van de acteurs wat ook altijd helpt. Tel daar New York in zomerse sferen en de heerlijke muziek bij op, en Tramps verveelt geen moment.

“We keep secrets from lots of people, but most of all we keep them from ourselves. And we call that forgetting.”

Uitstekende film van Danny Boyle. Visueel ziet alles er weer fantastisch uit, en hij heeft met McAvoy, Dawson en Cassel ijzersterke acteurs gecast. Het verhaal is soms weer een echte hersenkraker, maar Boyle zorgt er wel voor dat alles goed te volgen blijft. Een bepaalde scene waarin Dawson alles uitlegt voelt wel heel erg gemaakt voor de kijker, maar storen doet het niet. Daarvoor is Trance in zijn geheel te sterk en ook gewoon zeer vermakelijk. Laat dat maar aan Boyle over.

“My wife has always been eager to change the world. But I'll just settle for understanding it first.’

Redelijke sci-fi film. Meestal ben ik wel fan van dit soort films, maar Transcendence stelt het geduld van de kijker wel heel erg op de proef. Het duurt lang voordat er iets interessants gebeurd, en ook de acteurs (buiten Bettany) weten geen indruk te maken. Johnny Depp lijkt wel te slaapwandelen, en het contrast met zijn vroegere kleurrijke rollen is groot. Wat dan overblijft, is een sci-fi film die er goed uitziet en zijn sterke momenten kent, maar het lukt uiteindelijk niet om twee uur lang te blijven boeien.

“Why are we fighting to save the humans? They're a primitive and violent race.”

Subtiel kan je de films van Michael Bay niet noemen en Transformers is daar weer een goed voorbeeld van. Actie met een hoofdletter A, mager uitgewerkte personages, een verhaal dat op één A4 kan, acteurs die niet alleen voor hun acteertalent zijn gecast en oja, heel veel actie. Storend is dat geenszins en zeker niet als het allemaal zo vermakelijk wordt opgediend als in Transformers.

Er wordt echt de tijd genomen om een soort van verhaal te vertellen en het grootste pluspunt is de humor. Bay maakt zijn belachelijke actiefilms soms iets te serieus maar hier begrijpt iedereen dat je het allemaal niet te serieus moet nemen. LaBeouf en Fox (wauw!) hebben een verbazingwekkend leuke chemie en het is plezierig om naar hun geflirt te kijken. Dat ik dat ooit nog eens zou zeggen... Maar de Transformers zijn het belangrijkste en die zien er spectaculair uit. Vooral Bumblebee en Optimus Prime zijn echt geweldig. De actie ziet er spectaculair uit en op het laatst is er wat overkill, maar dat valt te verwachten bij een Bay film. Lekkere actiefilm!

“There are mysteries to the universe we were never meant to solve. But who we are and why we are here, are not among them. Those answers we carry inside. I am Optimus Prime, and this message is to my Creators: ‘leave planet Earth alone, 'cause I'm coming for you!’”

Michael Bay weet echt geen maat meer te houden met zijn Transformers films. De acteurs hebben hun strepen wel verdient, en de combinatie van humor, actie en mooie vrouwen heeft in het verleden gewerkt. Maar dit vierde deel is gewoon veel te lang, en het is het grootste gedeelte ook gewoon een saaie boel. De actiescènes zien er weer goed uit, en soms valt er best wel te lachen om zoveel onzin. Maar dan nog is de film een erg lange zit.

“Years from now they're going to ask us: where were you when they took over the planet? We're gonna say: we stood by and watched.”

Een hele verbetering ten opzichte van het tweede deel. Dark of the Moon is weer te lang en de humor wordt steeds kinderlijker, maar de acteurs doen het aardig en de actiescènes zien er goed uit. En er is dit keer iets van een verhaal bedacht. Vooral het begin is ijzersterk. LaBeouf is weer goed en Huntington-Whiteley is een adembenemende toevoeging. Transformers staat garant voor bombastisch, hersenloos en pretentieloos vermaak, en dat is ook precies wat je krijgt met dit derde deel. Ook wel eens lekker.

“You picked the wrong planet! Give me your FACE!"

Matig vervolg. Waarom Michael Bay zijn Transformers films opblaast tot een tweeënhalf uur spektakel is mij een raadsel, want het verhaal is kinderlijk eenvoudig. Met de nadruk op kinderlijk. Gelukkig hebben LaBeouf en Fox weer een goede chemie en is de humor kinderachtig, maar soms best leuk. Vooral Turturro heeft een aardige bijrol. Het verhaal slaat nergens op, maar de actiescènes en de acteurs vergoeden veel.

“And now two worlds colliding, only one survives.”

Ik heb wel een zwak voor de Transformers franchise. Het is belachelijk, bombastisch, soms pijnlijk ongrappig en eigenlijk één grote actiespektakel zonder opbouw of verhaal. Maar het feit dat de film tweeënhalf uur lang vermakelijk blijft laat zien dat Michael Bay ook een aantal dingen goed doet.

De actie is wat overzichtelijker gefilmd dan de vorige films en het laatste gedeelte is zelfs spectaculair. Gelukkig neemt de film zich ook niet te serieus. Net zoals de acteurs, en vooral Hopkins, Turturro en sommige stemacteurs hebben de grootste lol. Wahlberg en Haddock vormen ook een leuk koppel. Dat sommige subplots nergens heengaan en de Decepticons (en Megatron) wel heel gemakkelijk worden verslagen neem ik dan op de koop toe.

Transit

Tegenvaller. Transit is weinig subtiel over de maatschappijkritische boodschap die het wil uitdragen (vreemdelingenhaat, deportatie, de razzia’s etc.), maar om het Nazi-Duitsland te vertalen naar de huidige tijd (of naar de toekomst) moet je wel met wat meer komen dan dit rommelige en wazige verhaal. De voice-over is ook een groot minpunt, en het vergalt de kijkervaring zelfs. Rogowski doet het goed, maar hij is wel erg vlak en je krijgt nooit echt goed hoogte van Georg. Alles bij elkaar heeft Transit een interessant uitgangspunt, maar de uitwerking laat te wensen over.

“What's the first rule when entering a man's car?”

“Respect a man's car, a man respects you.”

Prima vervolg op de eerste Transporter film. Het is jammer dat sommige actiescènes tegen het belachelijke aanzitten, en het realisme is ver te zoeken. Dat is niet zo heel erg, maar het wordt allemaal iets te serieus genomen. Vooral Statham benadert het materiaal alsof hij in Schindler's List acteert, maar gelukkig zijn er acteurs in kleine bijrollen die wel de juiste toon weten aan te slaan.

“Let me guess. You're the smart one.”

“No. I am the big one.”

De Transporter franchise en sowieso Staham films in het algemeen staan garant voor pretentieloos vermaak en over the top actie. Dit Transporter avontuur heeft genoeg actie en een aantal sterke vechtscènes, maar toch stelde het allemaal wat teleur. De romance tussen Rudakova en Staham komt niet echt van de grond, en er wordt te veel tijd verspeeld aan het niet echt interessante plot. Er wordt te veel gepraat en er is te weinig actie. Soms is dat niet erg, maar als de personages niet echt interessant zijn wil je gewoon zo snel mogelijk naar de volgende actiescene. Die zijn indrukwekkend, dat dan weer wel.

“Rule #1. Never change the deal.”

Statham films hebben zoveel met elkaar gemeen dat je ze bijna niet meer uit elkaar kan halen. Wat ze sowieso gemeen hebben is dat ze precies doen wat je als kijker van ze verlangd. Vermaak, over the top actiescènes, tongue-in-cheek humor, soms een mooie dame als love interest, en vaak speelt alles zich ook nog af op prachtige locaties. The Transporter voldoet aan al deze eisen en zeker het eerste gedeelte is zeer vermakelijk. Op een gegeven moment wordt het wat eentonig en de laatste grote actiescene is inspiratieloos, maar dat doet niets af aan het feit dat The Transporter anderhalf uur lang een vermakelijke actieknaller is.

“I think I'll go to sleep and dream about piles of gold getting bigger and bigger and bigger.”

Sterke klassieker van John Huston. The Treasure of the Sierra Madre is een film over drie mannen die op zoek gaan naar goud, maar het is ook een film over hebzucht, waanzin en wat er kan gebeuren als je bezeten raakt door geld en macht.

Howard (Walter Huston) en Curtin (Holt) hebben op tijd door dat er meer is dan geld en goud, en ze kunnen uiteindelijk smakelijk lachen om hun misfortuin. Dobbs (Bogart) gaat de andere kant op en verkoopt zijn ziel aan de duivel. Met een tragische en dodelijke afloop. De cinematografie is schitterend en de film voelt aan als een avontuurlijke reis door het snikhete landschap van Mexico. Een gewelddadige en tragische, maar soms ook grappige en gedenkwaardige reis.

“Help each other. Love everyone. Every leaf. Every ray of light. Forgive.”

Het is moeilijk om over The Tree of Life een normale recensie te schrijven. Mijn gevoel zegt me dat ik vooral het eerste uur naar pure filmmagie heb zitten kijken. De (natuur) beelden, de cinematografie en het camerawerk van Lubezki, de voice-overs en de grandioze muziek, dat eerste uur is The Tree of Life een overweldigende filmervaring.

Terrence Malick kiest ervoor om grote filosofische en spirituele vraagstukken aan bod te laten komen zoals religie/evolutie, grace/nature en de ‘afterlife’, maar The Tree of Life is ook een gezinsdrama met Jack die opgroeit in de jaren 50 en opgevoed word door zijn strenge vader en liefdevolle moeder. Tijdens dat tweede gedeelte verliest de film wat aan kracht, maar de manier waarop Malick en Lubezki de Amerikaanse suburbs uit de jaren 50 weergeven is subliem. En Pitt en vooral Chastain zijn ijzersterk. The Tree of Life is een film met weinig dialogen en zonder ijkpunt of richtpunt voor de kijker. Het is een filmbelevenis die je moet ondergaan. Of dat positief of negatief uitpakt verschilt per kijker. Maar dat de film nog steeds in me hoofd rondspookt is een compliment aan Malick.

“Oh you're just having a bad dream, that's all baby. That's all it was. Bad dreams make you think you're seeing things that you haven't.”

Verrassend sterke film. Het is een time loop verhaal (altijd interessant) met een horrorachtige en beklemmende sfeer. Vooral de scènes op het cruiseschip zijn sterk en de regisseur verdient complimenten voor de manier waarop hij alles strak in de hand houdt. Dit soort film had gemakkelijk uit de bocht kunnen vliegen, maar Triangle blijft, binnen zijn eigen logica, geloofwaardig en vooral ijzingwekkend spannend.

Melissa George is hier ook verantwoordelijk voor want de Australische actrice is fenomenaal in een moeilijke rol. Vanaf het begin komt ze in een emotionele achtbaan terecht en het ene moment is ze krachtig en zelfverzekerd, om het andere moment hopeloos en depressief rond te lopen. Klasse geacteerd. Door het einde is het ook interessant om allerlei theorieën te lezen over wat het allemaal betekent. Het maakt de film eigenlijk nog beter.

“Samhain, also known as All Hallows' Eve, also known as Halloween. Pre-dating Christianity, the Celtic holiday was celebrated on the one night between autumn and winter when the barrier between the living and the dead was thinnest and often involved rituals that included human sacrifice.”

Leuk. Trick ‘r Treat is een horrorfilm die spanning, pulp en humor perfect weet te combineren tot een zeer origineel geheel. De verschillende verhaallijnen werken goed, en vooral dat verhaal met de schoolbus vol kinderen die spoorloos verdwenen is, en de tieners die er naar op zoek gaan, is geweldig. Weerwolven, zombies, seriemoordenaars, bovennatuurlijke poppen etc. Het komt allemaal langs. Ja, dit soort originele horrorfilms smaken naar meer.

“There is no limit to what desperate men will do when pushed.”

Redelijke actiefilm die zichzelf in de voet schiet door een rommelige opbouw, plotgaten en onlogische acties van de personages. Met Ejiofor, Winslet, Harrelson, C. Affleck, Mackie, Paul en Gadot als acteurs waren mijn verwachtingen hoog gespannen maar jammer genoeg is het materiaal waarmee ze moeten werken te mager om indruk te maken.

Alleen Casey Affleck vond ik er bovenuit steken en wanneer hij zijn intrede doet gaat ook het niveau omhoog. De grote schietpartijen aan het begin en in het midden van de film zijn gruwelijk goed gefilmd en ook bij mij ging de hartslag omhoog. De motieven van de politieagenten om met de Russische maffia samen te werken zijn op zich goed uitgewerkt alleen kan dat niet van de personages worden gezegd. Zoals ik al aangaf slaagt alleen Affleck erin om een sterk personage neer te zetten. Ik ben meestal de laatste die plotgaten opmerkt maar zelfs ik zag er een paar in deze film. De grootste is het belachelijke einde. Jammer, want met de actiescènes en de spanning zat het op zich wel goed.

“You've been shot 5 times for your country and you can't even afford to send your kids to college.”

Sterke film van J.C. Chandor. Isaac, Affleck, Hunman, Hedlund en Pascal, het is een perfecte cast voor dit soort film. Vooral Isaac is weer geweldig en hij heeft ook de best uitgewerkte rol van het vijftal. Het begin is zeer sterk, en ook het bij elkaar brengen van de personages, en de planning en uitvoering van het plan, is interessant.

Dit zijn corrupte agenten die nog één grote slag willen slaan, maar de acteurs zorgen ervoor dat je ze als kijker toch ook wel sympathiek vindt. Dat komt ook doordat ze stelen van drugsbazen en moordenaars natuurlijk. Na de actierijke heist en afrekening wordt het wel een stuk minder, en zeker na de verrassende dood van Affleck wordt het langdradig. Gelukkig zat ik dat moment al helemaal in het verhaal, en het is zeker geen martelgang om de film af te kijken.

Trois Couleurs: Blue

Schitterende film. Trois Couleurs: Blue is een film over rouw, en hoe ieder mens er anders mee omgaat. In dit geval Julie, fantastisch geacteerd door Juliette Binoche. De kleur blauw komt in alles terug, en hoewel dit misschien als een trucje kan aanvoelen, zorgt Kieslowski ervoor dat het niet overheerst. Alle personages hebben wel zo hun eigen problemen en beslommeringen, en de alledaagsheid wordt door Kieslowski tot kunst verheven. Met Binoche als stralend middelpunt.

“Perhaps you're the woman I never met.”

Fantastische film van Kieslowski. Zijn kleurentrilogie komt hier tot een zeer bevredigend einde, en tegen het einde komen alle drie de films ook nog op een zeer lugubere en fantasierijke manier samen. Rouge is wat minder rechtlijnig dan de andere twee films, en zeker tegen het einde wordt er veel aan de interpretatie van kijker overgelaten.

Helemaal niet erg, want dit is een film die drijft op de fantastische dialogen, de rustige, gedetailleerde en ingenieuze regie van Kieslowski en natuurlijk de fantastische chemie tussen acteurs Jacob en Trintignant. Valentine en Joseph zijn twee mensen die door omstandigheden toevallig met elkaar in aanraking komen (was het wel zo toevallig?), en na een aarzelend en vijandig begin elkaar niet meer loslaten en langzaamaan een onlosmakelijke band vormen. Kieslowski laat zien dat twee mensen die ogenschijnlijk niet meer van elkaar kunnen verschillen toch een diepe vriendschap kunnen vormen, en de Poolse regisseur is een meester in het creëren van realistische en interessante personages die te maken krijgen met alledaagse problemen en tegenslagen. Maar door hun gezamenlijke gesprekken en connectie toch weer de kracht vinden om door te gaan. Met op het einde ook nog een zeer surrealistisch tintje.

“Life has a way of moving you past wants and hopes.”

Aardige sci-fi film, die er op de eerste plaats echt schitterend uitziet. Het is alleen jammer dat het verhaal van TRON: Legacy matig is, en de personages blijven ook wat vlak en missen persoonlijkheid. Hedlund, Wilde en Bridges doen het niet slecht, maar kunnen ook weinig uithalen met dit materiaal. Wat overblijft zijn de gave actiescènes en de mooie beelden, en hier overtuigd TRON: Legacy zeker.

“Man, I don't drop character 'till I done the DVD commentary.”

Tropic Thunder is zo'n film die je opzet op een regenachtige zondagmiddag en die geen moment verveeld. Het is allemaal niet heel erg hoogstaand maar er zitten zoveel geslaagde grappen in dat je niet anders kan doen dan met een grote glimlach naar alle onzin kijken. Het eerste gedeelte met de trailers zet al gelijk de toon en dat niveau behoudt Tropic Thunder lange tijd.

Ik moet wel zeggen dat het eerste gedeelte het sterkst is en dat de film in het middengedeelte wat langdradig wordt. Vanaf het moment eigenlijk dat Ben Stiller de groep verlaat en in zijn eentje de jungle in trekt begint de film zich wat te herhalen en dat de film twee uur duurt laat zich hier voelen. Maar het is wel actierijk en de acteurs zijn geweldig. Robert Downey Jr. steelt natuurlijk de show als method actor Kirk Lazarus maar ook Ben Stiller gaat er vol voor en in dit soort rollen excelleert hij. Het hele pandagedoe en "I'm Jack" showtje had van mij niet gehoeven maar voor de rest doet hij het niet slecht. Tom Cruise is ook weergaloos als grofgebekte Les Grossman en alle andere acteurs doen leuk mee maar staan in de schaduw van Downey Jr., Stiller en Cruise. Jack Black is eigenlijk de enige die een beetje uit de toon valt en zichzelf iets te vaak overschreeuwt. De hele film in een film benadering werkt uitstekend en het wordt op een gegeven moment allemaal aardig meta. En gelukkig zorgt het einde ervoor dat de film niet als een nachtkaars uitgaat. En het dansje van Cruise is er één om niet snel te vergeten. Net zoals alle sterke momenten uit Tropic Thunder.

Le Trou

Schitterende Franse filmklassieker. Vooral de sfeer die regisseur Becker weet te creëren is fantastisch, en de rauwe en realistische aanpak zorgt voor een beklemmende en soms bijna claustrofobische film. De manier waarop de scenes in het middengedeelte, wanneer Roland en Manu hun weg moeten vinden door het ondergrondse gangenstelsel, zijn gefilmd is briljant. Alle acteurs zijn sterk, en je hebt vanaf het begin eigenlijk al het gevoel dat Claude er niet helemaal bij hoort. Het einde komt dan ook niet echt als een verrassing, maar indrukwekkend is het zeker.

“What do you say now, jackass? That's know as, trouble with the curve.”

Fijne film. Zet de oude knorrepot Eastwood en de sprankelende Adams als vader/dochter tegenover elkaar, en je krijgt een prima feel good film over een problematische vader/dochter relatie en veel honkbal. Als regisseur weet Lorenz een luchtige sfeer te creëren, maar daaronder gaat ook veel opgekropte emotie schuil. Prima geacteerd door Adams. En de chagrijnige Eastwood weet toch altijd wel een lach op je gezicht te toveren met zijn droge oneliners. Prima bijrollen ook van JT en Patrick. Het einde hangt van toevalligheden aan elkaar, maar door het innemende spel van de acteurs zit je er met een glimlach ernaar te kijken.

“You gave me peace in a lifetime of war.”

Het vreemde aan Troy is dat de film tweeënhalfuur duurt, maar toch gehaast aanvoelt. Vooral het begin en het einde worden er doorheen gejaagd. Dat terwijl er in het middengedeelte de tijd wordt genomen voor een aantal geweldige veldslagen en één-op één vechtpartijen. Het verhaal over Troje en de Grieken is bekend, en Troy probeert er zijn eigen draai aan te geven. Dat stoort niet echt.

Dat komt door de schitterende cinematografie, de locaties, de gave actiescènes en de acteurs. Vooral Pitt, Bana, Byrne, Bean en O’Toole zijn fantastisch. Bloom is verschrikkelijk en Kruger komt er bekaaid vanaf. Maar dat bijvoorbeeld het romantisch subplotje tussen Pitt en Byrne werkt is een groot compliment aan beide acteurs. Het is zelfs één van de betere verhaallijnen. Maar Troy is over het algemeen niet heel diepgaand en vooral een actievol spektakel. Ook niet veel mis mee.