Opinions

“What good is all this if you're not going to let it change you?”

Als je de overdreven religieuze ondertoon en het wel zeer naar een happy end aansturende laatste gedeelte buiten beschouwing laat, is To Save a Life een film die zeker indruk weet te maken. Over sommige zware onderwerpen wordt veel te makkelijk heengestapt (zelfmoord, tienerzwangerschap, zelfmutilatie, scheiding ouders), maar het verhaal over een tiener die door een dramatische gebeurtenis zijn egocentrische leven evalueert en wat meer wil openstaan voor nieuwe dingen en mensen maakt indruk.

Sterk geacteerd ook door de jonge acteurs, en religie is belangrijk maar speelt (op het laatste gedeelte na) geen grote hoofdrol. Daar ben ik wel blij mee, en uiteindelijk heeft To Save a Life ook een sterke boodschap. Blijf niet te veel in je eigen bubbel leven, maar sta ook open voor nieuwe mensen en ervaringen. Anno 2018 best relevant.

“People say they love you. But what they mean is they love how loving you makes them feel about themselves.”

Tragische en rauwe, maar uiteindelijk ook hoopvolle en soms zelfs grappige film. Je wilt Ellen soms beetpakken en door elkaar schudden om haar wat realiteitszin bij te brengen, maar je weet ook dat dit is wat anorexia met een mens kan doen.

Met indrukwekkend realisme wordt dit getoond door regisseuse Noxon en actrice Lily Collins. Collins is echt graatmager geworden voor deze rol, en heeft zelf ook lang problemen gehad met anorexia. Gelukkig is To The Bone niet alleen deprimerend, maar zitten er ook wat luchtige stukken in. De moeders van Ellen zijn verschrikkelijk, maar zo verschrikkelijk dat je er op een gegeven moment alleen maar om kunt lachen. Prachtrol ook voor Keanu Reeves. Het einde is wat vreemd en de ommezwaai van Ellen komt wel heel snel, maar het past bij de toon van de film.

“Eating with utensils is like making love with an interpreter."

Een lekker luchtige film. Dit soort eetfilms kan ik meestal wel waarderen en ook Today’s Special doet wat het moet doen. Veel lekker eten, een simpel maar effectief verhaal, leuke acteurs en een dosis humor met wat drama er overheen gestrooid. Ik ben geen fan van Indiaas eten maar ik kreeg weer ontzettend honger van al dat lekkere eten.

Mandvi is een aardige hoofdrolspeler maar het is Shah die de show steelt als energieke en humorvolle kok/taxichauffeur/handelaar. Het is leuk om te zien hoe het er in zo'n traditioneel Indiaas gezin aan toegaat en ook de vader en moeder van Samir worden door sterke acteurs gespeeld. Er komt ook de nodige drama om de hoek kijken en ook daar overtuigd de film. De film mist wel wat tempo en flair en de love interest wordt door een niet echt memorabele actrice gespeeld. Maar Today’s Special is een leuke film waar je spontaan honger van krijgt.

“It's time that gives character, from personality to wine.”

Uitstekende film weer van Farhadi. Iedereen die wel eens een film van hem heeft gezien weet dat hij meer aandacht besteedt aan de personages, hun onderlinge relaties en het neerzetten van een mooie sfeer, dan aan het thriller/mysterie aspect. En dat is bij Todos Lo Saben niet anders. Vooral het eerste gedeelte tot aan de stroomstoring is heerlijk om naar te kijken, en al deze bekende Spaanse acteurs lijken de tijd van hun leven te hebben. Ik zou uren kunnen kijken naar Bardem, Cruz en Bárbara Lennie die op een terrasje wijn zitten te drinken en keuvelen over van alles en nog wat. Het is bijna jammer dat er ook nog een kidnap-subplot in zit.

Everybody Loves Somebody

Leuk. Niet erg origineel, maar door het aanstekelijke spel van de acteurs en wat Mexicaanse peper is Everybody Loves Somebody een film met een geheel eigen vibe. Karla Souza is geweldig als hoofdrolspeelster en neemt de film moeiteloos op haar schouders. De acteurs in de bijrollen (vooral Souza’s mannelijke tegenspelers) zijn degelijk en zorgen er vooral voor dat Souza kan stralen. Gelukkig maar, want anders was de film door het voorspelbare verloop een dertien in een dozijn romcom geworden.

Tokyo Story

Mooie film over de dagelijkse beslommeringen en problemen van een Japanse familie. Regisseur Yasujirô Ozu legt met Tokyo Story op pijnlijke wijze de relaties tussen de verschillende familieleden bloot, en sommige leden van de Hirayama familie wil je soms wel achter het behang plakken. De laatste familiescene (na de begrafenis van de moeder) is hemeltergend. De film is traag, iets te lang en ook het acteerwerk is soms zeer matig, maar het laatste half uur is schitterend en maakt veel goed. Als de gehele film zo was geweest had er een meesterwerk in gezeten.

“Things aren't beautiful because of how they sound. They're beautiful because of what they mean.”

Sterke film over het leven van Tolkien. Vooral de manier waarop de makers met taal en de kracht van verbeelding omgaan vond ik een sterk punt, en de acteurs weten de soms wollige teksten ook vol overtuiging te brengen. Hoult, Collins en alle acteurs in de bijrollen, allemaal zijn ze fantastisch op dreef. De band tussen de vier vrienden wordt sterk uitgewerkt, en ook de band tussen Tolkien en zijn latere vrouw Edith is een sterk subplot.

In het laatste gedeelte worden de oorlogsjaren van Tolkien behandeld, en ook dit gedeelte werkt. We hadden bijna geen Lord of the Rings/The Hobbit gehad… Dit laatste gedeelte heeft een fijn soort melancholie over zich, en het is interessant om te zien op welke manier Tolkien iedere keer weer een nieuw puzzelstukje krijgt in zijn zoektocht naar zijn stem als schrijver. We weten allemaal waar het uiteindelijk toe leidt.

“I'll take two.”

Sterke Tomb Raider film waarin we een origin story zien rond onze favoriete avonturierster Lara Croft. De film is wat realistischer en grimmiger dan de eerdere Tomb Raider films, zonder het plezier en het avontuur-element uit het oog te verliezen. Het materiaal wordt met een knipoog benadert, en dat is een keuze die uitstekend uitpakt.

Alicia Vikander is perfect gecast en overtuigd als actieheldin. In de vechtscènes staat ze haar mannetje, maar ze weet ook in de emotionele scènes indruk te maken. Het eerste gedeelte is duidelijk sterker dan het wat conventionele tweede gedeelte, maar door de vader/dochter scènes en het acteerwerk van Vikander en West is ook dit gedeelte het aanzien meer dan waard. Het laatste gedeelte deed me een beetje denken aan het einde van Casino Royale, en net als James Bond heeft Lara Croft eindelijk een doel en is ze klaar voor de jacht. Kom maar op met de sequel.

Tomorrow Never Dies

Het tweede Bondavontuur van Pierce Prosnan is een beetje vlak. De beginscène is actierijk en goed gedaan maar daarna heeft deze 18de bondfilm problemen om een interessant en coherent te vertellen. Het verhaal rond Mediamagnaat Elliot Carver (Jonathan Pryce) die een conflict tussen China en Groot Brittannië wil creëren om zijn media imperium te verrijken is niet al te interessant. Brosnan heeft zelf in een interview wel eens gezegd dat hij geen idee had waar het verhaal over ging en dat is zeker te begrijpen. Sommige actiescènes zijn goed gedaan en vooral het gedeelte in een parkeergarage en de scene met Bond en Wai Lin (Michelle Yeoh), die op een motor hun achtervolgers moeten afschudden, zijn voortreffelijk. Yeoh is een goede medestander van Bond en weet zeker in haar vechtscènes te overtuigen. Teri Hatcher is als oude flam van Bond vreselijk miscast en gelukkig wordt haar bijdrage beperkt tot een aantal scènes. Pryce schmiert er lekker op los maar echt dreigend of interessant wordt hij niet. Gotz Otto is wel aardig als Mr. Stamper, de side-kick van Carver.

Tomorrow Never Dies is al met al een aardige Bondfilm met een aantal goede actiescènes en sterke acteerprestaties maar ook met een saai plot, een vlakke bad guy en een laatste gedeelte wat wel erg inspiratieloos oogt.

“Dreamers need to stick together... It's not programming, it's personal.”

Fijne film. Tomorrowland is een fantasierijke film over twee personen, Frank (Clooney) en Casey (Britt Robertson), die beide in aanraking komen met een andere dimensie genaamd Tomorrowland. Het verhaal zit aardig in elkaar en de special effects zien er prima verzorgt uit, maar de grootste kracht zit hem in het samenspel tussen Clooney, Robertson en de jonge Cassidy. Clooney en Robertson hebben gelijk een leuke chemie als kibbelende en ruziënde Frank en Casey, maar Cassidy steelt de show als vroegwijze Athena. De dialogen tussen de drie zijn scherp en grappig, en hier is Tomorrowland op zijn best.

Wanneer de film zich verplaatst naar de andere dimensie wordt het allemaal wat serieuzer, en het sci-fi element krijgt de overhand. In de toekomst kijken, een portaal naar de aarde, vechtrobots etc. Het is allemaal aardig gevonden, maar echt spannend wil het niet worden (wel een leuke rol van Hugh Laurie overigens). De worsteling van regisseur Brad Bird komt hier ook om de hoek kijken. Hoe kan ik kinderen en volwassenen beide tevreden houden? Een moeilijke balans. De twee boodschappen die Bird de kijker wil meegeven (‘wees goed voor de aarde’ en ‘blijf te allen tijde dromen’) zijn door hem wel op een interessante en vermakelijke manier in de film verwerkt.

Tonari no Totoro

Fijne film van Miyazaki. Tonari no Totoro is wat simpeler en rechtlijniger dan andere films van Miyazaki, maar dat is ook de grote kracht van de film. Totoro is een mooi en menselijk verhaal over opgroeien, de verbeeldingskracht van kinderen, de band tussen ouder en kind en die tussen zussen onderling, en het opkomen voor jezelf. Simpel, maar hier tot in de perfectie uitgevoerd. De film is feel good en tegen het einde zit je vol positieve energie, en dat Miyazaki dat voor elkaar kan krijgen laat nogmaals zijn vakmanschap zien.

Toni Erdmann

Vreemde en wat teleurstellende film. De eerste anderhalf uur had ik geen idee waar ik naar aan het kijken was, en waar de film naartoe wilde was onduidelijk. Een vreemde vader stalkt zijn dochter omdat hij denkt dat ze niet gelukkig is en te hard werkt. Deze vader probeert zijn dochter op te vrolijken met een zwarte pruik, een kunstgebitje en een scheetzak (don't ask, het is pijnlijk ongrappig). De dochter wil (begrijpelijk) in het begin niets weten van haar vaders vreemde toenaderingspogingen, maar ontdooit na een tijdje wel.

Ik had het gevoel dat ik om de vader zou moeten lachen, maar de lach kwam maar niet. De humor was eentonig en ik ergerde me dood aan dat vreemde en wat creepy lachje van de vader. Waarom de film toch een (nipte) voldoende krijgt? Het personage Ines en actrice Huller zijn het emotionele hart van de film, en dat gedeelte werkt. Ook heeft de laatste drie kwartier een aantal erg geslaagde scènes. Er wordt wel eens lacherig gezegd dat Duitsers geen humor hebben. Belachelijk en niet waar natuurlijk, maar door films als Toni Erdmann begin je toch weer te twijfelen.

Tonio

Gemengde gevoelens. Het verhaal is op zich best interessant, en de film laat op een sterke manier zien wat het verliezen van een kind doet met een ouder. Bokma en Lodeizen zijn ook geweldig en het laatste gedeelte is emotioneel, met ook ijzersterk regiewerk van Paula van der Oest. Het probleem van Tonio is het script, en vooral de non-lineaire vertelwijze. De acteur die Tonio speelt doet het goed, maar eigenlijk hadden al zijn scenes er gewoon uitgeknipt kunnen worden (op de laatste scenes na).

Het voegt niets toe aan het verhaal, en het leidt alleen maar af van de rouwscènes van de ouders. De vader Adri is soms ook gewoon een hork en onsympathiek, en vooral zijn fascinatie voor een meisje waar Tonio mee omging is eerder creepy dan menselijk en meelijwekkend. Wanneer ze elkaar uiteindelijk ontmoeten is dat ook een behoorlijke anticlimax. Weer een verhaallijn dat niets toevoegt, en zo zitten er wel meer subplots in. Vreemd genoeg lieten de rouwscènes van de ouders me ook behoorlij koud, en dat komt vooral door de afstandelijke aanpak en het gedrag van de vader. Het einde maakt wel veel goed.

Too Late

Uitstekende film. Een vleugje Tarantino, maar regisseur Dennis Hauck zorgt er wel voor dat Too Late echt zijn stempel draagt. Knap voor een beginnend regisseur. De film bestaat uit vijf lange takes die uiteindelijk één verhaal vormen. Niet in chronologische volgorde, maar tegen het einde passen wel alle puzzelstukjes.

Alle vijf de takes zijn ook echt onderscheidend qua toon en karakter, en vooral de melancholische derde take rond Samson (de geweldige Hakwes) en Dorothy (Reed) is sterk. Maar ook de kolderieke en harde tweede akte en de vierde akte (eigenlijk het eindpunt van het verhaal) zijn sterk. Triest, hard, waanzinnig, grappig etc. Hauck laat met Too Late zien een veelbelovend regisseur te zijn.

“Great balls of fire!”

Blijft leuk. Top Gun kan je opzetten en je komt gelijk weer in die heerlijke jaren 80 sfeer. Alleen al door die weergaloze intro heb je gelijk zin in straaljagers, actiescènes, Maverick, Iceman, Goose, 80's music, humor en natuurlijk de prachtige Kelly McGillis.

Top Gun moet je niet kijken voor het plot of voor diepe karakterontwikkelingen, maar gewoon om anderhalf uur lang entertaint te worden. De actie ziet er spectaculair uit (alhoewel de montage verschrikkelijk is, je ziet bijna niet wat er gebeurd) en de acteurs hebben zichtbaar plezier. De romance tussen Cruise en McGillis is ontzettend cheesy uitgewerkt, maar het blijft leuk. Het is zo over the top (die muziek) dat je er eigenlijk alleen maar in mee kan gaan en er om kan lachen. De bromance’s tussen Maverick en Goose en Maverick en Iceman blijven leuk en er wordt gretig met inmiddels iconische oneliners gestrooid. Top Gun blijft topvermaak.

La Tortue Rouge

Redelijke animatiefilm, maar ik had toch op iets meer gerekend. Het begin is uitstekend met een man die gestrand is op een onbewoond eiland en moet zien te overleven. Het ziet er fantastisch uit en dat de film geen dialoog heeft is origineel en werkt.

Maar nadat een schilpad in een vrouw veranderd gaat het wel bergafwaarts en begint de film repeterend te worden. Het wordt wat langdradig en dat er geen woord gesproken wordt (zelfs niet tussen man, vrouw en kind) begint zich hier te wreken. Het einde is aardig gedaan, maar het "alles was een droom" idee zag je aankomen en is ook wat afgezaagd. Er zal een spirituele boodschap achter zitten, maar het kon mij niet echt bekoren.

“No wonder you're having nightmares. You're always watching the news.”

Klassieker van Paul Verhoeven. En Total Recall blijft een heerlijke film, waarbij je gelijk weet dat je met een Verhoeven film te maken hebt. Absurde humor, spijkerharde en expliciete actiescènes, een intrigerend verhaal, Sharon Stone, en uiteraard een vrouw met drie borsten. Gewoon omdat het kan.

Total Recall heeft veel vaart en binnen een paar minuten begeef je jezelf al in een doldwaas avontuur. De futuristische aanpak werkt goed, en de gecreëerde wereld en settings zien er fantastisch uit. Arnie is hier helemaal op z'n plek en Verhoeven-acteurs als Stone, Cox en Ironside weten altijd wat van hen verwacht wordt. Complimenten ook voor de heerlijke muziek van Goldsmith. Total Recall is een verhaal over een dictatuur, onderdrukking, en de verschillen tussen arm en rijk. Maar het is vooral een spectaculair avontuur die nog niets van zijn charme heeft verloren.

“Everyone seems to know me, but me.”

Visueel overdonderende film. Het oog voor detail is indrukwekkend en vooral het begin in "the Colony" is mooi gedaan. Het is grauw, donker en uitermate sfeervol. Naarmate de film vordert komt er wel steeds meer CGI aan te pas, maar het blijft er prachtig uitzien.

Jammer genoeg is het verhaal iets te standaard en zijn de personages erg mager uitgewerkt. Zelfs hoofdrolspeler Farrell kan weinig uitrichten en Biel en Beckinsale zijn prachtige dames en sterke actrices, maar mogen hier alleen boos kijken, huilen en vechten. Iets van persoonlijkheid is te veel gevraagd. Hetzelfde geldt voor de beschamend kleine rollen van Cranston en Nighy. Het is actie, actie en actie zonder een moment om adem te halen. Jammer, want het verhaal had best interessant kunnen zijn en ik heb genoten van de prachtige art direction.

“That was the last killer that ever got out of my hands.”

Uitstekende klassieker van en met Orson Welles. Touch of Evil ziet er op de eerste plaats schitterend uit, en het verhaal rond een stel moorden, corrupte agenten, een criminele organisatie en zelfs wat romantiek zit goed in elkaar. Welles is echt geweldig, maar ook Leigh, Heston (als latino?), Calleia en Tamiroff doen het goed. Het script lijkt op het eerste gezicht ingewikkeld in elkaar te steken, maar uiteindelijk passen alle puzzelstukjes. Een sterk script, charismatische acteurs en een schitterende cinematografie, Touch of Evil en regisseur Welles doen heel veel dingen goed.

“Why is everyone trying to kill me?”

Rommelig. Met Venetië als locatie en Angelina Jolie als hoofdrolspeelster sta je als film eigenlijk al met 3-0 voor, maar regisseur Von Donnersmarck weet de voorsprong aardig te verkwanselen. Het verhaal is rommelig opgebouwd en ontbeert spanning. Dat kan goedgemaakt worden door de chemie tussen de acteurs, maar tussen Jolie en Depp gaat het niet helemaal lekker. Vooral Depp loopt wat verdwaasd rond, alhoewel dat ook aan de rol kan liggen. Bettany en Dalton in een kleine rol zijn wel heerlijk op dreef. Maar als geheel maakt The Tourist gewoon te weinig indruk.

“We're gonna go to jail! We're gonna die! Probably both!”

“Yes! Yes! Yes! Join me!”

Leuk. Dit soort komische heistfilms kan ik altijd wel waarderen, en gelukkig doet Tower Heist heel veel dingen goed. Vooral de casting is sterk, met Stiller, Murphy, Alda en Casey Affleck die allemaal sterk op dreef zijn. Ze benaderen het materiaal met een knipoog, en vooral Alda heeft zichtbaar plezier als arrogante en corrupte bankier. Het laatste gedeelte is één grote klucht, en alles wat Tower Heist zo vermakelijk maakt komt hier samen.

“For what it's worth, architect, this is one building that I figured wouldn't burn.”

Misschien wel één van de beste rampenfilms die ooit gemaakt is. Een brand in de hoogste toren ter wereld is natuurlijk al een interessant uitgangspunt, en dan heb je ook nog een cast met een aantal van de bekendste acteurs van het moment (of ooit). Steve McQueen, Paul Newman, William Holden, Faye Dunaway, Fred Astaire etc. Het is een groep acteurs die elk materiaal met alleen hun aanwezigheid al beter maakt.

Het sterkste punt van The Towering Inferno is dat er niet alleen grote actiescènes en reddingsoperaties zijn, maar dat er ook aandacht wordt besteedt aan het persoonlijke drama en de relatie tussen de personages onderling. Newman/Dunaway, Holden en een aantal acteurs, het armpje drukken tussen Newman en McQueen (McQueen heeft blijkbaar geëist om evenveel schermtijd te krijgen als Newman) etc. Heerlijk. Met ook nog veel spannende en geweldig gechoreografeerd actiescènes. Wat wil je nog meer?

“Look, I gotta die six times before I get out of here. But I'll see you again, this side or the other.”

The Town laat zien dat een sterke uitvoering en geweldige acteerprestaties een op het eerste gezicht formulefilm naar grote hoogte kan doen stijgen. De film is ontzettend sfeervol en het grauwe Boston, de acteurs, de cinematografie en de muziek hebben hier een groot aandeel in.

Regisseur Ben Affleck toont weer eens zijn klasse met een mooie balans tussen schitterend geschoten actiescènes en ingetogen verhaallijnen rond de vriendengroep/bankovervallers en de opbloeiende liefde tussen Claire Keesey (Rebecca Hall) en Doug MacRay (Affleck himself). De scènes tussen Claire en Doug zorgen voor rustmomenten die de film goed doen en Affleck en Hall hebben een sterke chemie. Affleck is ook zeker niet slecht als Doug, die voor Claire kiest en uit het criminele circuit wil stappen maar telkens wordt tegengewerkt door zijn verleden/oude vrienden. Vooral Renner is hier erg sterk als James Coughlin, een wandelende tijdbom die zijn emoties moeilijk onder controle heeft. Ik vind Hall altijd wel sterk en ook Jon Hamm, Pete Postlethwaite, Blake Lively, Slaine en Titus Welliver hebben mooie bijrollen. De bankovervallen zijn spectaculair gefilmd en vooral de laatste overval rond Fenway Park is ijzingwekkend spannend. De regie, cinematografie (Boston wordt waanzinnig mooi in beeld gebracht), acteerprestaties en de muziek, The Town levert topkwaliteit en is zeker meer dan de zoveelste heistfilm.

“You fat slob. Let's see if you've got any guts.”

Pulp. Je moet er fan van zijn, en ik snap wel dat sommige mensen kunnen genieten van The Toxic Avenger. Maar ik vond er niet veel aan, en het duurde lang voordat de film echt op gang kwam. Als Melvin aan zijn wraakavontuur begint zitten er wel een paar grappige en gruwelijke scenes in, maar het is allemaal te weinig en het acteerwerk is ook barslecht. Dat weet je van te voren in dit soort films, maar dan nog is het schokkend (en hilarisch) om te zien hoe slecht sommige "acteurs" zijn.

“We toys can see EVERYTHING!”

Toy Story heeft zijn leuke momenten, maar haalt niet het niveau van het derde deel of andere animatiefilms. Het derde deel bracht ook echt een emotionele lading met zich mee (Andy die naar College zou gaan) en dat miste ik hier.

Woody ontmoet Buzz en samen met het andere speelgoed beleeft hij avonturen, that’s it. Op het einde van Toy Story 3 zat ik echt met kippenvel op de bank en dat gevoel had ik hier geen moment. Gelukkig is de interactie tussen het speelgoed wel leuk gedaan en je moet de credits geven aan de makers voor hun fantasie en inspiratie. Het ziet er allemaal fantastisch uit.

“You never forget kids like Emily, or Andy, but they forget you.”

Uitstekend tweede Toy Story avontuur. Al ons favoriete speelgoed is weer terug, en het is altijd een feest om weer terug te gaan naar deze wereld. Buzz, Woody, Potato Head, Rex, Hamm etc. Het is allemaal animatie en speelgoed, maar het blijft ontzettend knap dat het allemaal levensecht aanvoelt. Complimenten voor de makers en de stemacteurs. Het verhaal (Woody wordt ontvoerd) zit goed in elkaar, en het is weer een vermakelijk avontuur. Met Jessie the Cowgirl (Joan Cusack) heeft de film ook een geweldig nieuw personage, en het geflirt met Buzz gaat in het derde avontuur lekker door.

“So long… partner.”

Toy Story 3 is een ontroerende coming of age film met wederom onze favoriete speelgoed personages Woody, Buzz Lightyear, Jessie, Rex etc. Dit derde deel heeft zoveel herkenbare momenten dat je als kijker op het einde niet anders kan dan met nostalgie en een klein beetje verlangen terugkijken op je eigen jeugd. De film heeft leuke originele vondsten en veel "easter eggs" zodat je bij een tweede of derde kijkbeurt nog steeds nieuwe dingen oppikt die je de eerste keer had gemist.

Andy gaat naar college en moet afscheid nemen van zijn speelgoed. Op het eerste gezicht lijkt het hem weinig te doen en Woody en zijn vrienden belanden dan ook snel in een kinderdagverblijf. Hier beleven ze nieuwe spannende avonturen maar Woody blijft terugverlangen naar Andy. Zij behoren toe aan Andy zo merkt hij op een gegeven moment op. Het avontuur in het kinderdagverblijf zit bomvol met kleurrijke personages en het ziet er allemaal prachtig uit. Ken, Barby, Lotso en Bonnie zijn maar een paar nieuwe personages die ontzettend goed uitgewerkt zijn. Of ze nu grappig zijn of angstaanjagend, ze drukken gelijk hun stempel op het verhaal. Maar Woody, Buzz en hun vrienden blijven natuurlijk het hart van de film en de laatste scene maakt een verpletterende indruk. De combinatie van verdriet om het verlies van een vriend en hoop op een nieuw begin maakt dat deze scene keihard binnenkomt. Toy Story 3 doet je terug verlangen naar je eigen jeugd maar laat ook zien dat niets voor eeuwig is en een nieuw begin best eng kan zijn maar ook bevrijdend kan werken. Een belangrijke en mooie boodschap.

“She'll be okay. Bonnie will be okay.”

Uitstekend vierde Toy Story avontuur. Woody, Buzz, Jessie, Bo Peep, Rex, Mr. en Mrs. Potato Head etc. Ze zijn allemaal terug, maar de focus in deze vierde film ligt echt op Woody en zijn identiteitscrisis. Hij behoort niet meer tot Bonnie’s favoriete speelgoed, maar de trouwe Woody wil ook niet zomaar weglopen.

Forky is een geweldige toevoeging, en de grotere rol voor Bo Peep pakt ook uitstekend uit. Bo Peep is stoer, zelfverzekerdheid en wat cynisch, en de band tussen haar en Woody vormt het hart van dit vierde avontuur. Visueel ziet het er allemaal weer schitterend uit, en ook de combinatie tussen humor, actie en sentimentaliteit werkt perfect. De film moet even op gang komen, maar tegen het einde zit je toch weer met een brok je in keel naar het “afscheid” tussen Woody en Buzz, Jessie en de anderen te kijken. Woody kiest voor het avontuur met Bo Peep, en geef hem eens ongelijk.

Tracers

Een wat suffe en zelfs saaie actiefilm. Heel veel gespring, geschiet en gescheld, maar het voelt allemaal erg hol aan. Een degelijk of logisch verhaal ontbreekt en de acteurs zijn abominabel. Lautner moet toch wel de saaiste acteur zijn die ik de laatste tijd heb gezien. Zijn Twilight vriendjes Patterson en vooral Stewart doen het toch beter. Er zit welgeteld één sterke actiescene in en dat is het wel. Visueel is het ook wel aardig. Maar voor de rest is Tracers voorspelbare en inspiratieloze onzin.

“You pay for this. I make sure.”

Prima film over een verschrikkelijk onderwerp. Mensenhandel, en dan vooral de handel in jonge meisjes en jongens. Het probleem van Trade is dat de verschrikkingen wel heel veel buiten beeld blijven, waardoor ik de impact van sommige gebeurtenissen wel miste. Ik hoef niet alles te zien, maar nu leek het soms op een schoolreisje 'from hell'. Als Kevin Kline verschijnt wordt het ook een stuk minder interessant, en de film had geheel zonder dit personage gekund. Maar het eerste en laatste gedeelte zijn wel sterk, en het laat zien dat geweld, mensenhandel en criminaliteit in het algemeen een never-ending-cycle is.