Opinions

Na heel veel jaren weer herzien en ondanks de geweldige cast en hier en daar een geslaagde grap is dit niet Brooks' beste werk. Dat blijft denk ik toch Blazing Saddles.

3*

Vandaag herzien en dit blijft een prachtfilm. In het begin is het ietwat wennen aan wat knullige aspecten, zoals bv het dialoog, maar eenmaal daaroverheen wordt je getrakteerd op een erg mooi en meeslepend verhaal, eentje die me erg aanspreekt.

Op momenten wel wat oversentimenteel maar vreemd genoeg stoorde het mij in dit geval niet.

Mooi script dat weinig voorspelbaar wordt en goed opbouwt naar een overweldigende battle (werkelijk groots in scene gezet) en een erg mooi einde.

Grootste kracht van Spartacus is toch het acteerwerk. En dan voornamelijk van Olivier, Laughton en Ustinov. Een tour de force van deze drie britse acteurs die de rest van de cast soms een beetje wegspelen.

Douglas was erg belangrijk voor de realisatie van de film en doet zijn acteerwerk zeker wel naar behoren maar de drie eerdergenoemden stralen toch echte klasse uit.

Kubrick had niet veel invloed in het maken van de film. Hij was zelfs vervanger voor Tony Mann die eerder ontslagen werd. Kirk Douglas was degene die veel in handen had en de film ook realiseerde nadat hij werd geweigerd voor de hoofdrol in Ben Hur. Hij kreeg een bijrol aangeboden maar weigerde het en als soort van wraakactie is Douglas aan zijn eigen epische romeinse film begonnen met zijn eigen produktiemaatschappij. Het resultaat was Spartacus.

Kubrick had dus weinig inbreng en het is dus ook niet gek dat je weinig kenmerken ziet van zijn latere ouevre. Ik zag maar in een scene iets van de 'latere' Kubrick terug en dat was tijdens de badscene met Crassus en Antoninus. Mooie scene btw.

Spartacus past ook niet echt in het rijtje films van Kubrick, en de man zelf was er ook niet al te trots op maar ik heb hiervan genoten.

Uiteindelijk gaat er na herziening toch wel 0,5* vanaf omdat ik 4,5 net iets teveel van het goede vind.

Erg bijzonder filmpje, maar voor Natali's doen wat te conventioneel. En dan doel ik vooral op de gehanteerde stijl, want het standaard uitgangspunt kent wel een bijzondere uitwerking, wat zijn hoogtepunt kent in een merkwaardige seksscène. Dit geeft Splice nou net dat beetje extra wat dit boven het gros van de sci-fi doet uitsteken, wat ik gewoon erg waardeer. Even weer wat anders dan de standaard monsterfilm en gelukkig ook niet al te moralistisch en/of sentimenteel. Ik ben blij dat ik gisteren even de sneak heb meegepakt.
Dikke 3,5*

Zeer teleurstellend. Geweldig uitgangspunt en ik hoopte dan ook op een film in de stijl van The Mist. Vooral het camerawerk heeft de film finaal de grond ingeboord. Wat een hopeloze registratie van de actie en horror waardoor je eerder irritatie opwekt dan suggestieve horror. Een verkeerde aanpak, of de verkeerde cameraman voor deze taak. Hier had een hoop meer ingezeten, want de gore mocht er zijn en de locatie was perfect.

2,5*

Wat krijgen we toch een hoop rommelige onzin hier te zien, maar Hooper weet het zo over-de-top te maken dat de film gered wordt van een onvoldoende. Dourif levert daar een grote bijdrage aan en uiteraard ook de heerlijk overdreven effecten.

3*

Wat later dan gehoopt, maar nog net op tijd:

Cult Movies Reviewed: Spring Breakers (2012, Harmony Korine) - bioscoop - cultmoviesreviewed.com

Herzien op BD en met een punt verhoogd. Erg sterke Fulci weer. Opvallend was nu de ijzersterke uitvoering van de Giallo-elementen. De moordscènes zijn op momenten van erg hoog niveau. Beste scène is de ontsnappingsscène van de vastgebonden vrouw. Érg spannend.
4*

Had je de film dan beter gevonden?
A Serbian Film is inderdaad alles wat hier beweerd wordt, in individuele scènes dan, want als geheel ben ik meer ondersteboven geraakt van Irreversible en Martyrs.

Het begint allemaal vrij gemoedelijk en de opbouw is prima. We maken kennis met porno acteur Milos, een man met genoeg charisma waardoor binding met dit personage niet erg moeilijk is. Zijn situatie is vooral financieel niet de meest wenselijke, maar wanneer Milos geïntroduceerd wordt aan porno regisseur Vukmir, die met zijn nieuwe project een hoop geld aan Milos belooft, ziet alles er ineens een stuk fleuriger uit. Milos moet echter een contract tekenen waarin hij zich verplicht tot onbekende duistere zaken. Wetende dat dit met porno te maken zal gaan hebben, voel je de bui al hangen.

Milos bevindt zich al snel in een snuff-achtige setting. De te verrichten seksuele daden worden met elke scène bizarder. Het feit dat Milos zijn eerste scènes in een kinderopvang (?) moet spelen doet al iets vermoeden waar je als kijker de rillingen van krijgt. Deze opbouw vindt zijn climax in een scène waar je niet goed van wordt, een scène die op dat moment uit de lucht komt vallen en gerust als 'vrij ziek' bestempeld mag worden. Een andere user zei het al goed: de schijnbaar enige overgebleven taboe wordt in A Serbian Film doorbroken en of dat iets is waar je als voorstander van zulke cinema blij van moet worden? Ik heb hier, net als bij de August Underground trilogie, zeer dubieuze gevoelens bij. Wat echter in het voordeel van A Serbian Film werkt is de ontzettend verzorgde visuele stijl. De film ziet er geweldig uit, kent fantastisch camerawerk en weet met zijn score een naar sfeertje te creëren. Geheel in de stijl van de Franse 'Nouvelle Violence' en een genot voor het oog en oor.

De film gaat vanaf zijn controversiële scène echter achteruit. Het begin kent een sterke opbouw, die in de tweede helft deels om zeep wordt geholpen. De editing en score gaan hier een wezenlijk deel uitmaken van de film, wat bij mij het beoogde effect heeft benadeeld. Spasojevic geeft de kijker geen tijd om de gruwelijkheden te laten bezinken, iets wat bijvoorbeeld in Martyrs op een sublieme wijze zijn effect had. A Serbian Film wordt te druk, te chaotisch en te bombastisch, wat de sfeer teniet doet. De protagonist verkeert in een staat van wanorde, welke deze aanpak verklaart, maar een Irreversible kent eenzelfde aanpak die veel beter uit de verf komt. Daarnaast heb ik persoonlijk helemaal niets met snuff. Naast een gevoel van goedkope walging doet het verder weinig met me en vind ik het ook jammer dat Spasojevic dit onderwerp heeft gekozen om zijn boodschap op de kijker af te vuren.

Om in te haken op de vraag van Knisper of A Serbian Film een verbeelding is van de staat waarin het land de laatste 20 jaar heeft verkeerd: ik ben van mening van wel. Het script neemt het onderwerp snuff als excuus om een gelukkig Servisch stel totaal naar de verdoemenis te helpen, iets waar de oorlog voor velen schuldig aan is geweest. Zijn standpunt is helder en komt vooral in twee scènes zeer duidelijk naar voren, maar door de verkeerde audiovisuele aanpak in de tweede helft en het dubieuze onderwerp, heeft hij bij mij niet genoeg door kunnen dringen wat zijn boodschap betreft. Doodzonde als je je beseft dat Spasojevic alle registers uit de kast haalt op gebied van 'shock value' om dit kracht bij te zetten. Dan doen Noé en Laugier het toch veel beter.

Kleine 3,5*

Gemiddelde Hitchcock die nooit echt spannend wordt, maar wel onderhoudend genoeg blijft voor een voldoende.

3*

Heel aardige film. Goed sfeertje en de goede balans gevonden tussen komedie en een oorlogsfilms. Altijd leuk dit soort films waar je de meest uiteenlopende personages tegenkomt. De typische Wilder elementen zijn wel iets té aanwezig op momenten in de vorm van Animal, maar echt storen deed het niet. Bijzonder ook dat dit gevoelige onderwerp al na acht jaar zo op de hak wordt genomen, wat de film wat extra curiositeit meegeeft.

4*

Film die enorm veel potentieel in zich had. De filosofische insteek is intrigerend (en absoluut niet wat ik verwacht had) en de sfeer is prima. De vergelijkingen met 2001: A Space Odyssey zijn niet vreemd hoewel het hier nergens zo diep gaat als in eergenoemde. Grootste flaw is duidelijk de aankleding en de het dialoog van de protagonisten. Knulliger kan je ze niet hebben waardoor de diepgang vaak beperkt blijft tot oppervlakkige diepgang. Had niets uitgemaakt was het avontuur iets avontuurlijker dan we nu te zien krijgen, maar Wise lijkt niet te kunnen kiezen tussen een filosofische SF of een avontuurlijke SF en komt uiteindelijk op de proppen met een vermakelijke maar niet helemaal geslaagde mix. Goldsmith levert trouwens een zeer memorabele score op. Ook is de restauratie te zien op de Director's Cut zeer geslaagd te noemen.

3*

Vermakelijk, maar ik mis hier de echte Star Wars magie. Ik verwacht ook niet dat dat de komende twee delen goed gaat komen. De kloof tussen de oude en nieuwe trilogie is hier gewoon te groot voor. Ook vond ik de cgi eigenlijk best wel slecht en deed het op momenten meer aan als een PS2 game. De race was daarentegen vooral auditief wel genieten en was Liam Neeson de enige acteur die een beetje respectabel voor de dag kwam. Gemiddeld.

3*

Dit derde deel van de 'nieuwe' trilogie begint werkelijk abominabel (die lightsaber gevechten zijn echt hilarisch slecht), maar wint enorm aan sfeer richting het duistere einde. Het is kicken hoe je Darth Vader ziet ontstaan. Ik kan me voorstellen dat als je dat als SW-fan (ik ben het een beetje) destijds in de bios zag, je hart een slag oversloeg. Goed.
3,5*

Typische rampenfilm met al zijn kenmerkende ingrediënten. Hoe cliché alles ook is, zulke films lijken toch altijd wel lekker weg te kijken. Het verhaal slaat vaak op niets en de algehele sfeer is als die van een goedkope tv-film, maar je kan ze slechter treffen op een saaie doordeweekse avond. Grappig om Robert Englund te zien in een nietszeggende vroege rol.

2,5*

Aardig. De makers weten een zeer aardig en spannend sfeertje te creëren, maar echt memorabel wil de film nergens worden. Weinig scènes springen eruit en van dat cgi bloed word ik echt niet vrolijk. Desalniettemin een van de betere no-budget horrors.

3*

En alweer een aardige film van onze vriend. Vond de film niet erg schokkend, maar het uitgangspunt is een interessante en Boll weet met juiste regie en met behulp van zeer goed acteerwerk van de acteurs een prima film af te leveren. Weer een voldoende bijgeschreven

3*

Storm Warning wordt gered door zijn brute aanpak wanneer het op het wraakgedeelte aankomt. De rest is zo standaard als wat en weet weinig toe te voegen aan de hillbilly horror. Het begin weet nog wel een aardig duister sfeertje te creëren.

3*

Ik had geen idee wat te verwachten, maar toen ik Tangerine Dream bij de openingscredits zag verschijnen wist ik dat het op het gebied van sfeer wel goed zou komen. Wat hou ik toch van deze band.

Strange Behaviour kent een fantastisch dromerig sfeertje zoals ze alleen in de jaren '80 konden. Sommige scènes die zonder de muziek van Tangerine Dream gewoon zouden vervallen in saaifilmerij worden ineens een genot. Een bewijs dat muziek een ontzettend belangrijke rol kan spelen in film.

Maar ook los van de muziek is dit een vrij bizar, maar subliem werkje. Het uitgangspunt is een mooie basis voor een horrorfilm en Michael Laughlin haalt er echt alles uit. De mysterie wordt knap opgebouwd en de film kent een raar sfeertje, mede door de input van een stel bizarre personages. Vooral het personage van de dokter is een akelige verschijning die veel aan het mysterie toevoegt. Maar wat te denken van een uit het niets komend dans-intermezzo op een fantastisch kitscherig nummertje van Lou Christie? Voegt alleen maar toe aan het bizarre sfeertje. Heerlijk toch, die 80's.

Strange Bejaviour heeft echt alles voor de horrorliefhebber: sfeer, mysterie, beklijvende moorden, een fascinerend script en een uitstekende soundtrack. Ik heb lang niet meer zo genoten van een horrorfilm. Dit wordt een toekomstige favoriet van mij. Ik wil snel een herziening.

4,5*

Precies tien jaar geleden kwam The Strangers uit, met Liv Tyler in de hoofdrol. Ik vind The Strangers nog steeds een van de beste horrorfilms van het laatste decennium. Niet omdat de film zo vernieuwend of baanbrekend is, The Strangers werkt gewoon uitstekend als een basale, maar zeer effectieve home invasion/slasher film. Nu is er dus een vervolg. Benieuwd hoe ze dit hebben aangepakt? Lees verder!

Cindy (Christina Hendricks) en haar man Mike (Martin Henderson) maken samen met hun rebelse dochter Kinsey en zoon Luke een trip door het platteland. Ze besluiten noodgedwongen te overnachten op een verlaten trailerpark. Maar wanneer de familie zich opmaakt voor een welverdiende nachtrust, wordt er op de deur geklopt. “Is Tamara thuis?” Het is het begin van een dodelijk kat-en-muisspel met drie gemaskerde psychopaten: The Strangers.

Waarom het tien jaar heeft moeten duren voor een vervolg is een raadsel. The Strangers had alles in zich om er meer films uit te persen. Het simpele uitgangspunt, maar vooral de Strangers, met hun maskers. Iconisch wil ik ze niet meteen noemen, maar ze blijven echt wel hangen, zo ook de manier waarop zij Tyler en co terroriseren. Het kat- en muisspel en de koelte waarmee ze te werk gaan zijn de grote troef van het origineel en zijn ook hier weer erg fijn.

In de hoofdrollen hebben we minder grote namen dan Tyler, maar met Christina Hendricks (Mad Men, Drive) en Bailee Madison (Don’t Be Afraid of the Dark) hebben we twee aangename protagonisten. De mannen doen het ook goed, maar Prey at Night focust, net als in het origineel, toch wat meer op girl power. Hoogtepunt van de film is wel besteed aan de zoon van het gezin (Lewis Pullman, zoon van Bill Pullman). De scène in het zwembad is van uitzonderlijke klasse. Dikke pluim voor de 80’s soundtrack die vaak onverwachts wordt ingezet en zo een bizar sfeertje weet te creëren.

Over de gehele lijn is The Strangers 2 niet anders dan het eerste deel. Het kat- en muisspel is weer puntje van je stoel materiaal en de motivatie van de gemaskerde psycho’s blijft uit. Op een gegeven moment krijgen ze de vraag waarom ze dit toch doen. “Why not”, luidt het antwoord. Ik vind het fijn wanneer de focus volledig op oerinstincten komt te liggen, maar daar moet je dan wel een kundig filmmaker achter de camera hebben, wat hier zeer zeker het geval is. Benieuwd wat Roberts ons nog meer gaat brengen in de toekomst.

The Strangers: Prey at Night (Johannes Roberts) - recensie - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Wat een tegenvaller. Het eerste uur is echt een straf om naar te kijken, zo onsamenhangend dat het is. Gelukkig herstelt de film zich een beetje in het laatste half uur, maar genoeg was dat niet. Ironisch genoeg is het nummer tijdens de eindcredits nog het grappigste aan Street Trash.

2*

Prachtige dvd overigens van Arrow Video.

Al vaker gezegd; dit is niet de film die punten verdient met het script want dat is een dertien in een dozijn heldenverhaaltje, maar dit wordt haast nihil gesteld door een presentatie die mij erg heeft geraakt. Er wordt hier een wereldje neergezet die bijna tastbaar wordt, zoveel liefde is er in gestopt. Geweldig in beeld gebracht allemaal met buitengewoon mooi camerawerk en magnifieke belichting. En dan te bedenken dat we 88 minuten lang pratende (mond niet bewegend) poppen in beeld krijgen. Probeer zoiets maar voor elkaar te krijgen. Bij Strings is dit gelukt. Mooi inventief filmpje, sterke ideeen gezien (heb veel metaforie uit de 'strings' zelf kunnen halen) die de volle mep niet krijgt wegens een alsnog te heroisch en cliché script.

Toch een dikke 4*.

Erg leuk, totdat Paul Sorvino met zijn leger opduikt. Jammer dat The Stuff, die tot dat moment sfeervolle fun biedt, dan vervalt in humorloze geklungel. Beste scene is die dat het gezin de jongen probeert te verleiden tot The Stuff. Dat had ik vroeger bijzonder eng gevonden, denk ik.

3*

Zoveel krijg je te zien, zo weinig blijft er hangen.

Na de meer dan lovende woorden van Jeroentjuhh en Naomi Watts ging ik stiekem toch hopen op een erg goede film. Zelden zie je zulk intens enthousiasme geuit worden in meer dan 2 alinea's. Ik kreeg er zin in.

Na de erg sterke openingsscène ging ik er zowaar ook in geloven. Bijzonder sterke ijsbreker, die op indrukwekkende wijze een aftrap geeft voor wat er komen gaat. Zelfs het gebruik van een cover vond ik geplaatst en zo zette ik mij schrap voor Sucker Punch.

Snyder heeft het in ieder geval goed aangepakt op het gebied van setting. De psychiatrische inrichting/bordeel is een fijne en sfeervolle plek, die een simpele basis is voor de fantasieën van Baby Doll. Beperkte ruimtes doen het vaak goed bij mij, omdat we hierdoor de tijd krijgen de sfeer goed op ons in te nemen, wanneer goed in beeld gebracht, en dit doet Snyder absoluut. De inrichting doet lekker donker aan en het bordeel deed me haast denken aan de dansacademie uit Dario Argento's Suspiria. Goed teken, dus. Ook fijn is het gebruik van dans bij Baby Doll om een platform te creëren voor haar fantasieën. Zo zette ik mij schrap voor elk moment dat zij zich klaar maakte op een nieuw avontuur.

Het eerste avontuur is meesterlijk. De drie samoerai zijn behoorlijk indrukwekkend en ook het wereldje dat Snyder creëert is mooi gestyleerd. Een overdaad aan CGI doet mij meestal pijn in de ogen, maar hier paste het goed binnen de context van de film. Ik vond het zowaar mooi en dat had ik absoluut niet verwacht na de misfire die 300 is. Binnen de fantasie van Baby Doll is het volledig gerechtvaardigd en ging ik er ook in geloven. Tof gebruik ook van het nummer van Björk. Ik heb genoten van deze scène en de lovende woorden in dit topic werden mij steeds logischer.

Maar dan gebeurt waar ik al voor vreesde: na een klein uur had ik het volledig gezien. Het ergste is nog dat dit absoluut niet had gehoeven, want Snyder had alles om hier een meesterlijk stukje kitsch van te maken. De ideeën leken op en Snyder lijkt de film verder in te vullen met de restjes aan ideeën die hij had nog over had. Elke vorm van dynamiek en 'coolness' is in het eerste uur van de film gestoken. De rest komt er vreselijk bekaaid vanaf. De nazi zombies zijn aardig bedacht, maar absoluut niets nieuws en vooral erg braafjes, helemaal in vergelijking met de drie samoerai's uit het begin. Het allerergste is het segment met de draak. Ik had het gevoel te kijken naar een stel outtakes van The Lord of the Rings en Dragonheart tezamen. Absoluut inspiratieloos stukje cinema. Bizar hoe ik in korte tijd mijn enthousiasme ben verloren, waar ik eerst nog ontzettend uitkeek naar de volgende droomsequentie.

Gelukkig zijn de scènes in het bordeel nog absoluut de moeite waard, maar werd dit op een gegeven moment wel flink verstoord door die vreselijke Queen-mix. Ik heb niet veel met Queen, maar wat Snyder hier doet gaat elke slechte smaak te boven. Vreselijk, en dat terwijl de scène op zich nog wel komisch was. Ik lees veel lyrische woorden ober Snyders gebruik van popmuziek, maar hier verknalt hij toch echt wel een potentieel sterke scène.

En zo ben ik mijn vertrouwen in een meer dan sterke film van Zack Snyder helemaal kwijt. Ik waardeer zijn über-kitscherige aanpak, maar deze man heeft gewoon niet genoeg interessante ideeën om er 110 minuten mee te vullen, helaas. Wat een dikke 4*, of misschien wel 4,5* had kunnen zijn, gebaseerd op het eerste deel, is nu maar een schamele 3*.

Sudden Impact is wat minder interessant dan zijn voorgangers, maar pakt groots uit met de geweldige climax. De kermis is bijzonder sfeervol en geeft de finale confrontatie een fijn visueel tintje mee. Het shot dat de silhouet van Callahan op de boulevard staat is grandioos, misschien wel het beste shot uit de hele reeks. Iconische score eronder ook. Bijzonder verder is dat Sudden Impact neigt naar horror. De moorden doen denken aan een giallo en had de aandacht hier meer op gevestigd geweest en minder op Callahan en co., dan had dit een regelrechte horror geweest. Erg goed.

3,5*

Films die teruggrijpen naar de stijl uit de 80’s bestonden al ver voor Stranger Things, maar het is de Netflix-serie die het naar een veel breder publiek heeft gebracht. Een van de laatste films die ons een tripje langs memory lane brengt is Summer of 84, die zich, zoals de titel al verraadt, in 1984 plaatsvindt, misschien wel het beste filmjaar ooit.

Zomer 1984, een perfecte tijd om een zorgeloze 15-jarige te zijn. Dat verandert al snel als complottheoreticus Davey Armstrong zijn buurman, die politieagent is, verdenkt een seriemoordenaar te zijn. Hij en zijn drie beste vrienden besluiten vervolgens een eigen onderzoek te starten dat al snel gevaarlijk dreigt te worden.

De drie regisseurs zijn niet onbekend met retrofilmerij, drie jaar geleden brachten zij namelijk het goed ontvangen Turbo Kid uit, een soort Mad Max op fietsen en met Michael Ironside als de bad guy, niet de minste acteur om in je debuutfilm te hebben. In Summer of 84 moeten we het met een hele reeks onbekende namen doen, maar dat is in dit geval verre van erg want stuk voor stuk leveren de acteurs puike prestaties af. Vooral Graham Verchere is ontzettend overtuigend in zijn hoofdrol en draagt de film met gemak.

Summer of 84 is een grote nostalgische trip. Stranger Things is erg sterk in het creëren van een authentieke sfeer maar krijgt daar met twee seizoenen (tot nu) ook alle tijd voor. Summer of 84 weet het in 105 minuten voor elkaar te krijgen alsof je je in 1984 begeeft. Dit wordt versterkt door de alweer enorm sterke soundtrack van een ander trio: Jean-Philippe Bernier, Jean-Nicolas Leupi en Le Matos, ook verantwoordelijk voor de soundtrack van Turbo Kid.

Het verhaal van de film is simpel maar bijzonder effectief uitgewerkt. We krijgen Rear Window en vanwege de setting vooral The Burbs-achtige taferelen voorgeschoteld in het ontrafelen van het mysterie waar de jongens mee te maken krijgen, maar het is vooral het bijzonder grimmige einde die bijblijft. Een beetje uit de toon in vergelijking met de rest van de film, maar indrukwekkend desalniettemin.

En zo is Summer of 84 een prima zoethoudertje gebleken voor het verschijnen van het derde seizoen van Stranger Things. Na Turbo Kid levert het veelbelovende Canadese regisseurstrio alweer een puike film af.

Summer of 84 (François Simard, Anouk- en Yoann-Karl Whissell) - VOD recensie - It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Na erg lange tijd herzien en na The Village of the Damned van Carpenter, is dit weer een meer dan aangename herziening geweest.

Spike Lee laat hier definitief zien van uitzonderlijke klasse te zijn en levert gewoonweg een briljante film af. Summer of Sam werkt uitstekend op meerdere niveaus. Het New Yorkse sfeertje wordt geweldig geportretteerd en deed mij erg denken aan een Scorsese film. Vlotte dialogen en typetjes, veel 'fuck' en 'fuckin' en vooral audiovisueel geheel in het straatje van een Goodfellas e.d. Altijd prettig om te zien, vind ik. Maar buiten de typetjes om wordt er echt bijzonder goed geacteerd door voornamelijk John Leguizamo, die hier wat mij betreft veruit zijn beste rol ooit neerzet. Wat een overtuiging! Menig regisseur had de liefdesperikelen tussen hem en de wonderschone Mira Sorvino makkelijk om zeep zijn geholpen en gedreven tot misselijke melodrama, maar Spike Lee heeft deze twee tot hun uitersten gedreven waardoor de relationaire problemen behoorlijk echt en overtuigend overkomen. Erg knap.

Maar wat Summer of Sam tot hogen niveau tilt is de scherpe maatschappijkritiek. Werkelijk briljant hoe het verhaal van de Son of Sam als katalysator dient voor het analyseren van menselijke gedragingen in een situatie van angst, als deze uit de zomer van '77. Het volk dat het kwaad en zelfs een maniakkale serie moordenaar domweg relateert aan types die gewoon 'anders' zijn, niet passen in hun denkwijze en manier van doen en dan maar een heksenjacht opent op deze makkelijke prooi. Ik vond het behoorlijk treffend hoe dat clubje Italianen het volk moest voorstellen en het personage van de eveneens zeer overtuigende Adrien Brody de 'misfit'.

Naast al dit serieuzere werk werkt Summer of Sam ook ideaal als tijdsbeeld. Erg leuk om de dood van de disco en het opbloeien van de punk zo verwerkt te zien worden in een geheel dat al zoveel te bieden heeft. Hoe niemand bijvoorbeeld nog van CBGB had gehoord, een club dat nog wereldberoemd zou worden, is een leuke insteek geweest van Lee. Zeer sterk hoe hij al deze gegevens samensmelt tot een broeierig en zeer boeiend geheel, waarbij de 142 minuten echt om lijken te vliegen.

Audiovisueel is hier ook helemaal niets op aan te merken, behalve dat het sfeertje misschien nog nét iets heter en broeieriger had mogen zijn. Iets wat Lee perfect wist neer te zetten in Do the Right Thing. Verder een meer dan juiste muziekkeuze die het tijdsbeeld goed weergeeft en ondersteunt. Zo gaan we van Abba naar The Who en van Marvin Gaye naar Elton John. Een soundtrack die ik wel graag zou willen bezitten.

Geweldige film dus waarbij ik me echt met verbazing afvroeg wat er is misgegaan bij de eerste kijkbeurt. Dit krijgt van mij een zeer dikke 4,5* met optie nog op 5*.

Edit: Ik kom er net achter dat Spike Lee nog niet lager dan 4* bij me heeft gescoord. Nog een reden om eens meer werk van deze man te bekijken.

Fikse teleurstelling. Murnau's Sunrise heeft denk ik flink meegewerkt aan wat de bakermat van Hollywoodesque scenario's zou worden. Een overdaad aan zoetsappigheid is wat mij het meest is bijgebleven van deze film die nog interessant begon. Ik zag visueel leuke vondsten en een duistere toon die de film meeslepend maakte. Vooral de ontmoeting tussen de man en de stadsvrouw in het woud vond ik indrukwekkend gefilmd. Wanneer de plannen gesmeden zijn om van zijn vrouw af te geraken, en de man hiervan afziet verglijdt de film in melancholie van de bovenste plank. De affectie die eerst nog wel voelbaar is tussen de twee begint wel erg sterk af te nemen wanneer het alsmaar doorgaat en de subtiliteit compleet verdwijnt. De storm maakt de film weer enigszins spannend en onvoorspelbaar, maar dan wordt er een einde gebreid aan het geheel die voor velen waarschijnlijk de perfecte afsluiter is, maar die voor mij een bevestiging was van mijn vermoeden doorheen de film: Sunrise is zo Hollywood als maar kan. Dat vind ik nu niks en dat ga ik ook niet vinden voor een film die 80 jaar oud is. Het overaanwezige verhaal verstoort gewoonweg het visuele. Erg jammer, want met het talent van Murnau had dit een hoop meer kunnen zijn. Voor een aantal leuke visuele vondsten en een sterk begin: 2,5*

Verwachtingen bijna geheel waargemaakt. Super 8 is een science-fiction film die eindelijk weer eens goed geschreven personages kent, die erg sterk neergezet, ons moeiteloos door het spannende script slepen. Ik heb erg genoten van deze reboot van de jaren '80 SF-avonturenfilm. Heerlijk sfeertje, vlot tempo, mysterieus, kortom: erg fijne film.

Langere recensie.

Edit: Opvallend lage score, overigens.

Het is dat Nielsen ondanks zijn leeftijd aardig op dreef is, anders had dit niet hoger dan 1* gescoord. Bell is echt een vreselijke acteur en teveel grappen werken simpelweg niet. Ik heb slechtere films in het genre gezien, maar onderhoudend wordt Superhero Movie nergens.

2*

Vervelend derde deel met misplaatste humor en een Pryor die niet lekker in zijn vel zit. Slecht.

2*