Opinions

Toffe horror uit Indonesië. Macabre speelt veel leentjebuur bij de Amerikaanse horror, maar mag zich onderscheiden van de middelmaat door de liefde voor het genre waarmee The Mo Brothers te werk gaan. Macabre kijkt lekker weg en durft grof uit de hoek te komen. Bovengemiddeld.

3,5*

Cult Movies Reviewed: Macabre (2009, Kimo Stamboel, Timo Tjahjanto) - dvd recensie - cultmoviesreviewed.com

Sfeervolle film die wel wat traag is maar een fascinerend thema kent en daarom geen moment verveelt. Jammer is wel dat de clou op de dvd hoes en originele poster gewoon wordt weggegeven. Onbegrijpelijk.

3*

Niet helemaal wat ik had gehoopt en eigenlijk had ik het stiekem wel verwacht met Rodriguez aan het roer. Die man wil maar al te graag erg cool doen, waardoor de coolness na een tijd gewoon niet meer cool is en in de context van de film verandert in normaliteit, zoiets. Kortom: overkill.

Exploitation wil het ook nergens echt worden. Het onfunctionele naakt en de gore zijn erg beperkt en worden met quick cuts vaak verdoezeld. Vooral erg jammer, want op papier zitten er echt geweldige dingen in. Rodriguez blijft maar een erg brave regisseur die ongeacht het materiaal waar hij mee werkt, gewoon een zo groot mogelijk publiek wil aanspreken.

Toch weet Machete erg vermakelijk te zijn door voornamelijk de onconventionele casting. De Niro met Trejo en Seagal in een film is gewoon een geweldige zet. En wat heb ik genoten van eerstgenoemde en de referenties naar Taxi Driver. Het moment dat De Niro een taxi instapt deed een glimlach op mijn gezicht toveren en ook de hele subplot met de aanslag op De Niro als de senator is een twist van het Taxi Driver gegeven. Erg leuk. Ook leuk was het om Seagal weer een keer op het witte doek te zien en om Don Johnson weer eens te zien schitteren, net als Cheech Marin die een fantastische scène in de kerk kent met held Tom Savini. Deze bijrolletjes hebben ook een nadeel. Ze bevestigen dat Trejo geen goede acteur is en hij met moeite een film weet te dragen, maar als je dan met teksten als 'Machete don't text, Machete improvises' komt maak je wel een hoop goed.

De dames in de film zijn een leuk extraatje voor de mannen, maar raar genoeg wil het nergens echt opwindend worden. De prachtige Alba heeft een wat rare en ongepaste rol en Rodriguez vind ik niet echt veel. Het mythische karakter van Shé had wel wat stoerder over mogen komen, maar aangezien ik wat problemen heb met girl power in films ben ik blij dat dit niet is gebeurd. Wie mij nog het meest wist te bekoren was Lohan, die een exploitation-waardige rol neerzet. Erg fout, stout en onweerstaanbaar in dat nonnenpakje.

Met de casting, maar ook met de humor en satire zit het in Machete wel goed, wat bijvoorbeeld de campagnefilmpjes bevestigen, maar op het gebied van exploitation elementen valt het allemaal een beetje tegen. Van mij had het groffer, bruter en stouter gemogen. The Expendables is een betere film

3,5*

Flinke teleurstelling. Niet beter dan deel één en zelfs één van de meest overgewaardeerde films die ik in tijden gezien heb. Te weinig spektakel, te braaf, idiote aankleding, vreselijk irritante komische (die piloot ) insteken en een soundtrack waar m'n oren krom van stonden. Het is de apocalytische setting die alles nog redelijk onderhoudend houdt, want totaal te verwaarlozen verder. Misschien ooit nog eens herzien, maar voor nu niet meer dan 2*.

Wow wat een trip. Tom Hardy is absoluut geen Mel Gibson en de personageopbouw is wel erg afwezig, maar dat mag de pret niet drukken. Mad Max: Fury Road is een en al actie en biedt beelden waar je wel even van staat te kijken. En wat ben ik blij dat ik dit in good old 2D heb gezien.

Mad Max: Fury Road – bioscoop | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Merkwaardig filmpje. Madman hangt ergens tussen een parodie en een serieuze slasher in, want wat zitten er een paar vreemde elementen in deze film. Madman Marz heeft de perfecte 'look' om als killer te fungeren in een dergelijke film. Zijn silhouet is angstaanjagend genoeg, maar dan zitten er momenten in die dat macabere helemaal onderuit halen. Die voeten, het gegrom zo nu en dan en dan dat liedje gewijd aan Madman Marz . Ik moest er om lachen, maar vraag me af of dit niet beter had gewerkt als een klassieke slasher in de stijl van Friday the 13th of The Burning. Acteerwerk e.d. zijn natuurlijk erg slecht, maar dat is bijzaak. Wat wel stoorde waren inderdaad de grote leegtes tussen de moorden door. Beetje oninteressante bedoening vaak. Bizar filmpje dus die daardoor enigszins scoort, maar tegelijk een wat leeg gevoel achterlaat.

Kleine 3*.

Zeer aardige curiosum. The Mafu Cage kent een unieke setting en heeft in Carlo Kane een actrice die de hele film draagt. Zij zet een geweldige prestatie neer als doorgedraaide zonderling.

Langer stuk in mijn laatste verslag van het Imagine festival:

Cult Movies Reviewed: Imagine 2013: Deel 4 - cultmoviesreviewed.com

Geweldige film met een ijzingwekkend goede Hopkins! Die '5 minuten scène' moet toch wel één van de beste dingen zijn die ik de laatste tijd heb gezien.

Langere recensie:

Magic (1978, Richard Attenborough) - cultmoviesreviewed.com

Minder rauw dan zijn voorganger en een goedmakertje voor iedereen die Dirty Harry te fscistisch vond, maar ook Magnum Force is een genietbare film. De sfeer is weer uitmuntend en Eastwood steelt de show als onconventionele agent.

3,5*

Erg verrast, met het eerste uur dan, want in het laatste halfuur is het afkijkwerk wel erg opzichtig. De geluidseffecten laten er geen twijfel over bestaan dat de makers een ode willen brengen aan Carpenters Halloween. Het had wel iets minder duidelijk gemogen.

Het is dus vooral het eerste uur dat ik vrij sterk vond. Heerlijk sfeertje dat mij deed twijfelen over welk jaar deze film nu in gemaakt is. Had er geld op durven zetten dat het uit de begin jaren '90 kwam. De synthesizer score onderbouwde dit volledig. Heerlijk toch, hoe zulke simpele tunes je in een sfeer kunnen brengen, eentje waar ik een zwak voor heb.

Verder was het misdaad-gedeelte best oninteressant, maar heb ik mij prima kunnen vermaken met de hele set-up. Ook de acteurs waren overtuigend genoeg, al moet je dit natuurlijk wel allemaal met een korrel zout nemen en een beetje een liefhebber zijn van dat tijdperk.

3*

Vervelende film die zelden grappig is en lang niet zulke goede dialogen kent als andere films van Smith.

2*

Bijzonder teleurstellend. De trailer beloofde veel, maar in de uitwerking schort er een hoop aan Mama. Vooral het digitale spook is ellendig, in de negatieve zin van het woord. Muschietti weet slecht met genreclichés om te gaan en dat zorgt voor een voorspelbare en matige film.

2*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Mama (2013, Andrés Muschietti) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Minder dan Exiled, maar ook erg moeilijk vergelijkbaar. Visueel ziet Man Jeuk er heerlijk uit en sommige shots zijn dan ook zo in te lijsten, maar narratief schort hier een hoop aan. Het karakter van het script is lekker losjes en speels, vooral te merken aan de score, maar de personages deden me een voor een helemaal niets. En dan blijft er maar weinig over van een script dat daar veel op leunt. Ook vond ik de invoeging van de mus een goedkope, of ik moet het punt ervan helemaal gemist hebben. Het is dat Man Jeuk visueel wel wat te bieden heeft, want verder was het een saaie zit. Na Exiled en deze gezien te hebben wordt mij langzaamaan toch wel duidelijk dat deze Johnnie To een regisseur is om rekening mee te houden.

3*

Vreemde film. Begint sterk, Bowie doet het aardig en de film biedt visueel hier en daar boeiende beelden zoals we wel gewend zijn van Roeg. Typisch bevreemdende sfeer ook zoals we eerder hebben gezien in een Dont Look Now of Eureka.
Helaas stort de film in vanaf het moment dat Bowie wordt vastgehouden . Het verhaal verliest alle vaart en de alien personage wordt ook veel minder interessant. Jammer. Blijf Roeg een bijzonder fascinerende cineast vinden maar deze viel wat tegen.
3*

Hooper's carriere is echt te splitsen in twee categorieen. Pre Mangler en Post Mangler. (Heb Night Terrors niet gezien maar kan me niet voorstellen dat die film me gaat bekoren) Wat een daling in kwaliteit zeg na Body Bags. De laatste (gedeelde) voldoende voor Hooper. Daarna is het alleen maar erger geworden.

The Mangler is nog geen ramp maar in vergelijking met zijn eerdere werk teleurstellend. Dit is voornamelijk te danken aan enkele acteurs, de CGI en het script. De casting van de inspecteur, zijn sidekick en enkele dames waren echt een ramp. Erg irritante hoofdrolspeler. Aan de andere kant valt er gelukkig nog wel te genieten van de over the top performance van Englund. Zonder hem had de film waarschijnlijk een nog lagere score gehad. De CGI aan het eind van de film werd me ook wat teveel. Het idee was leuk maar had de machine wat meer in het donker gelaten ofzo aub.

Positieve punten zijn absoluut de gore en de scenes met de machine die wel lekker sfeervol zijn geschoten.

Geen ramp dus maar een geslaagde film kan ik dit niet noemen.

2,5*

Wat een heerlijke Allen film is dit zeg. Een prachtig romantisch verhaal in een prachtige setting en ode aan de stad New York. Een New York dat echt met liefde op film is gezet. Mooie zwart wit beelden en dito muziek. Sommige scenes waren echt pareltjes. Iets wat je niet in elke Allen film ziet en wat van Manhattan ook misschien zijn beste film maakt. Plus natuurlijk het feit dat hij hier gewoon in topvorm is. Dat is te merken in ook maar geen 1 woord te veel in de 90 minuten die we voorgeschoteld krijgen. Werkelijk fantastische, grappige, pijnlijke en vooral natuurlijke dialogen over het leven, liefdesleven en nog veel meer. Leuke referenties ook hier weer naar Allen's grote liefdes als Bergman, Mozart, WC Fields enz.

Sommigen vinden Woody maar een neurotisch mannetje maar ik kan genieten van zijn praatsalvo's.

Ander aspect wat Manhattan zo groots voor mij maakt is de zeer treffende casting. Iedereen is goed en op z'n gemak in zijn rol. Keaton is ook hier weer van de partij maar mijn grootste compliment gaat uit naar Hemingway. Niet per se haar acteerprestatie maar haar uitstraling. Een soort van engeltje en de laatste scene bevestigt dat ook een beetje. Prachtige vrouw.

Manhattan heeft me een heerlijk gevoel gegeven weer. Een film die niet minder dan 5* verdient.

Briljante remake die de naam 'remake' wat draaglijker heeft gemaakt. Compromisloos, brutaal en ook nog eens succesvol op filmtechnisch gebied, Maniac mag met recht een moderne horrorklassieker genoemd worden.

Langere recensie:

Maniac (2012, Franck Khalfoun) - dvd - cultmoviesreviewed.com

Sfeervol eerste deel, maar wie Lustigs debuutfilm Maniac heeft gezien verwacht toch wel een wat brutere horrorfilm. Jammer, want de film had alles mee. Toffe regisseur, cast, goede sfeer, creepy score en een stel erg leuke cameo's. Raar dat hier maar drie delen van zijn uitgekomen, wanneer Maniac Cop alles in zich had met een franchise als Friday the 13th mee te kunnen doen.

3,5*

Bruter? Vond dat wel meevallen. Totale afwezigheid van gore wat erg jammer was. Dit soort films moeten het toch vaak daarvan hebben. Wat Maniac Cop 2 wel had was een lekker jaren 80 sfeertje en een aantal leuke shots. Vaak al genoeg voor een avondje vermaak .

3*

Enkel leuk om de 80's aspecten en het nummer van Starship tijdens de eindcredits. Had deze film nu gemaakt geweest, dan had ik het een vreselijk gedrocht gevonden.

2*

Fikse tegenvaller na het erg leuke eerste deel. Luchtigheid komt hier maar sporadisch in terug en Manon des Sources lijkt ook heel wat donkerder gefilmd te zijn dan zijn voorganger. Het mooie zomerse gevoel wat Jean de Florette teweeg bracht mist hier, maar wat de film grotendeeld de das om heeft gedaan is wel de erg makkelijke en voorspelbare twist aan het eind. Jammer dat er op deze manier een vorm van emotie teweeg gebracht moet worden en een hoop in een ander daglicht komt te staan. Dit epos had het niet nodig. Er was genoeg leuks te beleven buiten dit soort trucjes om, vooral in het eerste deel. Verder is het acteerwerk weer zoals vanouds en kijkt Manon des Sources prima weg, maar het staat wat mij betreft in de schaduw van Jean de Florette. Wel bevat deze film de leukste scène van het tweeluik, namelijk de scène waar de landbouwdeskundige op komt draven. Een regelrechte klassieker! Prachtig bepaalde reacties daar van het boerenvolk .

3*

Bijzonder slechte film. Lang geleden dat ik een film grotendeels in ffw heb gezien. De hele opbouw was niet om aan te zien. De zogenaamde interviews en de scenes in docu style zijn zo waardeloos, fake en irritant als maar kan. De gore op het eind boeide me niet eens meer. Ik was allang blij dat de film ten einde was.

0,5*. Had hier toch iig meer dan 0,5* van verwacht.

Prima tv-vertier. Het 'experiment gone wrong'-concept staat meestal wel garant voor wat vermakelijkheid. Van het acteerwerk e.d. had ik niks verwacht, het ging mij meer om de lompe 'mansquito'. Deze kent een paar aardige scènes, maar helaas komen ze bijna allemaal pas tegen het eind, waar de gore zich eindelijk ook een beetje laat zien. Ik had een soort The Fly light verwacht en dat kreeg ik ook gedeeltelijk. Weinig opmerkelijks, maar best vermakelijk.

3*

Martha begon hoe ik een Fassbinder liever niet zie; groots opgezet en primair gericht op het vertellen van een breed verhaal. Dit zag ik al eerder helemaal fout gaan bij Die Ehe der Maria Braun bijvoorbeeld. Fassbinder is imo het best wanneer hij zich bezighoudt met rauw menselijk drama.

Vanaf het moment dat Martha trouwt met Helmut slaat de film compleet om naar een naar psychologisch drama die mij positief verrastte. Zo had ik Fassbinder nog niet eerder gezien.

De psychologische, sadistische en machtsbeluste spelletjes van Helmut (geweldige rol van Bohm) zijn een schot in de roos en dat in combinatie met de aandoenlijke naiviteit van Martha geeft de film een naar sfeertje mee en mag voor mijn part de film deels geclassificeerd worden als een thriller in de stijl van Hitchcock.

Visueel verder niet altijd even mooi maar de sterke rollen en het goede scenario zorgen ervoor dat ik deze een kleine 4* geef.

Typische jaren '90 actiefilm. Niets hoogstaand, maar in zijn simpliciteit gewoon vermakelijk. Vond de 'Russische kring' scène best tof.

2,5*

Vind dit toch overgewaardeerd. Wat hier zo memorabel aan is is mij waarschijnlijk ontschoten. Er wordt enigszins een leuke draai gegeven aan het bekende vampierenverhaal maar verder biedt dit weinig interessants. Leuk om gezien te hebben maar wordt zwaar overtroffen door een Night of the Living Dead of een Dawn of the Dead.

Martyrs. Een film die me heeft doe rillen de eerste keer, en het nu de tweede keer ook weer voor elkaar heeft gekregen. De top 10 was niet meer te vermijden voor dit meesterwerk.

De rillingen werden niet veroorzaakt door de martelingen an sich (waar velen hier overheen lijken te struikelen), die eigenlijk maar een instrument zijn voor iets groters. Martyrs wist mij op elk vlak te beroeren. Waar de eerste drie kwartier vooral gericht zijn op een klassiek horrorformat, gaat de tweede helft op de zwaar filosofische toer.

Martyrs opent bijzonder sterk met de hele wraaksequentie. Het keurige gezinnetje dat afgeschoten wordt is een klap in het gezicht. Deed me erg denken aan een Haneke, die geweld in een sterk contrast weet te brengen met het burgerlijke. De confrontatie van de getormenteerde Lucy met haar kwelgeest is echt prachtig in beeld gebracht. Ze komt uiteindelijk tot rust met haar demoon in één van de mooiste scènes uit Martyrs. Werkelijk prachtig hoe ze elkaar strelen en één worden, om Lucy dan uiteindelijk zelfmoord te laten plegen. De rust is gevonden en de beurt is nu aan Anna.

Anna's ontdekking van de martelkamers vormt het begin van horror op een heel ander niveau. Na het vinden van het gevangen meisje slaat Martyrs om naar iets wat ik nergens heb zien aankomen en wat ik de eerste keer absoluut niet kon plaatsen. De mensen die het huis binnenstormen, Anna gevangen nemen en haar ondervragen. In principe allemaal keurige mensen. Het vervolgens systematisch afronselen door deze mensen vond ik te bizar voor woorden. Niet echt shockerend o.i.d., gewoon zeer bizar en vervreemdend. Vooral wanneer je op een gegeven moment die beul lekker ziet douchen alsof er weinig aan de hand is of de scène dat Anna zorg en haast medelijden krijgt van de vrouw, zeggende dat het bijna over is en er nog maar één fase te gaan is. Wat een rare, maar fascinerende scène is dat zeg.

De laatste 10 minuten wordt alles in perspectief geplaatst. Laugier had op dit moment nog maar zeer weinig opties tot het geloofwaardig samenbreien van het geheel. Hij pakt het echter aan op een manier die de film doet schieten naar een meesterwerk. De visueel prachtige 2001-achtige trip naar een wedergeboorte, het gefluister in de oor van de vrouw, het samenkomen van al die rijke, bejaarde, bange mensen en de uiteindelijke conclusie die mij echt verstomd heeft doen staan en mij dagen lang niet heeft losgelaten. De hele film werd voor mij in perspectief geplaatst.

Laugier is een cineast met een hoop vragen en schuwt geen enkele censuur om deze te uiten in film. Een nieuw genie is geboren wat mij betreft, want ook audiovisueel lijkt alles in orde. Martyrs ziet er prachtig uit en klinkt ook dik in orde. Mooi hier de ode aan Argento in de vorm van Goblin-achtige deuntjes in het begin. Een ode die bij de aftiteling nog eens bevestigd wordt.
Saint Ange heb ik gelijk in huis gehaald en zal ook deze zeer binnenkort in de dvd-speler gooien.

5* en een mooie plek in mijn top 10.

Knappe film, lekker zwartkomisch en sfeervol, maar net iets te lang om echt de gehele speelduur te boeien. De stem van Hoffman is overigens amper te herkennen.

3,5*

Visueel zeker dik in orde. Mooie decors en sfeervolle settings zorgen voor een warme sfeer. Toch blijft het gevoel hangen dat dit in kleur er waarschijnlijk veel mooier uit had gezien, in acht nemende hoe sterk Bava dat aspect beheerst. Black Sabbath blijft visueel zijn mooiste werk. The Mask of Satan wordt helaas bijna de grond ingeboord op auditief vlak. Wat een vreselijke dubbing krijgen we hier te horen. Veel te dof, veel te veel op de voorgrond, gewoon te nep in alle aspecten. Ook de nerveuze score irriteerde mij op momenten. Zo zonde dat het visuele hiermee deels teniet wordt gedaan. Over de casting was ik trouwens ook niet te spreken. The Mask of Satan kent weing memorabele personages, met uitzondering van Barbara Steele, die een perfecte kop voor dit soort rollen heeft. Hier had veel meer ingezeten, maar vooral audiotechnisch gezien wordt Mario Bava hier wat tekort gedaan.

3*

Erg fijne satire, bekeken vanuit een bijzonder standpunt, dat het mobiele ziekenhuis is. Altman maakt hier een geweldig geïmproviseerd geheel van, dat geen lijn kent, maar ons een verzameling aan omstandigheden laat zien. Het houdt het realismefactor hoog en geeft de acteurs alle ruimte zich van hun beste kant te laten zien. Het sfeertje is zeer aardig en de balans tussen de gruwel van de oorlog en satire is gevonden. Erg fijne film die aan de basis stond van een van de meest succesvolle series ooit.

4*