Opinions

Tsjah, allereerst lees ik hier overal 'slasher', maar Dream Home vind ik toch moeilijk onder dat genre te scharen. Het is niet zo dat we hier met een stalker te maken hebben die zijn slachtoffers een voor een afmaakt, waardoor die genre-aanduiding voor mij al niet helemaal opgaat.

Maar goed, de film zelf vond ik verder maar weinig spectaculair. Het actuele thema van de crisis in de woningmarkt wordt in een aardig origineel daglicht gezet, maar Pang neemt wat mij betreft een hoop foute keuzes. Ten eerste zijn de flashback-scènes naar de vrouw haar jeugd maar van erg weinig toegevoegde waarde. Vervelende dramatische input is het laatste wat ik zoek in een horrorfilm. Het contrast is me te groot en een duidelijke reden om deze scènes toe te voegen ontbreekt.

Daarnaast loopt de vrouw, een onervaren killer, de hele film lang te stuntelen, maar lukt het haar wel de meest onmogelijke moorden te plegen. Teveel dingen gaan maar net goed, waardoor de geloofwaardigheid flink wordt aangetast en dit is eigenlijk enkel een irritatiefactor wegens het feit dat Pang zijn film veel te serieus neemt. Pas in de laatste paar minuten is er de knipoog en vallen bepaalde zaken op hun plaats, maar tot dan vond ik de toon maar misplaatst.

Toch een tegenvaller en dat is jammer na al die positieve berichten hier gelezen te hebben.

2,5*

Film begon nog erg sterk met die dorpelingen, maar naarmate de tijd vordert wordt het idd behoorlijk slaapverwekkend en sfeerloos. Niet echt een sterke terugkeer naar de Britse horror van Hammer.

2,5*

Het verhaal heeft zeker niet veel te bieden. Wat een makkelijke en moralistische crap. En dit moest de volwassen Pixar voorstellen? Schaam je, Pixar, want talent heb je, gezien het begin van de film, zeker. Technisch op momenten behoorlijk indrukwekkend, maar uiteindelijk inwisselbaar met elke andere Pixar.

2*

Met erg veel pijn en moeite heb ik mij door deze nieuwe Spielberg kunnen werken. Zelden heb ik zulke drammerige emo-cinema mogen meemaken. Liefde voor dieren is mooi, maar als dat boven werkelijk alles gaat (die scène dat de oorlog wordt stilgelegd om het paard te redden uit prikkeldraad ) dan krijg ik erg veel moeite om de film serieus te nemen. Maar ook met een korrel zout maakt Spielberg het je nog erg lastig, want dit alles is wel degelijk serieus bedoeld. Meest pijnlijke vond ik nog om te moeten zien hoe Spielberg de zeer respectabele Franse karakter acteurs Phillipe Nahon en Niels Arestrup volledig misbruikt in rollen waarin vooral de laatste het een behoorlijke tijd met krom Engels moet doen, want in de wereld van Spielberg praat natuurlijk iedereen op de wereld Engels. Enige excuus dat ik kan bedenken is dat War Horse is bedoeld voor een kinderpubliek. Ik kon hier persoonlijk in ieder geval erg weinig mee.
1,5*

Gisteren een vroege persvoorstelling mogen bijwonen van The Ward. Iets waar ik ontzettend naar uitkeek, want een nieuwe Carpenter, dat is niet niks. Tien jaar hebben we moeten wachten op een nieuwe bioscoopfilm van de meester. Natuurlijk zijn we nog zoet gehouden met twee Masters of Horror-episodes, waaronder de meesterlijke Cigarette Burns, maar dit is waar we eigenlijk op hebben zitten wachten.

The Ward opent ijzersterk. Carpenter kan sfeer neerzetten en hoe hij het psychiatrisch ziekenhuis in beeld brengt is subliem. Sterk camerawerk, effectieve soundtrack, het is duidelijk dat hier een meester aan het werk is. Het deed me een beetje denken aan de openingsscène van In the Mouth of Madness. Als fan zat ik helemaal in mijn nopjes, want elke angst dat dit een slechte comeback zou worden was na de openingsscène weg. Ik zat weer middenin een Carpenter.

Vervolgens krijgen we de openingscredits, die mooi zijn, maar waar iets aan schort, namelijk de muziek. Nu wist ik al dat Carpenter niet zelf de score zou verzorgen, maar tijdens de credits werd ik daar wel even mee geconfronteerd. De muziek is absoluut niet slecht, maar klinkt bekend in de oren en is weinig karakteristiek. Niet wat we gewend zijn van een Carpenter-film. Ontzettend jammer dat hij die verantwoordelijkheid aan een ander heeft overgelaten. Het grootste deel van de sfeer waar Carpenter bekend om staat komt namelijk van zijn eigen gecomponeerde scores. Toch weet de componist in dienst, Mark Kilian, de rest van de film wel van de nodige sfeer te voorzien. Elke scène wordt namelijk bijgestaan door een onheilspellende soundtrack en de geluidseffecten zijn behoorlijk effectief. Zo is het onweer dat vaak aanwezig is een sterk hulpmiddel in het creëren van een ongemakkelijke sfeer, een hulpmiddel dat meesterlijk wordt gebruikt in een bepaalde scène waar een zeer apetijtelijk stukje dans van de dames wordt gevolgd door knap monteerwerk. Dit was een stukje cinema dat weer deed denken aan de hoogtijdagen van Carpenter.

Ik heb een zwak voor mystery films die zich afspelen in een zelfde soort setting. The Ward haakt hier helemaal op in. Het psychiatrisch ziekenhuis is een sfeervolle setting en dat wordt kracht bijgezet door alweer sterk camerawerk. Carpenter weet weer goed gebruik te maken van Anamorphic widescreen en we krijgen dan ook een paar mooie shots te zien. Je kan hier merken dat er een old school regisseur aan het werk is, want wij krijgen de tijd om de sfeer van het ziekenhuis tot ons te nemen. Vooral de opbouw is heerlijk subtiel en doet op momenten denken aan Halloween. De meisjes zijn op de vlucht voor een soort van 'boogeyman' en de goed getimede scares zijn geheel in slasher stijl. Jammer alleen dat Carpenter ervoor kiest gebruik te maken van luide geluidseffecten om ons de stuipen op het lijf te jagen.

In dat opzicht past The Ward perfect in het rijtje van moderne horrorfilms, maar merk je toch de hand van een ervaren rot in het vak. De opbouw is subliem en het verhaal weet, hoe simpel die ook is, je te intrigeren. Dit komt puur door het feit dat de setting gewoonweg ultiem wordt benut, maar ook door het meer dan degelijke acteerwerk van de dames, die overigens behoorlijke eye-candy zijn. Het feit dat ze allemaal zo mooi zijn is wat ongeloofwaardig, maar dit heeft een reden, die naarmate het verhaal vordert uit de doeken wordt gedaan. The Ward kent een verloop dat we in de loop van de jaren wel vaker hebben gezien en Carpenter had er eigenlijk beter aan gedaan het wat laagdremeliger te houden, want een verhaal met twists en dergelijke heeft hij niet nodig. Toch doet ook het einde erg aan Halloween denken, wanneer de dames geconfronteerd worden met het kwaad en horen we zelfs een stukje muziek dat zo uit die klassieker uit 1978 had kunnen komen. Die Kilian heeft toch goed naar het oude werk van zijn werkgever geluisterd.

En zo is The Ward een voldane terugkeer van Carpenter geworden. Het blijft jammer dat hij de score voor de film niet zelf heeft verzorgd, maar The Ward kent genoeg sfeer om dat grotendeels te doen vergeten. Het vak heeft hij in ieder geval nog steeds in de vingers.

4*

Edit: Graag nog aandacht voor een moment uit de film dat de oogscène uit Zombi 2 bijna doet vergeten.

De Ultimate Director's Cut gezien. Zijn de getekende shots en comic kadreringen de enige toevoegingen in deze cut? Zelf vond ik ze ietwat misplaatst, maar echt storen deden ze mij niet.

Verder een leuk filmpje. Goed sfeertje inderdaad, maar het komische is mij eigenlijk een beetje ontgaan. Buiten de aankleding van de personages en misschien wat synth deuntjes om vond ik The Warriors een film met een serieuze ondertoon. Iets wat mij ook de bedoeling leek van de makers gezien het type dialoog en de kalmte waarmee de film zich voortkabbelt. Echte actie, zoals sommigen beweren heb ik hier niet uit kunnen halen, buiten twee vechtscènes om. Misschien dat er dan toch meer aan de hand is met deze Ultimate Cut dan in eerste instantie gedacht?

De tocht van The Warriors is interessant te volgen en de personages zitten stuk voor stuk goed in hun rol, maar een echte hoogvlieger vind ik deze nog niet echt. Misschien ooit bij een herziening. De BD is trouwens van optimale kwaliteit. Misschien dat dat een beetje van de cultbeleving afdoet, maar netjes zag het er in elk geval wel uit.

3,5*

Prachtfilm van Fassbinder die zelfs Angst Essen Seele Auf van de troon stoot als 's mans beste film.

Zeer bijzonder hoe het leven van Herr Raab ons voorgesteld wordt door bijna op een documentaire achtige stijl te filmen. De gesprekken zijn lang maar heb elke seconde geboeid zitten kijken. Ik was al bijna gewend geraakt aan het vaak theatrale acteerwerk in Fassbinder's films maar deze natuurlijke documentaire stijl was een welkome afwisseling.

Op bijna voyeuristische stijl ben ik mee gaan leven met de ellendige situatie van Herr Raab die op sublieme wijze wordt neergezet door Kurt Raab.
Hoewel er op het eerste gezicht weinig aan de hand lijkt beschikt deze film over een intense onderhuidse spanning. Enorm knap als je je beseft hoe dit gefilmd is en bijna alles gebaseerd is op dagelijkse weinig zeggende gesprekken.
De mimiek van Kurt Raab was verbijsterend om te zien en de enige scene waar hij zijn hart lucht tijdens een bedrijfsdiner was er gelijk eentje waar de plaatsvervangende schaamte goed voelbaar was.

Fassbinder blijkt toch over veelzijdigheid te beschikken want hoewel zijn films er over het algemeen hetzelfde uitzien heeft hij me met deze en met Martha ervan overtuigd mij op verschillende manieren te kunnen raken.

Warum Lauft Herr R. Amok bouwt op naar een einde die lang na blijft sidderen. Zo heeft Fassbinder mij zelfs een shock ending voorgeschoteld. Klasse en zo zie ik ze graag .

4,5*

Film met een leuk uitgangspunt dat helaas niet helemaal wordt benut. Desalniettemin is dit een erg vermakelijk werkje dat verrassend goor kan zijn op momenten en een sterk eerste deel kent.

Langere recensie:

Waxwork (1988, Anthony Hickox) - dvd - cultmoviesreviewed.com

Vooral in het begin een 'middle of the road' op waargebeurde feiten gebaseerde film.

Het eerste uur had ik het idee naar weinig bijzonders te kijken. De tocht van de ontsnapten door Siberië kwam geen moment over als een helletocht en daarbovenop zag ik in Colin Farrell een vreselijke miscast. Had een daadwerkelijke Rus genomen en de film had meteen een stuk geloofwaardiger geweest.

Het tweede uur en vanaf het moment dat de groep Rusland uit is begint The Way Back een kalmere vertelstijl te krijgen en krijgen wij meer de tijd om ons te binden aan de personages, die met het verstrijken van de tijd alsmaar geloofwaardiger worden. Vooral Harris zet hier weer een bijzondere sterke rol neer. Wat staat deze man toch elke keer weer garant voor fijn acteerwerk.

Colin Farrell verdwijnt op een gegeven moment gelukkig uit beeld en vanaf hier wordt het pas voelbaar door wat voor hel deze mensen zijn gegaan, op zoek naar vrijheid. Weir besluit in de tweede helft ineens meer cinema op ons af te vuren en dat betaalt zich uit in een stel erg sterke shots van bijvoorbeeld het Mongoolse landschap. The Way Back begint zich gaandeweg meer te onderscheiden van de standaard verfilmingen van dergelijke verhalen en toont ons mensen die werkelijk van vlees en bloed lijken te zijn.

Dit alles is de aanloop op een aangrijpend slotoffensief. Het shot bijna tegen het eind waar de voeten van Junasz door het beeld blijven lopen vond ik zeer sterk. Staat mooi symbool voor het figuurlijk blijven lopen tot het moment dat het Communisme eindelijk is afgeschaft in Polen en Junasz eindelijk terug kan keren naar zijn vrouw, 40 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog. Prachtig einde dat gelukkig nergens klef wordt.

The Way Back heeft wat tijd nodig om te groeien, maar is uiteindelijk een zeer fijne film geworden.

4*

Het script leeft minder en de grappen zijn niet zo grappig als in deel één, maar Wayne en Garth blijven een erg aangenaam 90's duo. Party on, dude! Een derde deel met een oudere Wayne en Garth zie ik eigenlijk best zitten, maar of de generatie van nu erop zit te wachten... ik denk het niet.

3*

Forsythe zette een erg coole clown neer. Misschien een kandidaat voor de remake van It? De scènes met Buster waren indringend en de badkuipscène misschien de beste uit de hele MoH reeks. Weer een beter deeltje uit deze verder gemiddelde serie.

3*

Behoorlijk intrigerende Haneke. Zeer interessant om vanuit details een groter geheel te belichten. We zien door middel van een kleinburgerlijk dorp hoe strenge religieuze opvoeding kan leiden tot uitingen van geweld bij de jonge en onbevangen jeugd. Ook wordt ons op een zeer subtiele manier getoond hoe langzaamaan het leven in het dorp en de nabije stad verandert. Fascinerend om in een stel korte en op de oppervlakte weinigzeggende scènes te zien hoe bijvoorbeeld Poolse arbeiders het Duitse arbeidswereldje betreden. Het is deze subtiele aanpak die van Das Weisse Band een intrigerend portret maakt van het Duitsland uit die tijd. Echter en reëler maak je ze niet vaak mee. Het totale gebrek aan muziek versterkt dit gevoel alleen maar en maakt van Das Weisse Band een bijzonder authentieke film. Als je daarnaast ook nog op je wenken bediend wordt met op momenten prachtige zwart/wit fotografie, kunnen we spreken van een van de betere Haneke films. Geweldige cinema van een ware cineast.

4,5*

Inderdaad is het middenstuk niet het sterkste deel van deze film. When a Stranger Calls begint werkelijk ijzersterk, al leent Fred Walton wel voor even het uitgangspunt van Black Christmas wat betreft de locatie van de beller. Helaas kiest hij er vervolgens voor om de film een andere weg in te laten slaan, wat niet helemaal in het voordeel ervan werkt. De identiteit van de killer, de switch in focus, deze zaken hadden beter anders aangepakt kunnen worden, maar gelukkig eindigt When a Stranger Calls minstens even sterk als dat die begint.
Bovengemiddeld.
3,5*

Een redelijk vervelende film. Het acteerwerk is fijn en ook het sfeertje is oké, maar de film is verder zo voorspelbaar en ongeloofwaardig als de pest. De bekende scène in het restaurant is hier het beste voorbeeld van. Alsof een normaal degelijke persoon tot zoiets in staat is. Verder zijn de dialogen best vermakelijk, maar echt pakkend wil het nergens worden.

2,5*

Heerlijk, deze aanpak van Jonze. Nihilistisch, eerlijk filmpje dat mij zeer overtuigde met zijn design van de tastbare monsters. Jonze begrijpt hoe cgi ten goede van deze film te gebruiken. Zo zie ik het graag. Bijzonder ook de akoestische score doorheen de film die samen met de losse en karakteristieke regie voor een zeer mooi post modern sprookje zorgt. Een ode aan de jeugd.

4*

Een zeer interessant concept, behoorlijk uitgewerkt. Altijd fascinerend om te zien hoe zo'n film gemonteerd is tijdens de scènes met de hond en wat voor een geduld de crew gehad moet hebben om precies de scène te krijgen die de regisseur wil hebben. White Dog overtuigt en presenteert een sociaal kritische film in een thriller jasje. Sommige scènes zijn fenomenaal, zoals de scène waar het kleine zwartje jongetje net aan het zicht van de hond ontsnapt of de eindscène en de score van Morricone draagt bij aan de spanning. Prima film.

3,5*

Opvallend lage score hier voor een film die uiteindelijk gewoon lekker wegkijkt. Het tempo is prima, het mysterie wordt goed opgebouwd, de muziek van Badalamenti heeft een meerwaarde en Cage speelt een heerlijk onhandige rol. Jammer dat die bijscène aan het eind niet op de Nederlandse dvd staat, want die is echt smullen. The Wicker Man is één van de betere remakes en vreemd genoeg wordt deze dan zo laag beoordeeld door de massa. Typisch.

3,5*

Bijzonder filmpje dat nooit echt tot een bevredigende climax komt, maar wel een sterke sfeerzetting en prima acteerwerk kent. Eén van de leukste films op het Imagine festival van dit jaar en zeer zeker een prima regiedebuut.

3,5*

Lekker uitgangspunt, maar een behoorlijk amateuristische uitwerking. Het script biedt in essentie genoeg voer om de horrorliefhebber tevreden te houden, maar wringt zich tegen het eind in jammerlijk uitleggerig gedrag. Doodzonde dat Bassett deze clichématige aanpak vertoont. Wilderness had verder een sterk minimalistisch filmpje kunnen zijn, maar het gebrek aan talent bij de makers zorgt ervoor dat dit een erg makke horrorfilm is geworden. Eentje die nog enigszins gered wordt door het leuke spel van een stel acteurs en één of twee smerige gore momenten. De editing, sound design en vooral de score leken echt helemaal nergens op. Laatstgenoemde lijkt zo gejat uit een goedkope game. Ook uit de locatie had veel en veel meer gehaald kunnen worden. Verspilde potentie.

1,5*

Wat was dit verfrissend. Kort, pretentieloos en lief vermaak dat werkelijk geen seconde inkakt. Geweldig ook de fantastische voice-acting van voornamelijk Pooh en Piglet. Van mij mag Disney er meer van dit soort maken en zich minder focussen op groots en pretentieus werk. Zeer prettig.

4*

Verschrikkelijke tegenvaller. Ik heb werkelijk niets met deze setting, maar Reeves doet er ook alles aan om het niet tot zijn volle recht te laten komen. Wat is Witchfinder General een audiovisueel misbaksel. De editing is slecht getimed, het geluid niet om aan te horen en het camerawerk verricht door iemand die denkt met een paar snelle zoom-ins bijzonder camerawerk af te kunnen leveren. De film duurt gelukkig niet te lang en Vincent Price is altijd een genot om naar te kijken, maar verder heeft dit niets te bieden. De tagline op de poster is trouwens zo misplaatst als wat. Ik kan me niet voorstellen dat iemand hier ooit wakker van heeft gelegen.

1,5*

Behoorlijk slechte film maar met een charme gebracht die toch erg pakkend was. Het acteerwerk is zo ontzettend slecht dat het hilarisch wordt. Heb erg genoten van een paar werkelijk absurde dialogen. De reacties ook van sommige acteurs wanneer ze iets vreselijks ontdekken...die blik in hun ogen, zo slecht haha.

Maar waarom wij gorehounds deze films oppikken is natuurlijk om de vunzigheid en die mag er wezen, helemaal met de gedachte dat dit uit 1970 komt. H.G. Lewis is een pionier op dat gebied en dat laat hij hier zien. Veel gore, rondvliegende ingewanden, sadisme en een aantal scenes die erg lekker zijn.

Dit is volgens mij ook de eerste en oudste gore film die ik zie met een twist ending. Was er niet erg door verrast maar toch leuk om te zien.

Voor de horrorliefhebber een must see dit. Anderen kunnen hem beter links laten.

3,5*

Bijzonder matige remake, die zich niet zozeer op Montag the Magnificent focust, maar op een script dat zich toewerkt naar een twist, waar ik in ieder geval niet op zat te wachten. Crispin Glover als Montag is verreweg het leukste aan de film. Had het meer om hem gedraaid dan had The Wizard of Gore een stuk leuker geweest.

1,5*

Wat heeft MGM geweldig werk verricht met de Blu-Ray uitgave. Nog nooit heeft deze Amerikaanse klassieker er zo goed uitgezien. The Wizard of OZ is natuurlijk vreselijk verouderd, maar de technische beperkingen hebben de crew tot uitersten gedreven. Op creatief vlak is dit een hoogtepunt uit de filmhistorie. The Wizard of Oz is ontelbaar vaak als referentie gebruikt en barst van onvergetelijke scènes. Een welverdiende 'classic'.

4,5*

Ben altijd wel in voor een film a la TCM. Blijft een heerlijk genre als het goed aangepakt word. Dit soort horrorfilm is de laatste tijd erg populair en we krijgen nog een remake van The Hills Have Eyes ook. Ben geen voorstander van remakes maar het origineel kon er eigenlijk wel een gebruiken, en de trailer ziet er veelbelovend uit.

Wolf Creek is zeker geen mindere in het genre. Lekker opbouwend de eerste 45 min en de laatste 45 min komt het dan helemaal los, alhoewel ik dit al beter, spannender en gewelddadiger heb gezien.

Mooie beelden van Australie, geen bombastische soundtrack, weinig heldendaden, gore dat goed verzorgd was en redelijk goed acteerwerk. Irriteerde me wel enorm om de blonde vrouw en het einde had voor mij ook beter aangepakt kunnen worden. Positieve punten zijn voldoende om 3,5* te geven lijkt me.

Was toch beetje teleurgesteld, zeker na het zien van het veel betere Werewolf in London. Vond de film weinig hoogtepunten hebben en ook al is het monster een Universal Legende, hij overtuigt niet echt. Chaney is wel perfect in zijn rol. Grootste pluspunt van de film. 3*

Klassieke Scorsese, maar in die context niet zijn beste film. The Wolf of Wall Street is een klassieke rise & fall, zoals Scorsese die zo goed onder de knie heeft, maar in alles is dit toch net iets minder dan een film als Goodfellas of Casino. Di Caprio, Hill en Robbie zijn geen De Niro, Pesci en Stone, audiovisueel is het allemaal net wat minder dynamisch en de fall is minder heftig. The Wolf of Wall Street voelt als een Goodfellas light, wat het absoluut nog geen slechte film maakt, maar van Scorsese verwacht je nou net wat meer.

3,5*

Waarom is mijn stem nietszeggend?

Zeer verrassende remake. Johnstons reboot van het origineel uit '41 ademt respect en een ode uit naar de klassieke Universal monsterfilms. Een groot indrukwekkend landhuis, het mistige bos, zwarte magie, een mooi geportretteerd 19e eeuws Londen en Rick Bakers alweer magistrale sfx zorgen voor een feest van herkenning voor de liefhebber van de klassieke horrorfilm en de liefhebber van creature effects die we in de jaren '80 gewoon waren. Wat een geweldige tranformatiescène, die in de psychiatrische inrichting, zeg! Heerlijk ironische scène die op een manier paralellen vertoont met de transformatiescène uit An American Werewolf in London. Wat meer digitaal allemaal, maar de synergie tussen cgi en make-up effecten werkt prima. Dat Johnston met een CV als die hij heeft hiermee op de proppen heeft weten te komen, heeft mij ten zeerste verrast. Zelfs op het gebied van gore worden wij op onze wenken bediend en worden liefdesperikelen bijzonder tam gehouden. Enig minpuntje vond ik de miscast van Del Toro. Die man kan gewoon niet doorgaan als gesophisticeerde Engelsman en is zijn gelaat er vaak eentje die veel te geforceerd overkomt. Heerlijk filmpje dat ik elke horrorliefhebber aanraad.

4*

Werkelijk uitstekende voltreffer van Hammer Films en James Watkins, die hiermee toch wel bewijst een van de beste in zijn vak te zijn. The Woman in Black is een film waar de Gotische sfeer vanaf druipt en waar de mise-en-scène, vooral in het huis, om te smullen is. Zelfs Radcliffe deed het naar behoren, maar die is maar een pion van de klasse die hem omringt. Zeer sterk.

Dikke 4*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: The Woman in Black (2012, James Watkins) - bioscoop recensie - cultmoviesreviewed.com

Bijzonder filmervaring. Het begin zette een toon die mij wel aanstond. Het sluipen richting de camera, met die ijzige blik, heerlijk. Maar vooral die donkere ambient die je vervolgens te horen krijgt is een genot. Ik had geen idee wat te verwachten, heb me niet ingelezen over de film of wat dan ook, en maakte mij klaar voor iets erg tofs.

De film neemt dan al snel een wending die mij weer volledig uit dat sfeertje, dat het begin zette, haalde. Jammer, want het donkere sfeertje wordt ingeruild voor een luchtig sfeertje, wel een rare, maar desalniettemin niet wat ik had gehoopt. Naarmate de tijd vordert wordt dit luchtige sfeertje wel steeds weirder. De familie lijkt erg normaal, maar er gebeuren wat zaken die deze setting een onnatuurlijk gevoel meegeven. Het bewaren van de vrouw in de kelder, de gewelddadige trekjes van de vader die zich steeds meer laten zien en de bizarre soft-rock die af en toe ten gehore komt.

Het wordt steeds duidelijker dat de film opbouwt naar een climax die veel in petto moet gaan hebben. Het contrast tussen de wilde vrouw en het schijnbaar keurige gezin zorgt uiteindelijk inderdaad voor een slot dat als memorabel gezien mag worden. Prachtig hoe een genoegdoening de uiteindelijke confrontatie met het gezin teweeg brengt.

Lucky McKee brengt met The Woman een bijzondere film, die een standaard verhaaltje vertelt, maar deze zodanig weet aan te kleden dat het een bevreemdende ervaring wordt. Nergens te pretentieus, maar gewoon net weird genoeg, wat voor mij nog altijd beter werkt dan opzichtig weird te zitten doen.

4*

Edit: de wilde vrouw en de vader zijn echt de beste castings die ik de laatste tijd heb gezien. Wat een geweldige rollen zetten zij neer.