Opinions

Vooral erg vermakelijke actie nonsens. Zo zie ik dit soort film graag. Jammer dat de film ergens na de helft begint te sleuren en het einde tegenvalt, maar tot dan een meer dan uitstekende reboot. Erg coole cameo overigens van de echte Face .

3,5*

Audiovisueel zeker in orde. Cerda heeft met zijn kortfilms bewezen dat hij hiermee prima mee uit de voeten kan. Beter nog: Aftermath was op dat gebied een pareltje. Maar wanneer het op een langspeelfilm aankomt moet er toch wel een enigszins interessant script zijn om de aandacht van de kijker erbij te houden. Cerda moet hier nog wat aan werken want vond de film op dat gebied een zooitje. Acteerwerk en dialoog was ook niet om naar huis te schrijven. Gelukkig biedt The Abandoned een aantal erg mooie shots en scenes om de liefhebber hiervan niet teveel te laten ergeren door eerdegenoemde zaken.

Over het geheel gezien was dit toch een tegenvaller die ik niet had verwacht van Cerda maar mijn vertrouwen is groot dat hij wel met een klassefilm op de proppen zal komen ooit.

Voor deze :3*

Toch wel tegenvallend. Het niveau schommelt behoorlijk en de mindere shorts zijn in de meerderheid. Wel erg goed zijn L, X, en T.

Langere stuk in mijn verslag van Imagine 2013:

Cult Movies Reviewed: Imagine 2013: deel 3 - cultmoviesreviewed.com

Vooral visueel is The Abominable Dr. Phibes een genot. Die openingsscène moet toch wel een van de meest bijzondere dingen zijn die ik de laatste tijd heb gezien. Helaas wordt de film toch wat saai omdat het script niet echt sterk is en de moorden wat braaf blijven. Ik heb de nieuwe blu-ray set met beide Phibes films mogen bespreken. Lees hieronder de recensie daarvan:

The Complete Dr. Phibes – blu-ray recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Erg teleurstellend. Had graag meer pulp willen zien in een film met zo'n uitgangspunt. Nu is het niets meer dan een veilige, soms amusante film, die een regisseur aan het roer heeft die meer wil, maar niet meer kan en concessies moet doen. Heb genoten van o.a. de paardenscène, maar verder is de film te dom en gelikt om mij echt te bekoren.

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Abraham Lincoln : Vampire Hunter (2012, Timur Bekmambetov) - recensie - cultmoviesreviewed.com

The Abyss heeft veel weg van Cameron's eerdere film Aliens. De karakters worden op bijna dezelfde manier gepresenteerd, camerawerk en belichting lijken erg veel op elkaar e.d. maar The Abyss komt nergens in de buurt van het geniale dat Aliens is. De spanningsopbouw, het ontwerp van de alien, allemaal wat minder. Aan de andere kant wil deze film ook helemaal niet zijn wat Aliens was. Waar we in die film een actiespektakel (en wat voor een) voorgeschoteld krijgen is The Abyss meer een kritiek op onze samenleving en helaas ook af en toe een wat te sentimentele moraalles.
Sommige dingen hadden niet echt gehoeven van mij of hadden anders mogen worden gebracht. Vooral het liefdesverhaal was te voorspelbaar en typisch Hollywood. De reanimatiescene en de allerlaatste scene zijn jammerlijk. Verder heb ik me niet eens zo gestoord aan de 'les' van de aliens. Ik kan me er wel in vinden en heb het erger gezien. Maar de setting waarin het wordt gebracht vond ik adembenemend. Vanaf de scene waar Harris de diepte in wordt gestuurd t/m 5 min voor het einde vond ik fenomenaal.
Al om al een vermakelijke film met veel kwalen maar toch doen dit soort onderwaterfilms en alien films me altijd wel wat. Plus ik vind Harris en Mastrantonio geweldige acteurs om naar te kijken. Die laatste is ook nog een prachtig .
3,5*

Erg vermakelijke thriller, die pas het laatste half uur zijn horrortrekjes toont. Een goed uitgewerkt kat en muisspel dat voorzien is van een opvallend sterk sound design. Sterk debuut van Hewitt.

3,5*

Erg onderhoudende film, tot het abrupte en volkomen onverwachte einde. Niet wat je verwacht van een Bronson-vehikel.

3*

Heerlijk gortdroog op momenten en de setting zorgt ook voor een aangename sfeer. De hoogtepunten worden helaas ook afgewisseld met voorspelbare en minder droge momenten, zoals het misplaatste einde. Toch erg genoten van dit sympathieke filmpje.

3,5*

Tegenvallende Fulci Vooral op het gebied van gore een misser, maar het is vooral het overdreven gebruik van de kleur blauw dat deze film nekt. Matig.

2,5*

Uitgebreidere recensie.

Gister gezien op DVD en dit blijft één van mijn favoriete films. De enige film die ik ken die, in principe komische situaties, angstaanjagend kan maken. Bijzonder ook de betekenis dat deze film voor Scorsese heeft/had. Dit is de film die hem weer heeft doen geloven in zichzelf. Dat ie met minimale middelen een film kan maken. En hoe!!! Dus eigenlijk hadden we zonder After Hours wellicht geen Goodfellas, Casino, Cape Fear en zeker geen Last Temptation (zijn droomproject dat maar niet van de grond wou komen) gehad.

After Hours voelt als n soort nachtmerrie aan. Alles speelt zich 's nachts af, de muziek is spooky, de personages zijn VREEMD, de situaties bizar en eng etc... Maar wat de film dat ene extra'tje geeft wat het allemaal herkenbaar en daadwerkelijk angstaanjagend maakt is de voortreffelijke acteerprestatie van Dunne. Hij straalt gewoon verbijstering en angst uit en je identificeert jezelf compleet met die gast. Kan ook bijna niet anders want hij is de enige normale in de nachtmerriewereld waarin hij in terecht is gekomen. Prachtfilm! 5*

Toch wel een erg fijn filmpje. De toon is donker en de film kent geen conclusie waar alles uit de doeken wordt gedaan, iets wat ik halverwege ging vrezen. After.Life kent een weinig verrassend uitgangspunt, maar het is vooral de kalme uitwerking die mij heeft verrast. Het nummer van Radiohead tijdens de aftiteling is de ideale afsluiter.
3,5*

Glenn Close speelt een bijzondere rol, maar verder is dit echt nergens prikkelend. Het script hangt van clichés aan elkaar en memorabele scènes kent Albert Nobbs niet. De setting is best aardig maar alleen daarmee haal je weinig.

2*

Buitengewone Scorsese. Wat deze film sterk maakt is de op momenten hilarische humor. Ik moest erg lachen om die ene serveerster die elke keer in huilen uitbarstte als t wat drukker werd. Hilarisch. Als geheel is deze film minder dan het betere werk van Scorsese maar er zijn wel een aantal scenes die eruit springen die ADLHA erg de moeite waard maken. Ik denk aan de scenes met de geweldige Keitel, de beginscene etc. Burstyn is fantastisch in haar rol en heeft verdiend de oscar binnengesleet voor beste actrice.

Leuk ook om n jongensachtige Jodie Foster te zien

3,5*

Leuke Disney die een duidelijke verhaallijn mist, maar daardoor juist zo verfrissend is. Sommige scènes steken er bovenuit, zoals de scène met de Mad Hatter, waar andere wat minder opvallend zijn, zoals de scène met die twee dikkerds. Leuk.

3,5*

Waar ik al een beetje bang voor was.

Burton triggert meestal wel mijn interesse, want hoewel zijn films in zijn geheel bijna nooit indruk op me maken en binnen de lijntjes der acceptatie blijven hangen, merk je hier en daar wel een element op dat de bijzondere fantasie van deze regisseur verraadt. Des te meer jammer dat Burtons films nooit echt de fantastische werkjes worden die je zou mogen verwachten.

Het originele verhaal van Alice in Wonderland is natuurlijk een uitgangspunt dat weleens zou kunnen zorgen voor een bijzonder fantasievolle film in Burtons handen. Hoewel ik mij weinig van de originele Alice in Wonderland herinner, weet ik nog wel dat ik het verhaal vroeger best raar en eng vond en ik hield de hoop dat met dit originele materiaal Burton eindelijk eens zou vlammen. Dit werd alweer niet waar gemaakt.

Wat er vooral mis is met Alice in Wonderland is het chronische gebrek aan magie. Op zich vond ik het design van Wonderland best knap en dat is al heel wat voor iemand die walgt van complete CGI werelden, maar mede door het veel te vlotte script wist deze wereld mij eigenlijk geen moment te pakken. Dood en doodzonde, want had Alice in Wonderland een langere speelduur gehad en een script dat de tijd aan de personages geeft om zich te hechten aan het publiek, dan had dit nog best eens een erg goede film kunnen worden. Ik weet niet wat het is met het Hollywood van nu, maar dat gehaast in hun films heeft de sfeer nog nooit goed gedaan. Neem Labyrinth eens als voorbeeld, een wereld van verschil wat character development betreft.

Verder vond ik ook de invulling van de rollen tegenvallen. De kritiek op Wasikowska begrijp ik niet helemaal. Alice leek mij altijd een verdwaald en vrij oninteressant personage temidden van een hoop kleurrijke figuren. Voor mijn gevoel hoort Alice niet de show te stelen, maar is ze er vooral als excuus voor het tonen van alles en iedereen om haar heen en ook hier gaat Burton in de fout. Vooral Glover is totaal miscast en is zijn rol wat mij een metafoor voor de beleving van deze film. Glover is een totaal gestoorde persoon en heeft al heel wat memorabele rollen op zijn naam als weirdo, maar hier leek hij enorm beperkt in zijn doen en laten. En zo vond ik eigenlijk geen enkele personage noemenswaardig. Depp herhaalt zichzelf weer, Carter had heel wat dreigender gemogen, de tweeling vond ik maar twee nare mannetjes, het konijn te digitaal en levenloos en van de rest weet ik niet zoveel meer. Hoogvliegers zijn nog de kikkers, en dat voor beesten die maar een scène hebben, de grappigste van de film, wat mij betreft.

Burton weet weer niet te overtuigen. Alice in Wonderland kijkt prima weg en is zo voorbij voor je het weet, maar met dit materiaal in handen had veel en veel meer gedaan mogen worden.

3*

Treurig vervolg op Prometheus en nog treurigere prequel op Alien. Scott brengt zijn eigen schepsel om zeep door met een oorsprongsverhaal te komen dat m.i. de hele Alien mythe om zeep helpt. Om het nog erger te maken degradeert hij de machtige Xenomorph tot een bijfiguur. Erg triest.

Langere recensie:

Alien: Covenant (Ridley Scott) – recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Veel beter dan dit vierde deel in mijn herinnering was. De Alien was maar een scène nadrukkelijk digitaal in beeld, maar verder is het gewoon weer het brute monster wat we gewend zijn. Ook op het gebied van gore heeft Alien: Resurrection mij flink verrast. Heerlijk vies op momenten. Het eindmonster was ook een aardige vondst. Jeunet weet de sfeer van de eerste twee delen niet helemaal over te brengen, maar los daarvan heb ik hier prima van kunnen genieten. In ieder geval beter dan het derde en zwakste deel.

3,5*

Geweldige film!

Opvallend was gelijk de kalmte waarmee het verhaal werd verteld. Eens geen bombastische of opzwepende muziek. Iets wat in deze tijd niet meer dan normaal was. Daarentegen krijgen we een heerlijk subtiele en menselijke anti-oorlogs film te zien. Een film waarin geen partij wordt gekozen, de Duitsers (hoewel Engels-sprekend) een gezicht wordt gegeven en waar we ons samen met een stel naïevelingen bevinden temidden van een oorlog. Naïevelingen die deze hel ingestuurd zijn door mooie praatjes en propaganda in hun thuisland. Was het niet geweest voor een zinnetje hier en daar en de setting, dan hadden we nooit kunnen raden om welke oorlog dit ging. Zo had ik ze nog niet gezien voor 1957, het jaar waarin Paths of Glory werd uitgebracht. Ook een film waarin, naar mijn herinnering, geen partij wordt gekozen en het vooral om individuen temidden van waanzin gaat. Correct me if i'm wrong. All Quiet on the Western Front heeft mij echt verbaasd op het vlak van menselijkheid. Het theatrale en expressionistische is beperkt tot vooral het begin, waarin de soldaten nog vol enthousiasme de oorlog in gaan. Voor een film uit 1930, waarin theatraal acteerwerk de norm was, vond ik dit verbazingwekkend om te zien.

Op audiovisueel vlak ben ik overdonderd. De massale vechtscène, ergens in het midden van de film, is van grote klasse. Geweldig hoe realistisch dit gevecht nog in beeld is gebracht. De bominslagen, het schieten van vijandelijke soldaten vanuit het perspectief van de schutter e.d. zagen er verdomd goed uit. Ik heb de dvd-hoes tijdens de film moeten checken voor het jaar van uitgave, zo goed vond ik het. Ook een handvol dramatische scènes waren om in te lijsten, zoals het licht dat vanuit het raam schijnt op het maria-beeld, de scène waar Paul zijn hoofd in de schoot van zijn moeder legt, de scène met de dode soldaat in de loopgraven en natuurlijk het iconische eindshot met de vlinder en het graf. Overdonderd was ik en dat maakt All Quiet on the Western Front waarschijnlijk de hoogst scorende film van mij in de periode '30-'50. Met uitzondering van wat Laurel & Hardy-films uiteraard . Nergens de boodschap er te dik opgelegd, goed script, perfecte casting en acteerwerk, kalm gefilmd en audiovisueel een hoogtepunt in de filmgeschiedenis.

4,5*

Deze had nog beter mee kunnen doen aan de onderschatte KO dan het eerste deel. Wat een idioot lage score. Alligator 2 is nergens echt goed, maar kent een aardig sfeertje en een paar erg toffe bijrollen. Zo zien we de altijd goed Dee Wallace Stone, de coole Richard Lynch en Kane 'Jason Voorhees' Hodder. Gewoon vermakelijk.

3*

Wat mij nog het meeste is bij gebleven is de achterlijke, uit het niets komende liefdesscène. Werkelijk hilarisch hoe slecht deze getimed is. Alone in the Dark is verder niet veel soeps. De CGI is inderdaad erg slecht en ik vroeg mij tijdens de film af of zo'n project niet veel beter tot zijn recht zou komen met wat meer suggestie door gebruik van tastbare creaturen. Geen idee waarom Boll altijd zo neigt naar het laten zien van alles, onder begeleiding van pompeuze metal of techno of wat dan ook. Gaat elke keer ten koste van een poging tot spanningsopbouw, wat gewoon doodzonde is. Het acteerwerk is voor een Boll game verfilming nog best okee en Alone in the Dark kijkt nog goed weg, maar een hoogvlieger is het allesbehalve. Het is inmiddels meer dan duidelijk dat Uwe zich beter bezig kan houden met originele scripts en kleinere projecten.

2*

Bizar filmpje dat zijn veelbelovende uitgangspunt niet optimaal weet te benutten. Erg jammer vond ik de fysieke aanwezigheid van de origine van de mens. Ik denk dat Altered States veel beter had gewerkt als dit wat in het midden werd gelaten. Nu werd het geloofwaardige wel erg op de proef gesteld met dat oermens dat los werd gelaten. De mysterie werd hiermee de das om gedaan en dat werkt in het nadeel van een film die zulke onderwerpen aansnijdt. Verder kon ik wel erg genieten van de trips van Hurts personage. De effecten waren heerlijk retro, waardoor zo'n scène als de eindscène toch best memorabel is. Toch een kleine tegenvaller.

3,5*

Ik was best onder de indruk van het eerste uur. De psychologische spanning is goed te voelen en ook audiovisueel vond ik Alyce meer dan degelijk. Wat jammer dan dat het tegen het eind de absurdistische kant opgaat en het onderhuidse ongemak compleet teniet wordt gedaan. heb erg genoten maar minstens 4* hadden er wel ingezeten.

3,5*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Alyce (2011, Jay Lee) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Visueel zeer aardig en dromerig filmpje. Er gebeurt niet veel, maar de protagonisten en de interessante kijk op het klasseverschil in het Indochina van de jaren '20 houdt je gedurende de speeltijd makkelijk geboeid.

3,5*

Het kleine broertje van Schindler's List. Amen. belicht gebeurtenissen uit WO 2 die bij weinigen bekend is en alleen al daarom het bekijken waard is. Jammer echter van de Engelse klankenband, de tv-film look en het fragmentarische script.

2,5*

Dit was een leuk nostalgisch tripje. Lekker foute boel allemaal en een goed sfeertje. Jammer alleen dat die Dudikoff elke vorm van charisma mist.

2,5*

Inderdaad de beste Amityville. Dit zesde deel is een behoorlijk sfeervolle en strak geregisseerde horrorfilm. Het excuus om tot een nieuwe Amityville te komen is vergezocht en uit de lucht gegrepen, maar dat deert niet, want op zichzelf staand is dit gewoon horror zoals ik die graag zie. Het huis is sfeervol, de gore meer aanwezig dan in menig Amityville-film en de 90's look is erg cool. Ook duidelijk een film van de regisseur van Hellraiser 2, de soundtrack en de sfeer doen namelijk erg denken aan de vroege Hellraiser periode. Opsteker na het erg slechte vijfde deel.

3,5*

Beter dan deel 1 en 2. Amityville 3 is vooral wat constanter en houdt de mysterie gedurende de hele film goed vast, waardoor de aandacht nooit verslapt. Ook hier vond ik de personages meer dan aangenaam, iets wat deze serie wel steeds goed lijkt te doen. Fijn ook het cheesy monster dat ineens tevoorschijn komt. Lekker vervolg, wat mij hoop geeft voor de te komen delen.
3*

Erg slecht deel uit de Amityville-reeks. De personages, het sterkste aan deze reeks tot nu, slaan kant noch wal en zoeken steeds de irritatiegrens op, vooral dat gevoelige en piepende vrouwtje. Wat een debiele vertoning zeg. Verder is het best fijn dat er inderdaad voor een donkere look is gekozen, maar dit komt nergens echt goed uit de verf. Domper.

1,5*

In het geheel heeft de film een lekker sfeertje maar Amityville mist duidelijk suspense. Eigenlijk nergens een echt eng moment en das best jammer want de film had potentie. Goed acteerwerk, redelijk goede muziek, paar leuke ideeen maar nergens overtuigend. Einde was echt belachelijk. 2 uur opbouwen naar een climax die binnen enkele seconden voorbij is.

2,5*