Opinions

Na lange tijd weer herzien en is me prima bevallen. Deze neo-slasher die netjes de succesformule van Scream volgt brengt niets nieuws, maar is enerverend genoeg om de fan voor anderhalf uur zoet te houden. Vooral de setting werkt hier. Zo'n vissersdorpje heeft iets pittoresque wat de sfeer veel goed doet, maar ook het script biedt genoeg basis voor een fijne slasher. Wat Gillespie echter niet heeft begrepen is dat een goede slasher ook memorabele kills nodig heeft en daarin slaat I Know What you did Last Summer de plank mis. Ten eerste moeten we lang wachten op de eerste kill en ten tweede stellen de kills, die je overigens op een hand kan tellen, weinig voor. Gelukkig wordt er nog wel een vorm van mysterie rond de killer gecreëerd, waardoor in ieder geval dat (belangrijke) aspect in orde is. Verder doet de cast het naar behoren en is de soundtrack typisch jaren '90, wat van de film een leuke 'time piece' maakt.

3*

Toch veel geiniger dan velen doen vermoeden. Dries Roelvink neemt een loopje met zichzelf en dit soort zelfspot kan ik zeer goed waarderen. Toch heb ik niet echt een voldaan gevoel overgehouden aan I Love Dries. Het is op momenten goed ranzig en het foute druipt van haast iedere scène af, maar het geheel voelde me toch te 'gemaakt fout' aan. Iedereen was bewust met de zooi waar ze aan werkten en dat gaat toch ten koste van de beleving. Roelvink zelf blijkt dan wel een fijn persoon, maar zijn acteerwerk is echt ondermaats, zelfs in pulp als deze. Ook visueel wordt mijn eerdere opmerking onderstreept. Leuk om dit zo'n korrelige en oude 'look' te geven, maar het is duidelijk dat dit allemaal in post-produktie is nagebootst. Met een grotere idioot als regisseur had dit nog een zeer fijn filmpje op kunnen leveren, maar voor nu blijft er niet meer over dan een aangename afwisseling op alle drama waarmee we worden overspoeld in dit filmland.

2,5*

Wat een vreselijke drek van een film. Ik kan Kevin James zeker pruimen in The King of Queens, maar hij lijkt hier wel het tegenovergestelde te spelen. Irritant, naïef typetje, net als bijna elk bordkartonnen personage in deze 'komedie'. Enkel Ving Rhames en misschien Steve Buscemi vond ik nog te pruimen, maar wat zij in een film als deze te zoeken hebben...? Pijnlijk gewoon om bepaalde grote acteurs hier de meest routineuze klussen af te zien werken. De rol van Dan Akroyd bijvoorbeeld Een tekortdoening van jewelste en in zijn geval; het bewijs dat zijn beste tijd toch echt voorbij is. Helemaal na net Trading Places nog gezien te hebben. Wat een contrast. Homo acceptatie is verder goed, maar om hier een bijna twee uur durende moraal les over te geven is gewoon beschamend. Deze film hoort thuis tijdens een les maatschappijleer voor 12-jarigen, want wat elke volwassene hierin ziet gaat mijn pet ver te boven.

1*

Flinke meevaller. Deze remake weet je bij je lurven te pakken en amper los te laten. De personages zijn stuk voor stuk geloofwaardig en het script windt er geen doekjes om, wat weleens anders is bij remakes. De wraak voelt zoet aan en dan heb je het goed gedaan met zo'n film.

3,5*

Niet zo gruwelijk zoals ik van mensen had gehoord. Op papier is alles wat met de arme Katie gebeurt stuitend, maar Steven Monroe maakt de cruciale fout de film minder geloofwaardig te maken door de Bulgaren Engels met Bulgaars accent tegen elkaar te laten spreken. Schandalig eigenlijk dat zoiets gebeurt met de Amerikaanse markt in gedachten. Dit had zoveel beter geweest als de Bulgaren gewoon Bulgaars hadden gesproken. Ook het feit dat Katie op onverklaarbare wijze in Bulgarije terechtkomt is niet zo'n slimme zet geweest.
Verder is de film best onderhoudend en zijn sommige wraakacties bevredigend. Maar dit had alles dus veel beter geweest als het script wat slimmer in elkaar had gestoken.
3*

Goed vervolg dat vooral punten scoort op de desolate setting. Zo'n verlaten eiland heeft wel wat. Ook de cameo's zijn erg leuk. Vooral geinig om Jeffrey Combs als chagrijnige hotelbediende te zien. Net als in deel een stellen ook hier de kills helaas weer weinig voor en zijn er veel te weinig van, maar verder een prima vervolg. De clou (Benson) is trouwens wel erg vergezocht, maar hey, we hebben hier te maken met een slasher. Niet al te serieus nemen dus.
3*

Werkelijk vreselijke derde deel in deze verder leuke reeks. Het budget is tien keer zo laag, waardoor we het moeten doen met acteurs die nog veel erger zijn dan de castleden uit de eerste twee delen, maar erger is het totale gebrek aan talent bij de filmmakers. De pogingen tot audiovisueel geëxperimenteer doen pijn aan je ogen en het script wat totaal geen binding kent met de eerste twee delen is het slechtste excuus voor een vervolg dat ik ken. Banale en vooral erg zielige en onnodige poging om de reeks nieuw leven in te blazen.

0,5*

Beklemmender was het geweest had de hele film de lijn uit het eerste deel doorgetrokken. Idi i Smotri opent met een fascinerend eerste uur. Werkelijk geweldige sound design geeft het visionaire een surreële lading die mij in een trance bracht. Het bos ziet er uit als een sprookjesbos en de verschijning van het meisje is er eentje die je niet snel loslaat. De eerste bominslagen kwamen aan alsof ik er zelf middenin zat. Geweldig! Audiovisuele meesterschap heb ik ervaren en had dit de hele film doorgegaan waren 5* niet misplaatst geweest. Tot het moment dat de nazi's zijn intrede maken en de film omslaat naar oorlogsdrama die wij al ettele malen hebben mogen ervaren. Niet slecht, maar wat het eerste uur getoond werd was zo uniek dat de tweede helft behoorlijk misplaatst voelde, om dan te eindigen in niets meer dan propagandistische onzin. Zeer zeer jammer. Ik had Idi i Smotri veel meer gegund.

3,5*

Vandaag gezien op het AFFF. Totaal niet shockerend. Dit komt grotendeels door de onbenulligheid waarmee deze zogenaamd "moeder der shockfilms" is gemaakt. "Ilsa" kwam serieus meer over als n wansmakelijke comedy dan een shockfilm. Alles is zo nep (acteerwerk, gore, decors, kleidng enz) dat het op momenten een hilarische film wordt. Die duitse generaal die tegen het eind Ilsa's werk komt inspecteren is het beste voorbeeld. Erg vermakelijk. 3*

Ook gezien in Tuschinksi en ik ben een stuk minder enthousiast dan mijn voorganger. Grootste mankement is toch echt het gebrek aan enige vorm van magie in Gilliams fantasiewereld. Sowieso heb ik een hekel aan overmatig gebruik van cgi en dat wordt hier weer onderstreept door spuuglelijke droomwerelden. De scène met de gondeltocht bijvoorbeeld deed gewoon pijn aan mijn ogen. Niet dat het verder nog veel had uitgemaakt, maar Gilliam gaat nóg verder de fout in door de kijker ook helemaal geen tijd te gunnen om maar enigszins gepakt te worden door de sfeer van Parnassus' creaties. Het script met zijn personages en hun tocht door de vete tussen Dr. Parnassus en de duivel (leuk om Tom Waits in een wat grotere rol te zien) staat teveel op de voorgrond en slokt alle beleving van deze, op papier, fantasierijke film. Het is niet altijd een voordeel dat we elke hersenspinsel kunnen uitbeelden met de moderne technologie waar we tegenwoordig over beschikken. De regisseur laat op deze manier wel erg weinig aan de fantasie van de kijker over en dan is de lol er snel vanaf. Verder denk ik dat de dood van Ledger toch wel een behoorlijke deuk in het verhaal heeft gegeven, want op een gegeven moment deed Imaginarium erg chaotisch aan. Zou me niets verbazen als er met de hakken over de sloot een eind aan het geel is gebreid. Het deed me daarom ook te geforceerd aan om overtuigend over te komen. Nee, Gilliam heeft me alweer niet weten te overtuigen. Op papier beloven zijn projecten altijd een hoop, maar met elke film bewijst hij dat hij mijn regisseur nooit zal worden.

2*

Edit: Raar dat Depp hier trouwens gecrediteerd staat, terwijl hij maar een rol heeft van een minuut of twee. Plaats dan Tom Waits...

Beter dan verwacht. Het spektakel neemt het soms teveel over, maar Singhs stijltje komt in veel scènes nog uitzonderlijk goed uit de verf. Ik heb enorm genoten van bepaalde hoofddeksels, maskers e.d. en hoe bijvoorbeeld die ijzeren stier in beeld wordt gebracht. Erg mooi. Jammer is de casting (vond enkel Rourke goed in zijn rol) en de setting, die over het algemeen erg beperkt aanvoelt.

3,5*

Crap.
Naast Homecoming de meest vervelende aflevering in de MOH reeks. Hoewel aardig in beeld gebracht had dit verder niets boeiends te bieden. Het acteren doet serieus afbreuk aan het geheel. Te verwachten van de amerikaanse tv maar zorg er dan voor dat er in ieder geval GOED sprekende engelse japanners in spelen. Dit was echt te triest voor woorden. Daarnaast is de torture scene weinig wat ik nog niet eerder gezien heb en voor een Miike zelfs behoorlijk tam.
Het verhaal is verder leuk gevonden met die evil twin sister maar de film was al in zulke ontbonden staat dat het weinig invloed meer had op het geheel.
1,5*

Indringende film, die niet altijd de juiste snaar raakt, maar veel sterke momenten kent. Vooral het laatste uur is (audiovisueel) erg sterk. De misdaad en terechtstelling worden erg goed in beeld gebracht. Sterke rollen ook van de twee hoofdrolspelers.

3,5*

Bijzonder slaapverwekkende bedoening. Fassbinder is een regisseur dat uit het theater wereldje komt en dat is duidelijk te merken. Er wil veel te veel gezegd worden in een te kort tijdsbestek en wanneer dat op een uiterst monotone, weinig pakkende en vaak amateuristische manier gebeurt is dat funest voor een film, helemaal als er audiovisueel weinig te beleven valt. Eerste 30 minuten boeiden mij wel en de scene waarin die kerel zich ophangt zijn mooi gefilmd maar ik denk dat een tweede kijkbeurt niet snel zal komen. Fassbinder had me overtuigd met Angst Essen Seele Auf, zijn eerste film die ik gezien heb maar sindsdien is het alleen kommer en kwel.
2*

Zo, ik heb mij gewaagd aan mijn eerste Uwe Boll. De berichten die over deze man circuleren worden in ieder geval waargemaakt. Episch slechte film die een aantal bekende namen verzamelt met als enig doel ze belachelijk te maken op film.

Scenario is zo rommelig dat zelfs de minst veeleisende kijker zich gaat afvragen waar de schrijver mee bezig was.

Meest genietbare aan deze film was nog het audio commentaar van de big man himself. Hilarisch om te horen hoe serieus over een produkt als deze gepraat kan worden.

Uwe Boll had waarschijnlijk een prima tv-regisseur geweest want dit oogt niet meer of minder dan een doornsee tv-film met een luxe cast.

1,5* voor de commentaar track

Crash was een een moraalgedreven wanvertoning en hoewel In the Valley of Elah kleine verbeteringen toont, heeft Haggis zich ook hier niet in kunnen houden. Wanneer het erop lijkt dat de film zich ontpopt tot een misdaadthriller met een interessante kijk op de gevolgen van de Irak oorlog in eigen land, komen de sentimenten van Tommy Lee Jones' personage boven water drijven en gaat de film alweer die moraaltoer op. Man met foute verwachtingspatronen, extreme discipline en vooroordelen komt tot inkeer, maar hiervoor heeft wel zijn zoon het leven moeten laten. Het ligt er allemaal veel te dik op. Bepaalde onnodige scènes met Theron versterken deze mening. Het is dat Jones zijn rol met pure klasse vertolkt, anders had dit samen met Crash de vergetelheid in kunnen geraken. Jammer, want hier zat een aardige aanleiding in tot scherpe kritiek op het Amerikaanse oorlogsbeleid. Ik hou Haggis even voor gezien denk ik.

2,5*

Hypes. Altijd wel iets waar ik huiverig van word. Ik heb het namelijk niet zo op de opinie van de gemiddelde bioscoopbezoeker. Deze is namelijk al erg snel tevreden, valt alsmaar voor dezelfde trucs en bepaalde regisseurs weten daar erg goed op in te spelen. Christopher Nolan is hier een perfect voorbeeld van.

Het uitgangspunt van Inception is nou typisch eentje dat zo wordt gebracht dat elke plothole of onwaarschijnlijkheid door de complexiteit, of eerder: poging tot het complex maken van een script dat best simpel is, wordt verdoezeld. Haast iedereen valt hiervoor, gezien de bijzonder hoge score. Geef een emotionele en quasi-poëtische draai aan het geheel en je hebt de mainstream compleet mee. Ik kan hier best om lachen eigenlijk, maar toch bewaar ik elke keer hoop op een film die in deze context toch nog met iets boeiends op de proppen kan komen. Inception doet dit deels.

In het eerste uur worden we overrompeld door een overdaad aan informatie. Het audiovisuele aspect wordt hier totaal vergeten. Zo'n scène dat Cobb in de badkuip valt is best aardig, maar lang niet goed genoeg om de liefhebber van visueel schoon te bekoren. best jammer gezien het onderwerp, want met het uitgangspunt van het betreden van dromen kan je een hoop doen. Nolan verkiest ons te bekogelen met uitleg en feitjes, waar ik sowieso moeite mee heb als het op dromen aankomt, maar ik had dit al enigszins zien aankomen. Enige hoop die ik had was dat dit eerste uur een aanloop zou zijn op iets moois in de tweede helft. Dit gebeurt dan ook gelukkig grotendeels.

Visueel gaat het de betere kant op. Zo kon ik de zweefscène best waarderen en vond ik de droomwereld die Cobb en zijn vrouw hebben gecreëerd best indrukwekkend met de oneindige rits aan hoge, kille, desolate gebouwen. Waar ik echter de hele tijd mee zat is hoe duidelijk de dromen van onze protagonisten verbeeld zijn doorheen de film. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar mijn dromen zijn incoherente, surrealistische ervaringen die het ene moment duidelijk zijn, maar ieder ander moment kunnen vervallen in freaky shit. Dat bijvoorbeeld de communicatie tussen de personages zo bedacht en coherent is, kon ik moeilijk slikken. Op een gegeven moment neem je deze onwaarschijnlijkheden voor lief en val je terug op het feit dat in wel meer films fantasie en werkelijkheid dicht bij elkaar liggen. Wat Inception tegenwerkt is de ultra serieuze aanpak van Nolan. Dan gaan zulke zaken toch wat meer storen.

Anyway, halverwege de tweede helft had ik alles al voor lief genomen en ben ik best gepakt door het moment dat Cobb & co. de uiteindelijke droom van Fischer ingaan, de droom met de drie lagen. Nolan probeert hier op momenten nog visueel iets te bewerkstelligen en dat betaalt zich uit in eerdergenoemde scènes. Dat Inception uiteindelijk weer compleet van koers verandert is bijzonder jammer. Van een adrenaline gedreven film gaan we ineens over sentiementele nonsens waar ik echt niet op zat te wachten. Fischer en zijn vader, Cobb en zijn kinderen... tsjah.. Te verwachten, maar toch jammer, want ik denk dat ook zonder deze twist Inception zo hoog had gescoord als dat het nu doet.

Uiteindelijk is Inception best een aardige film, zeer degelijk in elkaar geflansd en op momenten gelukkig net iets meer dan dat, wat al een hele verbetering is op The Dark Knight, wat werkelijk een oerdegelijke en weinig spannende film is. De score van Zimmer is simpel, maar deed zijn werk. Leuk dat dit ontstaan is uit het nummer van Edith Piaf, maar eigenlijk ook weer erg jammer dat haar naam geen een keer is genoemd doorheen de film. Er werd enkel gerefereerd naar 'de muziek van Arthur'. Piaf verdient wel iets meer credit, want geheid dat meer dan de helft van de zaal geen flauw benul heeft van wie dat nummer is.

En zo viel deze aardige, maar overhypte film nog mee. Herziening zal Inception geen goed doen, dan doen plotgedreven films bijna nooit, maar ik ben allang blij dat dit geen misbaksel is geworden waar ik op voorhand een beetje bang voor was.

Dikke 3*, misschien later 3,5*

The Incredible Melting Man is pure B-film fun met memorabele effecten van niemand minder dan Rick Baker. Die scène met het hoofd is echt hilarisch. Gelukkig heeft Arrow dat goed ingezien door de film een respectvolle release te geven. Lees hieronder mijn recensie:

The Incredible Melting Man (William Sachs) – blu-ray recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Film met een fantastisch uitgangspunt en fenomenale special effects. Mooi om te zien hoe ze van alledaagse zaken een living hell maken voor de protagonist. Vaak verbijsterend goede special effects houden de aandacht vast van het script dat tegen het eind een beetje begint te sleuren en wordt afgesloten met een bizarre conclusie. Eentje die je niet vaak tegenkomt in een jaren '50 sci-fi en misschien daarom wel curieus is, maar mij met een onvoldaan gevoel achterliet. Desalniettemin weer een vermakelijke film van sci-fi koning Jack Arnold.

3,5*

Tsja, ook ik ben een grote Indy fan van jongs af aan en heb hier jarenlang op zitten wachten en ook hier lichte teleurstelling. Grootste storingsfactor vond ik nog de cgi. Wat een absurde absoluut niet toevoegende scenes die scenes waar de cgi volop aanwezig is. De apenscene is werkelijk om van te huilen . Indiana Jones die de Disney toer op gaat? Verschrikkelijk. En ook die [spoilers] zandbeesten? Wat waren dat voor dingen?. Absoluut een foute keus en degene die dit in het script heeft gestopt zou geschrapt moeten worden uit de filmgeschiedenis. Weinig respect voor vooral de eerste twee Indy films en houdt geen rekening met de liefhebbers van het eerste uur. Wanneer leren regisseurs nou eens dat cgi alleen in het nadeel werkt en helemaal in films als deze die een ode zouden moeten brengen aan de avonturen films van weleer. Werkelijk een schande. Verder vond ik de opening best aardig. De eerste scene waar Indiana Jones opduikt is sterk en ook de achtervolging mocht er wezen. Hierna worden we in het verhaal gezogen en dit is het punt waar de scriptschrijvers wederom falen. Weinig curiositeit die opgebouwd wordt, weinig tot geen spanning. nergens een moment om in het verhaal te komen. Het kabbelt maar voort en ik bleef maar hopen op het moment dat de film eindelijk eens vaart en mystiek over zich heen zou krijgen. Dit gebeurt dat eindelijk deels in het laatste half uur waar we een leuke scene in het water krijgen en de uiteindelijke ontknoping die er ook best mocht wezen.
Het laatste shot faalt dan weer grandioos. Spielberg is de draad kwijt en weet niet hoe de fans van zijn jaren 80 werk te plezieren. De moderne filmtechnieken hebben ook hem overwonnen hier en het is serieus alleen de heer Stallone gelukt een werkelijk geniale ode aan de jaren 80 te brengen met zijn 'Rambo'. Wie had dat toch gedacht.
Nog een minount overigens voor deze laatste Indiana Jones en geen kleintje ook; de soundtrack was van beroerd niveau. Waar Raiders en Doom ons memorabele en geweldige tunes voorschotelde krijgen we hier een snel in elkaar gezette rehash die nergens opviel. Als het enige stukje soundtrack die de moeite waard is één van de vele deuntjes uit Raiders moet zijn is het wel triest gesteld met de originaliteit van deze score.
In vergelijking met Raiders en Doom dus een fikse tegenvaller. Als film op zich staan best vermakelijk en voor herziening vatbaar.
Als Lucas door wil gaan met zijn idiote denigrerende idee om LeBoeuf als nieuwe Indy op te laten draven heeft hij het voor elkaar gekregen twee gerespecteerde franchises helemaal alleen om zeep te helpen. Wat een mafkees. Voel me idd belazerd zoals ook al door de poster hierboven gemeld.
En dan heb ik het nog niet over het acteerwerk gehad en bepaalde gerespecteerde acteurs en personages die zich hier een beetje belachelijk maken. Zou daar nog een heel hoofdstuk over kunnen schrijven maar ik hou het hierbij.
3,5*

Ben het grotendeels met jou eens Halcyon. Heb de film gister gezien en ook ik heb genoten van een aantal scenes en het prachtige kleurenspel. Alleen is Suspiria perfectie in dat opzicht waar Inferno gewoon erg goed is. Grootste verschil, en waar ik het niet helemaal met jou eens ben, is de geweldige soundtrack van Goblin die hier nooit wordt geevenaard. Vond het op momenten zelfs irritant worden.
Het script vond ik hier ook rommelen. Suspiria heeft geen geweldig script maar heeft een goede opbouw die ik hier mistte. Daarnaast is het einde hier echt een grote teleurstelling. De moorden waren wel erg lekker hoor. Argento is een meester in het handenspel wat hij in zijn moordscenes stopt, zoals de scene met de guillotine . Een genot om naar te kijken.
Inferno blijft nog steeds beter dan Argento's werk van de laatste jaren maar mist de power van zijn twee beste films Suspiria en Profondo Rosso. Hopelijk wordt deze Three Mothers trilogie ooit nog eens afgemaakt.
3*

Quentin Tarantino is niet direct mijn favoriete regisseur, maar toch zijn zijn films haast altijd een genot geweest te bekijken en wekt elk nieuw project verwachtingen op. Reservoir Dogs en Jackie Brown zijn meesterwerken en het was dan ook de vraag of Tarantino na het ietwat teleurstellende Death Proof en vooral Kill Bill 2, nog iets van zijn klasse tentoon zou kunnen stellen. Tarantino leek me steeds meer een regisseur van wie de houdbaarheid verstreken was. De 'cool' die zijn films typeert is niet iets wat je lang interessant kan houden en het was dan ook een verademing om te zien hoe Tarantino is gegroeid als regisseur met zijn Inglourious Basterds. Groter opgezet en een script dat het minder moet hebben van 'coole' dialogen en eerder focust op een kalmere opbouw naar een werkelijk sublieme climax. De hele bioscoop sequentie na de fantastische scène waar David Bowies 'Cat People' ten gehore komt, is van Hitchcockiaanse klasse en de ultieme kers op de taart die Inglourious Basterds heet. Een fantastische ontknoping en wat mij betreft, zeker cinematografisch, het beste wat Tarantino ooit op film heeft gezet. Naast de finesse van typetjes en dialoog, die ook hier, hoewel in mindere mate, aanwezig zijn, laat Tarantino nu ook zien geen problemen te hebben met een klassieker en grootschaliger geörienteerd script. Tarantino heeft zich definitief bewezen met deze klassefilm en mag zich langzamerhand gaan scharen tussen de groten der cinema, waar hij ook hier een hoop inspiratie uit heeft gehaald. Een fanboy zal Tarantino altijd wel blijven, maar waarschijnlijk ook een van de weinige die daadwerkelijk over talent beschikt. Zoals de megalomane eindquote van Aldo Raine al deed doorschemeren: this may be his masterpiece. Beetje zelfbewust als je het mij vraagt, maar dat eigenwijze heeft ook zijn charme. Ontzettend van genoten. Mij benieuwen of dit enthousiasme overeind blijft staan bij een herziening op DVD.

4,5*

En Lynch heeft me toch weer weten te verrassen. Dacht ik ongeveer te weten wat me te wachten stond maar dat viel even anders uit. Wat een bizarre maar ontzettend intrigerende filmervaring.

De film opende gelijk met prachtige openingscredits en een soundtrack waardoor je je meteen in een Lynch film bevind. Heel erg in de stijl van Eraserhead. Daarna schakelen we over op DV en ik moet zeggen dat ik hier toch even aan moest wennen. Het heeft niet het warme wat Lynch's eerdere films hebben, en ik was eerlijk gezegd ook niet helemaal tevreden met het resultaat. Maar eenmaal een uur ofzo in de film lette ik hier niet meer op en bewonderde ik het feit wat Lynch uit zo'n camera heeft kunnen halen. Het laatste uur was echt fenomenaal en biedt zelfs twee scenes die ik onder zijn beste ooit schaar. De scene waar die man in de gang wordt neergeschoten door Dern (geweldig die reflectie op dat hoofd) en de scene waar het poolse hoertje wordt herenigd met Dern zijn van een uitzonderlijke klasse. Prachtig!
Audiovisueel dus eigenlijk best anders dan Lynch's eerdere werk om het feit dat dit digitaal is geschoten maar meneer weet toch herkenbaar te blijven en heeft hier echt het maximale uit gehaald.

Verhaalsgewijs is het inderdaad een hele klus uit te pluizen wat alles precies inhoud. Dit maakt een herziening alleen maar aantrekkelijker en ik kan niet wachten dit nogmaals te mogen aanschouwen.
Het basisprincipe lijkt mj niet zo ingewikkeld. Mijn visie op de film is dat het poolse hoertje op tv een ideale wereld ziet die door amerikaanse media wordt voorgeschoteld. Een soap (geweldig hoe Rabbits op deze manier in het verhaal gewikkeld wordt), en het perfecte leventje van een succesvolle acrice (Dern). De hele film lang wordt het leven van deze poolse vermengd met het leven van die actrice. Een leven die zo mooi lijkt en de harde realiteit van de prostitutie. Zoiets lijkt mij de rode draad in het verhaal. Ik heb in ieder geval nog genoeg puzzelwerk voor de boeg.

Conclusie is dat Lynch mij wederom heeft weten te verbazen met deze unieke filmervaring. Definitief mijn favoriete regisseur.
Voor nu 4,5* maar ik twijfel er niet aan dat dit bij herziening verhoogd zal worden.

Wat heb ik me trouwens mateloos geirriteerd aan het weglopende publiek. Domme mensen. Had dan thuisgebleven, want zo irriteer je veel mensen die wel van de film genieten en die zich proberen te concentreren. Een film uitzitten is geen doodvonnis.

Herzien en toch een halfje erop. Ti West weet alweer een fantastische sfeer neer te zetten en met de eerste kijkbeurt in het achterhoofd valt nu nog meer op hoe een sterk drama met horror-elementen dit eigenlijk is. Erg goed.

4*

Heerlijk mooie ingetogen film die erg sprookjesachtig aandoet en een effectieve onderhuidse spanning teweeg brengt.

De symboliek druipt er van af en de setting is om van te smullen. Prachtig gefilmd door de altijd geweldige Debie.

4,5*

Vond deze toch net wat minder dan het eerste deel. Grootste probleem is de overkill aan filosofisch gelul. Niets mis met wat dieper in ons bestaan willen tasten, maar Oshii overdrijft echt. De quotes van oude filosofen kwamen mij op een gegeven moment de keel uit en de audiovisuele poëzie is op momenten te zweverig. Misschien zit hier mijn hogere waardering in voor het origineel, wat ik een goed uitgebalanceerde toekomstvisie vind. Wat Ghost in the Shell 2 wel mee heeft is de op momenten verbluffende animatie. Ok, de CGI is soms wat te gelikt, maar neem zo'n scène als die tegen het eind waar de androïden in groep aanvallen, of een willekeurige shot van de stad , heerlijk. Pixar? Alsjeblieft zeg. Hier zit meer creativiteit in dan alle Pixars bij elkaar geraapt.

3,5*

Een heerlijke sfeer, prachtige fotografie en een bizarre pedofiele ondertoon tekenen deze spookhuisfilm die helaas niet zijn kracht haalt uit spanning. Spanning die men toch wel zoekt bij het opzetten van een film als deze. Toch zorgen eerdergenoemde argumenten en de sterke karakteropbouw, inclusief zijn onderhuidse spanningen, dat The Innocents als een huis staat tussen films als The Haunting e.d. Ook hier fungeert het huis als een spiegel van de geest van de hoofdrolspeelster en valt de film eerder onder de categorie psycholgische thriller dan horror. Zonder valse verwachtingen is The Innocents een dijk van een film.

4*

Erg aardig vervolg. Het verhaal is soms wat vergezocht en ook willen Specs en Tucker op momenten erg irriteren, maar Insidious 2 is na The Conjuring weer een terugkeer naar vorm voor Wan.

Langere recensie:

Insidious: Chapter 2 (2013, James Wan) - bioscoop - cultmoviesreviewed.com

Insidious mag toch wel een van de beste en meest effectieve horrorfilms van de laatste 10 jaar genoemd worden. Wie herinnert zich niet die schrikscène met de Darth Maul demon of “Tip Toe Through the Tulips” van Tiny Tim? Genoeg memorabele momenten aan de film van James Wan. Het vervolg was ook sterk met vooral een goed verhaal achter The Bride in Black. Met Insidious 3 ging de serie echter bergafwaarts. De demonische entiteit daar was een teleurstelling, maar vooral de kunde van Wan ontbrak. Deel 4 is geregisseerd door de man achter The Taking of Deborah Logan, een film die zijn momenten heeft. Volgens een bepaalde recensent moet dit deel zelfs het beste zijn sinds het origineel. Ik ben benieuwd.

Insidious: The Last Key is een prequel op het eerste deel en ziet Elise (Lin Shaye) en haar sidekicks Specs en Tucker terugkeren naar haar geboortestad- en huis om een demon uit haar jeugd te confronteren. Ze komen echter meer tegen dan enkel de demonische aanwezigheid…

Ik wil en kan er niet omheen draaien: Insidious 4 is absoluut niet het beste deel sinds het origineel en is in veel opzichten zelfs slechter dan het zeer povere derde deel. The Last Key houdt zich volledig bezig met een van de minst interessante aspecten uit de eerdere delen: Shaye (de psychic) en Specs en Tucker (haar sidekicks…) Ik weet nog goed dat ik mij kapot ergerde aan de humor die zij dwangmatig in het verhaal propten en dat is hier niet anders. Shaye is verder een zeer aardige actrice, maar het is niet voor niets dat zij vroeger (in veel films van haar broers New Line Cinema) voornamelijk bijrollen had. De casting is sowieso niet erg sterk en slaat de plank vooral mis met mede-psychic Caitlin Gerard. Zij lijkt zo weggelopen uit een willekeurige low-budget film met haar weinig aansprekende aanwezigheid.

Maar wat Insidious 4 alweer niet op niveau van de eerste twee delen brengt is wederom het gemis van de kunde van James Wan als regisseur. Het origineel wist vanaf de openingscredits al gelijk een onbehaaglijk gevoel te geven. De spanningsopbouw is daar ronduit geniaal en dat mist hier volledig. De sleuteldemon ziet er leuk uit, maar wordt helemaal verkeerd aangepakt. Er wordt een bepaalde spanning opgebouwd rondom deze entiteit, maar dit komt nooit tot een hoogtepunt. Sterker nog, hij wordt naarmate de speelduur volgt een bijfiguur voor een hoop nonsens betreffende onze psychics. Om hier verder op in te gaan betekent spoileren, maar laat ik het erbij houden dat Superman er niets bij is.

Insidious: The Last Key mag wat mij betreft het slechtste deel van de reeks genoemd worden en ik hoop dat dit het laatste deel was uit een franchise die ijzersterk begon. De rek is eruit. Er wordt gesproken over een crossover tussen Insidious en The Conjuring. Dat zagen we natuurlijk van mijlenver aankomen, maar laat het dan alsjeblieft op zijn minst met dichte betrokkenheid van Wan gebeuren.

Insidious: The Last Key (Adam Robitel) - recensie - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Aardig sfeervol, maar over het geheel vaak saai. Iets waar Skarsgard zich wel thuis voelt, want wat is deze man nietszeggend. Nog geen goede rol gezien van deze acteur, die maar één expressie lijkt te kennen. Wat er verder vooral uitsteekt is de ambient score, die de meeste sfeer geeft aan de film. Van het originele, maar saai uitgewerkte scenario en het acteerwerk moet Insomnia het zeker niet hebben.

2,5*