Opinions

Tegenvaller.

Grootste probleem is het verschrikkelijke scenario. De film springt enorm van de hak op de tak. Het ene moment begint Mesrine net in de onderwereld en het volgende moment zit hij een straf uit in de gevangenis en heeft twee kinderen. Mesrine lijkt al een hele misdaadleven achter zich te hebben zonder dat we een enige misdaadpleging gezien hebben. Zeer slordig en erg jammer aangezien dit voor Cassel weer eens een mogelijkheid was zijn acteergeweld op ons los te laten. Door het falende scenario en slechte regie wordt ons dit deels ontnomen. Cassel verdient beter, net als trouwens Depardieu, die een rol speelt waar véél meer in had gezeten.

Naast dit jammerlijke feit heeft L'Instinct de Mort wel een paar erg sterke scènes te bieden. Hoogtepunt is de ontsnapping uit de gevangenis en het ongelooflijke terugkeren erna.

Ik hoop ten zeerste dat dit eerste deel slechts een opbouw was naar een beter uitgelicht en uitgediept fase uit Mesrine's leven in het tweede deel. Bizar dat het zo moet, dit had gewoon één lange episch gangsterepos moeten worden in de stijl van Goodfellas. Gewoon één lange film. Erg jammer dat zoveel talent en potentie de das om wordt gedaan.

Desalniettemin 3* voor de altijd sterke Cassel, die zelfs met een falende crew op momenten zéér sterk uit de hoek komt.

Ik heb deze film ooit vergeleken zien worden met After Hours en toen ik de dvd dan eindelijk in de winkel zag staan was ik zo blij als een kind. Ik kan enigszins begrijpen waar die vergelijking vandaan komt (Murphy's Law), maar Into the Night is toch heel wat braver dan After Hours en vooral veel minder raar. Een sfeervolle film is het echter wel. Het nachtelijke is goed voelbaar en het avontuur waarin Goldblums personage is beland is een leuke. Gelukkig is alles ook best vlot en is de soundtrack van B.B. King van bijzondere klasse. Erg leuke special ook die op de dvd staat waarin B.B. veel aan het woord is en we veel van zijn muziek voorbij zien komen. Toch krijgt Into the Night maar 3 sterretjes. Misschien teveel een tweede After Hours verwacht.

Edit: ook erg genoten van de vele cameo's.

Film waarbij de moralistische insteek inderdaad wel voelbaar is bij bepaalde scenes maar ik heb ontzettend genoten van Into the Wild. De plaatjes zijn vaak erg mooi en de soundtrack van Vedder is één van de betere de ik in een tijdje gehoord heb. Mooie songs die een tocht van een jonge avonturier/rebel begeleiden door het Amerika van nu. De sneer naar de consumptiemaatschappij is vaak te makkelijk maar het werd gecompenseerd door vele andere aspecten. De sequentie met de oudere man vond ik werkelijk schitterend. Niet verwacht maar toch een hoge score.

4*

Coen light. Jammer, want zo komt een, in potentie sterke, rol als die van Clooney niet helemaal tot zijn recht. De Coens lijken zich heel erg in te houden en in dit geval wil dat niet helemaal werken. De openingsscène moet toch wel de slapste zijn van alle Coen films. Ongeïnspireerd en makkelijk.

3*

Erg fijne komedie-drama dat nergens opdringerig wordt en twee extreem geloofwaardige personages kent. Ik heb erg kunnen genieten van de gehandicapte man, die veel warmte overbracht. Een van de betere komedies die ik de laatste tijd heb gezien.

3,5*

Heel erg tof low budget filmpje. Leuke camera vondsten en een heerlijke setting. Altijd leuk, dit soort films die zich op één locatie afspelen. Maar wat dit echt boven de middelmaat doet uitsteken is de fantastische gore en de zeer treffende humor. Zo'n bordje met '1/2 off' op een half lijk is gewoon onweerstaanbaar . Goed dat dit weer onder de aandacht gebracht wordt door de 'Mr Horror Presents' uitgave. Een niet te missen film voor de slasherfan.

4*

Invasion of the Body Snatchers draait vanaf vandaag weer in de bioscopen, o.a. in De Filmhallen en Kriterion in Amsterdam. Fijn dat deze intelligente sci-fi (in tegenstelling tot een hoop genregenoten uit die tijd) in volle glorie te zien is. De remake vind ik nog altijd beter, maar de versie uit 56 is het bewijs dat ook toen 'goede' en enge sci-fi gemaakt kon worden.

Langere recensie:

http://www.itsonlyamovie.nl/invasion-of-the-body-snatchers-don-siegel-bioscoop/

Herzien op de geweldige blu-ray van Arrow. Invasion of the Body Snatchers vind ik één van de beste remakes ooit gemaakt, ik denk samen met The Thing en The Fly dé beste remake ooit gemaakt. De personages, de sfeer, de soundtrack, de effecten, dat einde, Invasion heeft erg veel memorabele zaken te bieden. Zelden weten films zo onder de huid te kruipen als deze klassieker. Vooral het eerste uur is meesterlijk. Tegen het einde wordt de film helaas wat lawaaierig op momenten, wat jammer is aangezien Kaufman laat zien erg goed met kalmte om te kunnen gaan.

4,5*

Slap aftreksel van eerdere Invasion-verfilmingen en dan vooral de meesterlijke versie uit 1978. The Invasion mist elke vorm van claustrofobie en paranoia die Kaufmanns versie zeer sterk bezat. Dit is een remake die prima in de huidige remake cultuur past. Te verwaarlozen, dus.

2*

Uitstekende Universal klassieker die de tand des tijds prima heeft doorstaan. Waar veel andere 'monster' films uit die tijd nog moeite hebben om mijn aandacht erbij te houden lukt het The Invisible Man zonder probleem. Goede vertolkingen (wat een stem van die Rains!), ditto dialogen, lekker vlot script, heerlijk sfeertje, goed gedoseerde humor en werkelijk fantastische special effects waar zelfs hedendaagse films nog van kunnen leren. Als je het mij vraagt is James Whale een grootheid in het horrorgenre. Naast dit juweeltje heeft hij nog meerdere prachtige typerende werkjes op zijn naam staan. Ben ook erg benieuwd naar Gods and Monsters, de biopic over deze fascinerende regisseur. The Invisible Man kan zich makkelijk meten met klassiekers als Frankenstein (ook van Whale) of Browning's Dracula.

4,5*

Uit verveling maar gekeken. Leuk hoor, dit soort films voor kinderen, maar ik kan hier echt niets meer uit halen. Waar films als The Neverending Story en Labyrinth buiten het narratieve om nog heel wat te bieden hebben, gaat het bij The Iron Giant niet verder dan een verhaaltje voorleggen met al zijn clichés over 'goed' en 'kwaad' e.d. Het is dat de animatie sporadisch de moeite waard is. Zou met mijn kids hier met genoegen naar kijken, maar met een kritisch oog kan je je hier beter niet aan wagen.

1,5*

Vreselijke Nederlandse nasynchronisatie trouwens.

Slotfilm voor mij van het Imagine festival. Hoge verwachtingen zijn niet ingelost. De film is veel te gemakkelijk en probeert teveel te scoren met clichématige grapjes. Visueel nog best oké, maar over het geheel een teleurstelling.

Langere recensie/bespreking:

Cult Movies Reviewed: Imagine 2012 : Slotdag - verslag - cultmoviesreviewed.com

Wes Anderson is een van die regisseurs die zich weet te onderscheiden van andere filmmakers uit Hollywood. Zijn films zijn altijd lekker eigenzinnig en dragen een typische stempel van de regisseur. Met Isle of Dogs maakt Anderson zijn tweede stop-motion film uit zijn oeuvre. Fantastic Mr. Fox was zijn eerste en deze belooft minstens net zo bijzonder te zijn.

In Japan in de nabije toekomst is er een uitbraak van hondenaanvallen aan de gang. Hierdoor beslist een corrupte burgemeester alle honden naar het eiland vol afval, Trash Island, te verbannen. De twaalfjarige Atari Kobayashi reist naar deze plek, op zoek naar zijn huisdier Spots en komt er in aanraking met een meute onder leiding van Rex. Samen ondernemen ze een epische reis die de toekomst van het hele gebied zal bepalen.

Wat animatie betreft sta ik toch elke keer weer te kijken van stop-motion films. Wat wordt er toch een geduld en liefde gestopt in het maken van de meeste van deze films. Het moet een helse klus zijn om personages gemaakt van klei of wat dan ook op deze wijze leven in te blazen. Anderson lukt het wederom om een lieve en uitdagende film op poten te zetten. Het verhaal leent veel uit de Japanse cultuur en lijkt dit ook met veel kennis en respect aan te pakken. Dit wil nog weleens mis gaan bij Amerikaanse films die een andere cultuur willen uitbeelden.

Anderson weet zijn verhaal veel bescheiden humor mee te geven. Ook hier krijgen we te maken met pratende beesten of lieve kleine piepende wezentjes, maar vergeleken met een doorsnee Pixar film wil het hier nooit te kinderachtig of voorspelbaar worden. Zo’n personage als Oracle of die puppies hadden in de handen van een ander makkelijk om zeep geholpen kunnen worden. Kudos voor Wes Anderson wat dit betreft.

Toch heeft Isle of Dogs ook zijn minpunten. Ik kan mij goed voorstellen dat het verhaal met haar politieke lading niet iedereen zal liggen. Ook had een kortere speelduur de film nog beter kunnen maken. Hoe je het wendt of keert, 100 minuten of meer voor een animatiefilm werkt vaak averechts. Ook willen bepaalde stemmen niet helemaal verweven raken met de personages. In het geval van Edward Norton hoor je ook echt Edward Norton. Daarentegen moet je goed luisteren wil je Bill Murray of Jeff Goldblum herkennen. Dit is dus maar een klein gevalletje van kritiek.

Isle of Dogs is gewoon weer de zoveelste erg leuke Wes Anderson. De man weet zich te onderscheiden met zijn live-action films en nu definitief ook met zijn stop-motion werk. Fantastic Mr. Fox was geen one hit wonder. Ik denk zelfs dat Isle of Dogs nog een tikkie beter is.

Isle of Dogs (Wes Anderson) - recensie - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Mja. Mooie setting, goed camerawerk, hier en daar mooie shots, lekker donker, goed genoeg om een lekker goede horrorfilm zou je zeggen maar toch viel Isolation mij tegen. Het verhaal is weer eens wat anders maar de makers hebben er niet alles uit kunnen halen imo. Ook met een simpel script kan je een spannende horrorfilm make alleen ontbrak hier de spanning. De 'creature' was nergens angstaanjagend, de schrikeffecten voorspelbaar en de personages niet boeiend.

Verloren kans vind ik want Isolation had erg veel potentie.

3*

Het eerste hoofdstuk van de nieuwe verfilming van Stephen King’s boek It was twee jaar terug een megasucces. Men liep weg met de nieuwe Pennywise en veel kijkers vonden de film het engste wat ze in tijden hebben gezien. Nu viel dat gevoel bij ondergetekende wel mee. De film was goed gemaakt maar deed de tv-serie uit 1990 niet vergeten. Een gewaagde uitspraak, maar de serie is bij mij altijd bijgebleven, zelfs na de vele herzieningen die volgden. Tim Curry heeft hier natuurlijk veel mee te maken want zijn Pennywise is niet voor niets een horror-icoon. Bill Skarsgård’s Pennywise is dat absoluut ook voor een nieuwe generatie. Nu is het langverwachte tweede hoofdstuk uit. Men is vooral benieuwd of bepaalde elementen uit het boek, die de tv-serie niet had, nu wel het eindproduct hebben gehaald en of de spin uit het einde van de tv-serie nu eindelijk een gepast alternatief krijgt.

Hoezeer ik ook een fan ben van de tv-serie uit 1990, erken ik wel dat een remake absoluut nodig was. Qua budget is een tv-serie natuurlijk beperkt en ook de technieken van toen maakten heel veel elementen uit het boek onmogelijk. Dat brengt meteen ook een probleem voor Muschietti. Op basis van beschikbare middelen mag hij eigenlijk niet falen. Om de spin als voorbeeld te nemen: dat is de serie van Tommy Lee Wallace vergeven, want de middelen waren niet voorhanden. Muschietti heeft een totaal geschat budget van tussen de $60 en $70 miljoen (tegenwoordig niet eens zoveel geld), waar de serie het moest doen met $12 miljoen.

Film is natuurlijk meer dan enkel het budget en zijn effecten, maar de focus zal hier wel op komen te liggen gezien de teleurstelling bij velen die de serie hebben gezien. Waar Chapter One in excelleerde was de tijd die genomen werd om zijn personages aan ons te introduceren. Dat is tegenwoordig een unicum binnen het horrorgenre en het lukt Muschietti dan ook om memorabele personages te vormen. Met een schermvullende antagonist als Pennywise zit je wat dat betreft wel goed. Dit is in Chapter Two wel anders. Zowel de volwassenen als Pennywise hebben hier een mindere impact. Dit is vooral te wijten aan bepaalde zaken die een groter podium krijgen dan ze verdienen. Zo is de humor echt veel te vaak aanwezig, alsof de volwassenen immuun zijn geworden voor enge situaties, en is daardoor automatisch de horror beperkter. Het is tekenend dat één bepaalde scène, die overigens speciaal voor de film is geschreven, met een klein meisje onder de tribunes van een stadion, misschien wel de engste van de film is. Er komt gewoonweg te weinig dreiging af van Pennywise en de fout hierin ligt bij de schrijvers die de volwassenen enkel onderling doen ontwikkelen en niet hun vete met Pennywise.

Natuurlijk hebben we te maken met goed geschreven personages, maar het had veel beter gekund gezien de speelduur van de film. Het zegt alles dat ik niet eens meer weet hoe de volwassen versie van Stan eruit ziet, ook al is zijn speelduur beperkt. Die van de tv-serie is bijvoorbeeld altijd wel bijgebleven. Skarsgård valt helemaal niets te verwijten. Hij vervult zijn rol weer met verve. Hij lijkt meer naar achter geschoven door de schrijvers maar de scènes waarin hij wel mag opdraven weet hij moeiteloos overeind te houden. Bizar is overigens de rol van Henry Bowers. Hij had net zo goed weggelaten kunnen worden want van een toegevoegde waarde kan je niet spreken. Het zoveelste bewijs dat It: Chapter Two vooral te lijden heeft onder het script.

It: Chapter Two weet de hoge verwachtingen helaas niet helemaal in te lossen. Aan de acteurs ligt het niet, wel aan het gebrekkige script dat geen balans weet te vinden. Wat de spin aan het einde betreft: dat is hier gelukkig wel beter gedaan, trouwer aan het boek, zoals wel meer aspecten, zoals The Ritual of Chüd, maar het weet de film als geheel niet te redden. Chapter One is beter vanwege de voelbare spanning tussen de kinderen en Pennywise. Dat is hier significant afgenomen. Gelukkig kent Pennywise wel weer een aantal memorabele scènes, met de scène met het oude vrouwtje voorop, en is de film verder prettig geschoten waardoor je als filmliefhebber heus nog wel aan je trekken komt.

Recensie - It: Chapter Two (Andy Muschietti) - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

TV-film die zijn momentjes heeft, maar over het algemeen niet zo bijzonder is. De Muppets staan meestal garant voor plezier, maar meestal is dat toch meer dan wat we hier te zien krijgen. Vooral de echte acteurs zijn hier niet om aan te zien. Het hele gedeelte met Whoopi Goldberg had van mijn part weggelaten mogen worden.

2,5*

Tsja, wat is hier al niet over gezegd? Enorm zoet, maar met zoveel hart gebracht dat ook ik ervoor ben gezwicht. Ben sowieso al een fan van Stewart en ook hier weet hij je mee te sleuren in de warmte waarmee Capra ons bedekt. Wat is het toch een geweldig charismatisch persoon, die Jimmy. Daarbij is het sfeertje in It's a Wonderful Life gewoon ijzersterk. Het stadje Bedford Falls straalt iets gemoedelijks en idyllisch uit, waar je tijdens het kijken van de film bijna deel van wil uitmaken. Was Amsterdam-West ook maar zo mooi. Frank Capra heeft me in ieder geval voor even een uiterst positief persoon gemaakt.

4,5*

Film dat vooral op sfeer, acteerwerk (vooral van de ouders) en soundtrack scoort. Op het gebied van horror viel dit een beetje tegen. Te weinig screentime voor de gemuteerde baby en de moorden waren niet echt inventief te noemen. Dit had kunnen werken de film spannender te maken maar echt spannend was dit ook niet te noemen op één of twee scenes na. Ik genoot wel van de sfeer die me weer deed denken aan de goede ouwe jaren 70/80 horrorfilms.

Toch nog een 3,5*.

Tarkovsky's debuutfilm moet het hebben van momenten. Ivans Childhood bevat een aantal zeer mooie scenes en shots. De scene met de boer (?) bijvoorbeeld vond ik prachtig hallucinerend. Iets waarmee Tarkovsky in zijn latere films ook mee zou gaan schitteren. Maar wat deze film minder interesant maakt dan zijn navolgers zijn het (voor mij) tekort aan een interessant thema en de onsamenhangende vertelling. Veel delen waren ronduit oninteressant, op zowel visueel als verhalend vlak en leken totaal niet in de film te passen. Het einde bv met de dood van Goebbels is natuurlijk wel interessant maar lijkt hier gewoon ingesmeten. Voelde niet gepast. De soundtrack vond ik ook erg tegenvallen. Op momenten leek het zelfs zo uit een spionagethriller te komen. Gelukkig zijn de mindere aspecten in Childhood in Tarkovsky's latere films minder vaak terug te vinden. Interessant werkje dit die duidelijk een leerproject is geweest voor een groot regisseur.
3*