Opinions

Minste Ki-Duk tot nu. Leuk verhaaltje maar Bad Guy doet mij niet wat hij zou moeten doen en dat is 'raken'. Interessante personages, dat wel, maar jammer genoeg deden ze mij allemaal weinig en kon ik me moeilijk inleven in bepaalde situaties. Heb niets tegen onlogische acties of weinig dialoog, integendeel, maar het werkte gewoon niet imo.

Visueel vond ik de film ook ietwat tegenvallen. Buiten twee mooie shots om vond ik de rest maar wat karig eigenlijk en merkte ik zelfs in één shot dat de scherpte bijgesteld werd?

Soundtrack is weer mooi maar ook in dit opzicht heb ik beter werk gehoord in een Ki-Duk.

Kortom: een kleine teleurstelling. Duidelijk een Ki-Duk in vorming nog.

3*

Strontvervelende film. Ik had de tirades van Johnny na 10 minuten al helemaal gehad en vroeg mij af hoe ik de 120 volgende minuten in hemelsnaam door moest komen. Dit ging dan ook erg moeilijk. De aangehaalde onderwerpen zijn interessant, maar het getormenteerde personage van Thewlis zorgde ervoor dat het me niets meer kon schelen. Het script is verder bijzonder matig en audiovisueel viel er werkelijk niets te beleven. Naked is monotoon op meerdere vlakken en dit deed de kijkervaring zeker geen goed.

1,5*

Uitstekend begin, over het geheel een markant naargeestig sfeertje, maar de film verliest zich op een gegeven moment in het clichématig verhaaltje en vooral de veel te uitleggerige en uitgesponnen climax. Ook Liotta's overacting gaat op een gegeven moment irriteren. Bijzonder jammer allemaal, want Narc overtuigt wel op audiovisueel vlak, iets wat je niet vaak ziet bij dit type film.

2,5

Zeer vermakelijke, typische jaren '80 actiefilm, waar vooral de erg mooie score op momenten opvalt. Heerlijke 80's cast ook met Sheen, Biehn en Paxton. Deze regisseur heeft toch wel een stel aardige films op zijn naam staan.

3,5*

Toch iets meer verwacht van de herziening. Zoals ik mij herinnerde is het laatste verhaal nog steeds verreweg het beste van dit drieluik. Het eerste verhaal is oké, maar kent wel erg slechte effecten en het tweede wordt enkel tegen het einde leuk. Het verhaal van Yuzna is werkelijk fenomenaal. Heerlijk surrealistisch en ultra-smerig. Het redt Necronomicon van een onvoldoende.

3*

Net gekeken en kmoet zeggen dat ie me behoorlijk heeft geshockeerd. Wat een naargeestig werkje. Die 2 gruwelijke scenes met die prachtige pianomuziek op de achtergrond.....even bizar als intrigerend eigenlijk ook wel. Nekromantik is een film als geen ander en ben blij dat ik m gezien heb om mijn filmvisie weer eens een beetje meer te kunnen verbreden. Ik dacht dat ik alles al gezien had.....NOT. Wat ook opvalt is dat Buttgereit het thema serieus aanpakt en er geen 100% exploitatiefilm van maakt. Deze man is zondag de 12e aanwezig in de Melkweg te Amsterdam ter gelegenheid van het AFFF om een discussie te voeren over shockfilms. Ik ga er eens heen denk ik. Ben benieuwd wat hij te zeggen heeft. Deel 2 ligt ook in de cultvideotheek dus pik m de volgende keer op.

Wat een vervelend vervolg op het goede eerste deel. Waar dat deel nog serieus in gaat op dit thema en vernieuwend voor mij was gaat het in dit deel volledig mis. We krijgen hier een belabberd liefdesdrama met hier en daar wat tintjes necrofilie. Nekromantik verschaftte er nog een interessante kijk op maar in dit tweede deel gaat het nergens meer over. Zeer onnodig vervolg. 1*

Docu van bijna 4 uur lang maar als fan was dit elke minuut genieten. Never Sleep Again is behoorlijk informatief en met veel vaart verteld zonder overhaast over te komen. Niets is teveel gezegd en bijna iedereen die aan de Elm Street reeks heeft meegewerkt komt aan het woord. Erg leuk zijn ook de introfilmpjes voor elk deel in claymation. Geeft deze docu toch een eigen karakter mee, net als het fantastische originele artwork voor de cover. Misschien nog leuker dan de docu zelf zijn de extra's op de tweede disc. Die extra disc maakt deze release echt bijzonder compleet. Erg goed!

4*

Erg slecht vervolg. De magie is verdwenen, de creature designs goedkoop en het script een zooitje. En om dan ook nog de meest rare stemmen te geven aan bv de Rockbiter. Geen idee waar dat voor nodig was. Nee, dit mist duidelijk de hand van een regisseur met visie. Het derde deel laat ik voor wat het is. De magie van het origineel wil ik graag intact houden.

2*

Erg leuk vervolg. Enorm genoten van de lompe humor en de verwijzingen naar bepaalde cultuurtjes, die hier nog veel beter tot hun recht komen dan in de eerste film. Dat hakkûh-duel in slow-motion bijvoorbeeld of die gasten uit Woensel die al direct uit de race liggen Ook is de timing hier gewoon stukken beter, wat de kijkervaring prettiger maakt, hoe fragmentarisch en bijna scriptloos alles ook is. Erg leuk.

3,5*

Toch wel leuk, alleen is de timing niet overal even sterk en komen er wel heel veel dingen terug uit hun sketches. Maar ik heb mij hier prima mee vermaakt. Overigens erg blij dat ik dit voor thuis heb bewaard. Moet er niet aan denken dit in de bios te zien.

3*

The Night Listener is de grootste verrassing die ik in tijden heb gehad. Wat heeft deze film een geweldig duister sfeertje en een subtiel script. Met weinig middelen wordt je constant in spanning gehouden. Stettner weet hoe audiovisueel je aandacht vast te houden door middel van een heerlijk ingetogen score en donkere en mysterieuze cinematografie. Zelfs Robin Williams vond ik erg goed te pruimen als zachtaardige homo-seksueel. Klassefilmpje.

Dikke 4*.

Behoorlijk tegenvallend. Had een klein meesterwerkje verwacht, maar dat bleef uit. De begincredits zijn geniaal en ook de opbouw is wel oké, maar probleem is dat deze maar blijft duren en duren, om uiteindelijk ook helemaal niet los te komen. Ik lees hier woorden als gorefest en zo, what? En wat maakt die lipstick scène nou klassiek. Het is mij echt volledig ontgaan. Deeltje 2 is stukken beter. Kent ook een veel sterkere dans-scène van Angela .

2*

Slappe hap. Ooit heb ik Night of the Demons 2 gezien en dat was een veel beter stukje horror dan we hier te zien krijgen. Grootste euvel is de vreselijke cast. De personages lopen er totaal hopeloos bij en vooral Furlong lijkt eigenlijk helemaal geen zin te hebben in zijn werk. Volledig inspiratieloos. Verder vond ik ook de gore weinig bijzonder en wordt het huis voor geen meter uitgebuit. Dit zou een ode moeten zijn aan de 80's, maar het mag er absoluut niet aan tippen. De sfeer is ver te zoeken.

1,5*

Zo, hoe een mening na 7 jaar kan veranderen. Vind deze remake bij herziening toch wel erg fijn. Vooral enorm sfeervol, vlot en met een ijzersterke soundtrack. Heerlijk 80's, begin 90's allemaal en ondanks dat het een directe remake betreft, erg van genoten.

Uitermate slechte variant in het slasher-genre. Je merkt echt fout na fout en het script is een ramp maar de humor en het "foute" jaren 80 sfeertje maken het enigszins draaglijk.

"Dance with me, dance with me"

Geweldig 80's vermaak in elk opzicht, deze omnibus. Het eerste verhaal is wat chaotisch, maar gaat op sommige momenten best los wat gore betreft. Het tweede verhaal is het beste en kent fantastische retro effecten, van de claymation reuzenvlieg tot melting Jimi Hendrix. Het laatste verhaal is net als het eerste ook best rommelig en dat kan kloppen, want het is een soort van samenvatting van deze film. Maar het beste is toch wel het overkoepelende conceptverhaal met God, Satan en die band in de trein. Dat nummertje dat ze elk intermezzo spelen, is wel erg aanstekelijk.

Idioot uitgangspunt dat vanuit een bepaalde context erg goed werkt. Het script is een compleet zooitje maar maakt, samen met eerdergenoemde ingrediënten, van Night Train to Terror wel een curieus werkje.

4*

Nightbreed kent een fantastisch begin. De creaturen zijn vaak een lust voor het oog en de sfeer is overdonderend. De muziek van Danny Elfman weet eindelijk iets extra's te geven aan het geheel, wat bij Tim Burton weleens misgaat. Dit is echter meer te danken aan Burton zelf die weinig fantasievol is. Barker is dat gelukkig wel, maar weet dat niet de hele film lang vol te houden. Het laatste half uur vervalt helaas in bombasme en actie en weet niet helemaal waar zijn heil te zoeken. Cronenberg bewijst hier goed te kunnen acteren met een rol die hem op het lijf is geschreven. Hellraiser is een solidere film, maar Nightbreed had het in zich om Barkers debuut te overklassen. Benieuwd nu naar Lord of Illusions.

3,5*

Wat had de Australische Jennifer Kent 7 jaar terug een enorme hit te pakken met The Babadook! Iedereen leek er mee weg te lopen en de film verscheen op zowat elk jaarlijstje van horror gerelateerde media. Ondergetekende bleek een zeldzame uitzondering. De film ging mij teveel richting drama, was voorspelbaar en dat joch… Zelden heb ik mij zó zitten ergeren aan een kind. Talent zag ik wel in The Babadook, maar een meesterwerk? Never. Nu is er dan een ‘nieuwe’ film van Kent. The Nightingale verscheen al in 2018 op festivals, maar is nu pas door Second Sight uitgegeven op Blu-ray.

Als een horrorfilm klinkt The Nightingale niet en dat is de film ook niet. Jennifer Kent heeft haar wilde haren gelukkig niet verloren en heeft haar tweede film alweer veelbesproken weten te maken. In een wraakfilm vallen genoeg horror-elementen te stoppen en als je het begrip ‘horror’ breed neemt dan valt er genoeg te ‘genieten’ voor de liefhebber van een beetje ‘shock value’. Na ongeveer een half uur krijgen we de reden te zien waarom het hoofdpersonage zint op wraak en die betreffende scène is niet mals. Op het niveau van het betere shockwerk als bijvoorbeeld de Franse Nouvelle Violence komt The Nightingale niet, maar het doet er wel een aardige poging toe.

Helaas weet kent (alweer) niet alle potentie die zij creëert te benutten, nét als in The Babadook. Clare zou vol met woede moeten zitten en dat is gewoonweg niet voelbaar genoeg om uiteindelijk echt met een bevredigend gevoel achter te blijven, wat een goede wraakfilm toch wel maakt. Er is zelfs ruimte voor een luchtige scène of twee met onze Aboriginal vriend. Onbegrijpelijke keuzes. Het wordt ook al snel duidelijk dat Kent de relatie tussen Billy en Clare vooropstelt en dat is gewoonweg niet te plaatsen na wat Clare is overkomen. Het voelt gemaakt, geforceerd en ongeloofwaardig aan.

The Nightingale heeft net als The Babadook een interessant uitgangspunt maar weet net als in haar debuutfilm de focus op verkeerde plekken te zetten en zo alle potentie te verspelen. Een wraakfilm hoor a la Death Sentence (2007) te zijn: rauw, hard en vooral meedogenloos. Met een goed begin en wat aardige scènes alleen red je het niet.

Recensie: The Nightingale (Second Sight) - It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

En ja hoor, ik heb de cut version in huis gehaald. Walgelijk dat een film zo naar de filistijnen wordt geholpen met zulke slachtpraktijken. Ik heb de film nu gezien, maar eigenlijk ook weer niet gezien. Erg frustrerend. Wat ik er in ieder geval wel van heb kunnen opmaken is dat Nightmare bijzonder goedkoop oogt, maar wel sfeervol is. De score is lekker macaber en enge kinderen werken altijd wel. De knulligheid is op momenten echter tenenkrommend. De scène dat de babysitter de moordenaar met masker aanziet voor C.J. is hilarisch. Hoe je zoiets over het hoofd kan zien is ongelofelijk. Verder heb ik me prima vermaakt en is dit zeker een must see voor de liefhebber van obscure werkjes. Op youtube heb ik de geknipte scènes in hun volledigheid gezien en deze zijn zeker een meerwaarde waardoor ik vroeg of laat toch de volledige versie ergens moet zien te bemachtigen. Als iemand geïnteresseerd is in de dvd van Shriek Films, pm me maar.
3*

Reken daar maar niet op. Waar Rob Zombie in ieder geval nog een eigen gezicht wist mee te geven aan zijn Halloween remakes, gaat Bayer hier echt volledig de mist.

A Nightmare on Elm Street is het summum van alles wat fout is aan de recente stroom aan remakes van klassieke horrorfilms. Het is niet de makkelijkste remake, aangezien het origineel van Wes Craven naast een ordinaire slasher een bijzonder creatief en surreëel meesterwerk is, maar Michael Bay en Sam Bayer weten hier echt absoluut geen raad mee. Deze zielloze remake mist echt elke vorm van hart en passie, een productie die een recht toe recht aan cash-in is en als liefhebber doet dat pijn.

Zoals elke remake wel is de production design niet mis. Alles ziet er zeer degelijk uit en sommige scènes springen er visueel best uit. De openingsscène deed nog veel goeds beloven, de dromerige sfeer deed me weer terugdenken aan de originele serie, maar na de introductie van de weinig charismatische personages gaat zowat alles fout. Het scenario springt van de hak op de tak en doet op een gegeven moment zelfs een twist vermoeden die het geheel aanzienlijk slechter had gemaakt. Dit drama blijft gelukkig uit, maar dat redt A Nightmare on Elm Street bij lange na niet.

Perfect voorbeeld van de slappe happe dat dit is is de moordscène op de nieuwe Tina. Waar in het origineel alles uit de kast werd gehaald, blijft de moord hier behoorlijk tam en is die veel te kort. Het lijkt niet meer te mogen in de Hollywood horror van nu, lange moordscènes. Sowieso vond ik het een gebrek aan fantasie om klakkeloos scènes uit het origineel over te nemen, helemaal als deze er enkel in lijken te zijn gezet als referentie naar de klassieker van Craven. Als dat het geval is, doe het dan subtiel en niet zo opzichtig en fantasieloos als hier. Nergens, maar dan ook nergens voel je een vorm van een ode aan een film die door miljoenen geliefd is. Als ik er goed over nadenk bevat A Nightmare on Elm Street eigenlijk geen enkele gedenkwaardige moordscène en dat is eigenlijk behoorlijk triest, helemaal als het overgrote deel van de al weinig memorabele gore-effecten digitaal is. Klakkeloos, en lui ook nog eens, deze makers. Zucht, de jaren '80 blijken maar weer het walhalla voor dit type film.

Waar het gros van de fans nog het meeste over inzat, blijkt achteraf het minst problematische. Freddy Krueger is zowaar het enige positieve aan de film. Een herinterpretatie van het origineel hoort ook een nieuwe Freddy met zich mee te dragen en Haley voert zijn taak naar behoren uit. Freddy ziet er freaky uit, klinkt geweldig en is gelukkig de demoon die hij hoort te zijn. Had hij echter gewerkt met een regisseur en producent die van wanten weet, had dit nog een behoorlijke film kunnen zijn, maar Bayer mag van mij weer terug naar zijn videoclips en Bay moet bij zijn leest blijven, namelijk bombastische Hollywood prul.

En zo is A Nightmare on Elm Street een flinke deceptie gebleken. De trailer deed nog wat moois beloven en zo ben ik weer voor dit trucje van Hollywood gevallen.

2*

Dit was echt een maffe kijkervaring. Een telepathische handpop, veel willekeurig naakt, seksscènes die veel te lang duren, een script dat vreselijk rommelt en nog wat zombies toe. Dit is B-film heaven, maar toch had het allemaal leuker gekund als bijvoorbeeld de speelduur korter was geweest. Lees mijn langere recensie van de film en de blu-ray van Vinegar Syndrome:

http://www.itsonlyamovie.nl/nightmare-weekend-h-sala-blu-ray-recensie/

Verschrikkelijke Fassbinder waar de aandacht erbij houden een haast onmogelijke taak is. Is men geïnteresseerd in sociaal politieke kwesties die zich in deze tijd afspeelden heeft Die Niklashauser Fart een paar interessante kwesties en vraagstukken te bieden, maar als film faalt dit falikant. Wandelende 'personages' die er puur staan ter uiting van tekst is niet mijn idee van film. Had er een toneelstuk van gemaakt Rainer en bespaar het filmpubliek deze sociaal politieke statement.

1*

Vreselijke film. Teague doet erg zijn best om over de top te doen met deze herleving van de Ninja film, maar mislukt echt finaal. De openingsscène beloofde een zeer vermakelijke film en ik stond best te kijken van de gore, zeker in gedachte houdende dat ik naar een Amerikaanse film keek, maar gaandeweg toonde Ninja Assassin echt veel te veel mankementen. De eeuwige flashbacks van Rain gaan behoorlijk irriteren en het personage van Naomi Harris is echt het meest irritante wat ik in zeer lange tijd heb gezien. Wát een storende factor. Typisch zo'n westerse inbreng om maar op een zeer geforceerde manier enige inlevingsvermogen voor het publiek te creëren. Dit soort films moeten óf dikke pulp zijn, in de stijl van de jaren '80 Ninja films, of dienen gewoon door Aziaten geregisseerd te worden. Dit was te gladjes en gewoon uitermate slecht. Het feit dat de hele wereld Engels leek te kunnen spreken deerde niet eens meer. Ik had mijn aandacht allang verloren aan andere zaken. Had dit gegeven aan de regisseur van Tokyo Gore Police en we hadden een meesterwerk gehad.

1,5*

Enkel leuk om de belachelijke vechtscènes. De rest van de film is mateloos irritant.

1*

Intrigerende docu.

Kon niet geloven dat de 201 minuten zo ongelooflijk snel zijn gegaan.

No Direction Home is in principe een docu dat verplicht voer is voor iedereen die maar een beetje geinteresseerd is in muziekgeschiedenis. Voor de Dylan liefhebber is het helemaal verplichte kost. Prachtig al die rare footage die we te zien krijgen, en geweldig alle momenten met bekende gezichten als Pete Seeger, Johnny Cash, de verhalen over Woody Guthrie, zijn grootste inspiratiebron, optredens met The Band of backstagemomenten met The Beatles. Geweldig, als muziekliefhebber dit te kunnen zien.

Wel jammer vond ik dat er eigenlijk weinig wordt ingegaan op het totstandkomen van zijn muziek of albums. Zijn motivaties (als die er eigenlijk wel waren) om elektrisch te gaan komen ook weinig aan bod terwijl er wel volop aandacht aan gegeven wordt in de vorm van de reacties uit het publiek.

No direction home vertelt vooral het verhaal van Dylan tot zijn debuutalbum en zijn struggle erna met de bekendheid die hij meer en meer kreeg.

Natuurlijk komen ook de destijdse politieke strubbelingen aan bod. De sfeer die toen heerste in amerika en de roep om protestzangers als Dylan.

Muziek uit een tijd dat muziek nog erg belangrijk was en ook daadwerkelijk gehoord werd. Waar zijn die tijden gebleven.

4*

Beste Ittenbach tot nu. Vooral visueel laat de Master of Gore hier zien wel degelijk iets in zijn mars te hebben. Ook het acteerwerk van Holzfurtner is een verademing vergeleken bij dat van Martina Ittenbach. No Reason maakt mij toch weer nieuwsgierig voor wat ons te wachten staat in de toekomst van deze regisseur.

3,5*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: No Reason (2010, Olaf Ittenbach) - dvd recensie - cultmoviesreviewed.com

Tegenvaller. Ik vond de plattelandsetting eigenlijk maar niets en het verhaal is nergens zo intrigerend als velen doen geloven. In de giallo ben ik wel wat betere scripts tegengekomen. Een stel scènes zorgt ervoor dat dit boven de middelmaat uitstijgt. Zo vind ik de scène waarin de 'heks' ervan langskrijgt erg fraai. Mooie score ook wel van Riz Ortolani, maar net als Fulci heeft ook hij veel beter op zijn naam staan.
3*

Bij zulke films bereid je je al gauw voor op wat de Aziatische cinema ons de laatste jaren gewend aan heeft laten raken: auditieve horror en knappe schrikeffecten. Noroi the Curse is anders. De vergelijking met The Blair Witch Project is niet alleen logisch, de scènes in het bos bijvoorbeeld leken haast een kopie. Details als de tekeningen en/of rituele objecten versterken deze logica alleen maar. Niet erg verder, want een film als deze blijft behoorlijk fascinerend, mits er kundig wordt omgegaan met het gegeven. Kôji Shiraishi weet gelukkig wat hij doet.

Noroi onderscheidt zich nog van Blair Witch met het feit dat het eindprodukt vertoond in de film een degelijk gemonteerd geheel is met score en al. Maakt verder weinig verschil, want waar het om gaat is de mysterie en dat is waar Noroi zijn kracht vandaan haalt. Het eerste dikke uur houdt zich voornamelijk op de oppervlakte en confronteert de kijker met een hoop giswerk. Dat kan vervelend zijn, maar ik vond het sfeerversterkend werken. Fragmentarisch is het inderdaad en samen met de af en toe wat te duidelijk geacteerde scènes zorgt het voor een obstakel, die alleen overwonnen kon worden door een sterke finish. En dat doet Noroi gelukkig.

Het laatste half uur biedt twee scènes die ik niet snel zal vergeten. Het beeld van Kana met al die embryo's om haar heen was behoorlijk eng, net als de scène waar het jongetje weer is opgestaan na neergeslagen te zijn door die autist. Er wordt uiteindelijk een mooi eind gebreid aan het geheel, dat je alsnog met vraagtekens laat zitten en dát is de kracht van een film als deze. Na de aftiteling ga je in je hoofd af en toe weer even terug naar bepaalde plekken om de puntjes op de i te zetten en als de sfeer zoals in Noroi lekker grauw is en ondersteund door mysterieuze ambient, herleef je bepaalde angstmomenten weer even opnieuw. In dit geval niet zo sterk als bij het geniale The Blair Witch Project, maar desalniettemin een aangename verrassing, dit.

4*

Een dewaardering die ik zelden maak.

North by Northwest is me zwaar tegengevallen bij herziening. Ik wist nog wel ongeveer hoe het plot in elkaar stak dus dan ga je wat meer letten op andere dingen en dan blijkt dat niet alles zo mooi is als je dacht.

Om te beginnen miste ik de echte Hitchcock sfeer op de één of andere manier.

De soundtrack was niet sterk genoeg om bij het beste werk van Herrman te behoren en dat haalde veel sfeer weg.

Bij herziening was pijnlijk duidelijk dat vanaf het moment dat Grant Saint ontmoet de film in een flinke dip geraakt. Zo zijn de dialogen saai, niet grappig en mist Eva Marie Saint elke vorm van uitstraling. De slechtste female in een Hitchcock tot nu vind ik. Grant deed het ok en Mason was ook wel te pruimen.

Het script is inderdaad, zoals vaak vermeld al, niet een script dat alleen gebaseerd is op spanning. Een vleugje humor zou alles moeten opfleuren tot een komische suspensefilm. Ik had liever gehad dat de schrijvers zich tot spanning hadden beperkt want de humor vond ik steken als een doorn in het oog. Het pastte niet, voelde niet goed. Enige moment waar ik nog moest lachen was tijdens de veiling.

En dan de blue screens en de sets.

Ik heb er nu inderdaad wat beter op gelet en hoewel veel blue screens mij niet zo stoorden zijn sommigen wel erg pijnlijk. Waarom een blue screen wanneer ze gewoon op het perron lopen??

De sets hadden ook wat meer aandacht kunnen krijgen. Als je een auto het bos in ziet rijden en je een boom heen en weer ziet schudden bedenk je je wel dat je van een Hitchcock wat meer professionalisme zou mogen verwachten.

Let ook bv op de scene dat Grant in de politiewagen wordt meegenomen na de scene tijdens de veiling. Grant leunt zijwaarts vanwege een bocht dat de auto maakt maar de agent vergeet helemaal mee te gaan en wordt erop aangewezen door Grant die hem een tikje met zijn arm geeft. Dit soort dingen storen best wel in een film als deze.

Over het algemeen heb ik me wel vermaakt maar de lengte van de film deed me vaak verlangen naar het einde.

Minste Hitchcock denk ik.

Van 4,5 naar 3*