No Reason (2010)

Eerste film van Ittenbach die ik heb gezien. No Reason oogt in het begin behoorlijk campy en goedkoop, maar wil nog hier en daar wel redelijk boeiend uitpakken en is ook behoorlijk goor. Het verhaaltje is uiteindelijk ook best verrassend. Kwa goorheid is No Reason in iedergeval grenzeloos. De nachtmerries van Jennifer zijn ook lekker bizar en soms moest ik wel een beetje denken aan Hellraiser. Na al het bloedvergieten en ranzigheid maakt de film een slag naar een actiefilm. Wat mij betreft wel een geslaagde bizarre film. Die soundtrack bij dat ellenlange begintiteling en aftiteling was wel schijtirritant. Voor de rest best wel een redelijk tussendoortje. 3,0*

Een film van Olaf Ittenbach en één van zijn betere lees ik her en der. Eh... De film is een onsamenhangende mengelmoes van bizarre en amateuristische scènes die zich in grauwe en zielloze decors afspelen. Met opvallend weinig contrast in de beelden, die er ook nog eens vaal gekleurd uitzien. De presentatie is niet erg appetijtelijk. Zelfs de extreem gekleurde scènes, die model staan voor de diverse etappes van een tour door de psychische hel van het vrouwelijke hoofdpersonage, zijn 'kleurloos' en laten een groezelige indruk achter. Het resultaat is een film waarin continu een viezig sfeertje hangt. Dat is goed gelukt. De film is een deprimerende roadtrip van een zieke geest, die veelal bloot en in afglijdende stadia van verleptheid door de film loopt. De hoofdrolspeelster heet Irene Holzfurtner. Leuke naam, maar de dame die zich erachter verschuilt is helaas niet erg aantrekkelijk. Je zit echter wel 74 minuten met deze onfrisse gek opgescheept. De tour de force die zich in het verwarde hoofd en in de donkere ziel van Irene afspeelt, is op zich nog wel aardig gevonden, maar is als gezegd erg amateuristisch uitgewerkt. Wel gelukt is de verhalende afronding van de film. Die is vreemd en onvoorspelbaar en dicht in het voorbijgaan ook nog even de openstaande vragen die er nog lagen. Vragen die mij trouwens totaal niet boeiden. 't Is dat de film goeie gore in de aanbieding heeft. De viezigheid ziet er oprecht smerig uit en houdt de boel nog enigszins kijkbaar, want erg goed is het allemaal niet. Ik had er maar weinig klik mee.

Ittenbach gaat wat meer op de serieuze toer hier. Met zowaar een verhaal, en een daadwerkelijke actrice in plaats van z'n vrouw die de hoofdrol speelt. Maar vrees niet, het is nog steeds een bloederige bende, en het verhaal behelst ook een vrouw die allerlei ellende ziet en meemaakt om mentaal gezuiverd te worden. Volgens een soort van kerel in een fetish-Cthulhu-pak tenminste, die een andere kant van de psyche van Jennifer blijkt, die zelf op een moordzuchtige rampage is gegaan. Het zal niet verbazen, maar splatter, gore, bloed en fx zijn wel waar deze film om gaat. En dat is gewoon goed gedaan, met een hoop smerigheid en alles toch met best een professioneel tintje is gemaakt. Het begint nog rustig met een aanloop van zo'n 25 minuten waarin ik me toch een beetje afvroeg of ik uberhaupt naar een Ittenbach aan het kijken was. Maar daarna gaat het goed los. In deel twee ondergaat Jennifer in een aantal fases een hoop surrealistische ellende, en zoals in het slotstuk blijkt gebeurt dat in haar hoofd, nadat ze zelf een rits mensen waaronder haar kind vermoord heeft. Dat laatste zien we uitgebreid en bloederig in beeld in het laatste deel, al is daar de nadruk minder op uitgebreide gore, maar meer op bruut geweld in een soort van actiesetting als Jennifer een sadistische, gewelddadige en moorddadige junk blijkt. Uiteindelijk valt het verhaal wel op z'n plek, al duurt het even na het nachtmerrie-achtige surrealistische middenstuk. Maar toch is dit niet helemaal mijn ding. De gore is goed, en het feit dat er tenminste op capabele manier een redelijk verhaal wordt verteld maakt het ook daarbuiten prima kijkbaar. Maar echt heel boeiend is het voor mij ook weer niet, behalve dan af en toe toch onder de indruk zijn van de getoonde gore.