Opinions

Meesterlijke film die een sfeer als geen ander weet te creëren. De scènes gefilmd in Delft en de scènes is Dracula's kasteel voelen enorm authentiek en angstaanjagend aan. Helaas heb ik de engelse versie gezien en is mij een waar meesterwerk ontnomen maar ik twijfel er niet aan dat dit bij Duitse herziening een hogere score krijgt.

4*

Moeilijk te beoordelen dit, zoals wel vaker bij een Tarkovsky. Het eerste uur had me volledig in zijn grip. De deconnectie van de protagonist met zijn omgeving, zijn levensvragen, spraken mij enorm aan. Dit ging samen met een stel werkelijk magnifieke shots. Het mistige Italië, de vele regen en de algemene kilheid zorgen voor een stel prachtige plaatjes. De sequentie dat de man in slaap valt valt te classificeren tussen één van de mooiste scènes die ik ooit heb gezien. Het tweede uur is helaas een stuk minder aangrijpend. De gedachten van de hoofdrolspeler voelden hier erg ver aan, ongrijpbaar, en de connectie met de man vervaagde beetje bij beetje. Op een gegeven moment dacht ik dat de film afgelopen zou zijn en het was een goed einde geweest, maar dan bracht Tarkovsky ons opeens naar Rome. Iets wat hij niet had moeten doen imo. Het surrealisme verdween en alles voelde ineens heel echt aan. Niet waar ik een Tarkovsky voor op zet. De scène waar Domenico zijn speech houdt vond ik bv erg misplaatst. Gelukkig eindigt Nostalghia nog wel mooi maar naar mijn mening gaat deze film een half uur te lang door om tot een erg hoog cijfer te komen. Jammer want het eerste uur was magnifiek. Alle Tarkovsky's zitten er nu op voor mij muv zijn debuutfilm van 45 min. Ik kan de conclusie trekken dat Tarkovsky zich mag scharen tussen de grootste ooit. Een man met een zeer interessante kijk op film en het leven.

3,5*

Inderdaad heel erg Scooby-Doo achtig. Erg fout, maar best wel lekker. De overdreven kunstmatige setting weet toch best wel sfeervol te zijn en het mysterieuze weet ook aangenaam te zijn. Vervelendste was nog de lach van de gastheer.

3*

Zeer karig en vooral makkelijk exploitation-filmpje. Guzman neemt wat ingrediënten die het genre zo vermakelijk maken en husselt er wat mee om uiteindelijk met slappe hap te eindigen. Nude Nuns with Big Guns mist alle punch die je nodig hebt om een dergelijke film leuk te maken. In essentie verwacht je veel fouts met zo'n uitgangspunt, maar Guzman is enorm beperkt wat foutheid betreft. Daarnaast heeft de beste man ook geen enkel audiovisueel talent, wat zo'n film dan een enorme sleur maakt. Op wat makkelijke headshots, een zoutloze mes in buik-scène en wat inspiratieloze en vooral absurd willekeurige visuele trucjes zit ik niet te wachten. Slechte pulp.
1,5*