Opinions

Zeer fijn nostalgisch tripje van Allen. Elk shot is sfeervol en het tempo is bijzonder vlot. Radio Days is een erg persoonlijke film, maar gezien Allens fijne gevoel voor timing, muziek en sfeerzetting een prima en makkelijk verteerbare 'trip down memory lane'.

3,5*

Historisch gezien een zeer belangrijke thriller, gezien de boost dat dit het latere Giallo genre zou geven. Bava is naast een meester in het occulte ook nog eens een schakel in de geschiedenis van de Italiaanse cinema. In essentie is The Girl Who Knew Too Much helaas best matig te noemen. De film opent nog ijzersterk met een sterf- en moordscène die geniaal in beeld worden gebracht, maar de rest van de film leunt echter teveel op twists en raadsels, terwijl de spanning achterwege wordt gelaten. De verplicht lijkende humoristische insteken helpen hier ook niet bij. Belangrijke, maar geen sterke thriller.

Krappe 3*

Niet dus. Ja, de film is van de 80's maar hij mist echt elke vorm van charme van de meeste horrorfilms van toen. Het script is onnavolgbaar en de editing een rommeltje. Sommige scènes worden veel te lang uitgesponnen terwijl andere weer voorbij zijn voordat je het weet. Kortom, de regie is een puinhoop. Lachwekkend is ook de score. Elke keer wanneer er een zombie in beeld komt, krijgen we een dreunend sound-effect te horen dat moet lijken op de muziek uit Italiaanse zombiefilms. Het is tekenend voor een film die veel wil zijn, maar werkelijk niets voorstelt. Overslaan.

1*

Ietwat schizofreen? Maak daar maar behoorlijk schizofreen van. Puike rol van Lithgow in deze typische De Palma weer. Heerlijk, ietwat over de top mysterie sfeertje en een prima script dat flink knipoogt naar Hitchcocks Psycho. Ik vond de scène met de zinkende auto een leuke draai geven aan de originele scène bijvoorbeeld. Zo laat De Palma zijn liefde voor Alfred Hitchcock weer zien, maar weet het toch zoals altijd eigen en interessant te houden, zonder in goedkoop jatwerk over te gaan. Opvallend bij De Palma films is vaak dat al zijn klasse tentoongesteld wordt in één bepaalde scène. Bij Raising Cain is dat de eindscène die van meesterlijke klasse is. Prachtig camerawerk en ijzersterke mise-en-scène. Leuk om Steven Bauer ook weer eens in een De Palma film te zien.
3,5*

All hail Sylvester Stallone.
Grappig dat na bijna 20 jaren van actiefilms ik geen één film kan opnoemen die ook maar in de buurt komt van de actiefilms uit dat geweldige decennium; de jaren 80. Hoe slecht die films ook waren, ze blonken wel uit in het creeren van onvergetelijke personages. Geen Will Smiths, Vin Diesels of Matt Damons die ooit helden als Stallone, Schwarzenegger of zelfs een Van Damme en Seagal kunnen overtreffen.
Maar alle eer gaat toch wel uit naar Stallone die de fan geeft waar hij naar verlangt. Niemand die het goed doet? Laat Stallone simpelweg een mythe uit de jaren 80 terugkeren.
Ik had alle hoop op een sterke film maar ik kan nu zelfs zeggen dat het mijn hoge verwachtingen zelfs heeft overtroffen.
Ik had gelezen dat het Rambo 4 bloederig zou zijn maar wat we hier te zien krijgen is een waar festijn voor de liefhebber. Geen Friday the 13th film die bloederiger is dan deze.
Daarnaast heeft Stallone ook een aantal bijfiguren in de film gestopt die perfect in het plaatje passen en zelfs deed terugdenken aan sterke bijrol personages als bv in een film als Aliens.
Rambo is de coolste film die ik in tijden heb gezien (wat een scene zeg waar Stallone opduikt achter die gast) en zelfs de corny scenes passen perfect in het jaren 80 jasje.
Het einde is zo mogelijk nog fouter dan de twee voorgaande Rambo's.
Instant classic dit als je het mij vraagt.
4,5*

Na herziening van alle Rambo's, is dit toch definitief mijn favoriete deel. Rambo III heeft alles wat de 80's actie zo leuk maakt. Veel van wat de andere delen sterk maakt, wordt hier nog beter gedaan. Rambo III is puur genieten en dat heb ik inmiddels toch al wel een keer of tien hierbij gedaan.

4,5*

Blijft een geweldige film, maar doet toch ander aan alle overige Rambo-delen. De film heeft veel betekend voor het actiegenre, maar weet niet altijd het sterke script van deel één, de authentieke 80's sfeer van deel 3 of de brute aanpak van deel 4 te bereiken. Desalniettemin blijft dit een juweeltje binnen het actiegenre, dat gewoonweg het pad vrij heeft gemaakt voor de actiefilms van eind jaren '80.

Kleine 4*

11 jaar geleden is het alweer sinds de laatste Rambo. Volgens velen was het de perfecte afsluiting, maar Sylvester Stallone wou uiteindelijk toch meer, met Rambo: Last Blood als resultaat. Zet de man zichzelf voor schut met zijn 73 jaar? Wordt het tijd om het iconische personage voorgoed vaarwel te zeggen? Het antwoord is op beide vragen een dikke NEE! Last Blood is gewoon nog bruter dan zijn voorganger en deed ondergetekende met een dikke grijns de bioscoopzaal verlaten.

Natuurlijk is John Rambo inmiddels een oude knar. De poster laat duidelijk zien dat het leven niet genadig is geweest met Sly’s gezicht. Maar fysiek blijft de man een indrukwekkende verschijning en de schrijvers weten precies waar de zwaktes van het personage liggen. Rambo springt niet meer van hot naar her en rennen zie je hem ook niet meer, maar meer dan ooit worden de krachten van Rambo optimaal benut. Rambo is een beestachtige verschijning met zijn meer dan ooit lage bromstem, boze blik, ‘fuck the world’ attitude en belachelijk grote mes. De stelling dat dit deel overbodig zou zijn kunnen we overboord gooien. Rambo kan er nog makkelijk mee door. Maar hoe zit het met de rest van de film, zoals het verhaal en uiteraard de actie zelf?

Rambo is het soort actiefilm waar we tegenwoordig te weinig van hebben. Actiefilms met een plotje van niks als excuus voor geweld zijn er nog genoeg (The Equalizer, John Wick), maar Rambo gaat een stuk verder. Qua gore kan dit deel zich meten met een op zich al bloederige horrorfilm. Wanneer je dacht dat Rambo (2008) grenzen overschreed, dan staat je nog heel veel moois te wachten in Last Blood. John Rambo heeft totaal geen genade met de mensen die aan zijn familie durven te zitten en slacht er vrolijk op los. Rambo is bozer dan ooit en dat betaalt zich uit in een paar werkelijk schitterende scènes, met het slot toch wel als hoogtepunt. Alsof alle woede van elke Rambo-film ineens samenkomt en op je los wordt gevuurd. Heerlijk!

Zo zien wij gorehounds graag een actiefilm. Een excuus verzinnen om Rambo nog bozer te maken dan hij al was, een paar eersteklas eendimensionale klootzakken creëren om zijn frustratie op los te laten en een episch duel met een knallend slot als afsluiter. Geen vreemde subplotjes of politiebemoeienis, nee, het is Rambo tegen een heel leger aan rotzakken en killen maar. Dan willen we de best rare en underwhelming openingsscène wel voor lief nemen. Pak je popcorn, zet je schrap en geniet van deze gorefest en beste actiefilm in jaren.

Recensie: Rambo: Last Blood (Adrian Grunberg) - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Knappe film die met een laag budget veel bereikt. Erg fijn ook een keer, zo'n korte speelduur. Zouden meer films mogen doen.

Langer stuk in mijn verslag van het BUTFF.

Inderdaad een zeer sterk filmpje, zowel op cinematografisch als analytisch vlak. Leuk om Boll met een kwalitatief goede film uit te zien halen naar de critici. Ook het acteerwerk van Fletcher was behoorlijk en bepaalde scènes (bingo) springen er werkelijk uit. Rampage maakt me benieuwd naar Tunnel Rats, een film waar ik ook positieve geluiden over hoor.

4*

Het is Christopher Lee die deze Hammer nog draaglijk maakt. Zijn interpretatie van Rasputin is memorabel en misschien wel een van zijn beste acteerprestaties. Verder is het best armoe troef. Echt spannend wordt het nergens en sfeervol is het al helemaal niet. Bijna alles is binnen gefilmd en van Rusland krijgen we niet veel mee. Jammer. Zo heeft mijn toch door het Hammer-universum nog geen meesterwerk opgeleverd. Op naar The Reptile.

2,5*

Wat een geweldig overdreven kleurrijke kitsch was dit zeg . Prachtige visuals doorheen de film. Kleuren en lichtinvallen die elke vorm van realisme missen, maar een visueel pronkstukje is Razorback zonder twijfel. Zo zie ik ze graag, helemaal wanneer de score mij deed denken aan Tangerine Dream. Near Dark kwam trouwens meermaals in mij op tijdens het kijken van Razorback. Erg interessant filmpje van Highlander-regisseur Russell Mulcahy, die de laatste tien minuten m.i. wel in de fout gaat. Het bombasme doet bijna pijn aan de oren en dit weerhoudt de film van een hoge score. Desalniettemin was dit een aangename Australische verrassing. Goede tip Halcyon!

3,5*

Eindelijk gezien in goede beeldkwaliteit (blu-ray) en dan komt nog meer naar voren wat een heerlijke horrorfilm dit toch is. Re-Animator weet te amuseren en tegelijk wat grenzen te verkennen. Komedie en horror gaan op sublieme wijze hand in hand in dit geweldige debuut van Stuart Gordon. Verhoging naar 4,5*.

Flauw en vooral niet echt grappig. De sfeer zit nog wel oké, waardoor Real Men een dikke onvoldoende ontwijkt.

2*

Rebecca is een film met twee gezichten. Het eerste deel is heerlijk mysterieus en sfeervol. Dat huis is een lust voor het oog en Hitchcock weet het sterk in beeld te brengen. Maar dan komt het tweede deel waarin de film verzandt in ellenlange uitleggen en plottwists in woord. Ik ben hier geen liefhebber van en had liever gezien dat Hitchcock de lijn van het eerste deel had doorgetrokken. Gelukkig eindigt de film nog wel met een erg goede laatste scene waardoor Rebecca nog bovengemiddeld weet te eindigen.

3,5*

Zeer matige, voorspelbare en vooral niet spannende thriller. Dat Wes Craven, de regisseur van A Nightmare on Elm Street, dit heeft geregisseerd is gewoon genant. Een erg leeg tussendoortje, zowel voor ons als voor Craven.

2*

Best aardig. Vooral het sfeertje vond ik te pruimen en dat is voornamelijk te danken aan de muziek van Fever Ray, die opvallend goed samengaat met de setting. Het plotje is verder best een misser, de aandacht gaat te vaak naar de romance en logica is op momenten erg ver te zoeken (de liefdesscène vlak na de dood van Roodkapjes vader is te idioot voor woorden), maar Red Riding Hood kijkt lekker weg en heeft in de setting en score twee sterke troeven.
3*

Prima donker sfeertje, veelal ondersteund door een goede duistere score die me meerdere malen aan een Twin Peaks deed denken. De sfeer komt daar dan ook vaak bij in de buurt, maar de mysterie is al gauw verdwenen wanneer het script zich in onnodige complexiteit wringt. De goede vertolkingen houden het echter zeer onderhoudend allemaal. Vooral de freaky Hopper is weer een genot om naar te kijken. Benieuwd nu naar The Last Seduction.

3,5*

Goede film, die echter nergens echt wil overtuigen. Het uitgangspunt is intrigerend en de dialogen ijzersterk. Ik ben denk ik een van de weinigen die helemaal meeging in die speech in het begin. Sterk personage. Helaas worden we warm gemaakt voor weinig. De manier waarop die homo sterft deed me vrij weinig en wat er daarna volgt hebben we al vaker gezien. De film lijkt een boost te krijgen met de entree van Goodman, maar helaas blijft dit voornamelijk bij een hoop wapengekletter. Met de intrede van die sirenes (geweldig sound-design!) dacht ik dat de film weer zijn weg terug zou vinden, maar ook hier wil het maar niet losbarsten. Erg jammer, want Red State lijkt alles in zich te hebben om en beklemmende film te worden. Weer eens wat anders dan de gemiddelde James-film, maar deze koers mag hij blijven volgen. Wat bijschaven en er kan daadwerkelijk een ijzersterke horror uitkomen.
3,5*

Film met een heel interessant onderwerp en een regisseur die, ondanks dat hij al tijden geen topper heeft gemaakt, hiervan een erg boeiende film had kunnen maken. Boeiend was het enigszins wel maar de hele verpakking helaas wat minder pakkend. Acteren was ronduit slecht en de montage had ook wel anders gemogen. Fake bedoening vaak. Toch bewondering hiervoor.

3*

Aardige film van enfant-terrible Vogel. Visueel een stuk aantrekkelijker dan zijn August films, Vogel laat zelfs zien wat leuke shots uit zijn mouw te kunnen schudden, maar over de gehele lijn is het niet genoeg om echt te boeien. De film is ook erg donker geschoten en scriptgewijs is het duidelijk dat Vogel nog wat te leren heeft. Vooral tegen het eind aan zat ik me af te vragen wat er nou allemaal gebeurde. Erg onduidelijk en weinig zeggend verhaal. Toch nog best genoten van een paar typische slasher dingetjes en de gore, die op momenten erg leuk is.

2,5*

Heerlijke film zeg. Gezien op een 'shabby' VHS-band, wat de beleving alleen maar goed deed. Heb 'm wel besteld op dvd want hier zit een verhoging in, vooral door de absurde rol van Wendy Williams (The Plasmatics) en die dikke leidster . Reform School Girls heeft alles wat de 80's zo onweerstaanbaar maakt.

3,5*

Lustig in L.A. En dat valt hem niet verkeerd. Qua sfeer loopt Relentless niet veel achter op Lustigs New York werk, al is het hier wel allemaal minder vuig. Grootste probleem met Relentless is vooral het script. Dat weet maar weinig te boeien, al doet Judd Nelson het wel erg goed als psycho. Het Lustig-sfeertje is merkbaar maar het verhaal doet onder aan de sfeer en in dit geval is dat bepalend voor de beleving.

3*

Leuk om na The Lords of Salem Meg Foster hier weer in een ouderwetse rol te zien. Ze vormt wel een ongeloofwaardig stel met maffia-gezicht Leo Rossi.

Briljante komedie.

Film barst van de absurde momenten met de grootste anarchistische malloten die je je kan voorstellen. Dat in een 80's jasje en ondersteund door punk en rock 'n roll levert een cultfilm van jewelste op.

Zeer aangenaam verrast.

4,5*

The Reptile kent nog een aardige opbouw, maar verliest zich uiteindelijk weer in een hoop clichés. Ik vond de mysterie het eerste uur onderhoudend, maar hoe meer er verklaard werd hoe vervelender de film werd. Tel daarbij de matige make-up effecten en de generieke score op en je zit weer met een ondermaatse Hammer-horror.

2,5*

Een geweldige filmervaring, deze Repulsion. Polanski leek al heel vroeg de kunde te bezitten om onder je huid te zitten met zijn regiewerk. Repulsion is een voorbeeld van effectiviteit, gehaald uit het audiovisuele. Het vervreemdende camerawerk en de hypnotiserende soundtrack zijn genoeg om de paranoia en angsten van Deneuves personage tot een beangstigend niveau te brengen. De eerste keer dat er een gestalte verschijnt in de draaiende spiegel sprong ik werkelijk van mijn stoel. Ook krijgen telefoons en deuren ineens een beangstigend karakter. Meesterlijk hoe Polanski dagelijkse dingen zo uit context kan halen en er een surreëel tintje aan weet te geven. Deneuves stoicijnse uitstraling is ook een schot in de roos. Prachtige vrouw om te zien, maar vreemd genoeg verandert dit al snel in een gevoel van irritatie. Het meisje spoort niet en Polanski weet haar gemoedstoestand audiovisueel perfect te verwoorden. Een meesterwerk die bij herziening misschien wel de volle mep krijgt.
4,5*

Ik ben normaal gesproken niet te pruimen voor dit soort vertelseltjes die erg gericht zijn op het inspelen van onze emoties. Vaak een erg makkelijk middel om kijkers te trekken, die niet verder lijken te kijken dan het aangrijpende uitgangspunt. Reservation Road heeft mij zeer zeker verrast om twee erg belangrijke aspecten. Ten eerste zit het verhaal doorspekt met toevalligheden, maar die vallen op één of andere manier minder op door de rustige manier waarop de film ons gepresenteerd wordt. Er wordt enorm veel ruimte gegeven aan de acteurs en dat is zeer te merken. Reservation Road had een hoop kracht verloren als die ruimte niet gegeven was, maar het spel van deze acteurs tillen de film boven de rest van het gros uit. Connelly en Phoenix doen het bijzonder sterk als koppel dat moet omgaan met het verlies van hun kind, maar het is vooral Mark Ruffalo die hier een fantastische rol neerzet. Ruffalo groeide al uit tot persoonlijke favoriet en dat wordt hier dubbel en dwars bevestigd. Erg fijn acteur die sterk en zeer overtuigend gestalte geeft aan een man, verscheurd door schuld en angst. In essentie een gemiddeld filmpje dus dat omhoog wordt getild door het talent van deze acteurs.

4*

Gister herzien en blijf dit een vreselijk matige film vinden. Zit je met zo'n uitgangspunt en setting en dan maak je er zo'n spanning- en sfeerloze film van. Onbegrijpelijk. De soundtrack van o.a. Marylin Manson werkt met zijn bombasme uiteraard ook voor geen meter mee.

Erg kleine 2* blijven staan.

Ook deze herzien en hoewel niet veel beter dan het eerste deel is dit tweede deel me beter bevallen dan bij de eerste kijkbeurt. Nu zegt dit niet veel, want van 1* naar 2* is natuurlijk geen grandioze verbetering. De euvels uit het eerste deel zijn ook hier weer aanwezig. De actie vernietigt elke vorm van sfeer. Het is erg vermoeiend om Claire Redfield de ene na de andere geweldige move uit te zien voeren en met haar rug naar de situatie toe de genadeklap uit te delen. De actie is alweer veel te bombastisch, de zombies veel te afwezig en vreselijk in beeld gebracht en de personages weinig boeiend. Het is hier des te meer jammer omdat Resident Evil: Apocalypse ditmaal er echt wat van had kunnen maken. De film is namelijk best knap geschoten, kent een paar mooie shots en de setting is fenomenaal, helemaal in de stijl van de game. Die verlaten straten, het donkere sfeertje, alleen weet Witt dit zo slecht te benutten dat we met een sfeerloos product blijven zitten. Nemesis was een aangename toevoeging en was het enige wat mij deed terugdenken aan de games. Algeheel gezien is dit tweede deel veel potentie grotendeels om zeep geholpen door mensen die niet weten hoe sfeer te creëren. Jammer.

Iets minder magere 2* dan het eerste deel.

Beste deel tot nu. Aan Resident Evil:Extinction valt in ieder geval te zien dat er een regisseur met visie in de regiestoel zit. Mulcahy is een visionair regisseur en hoewel dat hier in kleine mate aanwezig is, is het al een flinke verbetering op de twee voorgaande delen. Leuk ook dat de film een setting heeft waar Mulcahy wel mee uit de voeten kan. Ander voordeel is dat de zombies hier ook daadwerkelijk als zombies geportretteerd worden en niet als wazige, slecht in beeld gebrachte wezens zoals in Apocalypse, waar de zombies echt vreselijk waren. De actie is ook hier weer volop aanwezig, maar deze lijkt hier veel beter gedoseerd. De gore is gelukkig ook weer terug van weggeweest. Leuke aan dit deel is dat de film opbouwt naar een bossfight, iets wat gelukkig weer het gamegevoel gaf, een gevoel dat met Resident Evil en Resident Evil: Apocalypse maar zeer beperkt aanwezig was. Resident Evil: Extinction is geen hoogvlieger, maar in ieder geval wel een verbetering op zijn voorgangers. Voor het vierde deel ben ik weer erg huiverig aangezien Anderson weer aan het regisseren is geslagen.

3*