Opinions

Aangenaam verrast. Had een oerdegelijke, weinig spannende film verwacht, maar Eastwood maakt hier toch wel een intrigerend portret van. Ik lees veel commentaar op de vertelstijl, maar hoewel dat in het begin inderdaad wat vervelend volgt, vond ik dat op ten duur verfrissend. Wel verbaas ik mij over de keus voor dit script, dat veel shots vereist van de make-up, die vaak ook nog eens volop in beeld zit. Gedurfd, want hoe degelijk de verouderde huid ook is weergegeven, het blijft overduidelijk dat het Di Caprio onder een laag make-up is die staat te acteren.

Vooral het tijdsbeeld vond ik erg sterk weergegeven. Fijn is vooral het gebruik van veel bruine, grijze en donkerblauwe kleuren, die de tijd en het politieke karakter van de film perfect bijstaan. Ook verzandt Eastwood gelukkig niet te vaak in opzichtig emotioneel gedoe en geeft hij veel ruimte aan de powerhouse performance van Di Caprio als de getroubleerde J. Edgar Hoover. Die Caprio is een acteur die ik in de beginperiode met Scorsese nog betwijfelde, maar nu toch weer laat zien verreweg de beste acteur te zijn van al die neo-sex iconen.

Eastwood heeft mij verrast met deze klassiek ogende film, die verfrissend en qua onderwerp intrigerend genoeg is om je de volle speelduur bezig te houden. Er gebeurt niet veel, de film bestaat voornamelijk uit een hoop dialoog, maar met zeer degelijke cinematografie en meer dan sterke acteerprestaties (die zelfs de opzichtige make-up doen vergeten) weet eastwood met gemak je aandacht erbij te houden.

3,5*

Gelukkig weer een betere Franco. Dit is mede te danken aan de op momenten erg mooie fotografie en het 19e eeuwse Londen dat goed tot leven wordt gebracht. Kinski blijkt ook hier weer een toevoeging. Ik heb niet veel Jack the Ripper films gezien, maar dit moet wel een van de betere zijn.

3*

Gisteren herzien op Blu-Ray en Jackie Brown blijft fier overeind staan als Tarantino's beste. Wat een geweldige film is dit toch.

Het experimentele laat Tarantino grotendeels achter zich en de verwijzingen liggen er niet te dik op waardoor hij veel meer als een volwassen filmmaker bezig is en de nadruk vooral op sfeerzetting, personagevorming en verhaal legt. Ik moest vaak denken aan een film die de setting van een blaxploitation heeft en ons een verhaal vertelt in de stijl van een Melville, maar toch hier en daar Tarantino trekjes vertoont. Jackie Brown doet zeker niet onconventioneel aan, maar bepaalde details geven dit een eigenzinnige draai. Bepaalde dialogen die weinig samenhang met het verhaal hebben of een Louis die wegrijdt na net Melanie neergeknald te hebben en zijn auto uitvalt. Kleine, weinig betekende zaken, maar toch zeer fijn om te zien.

Naast dit alles bevat Jackie Brown ook de meest fijne personages uit menig Tarantino film. Pam Grier schittert weer als vanouds, Samuel L. Jackson is in bloedvorm, Bridget Fonda speelt overtuigend de blonde bimbo en De Niro heeft de meest geniale stille rol die ik ken. De interactie tussen deze laatste twee in het winkelcentrum is briljant. En dan heb ik het nog niet over Robert Forster gehad, die zijn beste rol in tijden speelt.

Cinematografisch valt er verder niet al te veel te beleven, met uitzondering misschien van een split screen her en der, maar het is de rust en kalmte waarmee Tarantino dit brengt dat Jackie Brown voor mij tot zijn beste en meest volwassen film maakt. Een dik ondergewaardeerd pareltje. En wat een soundtrack!

5*

Vakkundig gemaakte oorlogsfilm die een interessante context biedt, maar nergens wordt echt bereikt wat de makers voor ogen hadden. De sleur, het wachten en de verveling willen eigenlijk nooit echt voelbaar worden. Ook de personages ben ik nu alweer vergeten. Hoogtepunt van de film is duidelijk het gedeelte met de olievlammen. Eigenlijk het enige stuk waar de film visueel wat voorstelt.

3*

Bij herziening nog een stukje slechter bevonden. De stijlbreuk met de rest van de serie zou je kunnen waarderen, maar ik vond het helemaal niks. Deze 'inventieve draai' aan de legende van Jason haalde voor mij elk beetje plezier wat ik normaal beleef bij een Friday the 13th film weg. Maar ook los hiervan rammelt Friday 9 aan alle kanten. Harry Manfredini is voor dit deel weer teruggekeerd en dat had hij beter niet kunnen doen. Hij levert hier verreweg zijn slechtste prestatie voor een Friday-film af. De personages zijn verder verre van memorabel en ook de gore is nergens denderend, maar dat zou je de hele serie wel aan kunnen rekenen. Het grootste probleem is hier gewoon de plot die te belachelijk voor woorden is en elk beetje 'Friday-plezier' om zeep helpt.

1,5*

Jason Lives is bij herziening wel dezelfde leuke slasher als de vorige keer dat ik 'm zag. De humor is op momenten op het randje, maar gelukkig zijn ze van Jason afgebleven. Die moordt er weer lekker op los, al vind ik de gore in dit deel wel erg karig. Sfeertje is weer als vanouds. Wat een heerlijke serie blijft dit toch.

4*

Ik schrik een beetje van de score. Jaws 3 biedt toch genoeg vermaak voor de fan van de jaren '80 horror? Vaak lekker fout en een paar memorabele scènes, waaronder erg vette openingscredits, doen dit werkje ver boven de gemiddelde jaren '80 horror stijgen. En met namen als Quaid en Gossett jr. zit je helemaal gebakken. Dit is absoluut niet veel slechter dan het origineel, maar wegens zijn minder serieuze aanpak zal het een hoop Jaws-fanboys in het verkeerde keelgat hebben geschoten. Geweldige retro 3-D effecten ook. Vooral de haai die op een gegeven moment de controlekamer induikt. Geniaal. Absoluut geen flop 100 materiaal. Schande!

3,5*

Enkel leuk om de cameo's en inside jokes. Jay and Silent Bob zijn erg leuk in een film als Clerks, maar teveel screentime voor het duo is ze funest.

2*

Zeer verrassend.

Dat dit een andere Van Damme film zou worden was mij ook wel duidelijk na een paar berichten hierover te hebben gelezen, maar dat JCVD best diep ging had ik niet zien aankomen. De film is een soort mix tussen satire en melodrama. De verwijzingen e.d. zijn erg leuk voor de fan van de jaren '80 actiefilm en de zelfspot van Van Damme tilt de film naar hoger niveau, maar het is vooral het melodrama wat mij wist te pakken. Van Damme blijkt een man die aan de grond zit en dit komt geweldig tot uiting in de beroemde monoloog scène. Een scène die mij visueel ook wist te overdonderen. Prachtig hoe hij uit de film wordt getild en laag in kadrering blijft, alsof hij wil zeggen dat hij zich maar een klein mannetje voelt. Werkelijk prachtige scène. Ook de scène dat hij naar buiten wordt gebracht en zichzelf een climax voorstelt alsof hij de held uit zijn films is behoort tot de beste scènes die JCVD te bieden heeft. Ik heb genoten van deze semi autobiografie van een van mijn vroegere helden.

4*

Gisteren hebben we hier regen gehad en voor het eerst sinds heel lange tijd heb ik dat kunnen waarderen. Niet zo gek als je kort ervoor Jean de Florette hebt gezien, een film die droogte een andere lading geeft, dan pakweg een western. Ik was in het begin ietwat sceptisch, maar dat bleek reuze mee te vallen. Sterker nog, Jean de Florette is een heerlijk luchtig filmpje met hier en daar een juiste dosering scherpe humor. De cast is een genot om naar te kijken. Yves Montand laat zijn gewoonlijke klasse weer zien, Depardieu is ideaal als de naieve maar gedreven stadsmens, maar het is vooral Daniel Auteuill die zeer geloofwaardig gestalte geeft aan een simpele ziel. Erg leuke rol en een drijfveer doorheen de film. Wat Jean de Florette echter memorabel maakt is het simpele, doch bijzonder effectieve script. We bevinden ons in de prachtige Provence en we worden als kijker helemaal teruggebracht naar de basis van onze voedselvoorzieningen. Dit script werpt ook een aardige kijk op de contrasten tussen stads- en boerenvolk. De komst van Jean in het dorp is een katalysator voor een hoop interessante kwesties. Erg leuke film. Deel twee volgt.

4*

Mooi geschreven Prudh en ben het 100% met je eens. Het vreemde leende zich inderdaad voor een hoop absurdisme en het had allemaal nét een tikkeltje meer mogen zijn, ook van mij. Visueel was One Night in One City zeer de moeite waard. Geweldig sfeertje en het donkere Praag wordt prachtig in beeld gebracht. Ik heb verder weinig toe te voegen aan je bericht, behalve dat ik een half sterretje meer geef.

3,5*

Pijnlijke vertoning van Smith, die hiermee laat zien dat een echte romcom gewoon niet zijn ding is. De gemiddelde kijker zal er geen erg in hebben, maar de liefhebber van Smiths karakteristieke stijl zal met moeite de film uitzitten.

1,5*

Narratief een zeer oninteressante anime. Het politieke gebrabbel kwam me op een gegeven moment de oren uit en werd het een hele klus de concentratie op te brengen alles te volgen. Dit werd vergemoeilijkt door het feit dat het visueel zwaar tegenviel en dat de paralellen met Roodkapje werkelijk lachwekkend zijn. Wat een quasi poëtisch en sentimentele nonsens. Visueel valt er, buiten de scènes met de Kerberos om, bar weinig te beleven. Teleurstellend, want zeker op audiovisueel gebied had ik hier een hoop meer van verwacht.

2*

Veel leuker dan ik had gedacht. Schwarzenegger acteert vreselijk, maar zoals altijd is hij een erg aangename aanwezigheid, maar Jingle all the Way moet het vooral hebben van het heerlijke script. Het verhaal is lekker vlot, kent veel leuke scènes en grappen en pakt uit met een explosieve en groots opgezette ontknoping, Schwarzenegger-style Ook het kerstsfeertje is erg lekker en de scène met Belluschi erg leuk. Fijne kerstfilm.

3,5*

Visueel zeker in orde, maar niet zo avontuurlijk als ik had gehoopt. Je merkt dat er veel tijd en geld is gestoken in de settings, kostuums e.d. maar toch was de verrassing er na een tijdje wel snel vanaf. Deze ode leek elke vorm van inspiratie in de openings- en eindscène te hebben gestopt, met afstand de twee hoogtepunten van de film. Tussen die twee doldwaze scènes in sleurde film wat voort zonder echt hilarisch, over the top, geschift of grappig te zijn. Het keek prima weg, daar niet van, maar het mistte de 'punch'. Maar dan de openingsscène op de trein en de achtervolgingsscène aan het eind: filmtechnisch gezien allebei een genot voor het oog en oor. Het zijn deze scènes die de film boven de middelmaat uit laat steken. Geweldig in beeld gebracht en een soundtrack die het afmaakt. Erg sterk. Dit samen met de goede casting van vooral The Weird maakt dit Koreaans avontuur een prima en amusant filmpje, die zich echter niet kan meten met The Good The Bad and The Ugly, noch avonturenfilms als een Indiana Jones.

3,5*

Dit had veel meer kunnen zijn. Vond de opzet gaaf, maar de uitwerking maar gemiddeld. We zien niets wat we niet eerder hebben gezien en de cast is niet direct de meest memorabele. Taylor Kitsch heeft erg veel moeite om de film enigszins te kunnen dragen. De special effects zijn dik in orde maar kennen eigenlijk geen enkele scène waarin ze 'mind-blowing' zijn. De actie is sowieso erg beperkt en met het saaie en weinig overtuigende dialoog zit je 2 uur te kijken naar een film die onderhoudt, maar weinig indruk achterlaat.

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: John Carter (2012, Andrew Stanton) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Film waarvan ik niet helemaal weet wat er van te maken. Uiteindelijk heeft Johnny Guitar me wel weten te plezieren met een aantal scenes maar echt meesterlijk werd het eigenlijk nergens, behalve de scene waar Crawford aan de piano zit, wat ik een erg sterke scene vond. Verder had JG best irritante aspecten als bv het overduidelijke overacteren van een aantal personages. Hoogtepunt hier was Crawford die een wel erg overdreven overtuigende manier van praten en blik in dr ogen had. Leek wel of ze op het toneel stond. Helaas is dit cinema en vond ik het op momenten erg irritant. Bij de rest had ik er minder last van en bij Hayden was het zelfs zo dat hij bijna afwezig leek. Voor een film met zijn naam als titel verwacht je toch wel een wat meer aanwezige rol.

Wat ik erg verbijsterend vond is de manier waarop deze film door sommigen de hemel in wordt geprezen vanwege haar cinematigrafie? Denk dat ik dat compleet heb misgelopen want verder dan een aantal overdreven ingekleurde plaatjes kwam dit eigenlijk niet.

JG haalt toch een voldoende omdat ik me wel heb kunnen vermaken maar had hier veel meer van verwacht.

3*

De Johnsons kent een leuk uitgangspunt en van den Berg probeert zijn film wat visuele flair mee te geven, maar het script is een drama. De scène met het elektrische broodmes is hiervan het toppunt. Dit had een leuk cult-filmpje kunnen worden, maar van den Berg hinkt teveel op twee gedachten. De Johnsons is uiteindelijk te belachelijk om serieus genomen te worden en vooral in het begin te serieus om met een korrel zout genomen te worden. Matig.

2*

Door dit soort berichten kreeg ik torenhoge verwachtingen, maar 5* vind ik echt teveel. Het is zeker het beste wat het superheldengenre is overkomen in heel lange tijd, maar dat zegt tegenwoordig niet zoveel meer. Joker wordt terecht veel vergeleken met Taxi Driver, Todd Philips haalt daar veel inspiratie vandaan, maar dat is een meesterwerk waar Joker totaal niet aan kan tippen. Taxi Driver is zowel maatschappijkritisch als audiovisueel van het beste dat ooit is gemaakt. Op dat vlak brengt Joker niets nieuws en is Todd Philips geen Scorsese, al overstijgt hij zichzelf met gemak. Ook jammer is dat het klassieke Batman verhaal en een beroemde scène deze film hebben gehaald. Joker had veel beter gewerkt als echte standalone film met een hint hier en daar naar Batman, maar daar zal niet iedereen het mee eens zijn. Los van het negatieve is Joker een fijne kijkervaring. Phoenix speelt ijzersterk en vooral de scène bij Murray is onvergetelijk.

Slechte actiefilms zijn vaak leuk, maar wanneer het zo amateuristisch wordt gedaan als bij Jungle Patrol, gaat het al gauw vervelen. Het budget wordt pijnlijk duidelijk bij bepaalde actiescènes en degene die deze soundtrack in elkaar heeft geflansd verdient de doodstraf. Wát een drama. Ook het feit dat dit zich in de Jungle in Midden-Amerika moet afspelen, maar we de indruk krijgen dat de crew niet verder is gekomen dan het dichtstbijzijnde bos, helpt niet echt.

1*

Inderdaad een leuk uitgangspunt, maar ik vind dat met de middelen die er voor handen lagen er wel erg weinig is gedaan. Een zwangere man, in de vorm van Arnold Schwarzenegger! Daar kan je wel wat meer mee dan een grapje over gevoelige tepels o.i.d. Matigjes.

2*

Herzien op BD en wat is dit toch een briljante film.

Vooral het kleinschalige is wat hier werkt. De beperkte setting, een handvol acteurs en dino's zijn de basis voor een op momenten bijzonder spannende film, die vooral in de T-Rex scène een klassieker van jewelste kent. Geweldig de opbouw die deze scène kent. Iets wat Spielberg geheel is kwijtgeraakt in het vervolg, dat teveel van het goede wou.

Opmerkelijk is dat de dino's eerst met stop-motion tot leven gewekt moesten worden en dat pas op het laatste moment, wanneer de stop-motion al in productie was, is gekozen voor cgi, een techniek die toen nog in zijn kinderschoenen stond en niet geschikt werd bevonden. Nu, 20 jaar later, zijn de sfx nog steeds beter dan veel wat ik tegenwoordig te zien krijg.

Kracht van het gebruik van de cgi in Jurassic Park is de combinatie met animatronics. Close-ups van koppen e.d. werden gefilmd met on-set mechanische dino's en long shots waarin hele dino's verschenen werden met cgi gefilmd. Dit is wat mij betreft nog steeds de beste manier om cgi goed tot zijn recht te laten komen, zie bv. ook Where the Wild Things Are.

Jurassic Park is een briljante film die avontuur biedt zoals die hoort. Niet al te groots en bombastisch, voorzien van een memorabele score, iets wat Williams ook al in jaren niet meer is gelukt, en voorzien van memorabele scènes die een geweldige opbouw kennen. Ook de direct herkenbare poster is iets van vervlogen tijden.

P.S. De BD is ontzettend de moeite waard. Het geluid, vooral het gekrijs van de T-Rex, gaat door merg en been.

4,5*

In 2015 keerden de dino’s waar veel van onze lezers mee zijn opgegroeid. Jurassic Park maakte in 1995 veel indruk, maar helaas werd met elk vervolg de beleving een stukje minder. Jurassic World wist veel goed te maken, ondanks dat de film in vele lijnen een kopie is van Jurassic Park. Maar het was weer genieten om onder andere de T-Rex weer in volle glorie mee te maken. De film is vooral met veel respect gemaakt en het is nu aan J.A. Bayona (El Orfanato) om deze lijn voort te zetten.

Drie jaar geleden werd het themapark en luxeresort Jurassic World verwoest door losgebarsten dinosaurussen. Isla Nublar is nu een onbewoond eiland geworden waar de overgebleven dinosaurussen in de jungle aan hun lot overgelaten zijn. Wanneer de slapende vulkaan op het eiland weer actief wordt, dreigen de dinosaurussen opnieuw uit te sterven. Claire (Bryce Dallas Howard) zet alles op alles om dit te voorkomen. Ze weet Owen (Chris Pratt) over te halen om samen met haar en een team van specialisten terug te gaan naar Isla Nublar om te proberen de dinosaurussen te redden. Owen is vastbesloten om de vermiste raptor Blue, die hij van jongs af aan heeft getraind, te vinden. Als ze op het eiland arriveren blijkt de vulkaan die op uitbarsten staat niet hun grootste probleem te zijn.

Eerlijk gezegd was ik bij de aankondiging van dit vervolg niet al te enthousiast. Toegegeven, van Jurassic World heb ik genoten, maar ik zag er geen goede vervolgfilm in. Bij de bekendmaking van de regisseur werd ik al wat positiever. El Orfanato is toch wel een van mijn favoriete Spaanse horrorfilms. Bayona heeft het in zich om onze dino’s weer de goede richting op te sturen. Dit gebeurt echter op een wijze die ik niet aan had zien komen. In plaats van dat Fallen Kingdom de stempel van de regisseur draait is dit vervolg een verdomd vermakelijke en actievolle blockbuster geworden.

Om met de deur in huis te vallen, Fallen Kingdom heeft de beste intro van alle Jurassic Park/World films. Wat wordt hier een heerlijk ouderwetse, dreigende toon neergezet. Het regenachtige Isla Nublar is een geweldig decor geworden voor een flink portie dino-geweld. De Mosasaurus en T-Rex stelen hierin de show, die een flink Spielberg sausje over zich heen heeft, Spielberg uit zijn beste jaren, welteverstaan. Wat na de intro volgt is een eerste uur met entertainment van de hoogste plank. In rap tempo zien wij het eiland dicht tegen zijn einde aan komen en moeten de personages, inclusief dino’s zo snel mogelijk van het eiland af. Deze hele ontsnapping, die toch zeker een half uur duurt, is het beste dat ik gezien heb sinds de allereerste film.

Het is jammer dat Bayona dit niveau niet weet vast te houden. Aan hem zal het niet alleen gelegen hebben, want het verder verloop van het verhaal is gewoon niet bijster goed geschreven (door o.a. Colin Treverrow, regisseur van Jurassic World). Personages komen uit de lucht vallen, de geloofwaardigheid is vaak ver te zoeken (overigens ook in het begin, want hoe komen de dino’s zo ongezien van de rest van de wereld het eiland af?) en Fallen Kingdom begint op een gegeven moment wat te sleuren. Het hele King Kong idee van deze immense creaturen midden in de samenleving plaatsen blijft leuk, maar hier wordt, los van het einde, maar weinig mee gedaan.

Het ontzettend sterke begin van Fallen Kingdom redt met gemak de film, maar ergens blijft een ietwat bittere nasmaak achter omdat ik er heilig van overtuigd ben dat dit vervolg nog beter had kunnen zijn. Desalniettemin ben ik ontzettend positief verrast en is dit wat mij betreft tot nu de beste blockbuster van het jaar. Verwacht overigens niet al te veel van de terugkeer van Jeff Goldblum. Zijn rol is helaas zeer beperkt gebleven.

Jurassic World: Fallen Kingdom - recensie - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

De tekst van Halcyon had zomaar die van mij kunnen zijn. Ik heb exact dezelfde ervaring gehad met deze Just Before Dawn. In het begin dacht ik mij klaar te kunnen maken voor een klassieker in het slashergenre. De score en setting zijn heerlijk sfeervol en ook het bizarre voorkomen van de killer deed mij glunderen van geluk, maar dan duurt het maar en duurt het maar voordat er enige vaart in komt. De score blijft te vaak weg en zo zit je het middenstuk alleen maar te kijken naar hoe de tieners hun dag doorbrengen in de wilde natuur. Oervervelend en wanneer je denkt dat de explosieve finale eindelijk aantreedt, is de film alweer afgelopen. Het einde was aardig raar, wat Just Before Dawn ten goede komt, maar ik was allang in verveling gesukkeld, helaas. Lieberman heeft in mijn optiek gefaald, want hij had hier alle middelen om een film in de categorie van Friday the 13th of The Burning te maken. Het is er maar sporadisch van gekomen.

2,5*