Opinions

Matige Stallone-film, met erg veel potentie. De cast is verrukkelijk, zo ook de plot en setting, maar er wordt maar weinig gedaan met de gegeven elementen. De acteurs spelen op de automatische piloot en het verhaal kabbelt zich maar wat voort. Met een wat kundigere regisseur had hier iets moois ingezeten.

2,5*

Een zeer aangename verrassing. Howard is (m.u.v. een stel van zijn eerdere films) mijn regisseur totaal niet en ook hier is alles filmisch degelijk en weinig bijzonders, maar wat is dit toch een lekker script! Ik bevond mij middenin een vlotte game vol spannende raadsels en de aandacht is geen seconde verslapt. Het boek zelf nooit gelezen, maar wat wordt er toch een heerlijk loopje met het christendom genomen . Prima thriller die audiovisueel weinig opzienbarend is, maar geweldig vermaak biedt. Zelfs Tom Hanks wist mij niet te irriteren. Ik kijk zowaar uit naar Angels & Demons.

4*

Wat krijgt deze film een lage waardering! Vond Dagon toch echt wel n juweeltje, heel wat beter en een verademing met de troep van de laatste jaren. Heerlijk sfeervolle, inventieve en gory horror en een terugkeer van Stuart Gordon naar de wat betere horror.

Ik kan de lage scores hier niet geloven! Onbegrijpelijk dat als een film over een seriemoordenaar eens een keer geen spannend verhaal neerzet, wat trager is dan de rest en geen bloedige moorden voorschotelt meteen als 'slecht' of 'saai' wordt bestempeld. Veel filmpubliek kan zich echt veel beter alleen richten op de kaskrakers en de rest met rust laten.

Ik was aardig onder de indruk van Dahmer. We krijgen een menselijke kijk op het leven van een homofiele seriemoordenaar en kannibaal. Beetje in de trant van Henry:Portrait of a Serial Killer, alleen heeft die film het grote voordeel een Michael Rooker als hoofdrolspeler te hebben. Niet dat Renner het slecht doet, maar Rooker is in die film een fenomeen. Als ik er goed over nadenk denk ik zelfs dat Jacobson heel erg goed heeft gekeken naar Henry, want Dahmer volgt een beetje dezelfde lijn, afgezien van de flashbacks.

De cinematografie was zeer goed verzorgd. Een aantal shots en kleurgebruik (mooi dat donkere rood in Jeffrey's appartement) waren prachtig. Weinig buitenopnames wat de film een claustrofobisch tintje meegeeft en dat valt hier alleen maar ten goede. Over het geheel heeft Dahmer een zeer goed sfeertje. Jammer dat de film in het midden een beetje inzakt maar verder is dit een film dat gewoon meer waardering verdient dan het krijgt.

3,5*

Ontzettend teleurstellend vervolg.

Nergens meer spannend en de iets oudere Damien is gewoon allesbehalve eng. The Omen 2 is simpelweg een cash-in op het succes van het eerste deel. Voorbeeld van hoe belabberd geschreven dit vervolg is, is het personage van Henriksen dat in de voetsporen treedt van de nanny uit het eerste deel. Henriksen loopt er maar wat bij en het is, op uitzondering van één zinnetje na, volstrekt onduidelijk wat hij nou doet in de film. Ontzettend groot contrast met de ijzingwekkende dame uit deel één.

Slecht geschreven personages, niet spannend script en een score dat gewoon nét wat anders is dan die in The Omen. Wat een uitmelkerij dit. Was het niet voor twee toffe scènes geweest, had dit ongetwijfeld 1* gekregen.

Voor de truck- en liftscène alsnog 2,5*.

Is de gore eindelijk sterk, valt het script weer zwaar tegen in deze nieuwe Hooper. Blijft een vreemde serie die MoH. Bijna nooit echt slecht te noemen en het kijkt allemaal lekker weg, maar de echt goede titels zijn zeer beperkt.

2,5*

Redelijk deel dat ergens tusse erg goed en matig in hangt. Het uitgangspunt is geweldig en had wat mij betreft veel schokkender aangepakt mogen worden. Vond het nu toch een beetje mak. Englund is geweldig als de host en de opbouw is erg sterk. Helaas is de finale dan weer erg voorspelbaar. Hier had mee mee gedaan kunnen worden. Desalniettemin weer een kleine verbetering op de vorige delen.

3*

Erg sterke film, die voor 100% uit dialoog bestaat, maar werkelijk geen seconde verveelt. A Dangerous Method is een heerlijk schouwspel over vier historische personen die niet zonder elkaar hadden gekund om te bereiken wat ze uiteindelijk hebben bereikt. Vooral Jung, de man die het meeste in het midden hield en met de grootste onzekerheid leeft heeft veel baat bij het geschommel tussen Freud en Spielrein. Ik kon hier erg van genieten, maar wat dit nog het meest fascinerende maakt is de periode waarin zich dit afspeelt, namelijk de periode waarin dit vrije gespuw van ideeën en visies de kop in werd gedrukt door de nazi-ideologie. Erg sterk.

4*

Aardig filmpje dat een goed sfeertje kent, maar een plot kent die spannender had gekund. Acteerwerk is prima.

3*

Erg slecht. Qua regie wil het maar niet lukken met Ittenbach. In dit geval vond ik het zelfs zo storend dat ook de gore niets meer kon redden. Ook het rommelige verhaal is een doorn in het oog. Slechtste Ittenbach tot nu.

1,5*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Dard Divorce (2007, Olaf Ittenbach) - dvd recensie - cultmoviesreviewed.com

Om te beginnen heb ik de Director's Cut gezien wat, gezien de commentaren, de juiste keus was. Doet me een beetje aan het verhaal achter Blade Runner denken. Die had in de theatrical version ook een voice over van Ford. De studio's waren ook hier weer lekker bezig..

Dark City is een sci fi noir die er geweldig uitziet. Vond de setting behoorlijk intrigerend en geloofwaardig. Mooie plek om zo'n mystery verhaal af te laten spelen.

Hoewel het script rap wordt ontrafeld en er weinig tijd wordt gestoken in sfeerzetting voelde ik me toch meegezogen in de creatie van deze Dark City. Knap en kan me eigenlijk geen film herinneren die dat voor elkaar heeft gekregen. Blijft ook wel het idee achter dat dit in de handen van een Ridley Scott (dit met Blade Runner in het achterhoofd) een meesterwerk had opgeleverd waarschijnlijk. Desalniettemin petje af voor Proyas die een niveautje mag opklimmen die hij had behaald met The Crow, een gelijkaardige noir maar toch een beginnersproduct vergeleken met deze.

Het uitgangspunt van de film is een intrigerende en wordt perfect uitgewerkt tot ongeveer vijf minuten voor tijd waar helaas flink wat bombasme wordt gestoken in het gegeven. De rustige en intrigerende opbouw wordt teniet gedaan waar het absoluut niet nodig was. Weer moet ons een happy end voorgeschoteld worden waar alle potentie lag om een donker en poetisch eind te breien aan het geheel. Gelukkig kan bij dit climax nog wel een donker tintje gegeven worden wanneer men realiseert dat de mensheid zich liever in een waanwereld begeeft dan de harde werkelijkheid . In principe ook een uitgangspunt die niet helemaal geruststelt maar dan ben ik wel erg op zoek. Ik denk niet dat Proyas dit in gedachte had bij het regisseren van de climax.

Dark City blijft verder een zeer aangename verrassing en de beste sci fi die ik in tijden heb mogen zien. Hoewel het einde een wat kinderlijke film doet vermoeden vond ik de rest zeer de moeite waard.

4*

Beetje tegenvallende film. Had hier een hoop meer van verwacht. Mooie designs, dat wel, maar nergens memorabel of pakkend. Hier en daar zelfs tegen het irritante aan zoals een Aughra. Een typetje met een stem waarvan ik de volumeknop graag wat lager zette.

Het voelde allemaal wat afstandelijk aan. Als de soundtrack dan ook niet wil helpen kan ik hier echt niet meer dan 3* voor geven. Een Labyrinth had echt veel meer te bieden. Op alle punten die ik hier als niet positief ervaarde.

De scene bij de Podlings vond ik wel erg amusant.

The Dark Crystal is over het algemeen dus wel een aardige film maar helaas nergens hoogstaand. Jammer want de middelen waren er wel.

The Dark Half is een film die een goed sfeertje kent, zoals de norm is met bijna elke King-verfilming, en een verhaal kent waar menig schrijver zich waarschijnlijk mee kan identificeren. Voor de meesten ontgaat de onderliggende laag snel en dan moet Romero met een erg aangrijpend script op de proppen komen om uiteindelijk nog met een pakkende film te komen. Dit lukt hem deels. Het eerste deel is lekker mysterieus en weet spanning rond het personage van Stark te creëren. Romero gaat echter helemaal de fout in wanneer Stark zijn screentime krijgt. Wat een quasi-angstaanjagende en pretentieuze bad guy! Ik kon er helemaal niets mee en de dreiging was dan ook compleet verdwenen. Het einde duurde me daarom ook veel te lang. Op basis van de eerste helft en de sterfscène van Stark toch nog een 2,5*.

The Dark Knight Rises is net als zijn voorgangers zeer degelijke cinema. Eigenlijk is het allemaal weinig spannend en doet Nolan gewoon waar hij goed in is, namelijk het publiek tevreden stellen. Het is wel jammer dat zo'n geweldige schurk als Bane hieraan ten onder gaat. Hardy had veel meer screentijd verdiend en had zeker wat bruter uit de hoek mogen komen. De film verveelt nooit, maar hier had gewoon meer ingezeten. Hopelijk gaan ze met de reboot weer de wat kleurrijkere kant op, want na drie delen valt wel op hoe generiek deze films eigenlijk zijn.

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: The Dark Knight Rises (2012, Christopher Nolan) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Hoewel ik niet met de hype probeerde mee te gaan, toch ook meteen op de premieredag bekeken. Mijn verwachtingen waren immers best groot en hoopte op een betere film dan het gemiddelde Batman Begins.

Het grote probleem van Begins is hier helaas (wel naar verwachting) weer aanwezig. Batman past niet in de serieuze en 'realistische' wereld die in The Dark Knight wordt neergezet. Ik krijg snel de neiging om zo'n batman pak, schorre stem, zwarte make up achter het masker e.d. lachwekkend te vinden. Dit soort dingen werken goed in een wereld die niet deze is. Een fantasiewereld waar alles kan gebeuren en die een surrealistisch tintje heeft. Dit Gotham heeft dat voor geen meter vergelijkende met het Gotham in Batman Returns, naar mijn mening nog steeds de allerbeste Batman.
Erg contradictisch deze Batmans van Nolan want verder wijst alles naar een comic. Dialoog, Moraal, Held, Villain etc etc.

Over Villains gesproken. Dé uitblinker in deze film is zonder twijfel Ledger met zijn geniale vertolking van The Joker. Nicholson is bij deze vergeten en Ledger zorgt ervoor dat elke scene waar hij in zat gedragen werd door hem en puur genot werd.
De schrijver van deze film blijkt wel gebrekkig want wat had The Joker een betere aftocht verdiend! Het ene moment hangt hij ondersteboven en de rest van de film is er niets meer te vernemen van The Joker en gaat alle aandacht naar Harvey Dent. Behoorlijk kwalijk na alle energie die hij heeft meegekregen na talloze memorabele scenes. Slecht werk van de schrijver.
Harvey Dent, de andere semi villain is er één die snel vergeten zal worden. Ook dit jammerlijk maar dat ligt vooral aan de casting.

Verder is alles in de lijn van Batman Begins. Caine, Freeman doen routinewerk maar wel weer leuk om Roberts in een significante rol mee te maken. Dat was een tijd terug! De actie was goed (hoewel de vechtscenes ook hier weer slecht in beeld gebracht worden, te up close en onoverzichtelijk), één memorabele achtervolging maar verder niet veel om naar huis te schrijven en een soundtrack die zijn werk doet.

Weinig fantasie, script die vooral bij de aftocht van The Joker faalt, stabiele soundtrack, redelijk goede actie en een geniale Ledger zorgen ervoor dat ik ergens tussen de 3 en 3,5* eindig. Verre van een meesterwerk.

Voordeel van de twijfel.

3,5*

Uitermate sfeervolle tv-film die een geweldige opbouw kent. Wat leef je met de situatie van Bubba (Darkman!) mee en wat ga je een hekel aan Charles Durning krijgen. Sterke rol speelt hij hier. Zelden voelt vergelding zo goed als in deze film. Knappe tv-productie. Zo worden ze niet meer gemaakt.

4*

Zeer spannende film die gelukkig weet wat belangrijk is binnen dit genre. Na Legion en Priest zou je wel wat anders verwachten van de nieuwe film van deze regisseur, maar hij verrast vriend en vijand met deze Dark Skies. Erg goed.

4*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Dark Skies (2013, Scott Charles Stewart) - cultmoviesreviewed.com

Overigens een volledig nieuwe lay-out voor mn blogje

Erg droog inderdaad en zeer goed debuut van John Carpenter. Deze man (en uiteraard ook O'Bannon) was een groot talent en dat heeft ie bevestigd met latere meesterwerken. Zijn typische sfeerzetting, die mij ontzettend trekt in zijn films, is ook hier aanwezig, vooral de soundtrack, die weer fantastisch is. Fascinerend hoe Dark Star in elkaar is gezet met bijna geen budget. 4*

Makkelijk verteerbare komedie die vooral in een paar individuele scènes erg grappig om de hoek kan komen. Ik kan Carrell erg waarderen en hij zet hier gelukkig een personage neer dat een stuk grappiger is dan zijn personage uit Dinner for Schmucks. Prima vertier.

3*

Toch wel wat beter dan het gemiddelde hier doet vermoeden. Qua sfeer en cornyness zit het allemaal goed, maar de film heeft een verschrikkelijke structuur. De eerste 75 minuten van de film zijn ontzettend traag en vaak oninteressant. Qua soundtrack was het me ook wat te bombastisch. Pas in het laatste kwartier komt de film tot leven en komen de mummies hier pas in actie. Ook wordt de soundtrack meteen een stuk interessanter met een theme die erg aanstekelijk is. Jammer. Met een wat capabelere scriptschrijver had hier zeker meer in gezeten.

2,5*

Herzien op BD en dit deel komt gewoon op hetzelfde niveau als Dawn of the Dead en Night of the Living Dead. Wat een geweldig sfeervol werkje dat Romero cinematografisch op zijn best toont. Prachtige beelden vaak, vooral in de 'zombie-zone', achter de hekken. Schitterende score ook. Ongelofelijk dat Romero zo in de fout is gegaan met zijn nieuwe zombie trilogie. Meesterwerk.

5*

Steve Miner heeft met deze 'remake' zijn oude stijl echt volledig overboord gegooid. Wat een hyper montage- en camerawerk kent deze film zeg. Zeker niet fijn en vooral een enorme sfeerbreker. Ook de overdaad aan CGI geeft een nare bijsmaak. Ongelofelijk dat dit geregisseerd is door de regisseur van films als Friday the 13th 2 en 3 en House. Verwerpelijk.

1,5*

The Last House on the Left krijgt de credits de eerste film te zijn die geweld expliciet in beeld brengt maar in dezelfde genre verscheen I Spit in Your Grave die mij bij herziening in positieve zin verrastte en gewoon beter is in vergelijking met eerdergenoemde. Natuurlijk een vergelijking die niet ver te zoeken is.

Je kan er niet omheen dat er meer kunde om de hoek komt kijken bij I Spit on Your Grave. Het ziet er allemaal goed uit en de film heeft een enorm strak scenario. Volgens velen komt de verkrachting te snel omdat Jennifer's karakter nog niet tot bloei gekomen is (in mijn eerste recensie schreef ik dat ook) maar ik vond dat alleszins meevallen. Het was mij al duidelijk dat we hier met een onschuldig en goed mens te maken hadden.

De echte kracht van I Spit ligt hem bij het feit dat de opbouw perfect is en de wraakacties aan het eind erg sterk zijn en eentje zelfs geniaal.

Het acteerwerk is ook van degelijk niveau waardoor je op een gegeven moment helemaal in de film zit en dat is knap voor een film die bij velen bekend staat als een video nasty en niet meer.

Goed geregisseerde wraak film die betere credit verdient.

4*

Jammer. Het begin is namelijk ijzersterk. Lekker duistere opening die een soort van noir-achtige toekomstvisie presenteert, waar de wereld wordt gedomineerd door vampieren. Ik dacht dat ging zou gaan afstevenen op een geweldig stukje horror. De gebroeders Spierig lijken geheel geen ideeën meer te hebben naarmate de film vordert. Daybreakers eindigt uiteindelijk zoals wel meerdere actie/horrors eindigen. Dit had een memorabel filmpje kunnen zijn, maar dat is het nu maar gedeeltelijk. Erg zonde ook van de lelijke CGI op momenten. De gore daarentegen viel me dan weer behoorlijk mee. Het hangt er precies tussenin:

3*

Heerlijke clichématige actie/rampenfilm. De groep overlevenden is natuurlijk een samengeraapt stel van stereotypes, maar Daylight is gewoon genieten. Een heerlijke locatie, een 80's actieheld, een vlot script en op momenten indrukwekkende special effects zorgen voor een van de betere rampenfilms. Genoten.

3,5*

Een film die vooral op een erg leuke manier een beeld schetst van 1976. Geen verhaal met een spanningsboog, maar gewoon een kijk op een bijzondere nacht voor een stel protagonisten, die in een fase van het leven zitten waar alles nog mogelijk is. Het raakte bij mij een nostalgisch snaartje en in combinatie met een setting die veel fantastische muziek met zich meebrengt is de volledige speelduur snel opgebrand. Heb me erg goed vermaakt. Er zouden meer van zulke pretentieloze films mogen zijn die als doel hebben een beeld te schetsen van een periode die voor velen onbekend is. Heeft iemand idee van een soortgelijke film die zich afspeelt in de jaren '80? Ik hoor het graag!

3,5*

Geen al te beste Franco. Eugenie heeft een simpel uitgangspunt dat geen moment hoogtij viert. De scènes die visueel wat te bieden moeten hebben stellen erg weinig voor en zijn gewoon veel te makkelijk. Vooral die met de rode gloed. Zet een Suspiria hiernaast en het stelt niets voor. Verder wordt de neerval van Eugenie het nergens boeiend. De personages dragen de film niet en de quasi-intellectuele aanpak met de miscaste Christopher Lee is misplaatst. Ik heb nog weinig Franco's gezien, maar dat dit een van zijn betere werken moet zijn gaat er bij mij niet in.

1,5*

Vreselijke tegenvaller. De film was heel wat anders dan ik voor ogen had. Dat het visueel weinig voorstelt had gecompenseerd kunnen worden door een intens script, maar daar gaat de film volledig de mist in. Ik voelde voor geen meter met de wreker mee en de wraakacties missen elke vorm van impact. Jammer.
2*

'Eerste echte beangstigende horror film' lijkt mij maar relatief, aangezien ook films als Frankenstein en Nosferatu een hoop mensen angst aan hebben gejaagd. Een ding dat wel zeker is, is dat de vertelstijl die Dead of Night hanteert hierin zijn origine vindt.

Gezien de enkel maar goede recensies over dit verhalen kwintet, ging ik Dead of Night vol goede moed aan. De sfeer zit er zeer goed in en ook de verhalen spraken mij op papier enorm aan.
Het eerste segment is een hele korte en amper de moeite waard te bespreken, maar zet wel gelijk de toon voor wat er komen gaat.
Het tweede segment met het geesten jongetje is een klassiek spookverhaal dat goed de spanning erin weet te houden, maar alweer veel te kort is. Jammer, want uit deze setting en aankleding was een hoop meer uit te halen.
Het derde verhaal is zeer aardig en het uitgangspunt van twee verschillende dimensies die samenkomen wordt erg leuk vormgegeven door een creepy spiegel. Altijd voer voor een eng verhaal. Echter verliest dit verhaal zich grotendeels in de wat tamme conclusie. Toch alweer een gemiste kans.
Het golf verhaal lijkt er voor de afwisseling erin te zijn gegooid en de komische noot dat dit verhaal probeert te raken heeft mij compleet uit mijn element gehaald. Een ongelofelijke misser en een verhaal dat te verwaarlozen is.
Dead of Night lijkt achteraf een langzame opbouw te hebben naar een fenomenaal laatste deel. Het langste deel en dat is maar goed ook, want een korte speelduur had dit segment tekort gedaan. Het verhaal van de buikspreker is het hoogtepunt van Dead of Night, door het overtuigende acteerwerk en vooral door Hugo, de pop. Eng mannetje dat zich tot uitschieter van dit verhalenbundel mag kronen.

Uiteindelijk komen de verhalen aan het eind nog op een redelijk makkelijke manier tot elkaar en wordt de laatste akte al vanaf het begin makkelijk gemaakt te raden, maar desalniettemin is dit een prima film. Was het niet voor het komisch intermezzo geweest, had hier 4* ingezeten. Voor nu: 3,5*.

Prima film weer van Bob Clark. Na Black Christmas weet ook Deathdream een nare onderhuidse sfeer te creëren met een fantastisch uitgangspunt. Clark omzeilt elk cliché wat het zombiegenre kent en maakt hier haast een semi-drama van. Deed me in dat opzicht een beetje denken aan George A. Romero's Martin, een film die het vampiergenre ook vanuit een andere hoek benadert. Zo speelt Clark maar al te graag met horror en heeft hij hiermee al bijzonder werk op zijn naam staan, werk wat in het geval van Black Christmas baanbrekend was. Jammer dat deze regisseur zijn potentie heeft evrgooid met veelal flauwe komedies. Deze man verdient veel meer credit.

4*