Opinions

Heerlijk rauwe vigilante film vol memorabele scènes en quotes. Zo zie ik ze graag. Een bad-guy die ook daadwerkelijk gestoord is en een anti-held die geen blad voor de mond neemt. De film mag dan fascistisch beschouwd worden, ik krijg er een flink 'hell yeah' gevoel van.

Dikke 4*.

Een gewoonweg briljante sci-fi flick.

Die Blomkamp is een regisseur met visie, want wat is dit een eigenaardig werkje geworden. Een mix van een hoop en nog wat en het werkt! Wat begint als een zeer originele metafoor voor recente Zuid-Afrikaanse geschiedenis, ontpopt zich tot een testosteron overladen actiefilm, waar Hollywood met het schaamrood op zijn lippen naar mag kijken, wat mij betreft.

Een goedkope film zal District 9 niet geweest zijn, maar hier wordt zoveel meer uit gehaald dan menig Independance Day-achtig vehikel. Het enige wat je nodig hebt is een vlot en effectief script, een regisseur die een hoop regels aan zijn laars lapt, creatieveling die eindelijk doorhebben hoe met cgi om te gaan en een stel onbekende acteurs die er niet enkel zijn om een dikke vette cheque op te strijken. Wat heb ik bijvoorbeeld enorm genoten van de hysterische en onhandige Copley als Wikus van de Merwe (fantastische naam ook ). Een rol inclusief geniaal accent om niet snel te vergeten.

Mijn complimenten verder dus ook naar de animatie afdeling, want zelden heb ik digitale effecten zo goed samen zien vloeien in het geheel als hier. Dit begon erg op fotorealisme te lijken. Onbegrijpelijk hoe bepaalde Hollywood produkties nog steeds met de meest lelijke cgi op de proppen durven te komen.

District 9 is een echte aanrader voor wie weer eens wat anders wil en een heerlijke frisse wind door science fiction-land. Enig puntje van kritiek rust enkel op het feit dat de film tegen het eind wat de melodramatische kant op lijkt te gaan, maar gelukkig bleef het binnen de perken.

Erg benieuwd waar Blomkamp hierna mee gaat komen.

Een erg dikke 4*

Edit: toch 4,5*. Dit soort unieke projecten verdienen nou eenmaal wat meer credit .

Intrigerende film, die vooral door sterk acteerwerk (Biehn ) en een broeierige sfeer geen moment weet te vervelen. Richting het einde wordt het allemaal wat weirder, wat zich ook audiovisueel uit. Erg fijn, maar voor mij is de beste scène wanneer het onderzoeksteam de ruimte invadeert. Wat een geweldig stukje cinema is dat. Jammer vond ik wel dat het einde voorspelbaar was. Ik zit niet altijd op een twist te wachten, maar hier had het de kers op de taart geweest.

3,5*

Spaghettiwestern die vooral een paar sterke ingrediënten kent, zoals het personages van Franco Nero dat met die doodkist rondloopt, maar over het geheel verder weinig te bieden heeft. Daardoor onderscheidt Django zich niet direct van de concurrentie. Jammer.

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Django - recensie - cultmoviesreviewed.blogspot.com

Matige King-verfilming. Vooral Dolan is allesbehalve mythisch of dreigend, zoals hij in het boekje wel is. Ook het typische King-sfeertje is hier ver te zoeken.

2,5*

Grappig filmpje, dat vooral een sterk begin kent, maar eenmaal op aarde wat inkakt. Altijd wel leuk, zulke pulp, maar ik heb ze al wat vlotter en fouter gezien.

2,5*

Erg fijne en typische Charles Band-productie. Ditmaal geen Full Moon, maar dat deert niet, want Dolls is een van de betere werken van Stuart Gordon. Qua sfeer is deze prent enorm genieten. Het oude huis is een sterke setting voor de poppen om zich lekker uit te leven op de stereotype, maar leuke personages. In veel opzichten doet Dolls aan The Puppet Master serie (van Full Moon) denken, maar deze is nog net een tikkeltje beter.

3,5*

Erg goede poppenfilm die inderdaad veel lijkt op Child's Play, maar met gemak op eigen benen kan staan. Dit is vooral te danken aan de erg enge Dolly.

Langere recensie:

Dolly Dearest (1991, Maria Lease) - cultmoviesreviewed.com

Drukke, maar zeker toffe film van Tony Scott. Domino kent een stel geweldige personages en gebruikt een simpel script als kapstok voor een hoop testosteron verhogende filmerij, wat voor het overgrote deel gewoon werkt. De balans tussen een wat luchtige aanpak en stoerdoenerij werkt op momenten wonderlijk. Erg jammer alleen dat de film net wat te lang duurt en vooral op het eind de sentimentele toer op gaat. Niet meteen waar je op zit te wachten bij een film als deze. Toch opmerkelijk dat een destijds 60-jarige Scott het voor elkaar krijgt wat een hoop jonge filmmakers niet voor elkaar krijgen: een stoere film produceren.

3,5*

Geweldige rol van Hayden Church inderdaad, een man die een perfecte kop kent voor dit type rol. Zijn loopje ook . Helaas wil de film nergens écht gortdroog worden, maar ik heb mij prima vermaakt met deze comedy-noir.

3,5*

Vermakelijk voor een keer, maar niet meer dan dat. De setting is vooral erg sfeervol en ook de monstertjes vond ik niet bijzonder irritant, maar Don't be Afraid of the Dark heeft niet zo heel veel te bieden verder aan de horrorliefhebber.

3*

Een teleurstelling. Vond dit vooral erg langdradig en kleurloos, in de slechte zin van het woord. Donny Kohler is een niet al te intrigerend hoofdpersonage en Don't Go in the House kent weinig hoogtepunten. Ik had hier echt veel meer van verwacht en had er eerlijk gezegd ook een ander soort film in gedachte, in ieder geval geen psychologische horror. Ik had weinig voorinformatie, maar alles leek te wijzen op een slasher. Als psycho-drama schiet de film gewoon tekort bij de vele goede titels als Maniac en Henry. Matig.

2,5*

De herziening is uitstekend bevallen, en dat zag ik echt nergens aankomen. Don't Go in the Woods is overduidelijk een waardeloze film, dat moge duidelijk zijn, maar wordt met zoveel knulligheid gebracht dat het aandoenlijk wordt. De waardeloze editing, belachelijke bad guy die alleen "AAARGGHH" kan roepen en vooral het geluid dat volledig in post-productie is opgenomen maken dit een meer dan vermakelijke zit. Langere recensie:

http://www.itsonlyamovie.nl/dont-go-in-the-woods-alone-james-bryan-blu-ray-recensie/

Ik schrik een beetje van de lage score en negatieve reacties hierop. Ik vond dit toch een zeer stijlvol filmpje. De horror was op de juiste momenten aanwezig en de thriller-elementen hielden mij op het puntje van mijn stoel. Wanneer dit audiovisueel op een klinische, maar stijlvolle manier gebracht wordt, kan het al snel niet meer stuk voor mij. Zelfs het typische tienergemekker vond ik nergens storend en eigenlijk heel erg realistisch. Goede casting, mooie locaties, subtiele gore en Hitchcockiaanse chaos. Ja, vond Donkey Punch één van de betere films op Imagine.

4*

Wie denkt dat It’s Only a Movie zich alleen bezighoudt met de betere blood ’n gore zal zich nu wel achter de oren krabben. Ja, ook Dora is een genrefilm, voor kinderen weliswaar, maar een genrefilm niettemin. En eentje waar ook ouderen zich prima mee kunnen vermaken!

Ben je ouder van een klein kind, dan heb je ongetwijfeld weleens een aflevering van Dora the Explorer voorbij zien komen op tv. Het is een serie met korte afleveringen die voornamelijk draaien om Dora en haar aapje Boots. Andere personages zijn o.a. Rugzak (laten we voor nu de Nederlandse namen nemen voor het gemak), Kaart, Zwieber en Diego. En ze komen allemaal voor in de film!

De makers hebben leuke manieren gevonden om typische (onverfilmbare) elementen uit de tekenfilm over te brengen naar de film. Zo zie je kleine Dora bijvoorbeeld aan de kijker vragen om een woord te spellen, iets wat de vader van Dora ook niet helemaal snapt. De knipogen naar de tekenfilm zijn erg leuk bedacht. Hoogtepunt is ongetwijfeld het moment waarin Dora en haar vrienden trippen op spoor afkomstig van reusachtige bloemen. Als 39-jarige vader zat ik hard mee te lachen met mijn 7-jarig zoontje.

De liefde voor het bronmateriaal is groot en dat maakt van Dora een erg vermakelijke film. Daarnaast doet het avontuur waarin Dora belandt meermaals denken aan Indiana Jones. Zo bevinden de protagonisten zich vaak in situaties die wel erg bekend voorkomen voor de ouderen onder ons. De film barst van losstaande momenten die telkens je aandacht erbij weten te houden. Bijzonder grappige momenten ook, net als de eerder aangehaalde tripscène, maar wat denk je van Boots die ineens de stem van Danny “Machete” Trejo krijgt? Hilarisch!

Dora and the Lost City of Gold is een bovenverwachting aangename film geworden. Dat de makers de bijna onverfilmbare tekenfilm zo goed hebben weten te vertalen is een groot compliment waard. Compliment ook naar Isabela Moner die op zeer aanstekelijke manier Dora vertolkt!

Recensie: Dora and the Lost City of Gold (James Bobin) - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Erg saai en traag vooral. Sfeer is ook haast nergens te bekennen en de gore valt tegen. Dan heb je het als slasher toch niet helemaal goed gedaan.

1,5*

Ongelooflijk lollige jaren 70 exploitation. Zo bizar en smakeloos dat het een regelrechte topper in dit genre genoemd kan worden. Wie bedenkt toch dingen als een geimplementeerde fotocamera in een borst . Good ol 70's

3*

Le Doulos is een flinke voorproef wat wat hierna komen zou van Melville. De lange stille scènes zijn hier al aanwezig hoewel ze niet veel tijd van de film in beslag nemen. Le Doulos kenmerkt zich eigenlijk als het scheidinspunt tussen de vroege Melville en de latere Melville, de klassieke film noir waar dialoog en plot de drijfveer van de film zijn en zijn latere films waarin hij de tijd neemt ons een scène voor te leggen, waarin sfeer de voornaamste drijveer is. Laatstgenoemde is waar ik deze regisseur supersterk in vind. Films als Le Cercle Rouge en Un Flic bevatten hypnotiserend mooie scènes, scènes die hier in wat mindere mate aanwezig zijn, maar toch ook weer een genot zijn. Het acteerwerk is ook hier weer van hoog niveau, een aspect waar ik Melville's films al blind op vertrouw. Onvergetelijke rollen die van Delon, Yves Montand, Lino Ventura en in dit geval Belmondo. Le Doulos is eigenlijk de meest tekenende film van Jean Pierre Melville, een film waarin elk aspect uit zijn carrière in is verwerkt. Persoonlijk vind ik dit niet zijn sterkste, ik val meer voor zijn latere films, maar dat Le Doulos als een huis staat is een feit.

4*

"Down by Law" is de eerste film die ik zie van Jarmusch. Een urban fairytale zoals zijn films vaak worden genoemd en een op momenten zeer aangename film. Wat ik zeer jammer vond was dat de improvisatie af en toe te duidelijk aanwezig was. Als je er acteurs in het kaliber DeNiro of Pacino hebt is dat totaal geen probleem en zelfs positief maar jammer genoeg was t aan deze acteurs duidelijk te merken dat t geen topacteurs zijn. Met uitzondering van Benigni want hoewel ik hem maar een irritante gast vind tilt hij deze film toch wel naar n hoger niveau. Dat en de zeer mooie fotografie en camerawerk. Die aspecten en het feit dat ik toch een enorm zwak heb voor Waits (wat een artiest!!) zorgen ervoor dat ik deze film 4 sterren geef.

Ik heb in mijn hele leven een stuk of twee Bond-films gezien, dus leek het mij nu tijd om ze allen eens af te werken. Allemaal ter gelegenheid van de laatste release natuurlijk, al zal ik die tegen die tijd wel op blu-ray zien.

Dr. No is een beetje een matige aftrap. Het spektakel waar Bond bekend om staat blijft de meeste tijd afwezig. Het script is eigenlijk een zooitje en werkt zich fragmentarisch af richting slot, dat een teleurstellende stand-off tussen Dr. No en Bond biedt. Ook de bekende Bond-girl lijkt willekeurig in de mix gegooid.

Weinig spannend begin van een hopelijk wat spectaculairder verloop.

2,5*

Meer van hetzelfde maar het script is zowaar nog een stukje slechter dan in het origineel. Price lijkt op de automatische piloot te spelen en Dr. Phibes Rises Again lijkt van losstaande scènes aan elkaar te hangen. Hoogtepunt is de scène op het schip. Matig.

Langere recensie:

The Complete Dr. Phibes – blu-ray recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Dikke klassieker dit. De film die samen met Frankenstein het hele horrorgenre groot heeft gemaakt. Respect . Een must voor elke zelfrespecterende horrorliefhebber. De eerste amerikaanse horror talkie en dat is enigszins te merken.

Tod Browning was gewend aan stille films regisseren en gebruikt ongeveer diezelfde methode in deze film. We krijgen dus veel stille scenes en dat vond ik eigenlijk een pluspunt. Geen bombastische score maar een rustig opbouwende film.

Acteerwerk is wel erg theatraal vaak maar dat is in principe niets nieuws als je de films uit die tijd in ogenschouw neemt en je realiseert dat veel acteurs in Dracula daadwerkelijk ook uit het toneelstuk van Dracula komen waaronder Bela Lugosi, die trouwens niet eerste keus was. Universal had Lon Chaney willen hebben maar die stierf in 1930. Had graag willen zien hoe dat had uitgepakt.

Maar Lugosi doet het prima. Zijn gezicht IS Dracula en hij zou ook nooit van dat imago afkomen. Een klassiek horrormonster.

Eindelijk goed kunnen aanschouwen dit zoals het hoort met dank aan de Monster Legacy Collection. Kan me nog herinneren dat ik een hele tijd terug de versie heb gezien met de Philip Glass soundtrack en vond m eigenlijk behoorlijk irritant. 4*

Nu de spaanse versie bekijken. Die schijnt technisch stukken beter in elkaar te zitten dan amerikaanse.

Aardige Dracula, die vooral erg vlot is. Verder deed het me eigenlijk niet zo heel veel en is het vooral aan Lee te danken dat dit nog een krappe 3* verdient.

Vind deze poster eigenlijk geweldig, maar niet voor deze film. Tweede Dracula die ik zie met Lee en deze vind ik een kleine verbetering op de eerste Hammer-Dracula. Vooral de personages vind ik geweldig vormgegeven en is de sfeer erg goed te pruimen. Het duurt allemaal echter best lang, vooral de opbouw, wat de aandacht soms doet verslappen. Erg benieuwd naar Taste the Bloof of Dracula!

3*

Vind die Hammer-Dracula's toch een beetje saai allemaal. Dat het personage Dracula een houten hork is helpt ook niet mee. Nergens komt er dreiging van hem uit, hoe karakteristiek Lee hem ook neerzet. Dat gaat erg ten koste van de spanning en sfeer.

2*

Beter bij herziening. Die Raimi heeft het horrorgenre wel lekker in de vingers zeg. Jammer alleen van wat onnodig komische scènes. Verder prima vertier dat audiovisueel echt dik in orde is. Een van de fijnste horrorposters ook van het laatste decennium.

4*

Zeer fijne revisie van het originele bronmateriaal. Dredd 3D is bruter, gewelddadiger, uitdagender en gewoon kick-ass! Het is jammer dat de villain een beetje tegenvalt en het gebouw erg fragmentarisch in beeld wordt gebracht, maar wat is deze film een feest voor de actieliefhebber! Die slo-mo scènes

4*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Dredd 3D (2012, Pete Travis) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Degelijke Fassbinder. Wat opvalt bij Die Dritte Generation is de sterke regie. Technisch zeer in orde, zeker in vergelijking met ander werk van Fassbinder. De camera die temidst van meerdere mensen steeds een stukje beeld en tekst meepikt van een bepaald personage is erg sterk gedaan. Ook de soundtrack viel hier erg op. Sterk gebruik van geluiden, muziek en verschillende dialogen die sfeerversterkend werken. De film heeft één grote fout en dat is de speelduur. Na een uur had ik de opbouw wel gehad en snakte ik naar het verloop. Die Dritte Generation heeft een sterk concept, eentje waar The Big Lebowski mogelijk zomaar van heeft afgekeken, maar tegen het eind was het effect niet meer wat het had kunnen zijn. Fassbinder wil veel zeggen en neemt hier ook zijn tijd voor, in dit geval niet ten voordele van zijn film.

3*

Wat een fenomenale film. Refn is een van de meest stijlvolle regisseurs die op deze aarde rondloopt en trakteert ons op een film die een audiovisueel feestje is. Erg fijn dat hij niets heeft ingeboet met zijn overstap naar de VS en gewoon doet waar hij goed in is en in dit geval nog een tikkeltje beter. De muziek, de night-shots, de esthetiek en die soundtrack . Prachtig.

Langere recensie.

Ondanks de voldoende toch een behoorlijke tegenvaller. Cage is cool, Heard is lekker en de auto's scheuren er lekker op los, maar de film kon me geen moment pakken. Het script is een puinhoop en eigenlijk gewoon erg oninteressant. De rol van de accountant is vaag en het verhaal wordt veel te lang uitgerekt. Als je een beetje affiniteit hebt met dit type film dan weet je dat een speelduur van rond de 80 minuten de meest ideale is. Verder best genoten van vooral Cage en de gore, maar uitblinker is toch die shoot-out in slow-motion. Geweldige scène.

3*

Oja, en Tom Atkins