Opinions

De derde zwakke MOH aflevering op een rij voor mij. En het begon nog allemaal zo goed met afleveringen als Cigarette Burns, Jenifer en Fair Haired Child. Deze was echt te lame en absoluut niet spannend om een waardige aflevering in de MOH serie genoemd te mogen worden. Gordon heeft veel beter Lovecraft werk afgeleverd. Dit was te makkelijk, afgeraffeld en nergens sfeervol.

2*

Eindelijk weer eens een goed deel in de MOH serie. Uitstekend sfeertje en een gewaagd onderwerp die tegen het eind aan op een verrassende manier uitgebeeld wordt. Voordeel van zoveel slappe delen achter elkaar zien is dat Haeckel's Tale bijna als choquerend overkomt. Mooi om weer eens een ruime voldoende uit te delen. Op naar Imprint.

3,5*

Leuk tussendoortje met een of twee erg goede momenten, maar verder zeker niet de Farrelly's beste film. Hun kruit lijkt een beetje op te raken.

3*

Was al erg sceptisch over deze remake. Mijn verwachtingen waren niet al te hoog maar de naam van Rob Zombie bracht me toch wel wat hoop. The Devil's Rejects is een moderne horrorklassieker.

Ik heb twee dingen geleerd van deze film.

1-Hoe erg veel ik toch van het origineel hou en dat deze nooit en nimmer door iemand overtroffen zal worden.

2-Zombie kan zich beter bezighouden met origineel materiaal want odes aan oude parels brengen is niet zijn ding.

De eerste 45 min vond ik nog verrassend goed. Er wordt een andere draai gegeven aan het originele gegeven en hoewel dit 100% tegen de kracht van het origineel in gaat kon ik toch waarderen dat ze het anders probeerden aan te pakken. Een kwalitatieve letterlijke remake zou toch niet mogelijk zijn, dus dan maar zo.

Wanneer Myers terugkeert naar Haddonfield krijgen we dus wel die remake en de film kakte helemaal in. Geen sfeer, geen charismatische karakters, geen spanning, geen cinematografische intelligentie, helemaal niks wat Carpenter's origineel zo sterk maakte. Ja, de muziek maar die is gewoon letterlijk overgenomen.

Jammer maar ik kan ook niet zeggen dat hier meer in had gezeten dus echt teleurgesteld ben ik niet. Ben ervan overtuigd dat Zombie binnenkort weer met een knaller zal komen. Wat betreft Halloween hou ik het bij het meesterlijke origineel.

2,5*

In het begin waren wij bij It’s Only a Movie sceptisch over deze nieuwe Halloween, maar naarmate we leerden dat John Carpenter een actieve rol zou spelen in deze directe sequel op het origineel, zijn we almaar enthousiaster geworden. Dat het de tijdlijn van de reeks nog gecompliceerder maakt nemen we maar voor lief, het is immers toch al een zooitje en ergens is het ook fijn dat de idiote verhaallijn over Myers’ cult (geïntroduceerd in deel 5) compleet genegeerd wordt. Maar de verwachtingen liggen nu wel erg hoog met enkel het origineel als tegenhanger en met John Carpenter als producent en tevens componist. De soundtrack hadden we al gerecenseerd, nu dan eindelijk de film.

Het zooitje binnen de Halloween franchise blijft natuurlijk niet steken bij het plotelement van de cult uit deel 5. In deel 2 was Laurie ineens zus van Myers, in deel 3 hadden we überhaupt geen Myers, H20 vergat het cultgedeelte weer en Rob Zombie dacht de reeks nieuwe leven in te blazen met een remake en een vervolg. Deze Halloween is dus het derde deel dat Halloween heet. De logica is niet meer te redden, maar Green en schrijver Danny McBride hadden er goed aan gedaan, als ze de rest toch al vergeten en dit een vervolg op de klassieker ui ’78 maken, een aparte titel te geven zodat we daadwerkelijk ook verder kunnen vanaf Halloween 1978. Maar goed, laten we naar de film gaan.

David Gordon Green heeft de onmogelijke taak in de voetsporen te treden van ‘Master of Horror’ John Carpenter. Het lukt hem dan ook nergens. Waar Halloween ’78 meesterlijk spanning weet op te bouwen en van Myers een ware stalker maakt, hebben we hier gewoon te maken met een seriemoordenaar die zijn ding doet. Geen gestalk, geen suspense opbouw, niets van dat. Carpenter wist uitstekend gebruik te maken van breedbeeld en maakte van de camera een middel in het opbouwen van suspense. In Halloween 2018 is de camera niets meer dan een registrator van het verhaal. In slechts één long take scène weet Green er iets ‘Carpenteresque’ van te maken, wat het op visueel gebied meteen de interessantste scène van de film maakt, maar kan het tippen aan Carpenter? No way.

Wat ook niet helemaal werkt is de cast. Het is al snel duidelijk dat deze leading cast absoluut niet zo ‘likeable’ gaat zijn als die uit het origineel. Andi Matichak als de kleindochter van Laurie is nog de beste van het stel, maar zij weet de film niet te dragen. De dochter van Laurie, gespeeld door Judy Greer, is al helemaal een miscast en weet totaal geen empathie op te wekken. De rest van de bijrollen zitten op datzelfde niveau. Het wordt ze ook niet makkelijk gemaakt door de schrijvers want wat komen er vaak ongeloofwaardige opmerkingen uit hun personages en wat is het script überhaupt ongeloofwaardig op momenten. Hoezo wordt er bijvoorbeeld besloten kort voor Halloween Michael Myers van de ene inrichting naar de andere te sturen? Toppunt van ongeloofwaardigheid is echter weggelegd voor de ‘nieuwe Dr. Loomis’, gespeeld door Haluk Bilginer. Alle hoop is dus gevestigd op Jamie Lee Curtis en wat is het een opluchting dat zij niet teleurstelt.

Jamie Lee Curtis is terug van weggeweest en levert een ijzersterke performance af als een geleefde Laurie Strode. Helaas krijgt ze niet genoeg ruimte van het script om haar personage echt goed vorm te geven maar met de tijd die ze heeft haalt ze er echt het maximale uit. De laatste 20 minuten zijn wat de film redt van een onvoldoende en dit is te danken aan haar ‘screen presence’ en de confrontatie met Michael Myers. Laten we onze Boogeyman vooral niet vergeten, want ook hij stelt gelukkig niet teleur. Michael is boos en hoewel hij niet de stalker van voorheen is, is hij wel een stuk bruter dan in het origineel, met een paar lekkere gore kills als gevolg.

Uiteindelijk is Halloween toch een teleurstelling geworden. Dat we de directe vergelijking met het origineel maken is logisch en dat maakt dat David Gordon Green door de mand valt. Wat had ik graag Carpenter zelf deze film zien regisseren, maar helaas moeten we het alleen doen met zijn uitstekende soundtrack, wat eigenlijk al genoeg reden is tot euforie, zijn laatste score dateert namelijk van 2001 (Ghosts of Mars). Halloween is een degelijk vervolg, maar had eigenlijk veel meer moeten zijn dan dat.

Recensie: Halloween (David Gordon Green) - It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Herzien en hoewel met een halfje verhoogd blijft dit een erg zwak deel. De sfeer is ok en technisch ziet het er prima uit maar Halloween H20 mist elke vorm van dreiging. Michael Myers is nergens dreigend en het is eigenlijk een schande dat er geen één fatsoenlijke kill in deze film zit. En dat voor een slasher... Het volgende deel zou pas écht een ramp worden.

2,5* voor deze.

In aanloop naar Halloween plaats ik op mijn site recensies, specials en toplijsten met het feest als thema. Vandaag is het de beurt aan de recensie van Halloween II, een film die in mijn optiek dicht in de buurt van het origineel komt. Nergens merk je echt de klasse die Carpenter tentoonstelt in zijn film, maar qua sfeer zit het hier wel goed. De extra grofheid, inspelende op het groeiende succes van de slasherfilm, is ook een welkome toevoeging.

Langere recensie:

Halloween II (Rick Rosenthal) – filmrecensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Redelijk vervolg op het matige eerste deel. Groot voordeel is het feit dat achtergronden en uitleg al achter de rug zijn en Zombie zich meer kan uitleven met deze imposante en agressieve Myers. Dit zorgt voor een aantal toffe en brute moorden en dat directe doet dit vervolg veel goed. Halloween II is hierdoor veel meer een slasher film geworden dan Halloween. Ook visueel ziet het er bij tijd en wijlen erg leuk uit met een reeks mooi belichte scènes. Behoorlijk nadeel, en hier gaat Zombie toch alweer de fout in, is het feit dat motieven van Myers hier weer teveel aandacht krijgen. Ik vond de visioenen die Michael drijven tot wat hij doet misplaatst en totaal niet nodig. Jammer dat de mystiek van deze stille killer op deze manier weer erg veel kracht moet inboeten. Zonde, maar uiteindelijk is Halloween II toch wel een prettig filmpje gebleken en zeker beter dan zijn voorganger.
3*

Best aardige tv-film die voor de horrorfans in Jeffrey Combs een erg leuke waarde heeft. Ook Forsythe is altijd wel oké om te zien. Verder een beetje een Island of Dr. Moreau achtige setting en een monster dat helaas te weinig in beeld en zijn bloedbad een beetje off-screen houdt. Wegkijkertje, niets meer.

2,5*

Zeer sfeervolle psychologische horrorfilm met een erg sterke Michael Caine. Prachtig die verstoorde blik van hem tegen het einde van de film. The Hand is een film die lekker de tijd neemt om sfeer te scheppen en de personages zo natuurlijk mogelijk over te laten komen. Dit is iets wat ik steeds meer waardeer in oudere films, die uit een tijd lijken te komen waar niet constant iets moet gebeuren om het allemaal interessant te houden. Jammer dat Stone niet meer in de horrorhoek heeft gedaan, want oog voor het genre heeft hij, op basis van deze film, zeker.

4*

Fassbinder doet hier waar hij goed in is en dat is een zo realistisch en grauw mogelijk beeld schetsen van menselijk drama.

Esthetisch vaak niet om aan te zien maar dat versterkt de sombere thematiek alleen maar. Deprimerend filmpje die krachtig is wegens bovengenoemde en de goede casting. Acteerwerk is niet super maar de gezichten maken veel goed. Goed drama die Fassbinder's beste werk evenaart.

3,5*

Meer dan leuk vervolg. De personages zijn toch wel erg aanstekelijk en het concept van 'the day after' blijft enorm grappig. Kon deze beter smaken dan het origineel. Laat deel 3 maar komen.

3,5*

Hansel and Gretel: Witch Hunters wil een beetje teveel van alles zijn en dat breekt de film op. Jammer, want het horrorgedeelte van de film kon ik best smaken.

3*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Hansel and Gretel: Witch Hunters (2013, Tommy Wirkola) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Petje af voor Shyamalan niet achter conventies aan te lopen en niet precies te doen wat het publiek van hem verwacht. Het had helemaal fout kunnen lopen door te geforceerd over te komen maar Shyamalan wist precies wat hij deed.
The Happening was een bijzonder vreemde ervaring. De film opende gelijk al als een B-film en ik kreeg meteen een Carpenter gevoel over me heen. Bleek dat de film meer een ode was aan de jaren 50 SF in de stijl van Invasion of the Body Snatchers.
Het acteerwerk en de dialogen ogen en horen vreemd waardoor we een nog meer vervreemde ervaring krijgen en de onderliggende humor is bijzonder zwart. Geweldig die scene in het dierentuin bv of de grasmaaier scene tegen het einde aan.
De film kakte een beetje in voordat het stel bij dat huis aankwam maar vanaf daar krijgen we een geweldige sequence te zien. Het einde is weer van mindere kwaliteit. Je zou kunnen zeggen dat Shyamalan het beu is dat mensen automatisch op een twist zitten te wachten en het daarom zo simpel heeft aangepakt. Ik weet het niet. De film heeft mij in ieder geval goed vermaakt en ik waardeer deze aanpak van Shyamalan. Dit zal in de loop van de tijd waarschijnlijk een dikke culthit worden.
4*

Ik kan mij de laatste keer dat ik een pure slasher in de bioscoop heb gezien niet herinneren. Ja, Wes Craven’s Scream is een slasher, maar neemt het (sub)genre op de hak en beschouw ik daarom niet als een slasher pur sang zoals die in de 80’s gemaakt zijn. De Elm Street remake negeer ik gewoon. Happy Death Day is zo’n slasher en het deed de fanboy in mij ontzettend veel deugd die in de bios te mogen zien. Maar perfect is Happy Death Day echter niet.

In Happy Death Day speelt Jessica Rothe (La La Land) een studente die steeds dezelfde afschuwelijke dag waarop ze wordt vermoord opnieuw meemaakt, en er keer op keer achter probeert te komen wie haar wil vermoorden.

Een high-school, sororities, feestjes, American Football, een gemaskerde killer, waar ben ik in beland? Ik beleef een déjà-vu naar films als Sorority House Massacre en Slaughter High. Goede oude tijden, waarin plot ondergeschikt was aan eerdergenoemde clichés. Verstand op nul en laat die kills maar lekker komen. Waarom begrijpen de makers van Happy Death Day dan net niet dat een PG-13 rating bij een dergelijke film echt niet kan?

We zien een hoop kills maar een gore-artiest is niet nodig geweest gezien het gebrek aan make-up effecten. Landon doet echt zoveel goed. We krijgen zelfs een ouderwetse ‘montage’, met een teleurstellende muziekkeuze en een tikkie teveel humor, dat wel, maar hey, laten we niet meteen al te veeleisend zijn. Meer pretentie dan de plot zit er eigenlijk niet in. Het Groundhog Day principe is zelfs een uitstekend excuus om te variëren in de kills, maar dit blijft volledig achterwege. Hebben we dan eindelijk een pure genrefilm in de bioscoop, wordt het niet volledig benut.

Maar ik heb mij kostelijk vermaakt met Happy Death Day. Ik zie graag meer van dit soort genrecinema in de bioscoop. Zelfs de poster bevat geen gephotoshopte koppen en generieke kleuren. Wauw. Laten we dit moment koesteren, want voor hetzelfde geld moeten we weer jaren wachten op een film die niet als doel heeft iedereen te willen pleasen. Ik negeer de PG-13 rating maar gewoon.

Happy Death Day (Christopher Landon) - recensie - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

30 min van dit gedrocht is voor mij voldoende reden hier een 0,5* te plaatsen. Dit kon onmogelijk beter worden, gezien de totale armoe van dit project. Wat een vreselijke animatie, moreel gezever en om het nog erger te maken, de meest vreselijke liedjes. Het songfestival, maar dan met statische, lelijk geanimeerde pinguins. Werkelijk vreselijk en extreem makkelijk.

Jim Henson is de ‘master of puppets’ en dan in het bijzonder natuurlijk de Muppets en Sesamstraat. Maar Henson heeft meer betekend voor de ambacht die achter dit werk schuilt. Zo was hij o.a. verantwoordelijk voor de poppen in films als Labyrinth en The Dark Crystal (waar hij tevens regisseur van was) en was Henson ook actief als acteur, producent en schreef hij ook veel van de muziek voor zijn series en films. Henson overleed in 1990 en daarmee verdween ook een tak van de filmindustrie, wat bijzonder jammer was. En zo uit het niets verschijnt daar ineens The Happytime Murders, van Jims zoon Brian nota bene. De verwachtingen liggen hoog, want ondanks dat de film is geflopt, we hebben het hier wel over een nieuwe Henson film!

Wat is The Happytime Murders toch een bizarre gewaarwording. Het is ontzettend fijn om weer eens een wereld te betreden waarin poppen onderdeel maken van de geschettste realiteit. Henson breekt met het brave imago van zijn vader door een hoop politieke incorrectheid in zijn film te stoppen, maar helaas hebben we een veel gewaagdere film als Meet the Feebles, waar je, of je het wil of niet, toch een directe vergelijking mee maakt. Daarnaast probeert Henson toch een zo breed mogelijk publiek aan te spreken met o.a. de casting van Melissa McCarthy (Ghostbusters) als sidekick van onze popdetective Phil. We zien een hoop foute grappen en gags, maar The Happytime Murders wil nooit echt los gaan.

The Happytime Murders is vooral op papier erg interessant, ware het niet dat het geheel eigenlijk haast onkijkbaar wordt gemaakt door de bijzonder slecht in elkaar stekende verhaallijn. We krijgen een soort van film-noir achtig tafereel waarin Phil een stel moorden moet oplossen met een wel erg gemaakte insteek. Het boeit gewoonweg niet en als de grappen dan ook niet stand houden zit je uiteindelijk met een nietszeggende film. Maar wij zien allemaal het potentieel dat The Happytime Murders heeft en dat frustreert uiteindelijk enorm. Hebben we dan eindelijk weer eens een poppenfilm, van de zoon van de godfather of puppets nota bene en dan nog werkt het allemaal voor geen meter.

Het is niet zo dat Brian Henson geen kaas heeft gegeten van regisseren, want het erg vermakelijke The Muppet Christmas Carol (1992) komt ook van zijn hand. Waar het allemaal fout is gegaan met The Happytime Murders wordt nooit echt duidelijk, maar dat men lang niet alles eruit heeft gehaald wat erin zit schemert in haast elke scène door. Het is uiteindelijk vooral zonde, want door het fiasco dat dit uiteindelijk is geworden zal er niet snel meer een poppenfilm komen. Gelukkig is daar nog wel Netflix met hun nieuwe The Dark Crystal serie. Een bioscoopfilm zal er voorlopig echter niet in zitten.

Blu-ray recensie: The Happytime Murders (Brian Henson) - It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Zware tegenvaller. Het wordt gaandeweg te duidelijk dat Gillis gewoon geen kaas heeft gegeten van het creëren van spanning. Daarvoor moet je echt van betere huize komen. Maar wat echt teleurstelt zijn de creature effecten. Memorabel worden die nergens, terwijl ik daar echt heel veel van had verwacht.

Langere recensie:

http://www.itsonlyamovie.nl/harbinger-down-alec-gillis-recensie/#prettyPhoto

Sterke sci-fi. Hardware begint wat traag, maar zet wel direct een zeer aardig sfeertje, wat voornamelijk te danken is aan de erg goede score. Het verhaaltje is veel simpeler dan ik had gedacht, maar dat wordt ten volste benut met een climax, die visueel (geweldige belichting!) bijzonder sterk en allesbehalve conventioneel is. Een mooi contrast met het begin van de film. Alles wordt opzij gezet voor de confrontatie met de robot en ik kon dat best smaken. Helaas heeft de volgende film van Stanley mij niet zo kunnen bekoren.
4*

Erg flauwe komedie met een verplichte romantische insteek, die maar heel sporadisch grappig is. Cho heeft nog wel komisch talent in zich, maar vind die Penn niet veel soeps eigenlijk. De titel deed mij trouwens vermoeden dat het zich de hele speeltijd in Gauntanamo Bay af zou spelen. Zat ik er even naast..

1,5*

Confronterende en op momenten verontrustende film. De Engelse jeugdproblematiek was al pijnlijk aan de kaak gesteld in Eden Lake en ook hier worden er geen doekjes om gewonden. Harry Brown kent veel gelijkenissen met eerdergenoemde, zowel inhoudelijk als audiovisueel. De automatische vergelijking met Death Wish is een logische, maar waar die vooral exploitation betrof is Harry Brown een veel serieuzere en naargeestigere film. Om de klassieke Michael Caine hier bezig te zien was een bizarre, maar wel erg treffende bedoening. Mooie clash tussen twee generaties, zowel inhoudelijk als filmisch. Harry Brown kent een hoop hoogtepunten, met de scène met de dealers als absoluut hoogtepunt, maar gaat een klein beetje de fout in met de twist aan het eind. Harry Brown had deze narratieve impuls allesbehalve nodig. Verder ben ik best onder de indruk van dit filmpje.
4*

Geweldig vermakelijke film. De opzet is zo cliché als wat, maar Green is overduidelijk een genre-liefhebber en voorziet zijn film van een hoop lekkers voor de liefhebber. De speelduur is lekker kort, de score ontzettend over-de-top, de personages zijn prima slachtvee, de gore overheerlijk en de humor op momenten hilarisch. Die toerleider die ineens in zijn eigen taal begint te brullen, de man in zijn bootje die de onfortuinlijken probeert te waarschuwen, maar waarbij een simpel fluitje mislukt, dit soort subtiele humor kan ik erg waarderen. De fun spat hier gewoon vanaf en met een cameo'tje van 'Jason' Kane Hodder en 'Candyman' Tony Todd kan de lol niet meer op. Ik kijk ontzettend uit naar het tweede deel. Laat maar komen!

4*

Leuk vervolg maar op elk aspect net wat minder dan zijn voorganger. Fascinerend toch om te zien dat een simpel uitgangspunt, wanneer goed aangepakt, met kennis van zaken, kan ontaarden in een film die geen seconde verveelt. Vooral in dit genre moet je gewoon doen waar je goed in bent en niet dwangmatig op zoek gaan naar iets nieuws. Hatchet I & II mogen toch wel het beste genoemd worden wat het slashergenre de laatste jaren te bieden heeft. Op naar deel 3!

3,5*

Het is weer de tijd van het jaar voor horrorliefhebbers om in de Halloween stemming te komen. Er bestaan al een hoop oude titels die elk jaar weer kandidaat zijn om uit de kast getrokken te worden, maar de laatste jaren komen er toch wel leuke producties bij. Vorig jaar hadden we bijvoorbeeld nog Hell Fest, dit jaar het soortgelijke Haunt.

Scott Beck en Bryan Woods timmeren al lang aan de weg als schrijvers. Met A Quiet Place zijn ze echt doorgebroken en dat is voor de studio achter Haunt meteen een reden om die titel bovenaan de poster te laten prijken. Gelijk hebben ze, alleen zorgt dat vaak voor enig wantrouw wanneer je dat nodig denkt te hebben. Gelukkig valt dat bij Haunt mee en zitten we met een film die op momenten zelfs ver boven de middelmaat uitstijgt.

De premisse is simpel en perfect voer voor de herfstperiode. Een groep jongeren beskluit naar een ‘extreme haunted house’ te gaan en dat kan natuurlijk nooit goed aflopen. Beck en Woods weten een prima sfeer te creëren en ondanks de vele clichés de spanning er goed in te houden. De gore vloeit daarbij ook nog eens rijkelijk. Maar wat de film op een gegeven moment echt creepy maakt is de identiteit van de opjagers. Deze zorgde bij ondergetekende toch voor een positieve frons.

Helaas vallen de makers tegen het einde iets teveel in herhaling en haalt dat iets van de glans weg van het geheel. Toch stevent Haunt af op een bovengemiddelde score en dat is op zich al een zeer aangename verrassing.

Recensie: Haunt (Scott Beck, Bryan Woods) - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Man, man, dit is een pijnlijke bedoening. A Haunted House begint nog niet eens zo slecht en een paar personages zijn nog best amusant, maar de koek is al erg snel op en uiteindelijk zit je met alweer een erg slechte parodie.

1*

Langere recensie:

A Haunted House (2013, Michael Tiddes) - blu-ray - cultmoviesreviewed.com

The Haunted Palace is een van de betere gotische horrors die ik al heb gezien. Het verhaal is heerlijk Lovecraftiaans, al doen ze vermoeden dat het van Edgar Allan Poe is, en wordt mooi bijgestaan door een duistere score. Visueel is het allemaal ook alleraardigst met een mooie kleurenpalet. Bovengemiddeld.

3,5*

Haunter is een film in de stijl van The Others en El Orfanato. Een moderne spookfilm dus, maar niet echt een goede. Het begin is veelbelovend en McHattie speelt een geweldige badguy, maar richting het einde verliest Natali zich in weinig indrukwekkend melodrama. Natali kan zich beter weer richten op science-fiction.

Matig.

2,5*

Langere recensie:

Vincenzo Natali (Cube, Splice) waagt zich aan het spookgenre.

Los van een paar aardige momentjes is dit vervolg (?) vooral een dertien-in-een-dozijn spookfilm die weinig toevoegt aan het genre.

Langere recensie:

The Haunting in Georgia (2013, Tom Elkins) - dvd - cultmoviesreviewed.com

Een plot die veel belooft en een poster die het engste voorspelt, maar allesbehalve dat... Wie zin heeft in een allesbehalve enge spookfilm en jatwerk van de bovenste plank, moet zich hieraan wagen. Anderen doen verstandig zich te houden bij films als El Orfanato of The Others.

2*

Viel me toch tegen bij herziening. Wetende hoe de film afloopt, betrapte ik mezelf op irritatie jegens de uiteindelijke keuze van Aja om een psychologische draai aan zijn film te geven. Een hele makkelijke, overigens. Het heeft de herzieningswaarde absoluut geen goed gedaan. Haute Tension was een betere film geweest als het bij een recht toe recht aan slasher was gebleven. Daarvoor leende het personage van Nahon zich uitermate goed voor. Nu is het niets meer dan een hersenspinsel van het irritante hoofdpersonage. Bijzonder jammer. Niet gedacht dat dit me zo zou tegenvallen bij herziening.
Van 4 naar 3*