Händler der Vier Jahreszeiten (1971)

Fassbinder doet hier waar hij goed in is en dat is een zo realistisch en grauw mogelijk beeld schetsen van menselijk drama. Esthetisch vaak niet om aan te zien maar dat versterkt de sombere thematiek alleen maar. Deprimerend filmpje die krachtig is wegens bovengenoemde en de goede casting. Acteerwerk is niet super maar de gezichten maken veel goed. Goed drama die Fassbinder's beste werk evenaart. 3,5*

Een film van Fassbinder verdient altijd aandacht. Zijn "Der Händler der Vier Jahreszeiten" doet soms wat onsamenhangend aan, voorziet in verrassende wendingen in het verhaal, maar is erg stillistisch, sfeer en ook emotie scheppend en met acteurs die indruk maken ook al lijken ze vaak (gepland) aan overacting te doen. Het is een wat lyrisch drama, flirtend met melodramatiek, maar toch behoorlijk to the point en al bij al ten zeerste genietbaar.

Fassbinder voert je mee naar een volksmilieu van een paar generaties geleden. Er hing een kruisbeeld aan de muur. Gordijnen en tafellakens hadden geometrische motieven. Fruitventer was een seizoensgebonden beroep dat nu niet meer bestaat. Pruimen waren vroeger rijp dan peren. Hans lijdt aan een minderwaardigheidscomplex. Hij is fysiek kleiner dan z’n vrouw. Z’n familie schaamt zich over z’n ordinaire beroep. Flashbacks tonen herinneringen aan pijnlijke momenten uit z’n leven: z’n mislukking bij de Münchense politie, z’n geseling bij het Vreemdelingenlegioen. Hij krijgt agressieve en autodestructieve neigingen. Ondanks waarschuwingen van z’n dokter zet hij zich aan het drinken. Bespieden en bespied worden zijn aan de orde. Er heerst wantrouwen tussen man en vrouw, tussen werkgever en werknemer. Z’n oude legermaatje lijkt klaar om z’n plaats in te nemen als gezinshoofd. Ramen, deuren en spiegels zijn een frame in het frame. Bruin en grijs zijn dominant. Heftige gebeurtenissen worden getoond zonder sentiment. Ondanks de donkere toon zitten er ook grappige momenten in. Enkele Fassbinder-regulars zijn te zien in een nevenrol: Hanna Schygulla als de zus; El Hedi ben Salem in de laatste flashback. De Duitstalige versie van Rocco Granata’s Buona Notte, een slaapliedje met het woord Sehnsucht, is de muzikale uitdrukking van het verlangen om te ontsnappen.