Opinions

Deze Soderbergh heeft alles wat een actiefilm de moeite waard maakt, maar echt memorabel wil het nergens worden.

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Haywire (2011, Steven Soderbergh) - blu-ray recensie - cultmoviesreviewed.com

Tegenvallertje toch. He Knows You're Alone leent inderdaad een hoop van Halloween, vooral op het gebied van de muzie die bijna schaamteloos gekopieerd is, maar pakt alles minder succesvol aan. Over het algemeen is alles gewoon een graadje of drie minder en blijft er niet veel van deze film hangen. Grootste dooddoener is echter de killer, wiens identiteit je vanaf het eerste shot al voluit kan bewonderen. Werkt niet echt mee aan de mysterie rond de moordenaar.

2,5*

Prachtige film en een lust voor de liefhebbers van de twee hoofdrolspelers. Mann heeft een typerende stijl en die stijl is ook hier weer duidelijk aanwezig. Prachtige synthesizer soundtrack en beelden van Californie en L.A. die je zo terugbrengen naar de sfeer van bv Miami Vice.

Ben gek op dit soort atmosferische soundtracks en deze mocht er echt zijn. Moet maar eens even opzoeken wie de composer is.

Vond vooral de nachtshots een lust voor het oog. Verder zijn de actiescenes, vooral voor het gehoor, ook erg lekker en zijn een aantal scenes erg memorabel. Zo noem ik bv de tunnelscene en de scene waar DeNiro en dat meisje elkaar voor het eerst zoenen. Prachtig.

Heat is niet alleen een tour de force van DeNiro en Pacino maar ook een perfect verzorgde en goed gestructureerde en vertelde misdaadfilm. Dat we DeNiro en Pacino er ook nog eens bijkrijgen maakt het feest helemaal compleet. Vond vooral DeNiro schitteren hier. Wat een rol en wat een acteur. Helaas was dit één van zijn laatste geweldige rollen.

Mann heeft me na Manhunter en The Insider hier weer weten te overtuigen.

Jammer van de lelijke poster alleen.

4,5*

Hier kon ik echt helemaal niets mee. Vlakke personages, ongeloofwaardig script en vooral erg pretentieus. Tykwer bevestigt hiermee dat het totaal niet mijn regisseur is.

1,5*

Is helaas niet zo veel aan. Soms leuk experimenteel en met aardig grappige momenten, maar grotendeels saai en pretentieus. Het gaat ook allemaal veel te lang door. Ingekort tot 60 minuten had dit nog iets aardigs kunnen opleveren, maar uiteindelijk een zelfs voor Troma begrippen erg matige film.

Langere recensie:

Hectic Knife (Greg DeLiso) – recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Leuke pulp, maar zoals meerdere hierboven al hebben gezegd; hier had meer ingezeten. De humor is iets te ingecalculeerd en het gekke spat er niet helemaal vanaf. Wel springen een aantal scènes erbovenuit, wat dit allemaal nog onderhoudend maakt.

3*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Hell Comes to Frogtown (1988, Donald J. Jackson, R.J. Kizer) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Er wordt nog redelijk goed geprobeerd een mysterieus sfeertje te creëren, maar Hellgate verliest zich te vaak in vervelende humor (bij de goudvis-scène moest ik wel even lachen) en de daarbij behorende weinig zeggende personages. De VHS-hoes vermeldde dat we hier te maken zouden krijgen met dezelfde SFX-team van Hellraiser, maar daar komt maar erg weinig van terecht, wat een afknapper was. Toch nog twee puntjes voor een aardig sfeertje.

2*

Bijzonder filmpje die, gezien de score, mij erg meeviel. De casting van Saxon en Emge was voor mij de reden dit eens mee te pikken maar de film heeft veel meer te bieden. Hellmaster heeft een vreemd naargeestig sfeertje. Alles speelt zich binnen af, is donker, en het klaurenpalet is erg divers. Pogingen naar Suspiria zijn duidelijk maar om zo ver te geraken moet je wel heel wat in je mars hebben. Toch was het jaren tachtig sfeertje hier erg lekker en was de soundtrack soms heel erg Michael Mann in zijn vroege jaren. Moest meermaals denken aan The Keep.

Schandalig lage score hier voor een film die ik heel graag een keer geremastered zou willen zien want mijn DVD uitgave is echt te cheap.

3*

Jonge jonge, de slechtste in de hele reeks als je het mij vraagt. Je ziet al zo weinig van de cenobites, blijken ze 99% van de film nog nep te zijn ook.
Slecht acteerwerk, waardeloze muziek, verschrikkelijke momenten (die karatetrap, kom op man) . Al die elementen helpen niet echt. Verhaaltje is enigszins nog leuk bedacht maar niet goed genoeg voor een Hellraiser film. 1,5*

Ai wat een pijnlijke vertoning, deze film die zelfs het rampzalige zevende en achtste deel te schande zetten. Dit is de definitieve neergang van de Hellraiser-reeks. Het is nu maar hopen op een remake die Pinhead weer leven inblaast, want met een nieuw deel zal dat niet gebeuren.

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Hellraiser: Revelations (2011, Víctor García) - blu-ray recensie - cultmoviesreviewed.com

Schitterend begin. Visueel zeer mooi en kleurrijk. Ook werkt het mysterie prima en zit de sprookjessfeer er goed in. Helaas slaat de film over in onnodige complexiteit en veel te uitleggerig gedrag en bombasme. Zulke sprookjes werken voor mij gewoon veel beter als je als kijker de tijd krijgt te verdrinken in de sfeer en mysterie. Bij Hansel & Gretel duurt dat maar een uur en dat is bijzonder jammer gezien de toch wel juiste bedoelingen en visie van de makers. Wat een meesterwerk had kunnen zijn is nu niets meer dan een gemiddelde film geworden.

3*

Bij deze:

Hereditary werd al heel snel gebombardeerd tot “engste film van het jaar”. Dergelijke uitspraken hebben wat gewicht verloren de laatste tijd en doet de meesten van ons al niet veel meer. Tot de trailer verscheen en ik met verbazing de verontrustende sfeer in mij opnam! Hereditary is van productiemaatschappij A24 en die hebben al een paar pareltjes op hun naam staan. Denk aan It Comes at Night en vooral The Witch. Met Hereditary gaan we dezelfde occulte kant op als laatstgenoemde. Debutant Ari Aster heeft een flinke klus te klaren, want The Witch is namelijk een slow-burner pur sang, die met elke kijkbeurt beter wordt. Precies wat ik opnieuw hoop te beleven met Hereditary.

Nadat de grootmoeder van de familie Graham overlijdt, werpt de aanwezigheid van deze weinig geliefde vrouw nog steeds een schaduw op het gezin. Vooral haar kleindochter Charlie, voor wie ze altijd al een ongewone fascinatie had, lijdt eronder. De Grahams zitten nog midden in hun rouwproces wanneer langzaam maar zeker de afschuwelijke waarheid over hun afkomst aan het licht komt. Annie, de moeder binnen het gezin, wordt gedwongen om een duister pad in te slaan om te kunnen ontsnappen aan het noodlot dat hen allen te wachten staat.

Hereditary opent mooi met een shot van een miniatuurhuis waar langzaam op ingezoomd wordt en dan overgaat in de realiteit. Een shot dat niet alleen technisch leuk is, maar veel zegt over het lot dat het Graham gezin te wachten staat. De sfeer is al snel gezet. Grauw, verdrietig, weinig hoopgevend. We zien wel een gezin dat normaal probeert te functioneren, maar de verhoudingen zijn zoek en Aster krijgt het goed voor elkaar een subtiel gevoel van doem over ze heen te gooien. De toon is gezet en de horror wordt ook even aangekaart in een bijzonder eng shot meteen in het begin van de film. Drama blijft echter de boventoon voeren. Iets te lang, wat mij betreft.

Dat Hereditary geen film voor de mainstream is wordt al snel duidelijk. Maar een slow-burn horrorfilm is wel gebaat bij een stevige opbouw en daar faalt Hereditary wat in. Om de vergelijking met The Witch er weer even bij te halen: die film kent een constante opbouw en kakt eigenlijk geen moment in. Er is altijd wel een vorm van spanning voelbaar. Bij Hereditary niet. Op een gegeven moment duurt het familiedrama en rouw van de moeder te lang en wordt het niet helemaal duidelijk welke richting de makers nu op willen. De slogan “engste film van het jaar” komt het grootste deel van de film niet uit en zo is het toch weer gebeurd dat marketing een film om zeep helpt.

Tegen het einde barst de horror dan eindelijk los en deze is van bovengemiddeld niveau. Aster laat zich leiden door James Wan-achtige trucjes die ik in deze film liever niet had gezien, maar de dreiging is wel goed voelbaar. Erg sterk aspect is het personage Joan, die een akelig verleden met zich meedraagt en de film een bittere smaak geeft. Gelukkig maar, want buiten de twee kinderen om vond ik de ouders geen al te sterke personages. Toni Collette acteert zeer aardig maar haar personage mist geloofwaardigheid, soms zelfs op het lachwekkende af. Ook mist het gezin dynamiek. Gabriel Byrne is niet meer dan een incapabel aanhangsel, een vreemde gewaarwording voor zo’n grote acteur.

Hereditary is zeker een goede horrorfilm die een prima sfeer weet neer te zetten, maar het soortgelijke The Witch is op bijna alle vlakken een betere film. Het middenstuk duurt veel te lang en het wordt op een gegeven moment onduidelijk waar de hype vandaan komt en welke kant de makers op willen. Jammer, want Hereditary heeft het in zich om beter te zijn. Positief is dat de film zeker herzieningswaarde heeft en daardoor, net als The Witch, misschien wel beter wordt bij herziening. Voor nu heeft de marketing een beetje roet in het eten gegooid.

Hereditary (Ari Aster) - Bioscoop recensie - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Lekkere 80's film die paralellen toont met The Terminator en voor McLachlan waarschijnlijk als opstapje diende naar zijn onvergetelijke rol in Twin Peaks. De identiteitswisselingen vond ik leuk. Elk personage bracht wel iets extra's, vooral het laatste. Heerlijk, zo'n 'chick on a rampage' . Jammer vond ik dat het wezen niet prominenter aanwezig was. Een walgelijke openbaring aan het eind had de film net dat beetje extra gegeven, maar ik heb me prima vermaakt.

3,5*

Erg sterke thriller. Het uitgangspunt is wat ongeloofwaardig, maar de goed opgebouwde thriller elementen en Buseys geweldige prestatie plaatsen dit makkelijk in het niet. Een film waar ik nog nooit van had gehoord en blind heb aangeschaft, waar ik achteraf erg blij om ben. Geweldig typetje inderdaad, de vader van Crispin Glover. Een even maffe man, lijkt wel.

4*

Western die wat tegenviel.

Leuke bijeengeraapte cast vol bekende gezichten. Lloyd Bridges (Hot Shots), Lon Chaney (Wolf Man), Lee van Cleef (Good, Bad, Ugly) om er maar een paar te noemen maken het leuk voor de kenner de gezichten te herkennen. Acteerwerk is over het algemeen degelijk te noemen. Erg houterig wel maar dat kan je verwachten en hoort verder ook niet te storen.

Wat wel tegenviel was de langdradige opbouw die uitmondt in een climax dat binnen enkele minuten is afgelopen. De hele film wordt je warm gemaakt voor ene Frank Miller en wanneer de film afgelopen is weet je niet meer hoe de man eruit heeft gezien. Script laat dus een beetje te wensen over.

Had een dikke klassieker verwacht maar dat bleek dit imo niet te zijn dus. Had volgens mij alles, inclusief een herkenbare theme (die helaas te vaak terugkomt), om een westernklassieker te worden maar ik kan vele westerns opnoemen die beter zijn. Wellicht dat ik mijn mening bijschaaf bij een herziening (was ook wat moe) maar voor nu geef ik niet meer dan 3*.

Weinig geïnspireerd vervolg op de ook al niet erg goede eerste film. Toch kunnen ze veel slechter in dit genre. Over het algemeen nog best sfeervol.

2,5*

Zoals beloofd, de langere recensie:

Cult Movies Reviewed: The Hobbit: An Unexpected Journey (2012, Peter Jackson) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Ik ben hier dus niet zo erg over te spreken. The Desolation of Smaug vind ik een stuk minder dan An Unexpected Journey en de slechtste Tolkien-film van Jackson.

2*

Lees hier mijn recensie:

The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013, Peter Jackson) - bioscoop - cultmoviesreviewed.com

Erg coole neo-exploitation en direct de beste ode die ik ken. Ditmaal zijn het vooral de jaren '80 die een podium krijgen en laat dat direct mijn favoriete periode zijn.

Eisener begrijp het genre en Hobo with a Shotgun kan echt zo in het rijtje van de apocalyptische The Toxic Avenger, The Bronx Warriors, Escape from New York e.a. Erg cool is vooral de synth score, die volledig geloofwaardig overkomt. We krijgen zelfs een stukje muziek dat gewoon uit een John Carpenter had kunnen komen. Daar maak je mij erg blij mee . Ook visueel is dit heerlijk uitbundig, zoals een waren 80's film betaamt.

Hauer is goed gecast als de dakloze, maar een beetje jammer vond ik de bad guys. Die Drake is weinig overtuigend en niet zo memorabel. Dieptepunt is echter zijn zoons, die volledig miscast zijn. Dit wordt enigszins gecompenseerd met hun uitbundige vorm van machtsvertoon, maar ik kan me tig betere bad guys uit de 80's herinneren.

Verder is dit gewoon genieten. Eisener maakt de film gelukkig niet té zelfbewust, een aspect waar ik me snel aan erger bij veel andere neo-exploitation. Eisener weet waar hij mee bezig is en ik kan niet wachten op zijn volgende project.

4*

Vlotte film, die vooral zijn kracht uit individuele scènes haalt. Die schijthuis-scène was toch wel erg goed. Verder wil het me iets te hip zijn, maar de tijd vloog werkelijk om.

3,5*

Verrassend sterke Dante! Hij heeft het dus nog steeds en dat is een verademing te midden van een hoop moderne horrormeuk. Geen al te moeilijk gezeik, gewoon een stel kinderen dat stuit op iets mysterieus en je hebt een plot. Bij mij werkt dit altijd en Dante weet het geheel gewoon erg sterk in te vullen. Het sfeertje is meer dan prima en op momenten is The Hole nog aardig spannend ook. De pop is fantastisch en dat kleine meisje best creepy.

Dante weet vooral erg goed om te gaan met de spanningsboog en houdt je aandacht de gehele speelduur vast. Als dit allemaal wordt afgesloten met een meer dan stijlvol einde dan mag je toch best spreken van een geslaagde horrorfilm. Binnenkort maar eens aan Small Soldiers beginnen.

4*

Heerlijke onzin. Met Gunnar Hansen in een film over een kettingzaag vererende sekte en Linnea Quigley die een dansje doet met twee ronkende kettingzagen weet je ongeveer wel waar je aan toe bent. Tel daarbij een korte speelduur en dan heb je de meeste ingrediënten wel voor een geslaagde b-film.

3,5*

Ik had nog aardige hoop op deze vroege en onafhankelijke Emmerich, maar ook dit filmpje stelt teleur. Ghost Chase had alles in zich om een vlot 80's monsterfilmpje te zijn, maar de momenten van magie zijn wel erg schaars. De E.T. lookalike is erg leuk en de setting prima, maar de film mist creativiteit en vooral authenticiteit. Het is overduidelijk een Duitse produktie op Amerikaanse bodem. Jammer, maar de hoop op een leuke Emmerich is nu echt helemaal vervlogen.

2*

Aardig concept, maar uiteindelijk te lang om echt te boeien.

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Holy Motors (2012, Leos Carax) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Dit blijft toch wel een zeer aardige film die erg tot de verbeelding van kinderen spreekt. Maar ook nu heb ik hiervan kunnen genieten. De familie McAllister kent buiten de bedplasser en die gierige oom wel erg weinig memorabele personages, maar de twee boeven in de vorm van Joe Pesci en Daniel Stern maken veel goed. Erg lollige ontknoping die van mij best wat langer had mogen duren. Nu is Home Alone vooral een erg lange aanloop naar een climax die snel voorbij is. Leuke kerstfilm die een paar memorabele scènes.

3,5*

Homeboy kijkt lekker weg, mede door de heerlijke score van Eric Clapton, maar heeft over het algemeen erg weinig om het lijf om echt aan te grijpen. Charmante film, maar nergens memorabel.

2,5*

Absoluut dieptepunt in de MOH reeks. Ze lijken wel slechter te worden met elke aflevering die ik zie. Heb sowieso weinig met militaire films (of het moet een goede Rambo zijn ) en het is ook het laatste wat ik zoek in een reeks als deze. Politieke statements en scherpe kritiek zie ik wel in een docu ofzo. Horror is ook nergens te bekennen naast wat make up effecten hier en daar en de acteurs zijn zo irritant als wat. Zijn er nog kwaliteitsfilmpjes in het eerste seizoen naast die van Carpenter en Argento?

1*

Behoorlijk tegenvallend. Dahan en Rocher weten lang niet alles uit de setting te halen. Het gebouw waar ze uit moeten zien te komen is geen moment bedreigend en de apocalyps is gewoon weinig merkbaar. In plaats hiervan richten ze zich helaas teveel op one-liners en over-de-top actie. En dan moet je het ook nog eens doen zonder gore-effecten, Tom Savini stijl. Teleurstellend. Gelukkig is de film nog vlot, wat het allemaal best draaglijk maakt.

3*

Sfeer, daar weet Adam Wingard wel raad mee, erg sterke soundtrack ook, maar van een solide script heeft hij nog weinig kaas gegeten. Wat een zooitje. Chronologisch een wirwar en uiteindelijk niet met een duidelijke reden. De twee verhalen komen via ongeloofwaardige wegen uiteindelijk samen, iets wat je van mijlenver ziet aankomen, en vervolgens is de film afgelopen en blijven we achter met een conclusie die mij niets doet. De personages blijven vlak en het verrassingselement, waar de film toch duidelijk naartoe werkt, is slapjes. Jammer. Ik verwacht nog wel een hoop van Wingards vorige film, Pop Skull.

2,5*

Inspiratieloze en laffe wraakfilm. Elke poging tot geweld wordt erg opzichtig off-screen gehouden, wat funest is voor een film die zich profileert als iets wat 'ie helemaal niet is. En dan die vreselijke overacting van de heer Marshall. Geen moment voelde ik medelijden met deze kerel, terwijl wat hij heeft meegemaakt toch wel vreselijk is. Kastrissios faalt zowel op het emotionele aspect als het brutale aspect en weet eigenlijk helemaal niet te kiezen tussen beide aanpakken. Een rommeltje van een film dat enkel in de muziek wat punten scoort. Ik voorzie weinig goeds voor deze debuterende regisseur.

1,5*