Opinions

gekeken met niet al te hoge verwachtingen en het was precies wat ik had verwacht. in de stijl van TCM maar dan zonder alles wat die film groots maakten. maar hooper heeft grotere dippen gehad. eaten alive is nog best vermakelijk. het sfeertje zit er goed in, vooral dankzij de belichting, de cast is interessant (marilyn burns, ex TCM, dat kleine meisje uit halloween en robert englund) en de over the topness weet ik wel te waarderen. 3*

Bij herziening halfje erop gegooid. De moorden worden stijlvol in beeld gebracht en het openingsdeuntje is wel erg lekker waardoor ik mijn score met een halfje verhoog. Ik blijf er verder echter bij dat Halloween de eerste allerechte slasher is. A Bay of Blood bevat inderdaad elementen maar die komen eigenlijk alleen voor bij de segmenten met de tieners. De rest riekt meer naar een mystery thriller of een giallo.

Dacht ik met The Children een spannend filmpje gezien te hebben, krijg ik Eden Lake nog even voorgeschoteld. Het is een feit: Groot-Brittanië mag zich de titelhouder noemen op het moment, wanneer het aankomt op horror. Wat een topper weer.

Een gemoedelijk begin, personages die niet zo heel erg veelzeggend zijn, totdat dingen uit de hand beginnen te lopen en Watkins de gelegenheid aanpakt om zijn expertise te laten zien op het creëren van angstgevoelens bij het publiek en deze ook nog eens keihard in confrontatie te laten komen met een werkelijkheid die ons allen treft. Hoe dit duidelijker te maken dan deze 'produkten' van verwaarloosde jeugd als ware demonen te portretteren? Het gebeurt niet vaak dat personages waar je eerst niet al te veel van denkt, zich ontpoppen tot razende en angstaanjagende individuen. Wat een schitterende rol van O'Connell die hier het summum van een bully neerzet.

Perfect hoe het script zich langzaam maar zeker opwerkt naar een bijzonder naar geheel en je op het puntje van je stoel houdt, om je dan verstijfd te doen staan van de ongelooflijke climax. Zo simpel allemaal, maar wat een kunde van de regisseur en zijn crew. Een uitwerking die samen met de achterliggende gedachte Eden Lake boven menig horrofilm doet verheffen.

Je hebt geen bijster intelligent script nodig om met een boeiende film te komen, blijkt maar eens weer na The Children en Eden Lake. Afwachten wat Groot-Brittanië met deze status doet. Is het een moment of wordt dit hun decennium?

4,5*

Eden Log The Game

Het enige wat mistte was de controller want ik had het gevoel 98 minuten lang een game te spelen. Helaas ook eentje die toch vaak wat goedkoop aanvoelde en waarvan de dubbing van bedroevend laag niveau was. Ik heb de engelstalige versie gezien en dat heeft de film blijkbaar weinig goeds gedaan.

Een man wordt wakker in een modderpoel en begeeft zich in een wereld die niet de onze is.

Hij weet zijn naam niet meer en wat zijn doel is in deze grauwe, grijze en industriële wereld.

Beetje bij beetje komen er puzzelstukjes naar boven die wijzen naar een project die de wereld zal doen veranderen en waar onze hoofdpersoon een vooraanstaande rol in speelt.

Wat het doel is is mij nog steeds niet helemaal duidelijk helaas.

In het begin dacht ik in deze wereld een metafoor van het leven te zien. Het leven als een test om geluk in het ultieme paradijs uiteindelijk te vinden.

Beetje te makkelijk gedacht achteraf want er gaat veel meer schuil in Eden Log.

Misschien leuke materie om uit te pluizen bij een tweede kijkbeurt in de originele taal.

Dit keer heb ik me meer beziggehouden met het visuele en hoewel knap wat er gedaan is met een laag budget valt er toch best weinig te zien.

De decors brengen weinig surrealisme waar ik op gehoopt had. veel metaal en buizen e.d. maar een gevoel van claustrofobie of isolatie kreeg ik niet. Het voelde wat te gemaakt aan.

De belichting hier en daar is leuk en in de eerste scene erg goed maar valt verder ook tegen.

De grauwe bijna zwart witte tinten geven een isolaat gevoel maar kreeg vaak het idee dat hiervoor gekozen is om het budget te camoufleren.

Wat boven alles uitsteekt is de soundtrack die ik heel erg sterk vond. Mooie sfeervolle ambient die goed gedoseerd en perfect getimed is.

Rest het acteerwerk die ik desastreus vond. Zal hier verder niet al te veel kritiek op leveren want zoals al eerder vermeld heb ik de waarschijnlijk gedubte engelse versie gezien helaas.

Over het algemeen een tegenvaller. Helemaal na de overweldigende kritiek van Onderhond hierboven. Snap dat dit helemaal zijn ding is maar de film heeft imo toch echt wel zijn flaws.

3*

De rust, de geweldige tracking shots en de buitengewoon sterke regie zorgen voor een bijzondere kijk op een doodgewone schooldag. Deze manier van filmen brengt de kijker in een roes en het is dan ook des te meer jammer dat de ontknoping zo weinig emotie bij mij losmaakte. Het contrast had heviger mogen zijn, maar desalniettemin een cinematografisch erg aangename film.

3,5*

Heb dan eindelijk deze film in huis kunnen halen. De laatste die ik nog moest zien van Carpenter en dan meteen op Blu-Ray

Elvis is niet meteen Carpenters meest karakteristieke film, maar boeit wel van begin tot eind. Ik ben niet de grootste Elvis fan, maar interesseren doet hij mij zeker wel. Ik vond de focus op Elvis' liefde voor zijn moeder en doodgeboren broertje erg interessant om te volgen, maar verder bewandelt het script de bekende paden van de biografische film. Jammer, best wel, ware het niet dat Russell behoorlijk overtuigend gestalte weet te geven aan The King of Pop. Ik weet trouwens niet wie de zang deed, maar origineel materiaal was het volgens mij niet, gezien het ruis- en krasloze geluid van de nummers. Is er een stand-in ingezet met een haast identieke stem als die van Elvis?

Elvis kijkt verder lekker weg, maar dan moet je ook wel een beetje fan van de man zijn. Visueel is er weinig Carpenter te vinden, hoewel de film zeker momenten toont dat er een regisseur in de puurste zin van het woord aan het werk is. Bepaalde shots zijn best onconventioneel voor een tv-film, wat Elvis doet uitstijgen boven de gemiddelde film over het levensverhaal van een legende.

Bovengemiddeld. Eindelijk alle Carpenters nu gezien

3,5*

Sfeervol en helemaal in de stijl van de jaren '70 kannibalenfilm, maar de mix van horror en erotiek werkt amper. Op beide vlakken stelt de film wat teleur. De muziek is overigens wel erg sterk.

3*

Mjah. Zé do Caixão deed mij eigenlijk weinig. Wat mij vooral duidelijk is geworden is dat die kerel voor geen meter kan acteren. Het feit dat ik de taal spreek heeft niet geholpen bij het camoufleren van dat feit. Wat een overdreven theatraal persoon is Coffin Joe. Ook de rest van de cast doet het niet veel beter, met als dieptepunt die priester. Nu begrijp ik best dat een aantal hier de humor van in kunnen zien, maar bij mij kwam dat nergens uit de verf. Enkel wat irritatie , ook om het sm gedoe doorheen de film. Een stroming binnen de horror die mij echt voor geen meter trekt. Ik heb er niets mee en was het niet geweest voor een enkele toffe scène had dit een wel érg lage score gekregen. Toch wil ik zijn oudere werk wel proberen, want wat er in Embodiment of Evil voorbij kwam aan beeldmateriaal uit die films, zag er eigenlijk best wel goed uit. Gotischer en Bava'esque, wat mij stukken beter ligt.

2*

Donkere actie-horror, wat even wennen is met Schwarzenegger in de hoofdrol, maar uiteindelijk is dit grotendeels gewoon een volbloed Arnie-film, die hier en daar wel wat serieus wordt, maar verder prima vermaak biedt.

3*

Edit: mijn 1000e mening is een feit, en dat is met de plot van deze film in het achterhoofd iets om niet helemaal lekker van te slapen

Lang getwijfeld tussen 3 en 3,5*. Toch voor dat laatste gegaan omdat dat einde mij best lang is bijgebleven. Maar ik heb het boek dan ook nooit gelezen. Verder een film die qua acteerwerk teleurstelt maar de plot blijft wel boeien. Een langere recensie lees je hieronder:

Ender's Game (2013, Gavin Hood) - bioscoop - cultmoviesreviewed.com

Dat deze film niet heeft meegedaan met de cheesy 80's KO .

Film heel lang geleden als kind ooit gezien en is me op de één of andere manier altijd bijgebleven. Nu dan eindelijk weer gezien en heb me wel vermaakt.

Op momenten wel erg fout maar gelukkig niet al te serieus genomen volgens mij zodat ik er nog wel van heb kunnen genieten. Als ik het vergelijk met Petersen's eerdere werk is dit wel een teleurstelling. Enemy Mine zag er visueel zeker niet slecht uit maar vergeleken met een Neverending Story wel wat magertjes. De vergelijking met een Das Boot ga ik niet eens maken want dit zijn echt twee totaal verschillende films.

Zeker niet slecht dus maar nergens een meesterwerk.

3*

Weer een erg fijne Dirty Harry-film, waarin Clint Eastwood opnieuw de show steelt. Heerlijk toch hoe je hier als kijker niet voor de gek wordt gehouden en het geweld gewoon rauw en direct in beeld verschijnt. The Enforcer is eerlijke cinema, die minder goed uitgewerkte bad guys kent, maar daardoor niet minder genietbaar is.

3,5*

Een beter vervolg.

L'Ennemi Public No 1 is vooral veel fijner te volgen. Het fragmentarische is nog steeds wel aanwezig, maar dit tweede deel bevat veel minder zijweggetjes en subplotjes. Het eerste deel heeft de ondankbare taak een beeld te geven van Jacques Mesrine buiten het criminele leventje om, waardoor deze L'Ennemi Public No 1 veel meer vrijheid krijgt om te focussen op de crimineel Mesrine en dat levert gewoon een veel boeiendere film op. Lekker hoog testosteron gehalte, vlotte actie en vooral een toffere Vincent Cassell. Kritiekpunt vind ik nog steeds dat er audiovisueel meer gedaan had kunnen worden. We zien een kunstig shotje hier en daar, maar dit trekt zich helaas nooit door tot een hele scène. Was het ook niet geweest voor de geweldige 70's aankleding, setting en Cassels optreden, was dit een minder interessante en vooral standaard misdaadfilm geweest. Desalniettemin een sterke film.

4*

Jammer.

Gaspar Noé heeft het veel te groots aan willen pakken en komt met een te ambitieus project. Irréversible is in korte tijd ontstaan en is een dijk van een film geworden, maar aan Enter the Void merk je dat er erg veel aan is gewerkt, wat ten koste is gegaan van het uiteindelijke resultaat.

Visueel zit Enter the Void dik in orde, maar maakt dat vooral in het middenstuk steeds minder indruk. Het lang uitgerekte moment dat de camera lichtbronnen opzoekt en in deze verdwijnt had een stuk korter gemogen. Verveling sloeg hier regelmatig toe. Maar wat funest voor de film en vooral de ervaring is, is het feit dat het verloop in het begin al lang en breed uitgelegd wordt door het personage van Alex, dat de inhoud van het Tibetaanse Dodenboek haarfijn uitlegt, wat later het hele script voor de film blijkt te zijn. Een niet al te slimme zet van Noé, want op deze manier is het verrassingselement gekort en is de film wel erg voorspelbaar geworden, iets waar ik bij een nieuwe Noé niet op zit te wachten.

Enter the Void kent vooral sterke individuele scènes, zoals de scène waar je Oscars zusje ziet huilen op de achterbank. Sterk staaltje cinema, net als het segment tegen het einde van de film waar we meegenomen worden naar het zwaar neon-verlichte bouwpakket van die kamergenoot van Alex, waar vooral de ambient muziek opvalt. Dit had wel wat vaker terug mogen komen. Heerlijke sfeercinema.

De levenscyclus is, net als in Irréversible, ook hier weer de leidraad en is duidelijk iets wat Noé interesseert, 2001 komt ook hier weer om de hoek kijken (de oplettende kijker zal een directe verwijzing opmerken), maar in Enter the Void ligt de aandacht daar in zijn geheel op en is het uiteindelijk overkill. Sowieso lijkt het me moeilijk om een after-life ervaring overtuigend op film vast te leggen, maar dat is het helemaal als het uitgerekt wordt tot 2,5 uur.

Enter the Void pakt vooral zijn punten op individuele scènes, het visuele aspect en ook op technisch vlak. Het script is helaas veel te lang uitgerekt en kent vooral in het midden een flinke inkakker. Verder is de editing vlekkeloos en is het camerawerk van Debie weliswaar niet zo intens als in Irréversible, maar nog altijd indrukwekkend.

Teleurstellend.

Krappe 3*

Het verhaal en het acteerwerk zijn niet al te bijzonder, maar wat dit spookvehikel echt de moeite waard maken zijn de soundtrack (geweldig dreunende muziek bij de aanvallen) en het einde, dat wat mij betreft een van de beste ooit is.

4*

Fijne Schwarzenegger. Dit moet zowat een van de laatste films zijn die de jaren '80 actie in ere hield. Hierna werd het me toch al snel te gelikt en weinig interessant.

3,5*

Herzien op de nieuwe blu-ray en dit blijft me toch een geniale film zeg. Het begint allemaal wat moeizaam, maar de nachtmerrie wereld van Henry wordt steeds voelbaarder en de briljante scènes stapelen zich op. Bevreemdend en magistraal, deze debuutfilm van David Lynch.

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Eraserhead (1977, David Lynch) - blu-ray recensie - cultmoviesreviewed.com

Herzien en de film blijft op 2,5 staan. Nergens voel je een echte Carpenter sfeer en LA mist al het duistere wat NY in 1982 had. Het is een groot speelkwartier geworden en dat is behoorlijk jammer. De SFX maken het geheel niet beter en de score is te bombastisch opgezet om van een echte Carpenter te spreken. Het kijkt allemaal aardig weg, maar daar zet je geen Carpenter voor op.

Ook een niet al te best vervolg, hoewel deze het voordeel heeft dat ie zo belachelijk wordt dat het op momenten best amusant is. Maar in vergelijking met het spannende en intelligente eerste deel is dit gewoon een aanfluiting. Vooral het amateurisme stoorde. Acteurs die tegen camera's aanlopen en dat laatste shot verwacht je in een Ed Wood-film. Toch kon ik het script nog wel enigszins waarderen en eerdergenoemde belachelijkheid.

2*

Fijn.

Wel iets minder dan ik had verwacht, maar dat heeft niet zozeer te maken met Stallone en Schwarzenegger, want die zijn hier in topvorm! Erg genoten van deze samenwerking tussen de twee 80's helden. Vooral Arnold kon ik hier erg smaken. De man is in vorm gestegen en lijkt zowaar jaren jonger dan in de Expendables films. Hoogtepunt van zijn optreden is toch wel de slow-mo met machinegeweer tegen het eind , maar ook het schmieren in het Duits en de overhoring waren genieten. Heerlijk.

Overigens erg fijn om Sam Neill (In the Mouth of Madness) ook weer eens te zien, al is zijn rol marginaal en inwisselbaar. Ook Caviezel doet het erg aardig als bad-guy, al wil hij hier en daar iets over-de-top gaan.

Het script is aardig, maar ook niet meer dan dat, wat vooral niet erg is, want ik zat niet te wachten op een verhaal dat de samenwerking tussen Schwarzenegger en Stallone in de weg zou zitten. Dit verhaal past prima binnen de context van de jaren '90 actiefilm, niet zozeer de jaren '80, daar vond ik het iets te high-tech voor.

Reden dat Escape Plan geen 4* of meer krijgt is de score. Ik word een beetje moe van dit type muziek dat van elke andere actiefilm had kunnen komen. Bij een film met twee 80's helden hoort tenminste een score met een smoel en niet van deze inwisselbare en generieke muziek. Geen idee waarom er heden ten dage zo makkelijk wordt gedacht over de muziek, toch wel een essentieel deel van de beleving in mijn geval.

In ieder geval vond ik Escape Plan erg genietbaar en verwacht dat de score bij herziening wel een half sterretje omhoog zal gaan.

Film die uit twee delen bestaat. Het eerste sfeervolle deel weet de mysterie goed op te bouwen en neemt de tijd. De vergelijkingen met Alien zijn voor de hand liggend maar toch heeft het me weten te verrassen. Zeer mooie decors en verzorgd camerawerk maakten de klus compleet. Totdat de film op een indrukwekkende manier omslaat naar een slechte, zelfs belachelijke SF. Alle sfeer en spanning die de eerste helft heeft gecreërd wordt de das om gedaan door het verhaal veel te snel te willen afraffelen. Event Horizon is een goed voorbeeld van een film die goed opbouwt en daarna door de incompetentie van de regisseur en scriptschrijver de sloot in wordt geworpen. De acteurs, die het tot dan redelijk deden, worden al snel een karikatuur van zichzelf en er lopen er een paar bij die nooit mee hadden mogen doen aan dit interessante project. Zeer zeer jammer en Anderson heeft getoond ook daadwerkelijk geen kwaliteiten te bezitten kijkende naar het verloop van zijn carrièrre.

2,5*

Vreselijk. Ik heb echt een probleem met deze low budget lelijkheid, tenzij de creativiteit hoog is (Bad Taste), het een functie heeft (The Blair Witch Project), of het een cult gevoel van weleer teboven brengt (Basket Case). Evil Aliens heeft dit alles niet, wil te hip zijn en daarbovenop is het ook nog eens totaal niet grappig en zelfs vervelend. De enige puntjes gaan naar de gore die op momenten best aardig is.

1*

Het gaat zowaar goed met de remakes. Na Maniac is Evil Dead de volgende remake die meer dan goed is bevallen. Met de gore zit het hier wel snor en ook het tempo is meer dan oké. Het is jammer dat de film weer die typerende bruinige look heeft die veel remakes hebben, maar het einde maakt wat dat betreft veel goed.

Lees hieronder het stukje dat ik heb geschreven in het laatste verslag van Imagine:

Cult Movies Reviewed: Imagine 2013: Deel 4 - cultmoviesreviewed.com

Pretentieus is het enige wat in mij opkwam tijdens de tweede helft van de film.

Had Mortier het bij zwarte humor gehouden met hier en daar een vleugje drama was het imo veel beter gelukt.

Het misplaatste teveel aan drama in de tweed helft werkte absoluut niet en maakte dat Ex Drummer in essentie erg leeg aanvoelde.

Desalniettemin een voldoende voor de erg sterke eerste helft van de film die een verzameling is van geslaagde absurditeiten en maffe personages. Lang niet zo'n stel idioten bij elkaar gezien.

3*

Erg vermakelijke, typische 90's no-brainer die een geweldige cast kent.

3*

Geniale film! Uitstekende mix tussen een Todd Solondz en een extreme horror. Tel daarbij een erg fijne cast op en je zit met een ontzettend genietbare film. Lekker freaky einde ook. Heb hier een stukje over geschreven in mijn dagverslag van Imagine:

Cult Movies Reviewed: Imagine 2013: Dag 1 - verslag - cultmoviesreviewed.com

Ik had het graag gewild, maar ik ben de film door een herziening niet beter gaan vinden. Sterker nog, de minpunten bij de eerste kijkbeurt wogen bij de herziening nog zwaarder. De film begint explosief en de introductie van Van Damme blijft tof, maar het hele middenstuk tot aan de terugkeer van Schwarzenegger is bijzonder slecht. De timing is fout en het tempo rommelig waardoor de sleur er op een gegeven moment in gaat zitten. De cameo van Norris blijf ik verkeerd aangepakt vinden en de vele rustpunten met geforceerde dialogen en onderonsjes maken de film kapot. Gelukkig maakt de scène op het vliegveld veel goed en is de confrontatie tussen Van Damme en Stallone sterk.

Deel één is definitief de betere film.

3,5*

Edit: ik vond de geluidsmix van de blu-ray best slecht eigenlijk. Spraak stond te hoog en de actie leek bijna gecomprimeerd, zo dof dat ie klonk. Aan mijn instellingen ligt het niet, want ik kijk talloze films met deze instellingen zonder deze problemen te ondervinden.

De laatste keer dat ik zo nerveus een film aanving was alweer een tijd geleden. Ik stond te springen om deze nieuwe Stallone te zien, een ode aan alles waarmee ik in de jaren '80 ben opgegroeid. Een film waar Stallone zichzelf herenigt met een stel oude bekenden, personen die de jaren '80 zo mooi hebben gemaakt. Alleen daarvoor al: bedankt Sylvester Stallone voor deze geweldige nostalgische ervaring!

Het is moeilijk te beschrijven wat deze The Expendables met mij doet. De scène waar we de stem van Stallone het eerst horen deed mij al genieten, maar om dan Dolph Lundrgen (Rocky IV) met een meesterlijke introductie aan het werk te zien was een waar genot. Wat een geweldige scène was dat zeg en wat heb ik die man eigenlijk gemist in een dergelijke film. Zijn verschijning was werkelijk perfect. Onbetrouwbaar, in de war, reusachtig groot en behoorlijk gewelddadig. Dat lichaam wat door de helft tegen de muur wordt geblazen en het vervolg daarop, fantastisch. Een betere openingsscène kon ik mezelf niet wensen.

The Expendables vervolgt zichzelf met het obligate excuus voor al het moois: het verhaal. Ik kan me niet voorstellen dat Stallone dit verhaal heeft gepend zonder in zijn hoofd een standaard jaren '80 verhaallijn als voorbeeld te hebben. Dit script had zomaar uit menige film uit die tijd gehaald kunnen worden en ook hier: respect Stallone! Fuck moeilijkdoenerij, gewoon een kapstok neerzetten voor al die mooie jassen die hier voorbij komen: Lundgren, Li, Statham, Couture, Crews, Stallone uiteraard, die overigens erg slim zijn grenzen aangeeft met zijn personage, en de twee grootste concurrenten van Sly, destijds: Willis en voornamelijk Schwarzenegger. De scène tussen deze drie is groots, legendarisch! Duidelijk in een haastige sfeer geschoten, maar dat doet er verder allemaal niet toe. Sly en Arnie in één scène, daar gaat het om! De ironie spat van de scène af en voor mij is dit een hoogtepunt in de filmgeschiedenis, op hetzelfde niveau als de scène met De Niro en Pacino in Heat. Even legendarisch en natuurlijk de aanleiding voor onze jongens om de 'jungle' in te gaan. En wat laten Stallone en Statham toch een ravage achter! Die vliegtuigscène is classic in mijn boekje, inclusief opgestoken duim van Statham en zijn memorabele one-liner. Zo fout, zo'n genot.

The Expendables kent ook een 'love interest', maar zelden heeft het zo'n doelbewuste functie als hier. Deze inbreng geeft Statham de kans om zijn skills nog eens extra te showen, iets wat in de basketbalveld-scène volledig tot zijn recht komt. Excuus nummer zoveel om lekker met geweld voor de dag te komen, prachtig.

Na een behoorlijk campy emotionele intermezzo van Rourke, geheel in de stijl van menig Rambo film, ziet Stallone het licht en worden we meegesleurd naar een van de machtigste climaxen in de filmhistorie. Ik vond 'm niet zo sterk als in Rambo en eerlijk gezegd duurde de introductie mij íets te lang, maar alle remmen gaan hier los. The Expendables gaan eindelijk achter de bad guys aan, die beiden goed worden neergezet door Zayas en Roberts. Goed, maar helaas niet zo badass als ik had gehoopt. Vooral de generaal kwam er wat karig vanaf, maar gelukkig had Roberts nog een aardige rechterarm in Steve Austin, die zijn hoogtepunt kent in de scène waar hij genadeloos die vrouw een klap voor d'r smoel geeft.

Dus zo komen we aan bij de climax. Alles is tot nu naar wens, de 'larger than life' personages, de muziek (CCR!), de platte personages, een paar geweldige gevechten (Lundgrens 'insect' vergeet ik niet snel), en een 'damsel in distress' situatie in een Latijns-Amerikaanse, bijna Scarface-achtige setting. En dan krijgen we de actie waar we écht op hebben zitten wachten. De tunnelscène is legendarisch. Statham met zijn messen, Li met zijn moves, Stallone's gevecht met Steve Austin, maar dan die magistrale intrede van Crews en zijn enorme 'gun'. Dat er mensen zijn die dergelijke scènes met een cam-versie kunnen kijken is mij een compleet raadsel. Wat klonk dat geknal toch heerlijk en wat wordt de ravage die dat ding veroorzaakt geweldig in beeld gebracht (dat shot vanuit een donkere zijtunnel, waar je de lichamen in de verte aan gort geschoten ziet worden en Crews die daarop volgt ) Ik zat als een kind te juichen.

Onze helden redden natuurlijk de hele situatie, vrouwtje gered en kwade dictator dood, en we zijn weer terug in de thuishaven van The Expendables. Hier vindt nog het meest rare plaats, wat mij betreft. Lundgren die eerst de kant van de vijand kiest, na uit de groep te zijn gezet, om dan weer terug te keren bij zijn oude kameraden, alsof er niets is gebeurd. Vaag, maar net als de campy CGI bijvoorbeeld, makkelijk te vergeven. Deze film draait namelijk maar om een ding en dat is met verve gelukt. De ode is compleet en ik kijk halsreikend uit naar een eventueel vervolg.

En zo verlaten The Expendables ons, onder een fantastische afsluiter van Thin Lizzy en een individueel shot van elke stoere gast die deel heeft uitgemaakt van de 103 minuten genot die ik heb mogen ervaren. Nogmaals: Stallone, bedankt!

Ik had 'm op 4* staan, maar tijdens het schrijven beseft ik maar al te goed dat dit echt wel 4,5* verdient.

Ietwat knullige film, maar wel eentje die een typisch Dante stempel draagt. Veel jaren '80 sfeer gegarandeerd dus met ook typische jaren '80 kindsterretjes.

3*

Erg sfeervolle film die goed de spanning weet op te bouwen en een geweldige killer kent. Eyes of a Stranger doet inderdaad aan Someone's Watching Me van John Carpenter denken door de haast identieke setting. Niets mis mee, ik ben er gek op. Sterke score ook en een paar fantastische individuele scènes, zoals die in het begin met de twee eerste kills. Eyes of a Stranger verdient een groter publiek, maar gelukkig weet de liefhebber hem toch goed te vinden .

4*