Opinions

Ik deel de mening met de meesten hier. Ontzettend sterk begin en had de aflevering dit volgehouden was het zonder twijfel het beste MOH deel geweest. Heerlijk creepy sfeertje zeg in dat mortuarium. Erg jammer dat het daarna meer de vampierenkant op gaat met een vleugje komedie. Had een kleine classic ingezeten.

3*

Toch weer een intrigerende 'found footage' horror. Omnibussen fascineren mij altijd en ook hier werkt het concept naar behoren. Het uitgangspunt is verder erg fijn en maakt vrij baan voor vijf horrorfilmpjes die variëren in kwaliteit, maar waarvan het meerendeel doet wat het wil doen: angst aanjagen. Vooral het eerste en het laatste verhaal vond ik hierin ontzettend goed werken. Het laatste deel, waarvan ik overtuigd was dat ie door Ti West was geregisseerd (is niet het geval), is echter het hoogtepunt van het geheel. Het derde filmpje, met de vier jongeren in het bos, is verreweg het minst interessante verhaal. Erg genoten.

4*

Erg goede tweede deel waarin vooral het segment van Gareth Evans en Timo Tjahjanto eruit schiet. Brrr, wat kent dat filmpje een naargeestig sfeertje, heerlijk. Tot het wat misplaatste einde dan. Verder is ook het verhaal van Eisener erg goed, vooral op geluidtechnisch gebied. Bij het eerste filmpje moest ik teveel aan het oog-segment uit Body Bags denken en de tweede film van Sanchez vond ik te generiek om echt op te vallen. Over het algemeen is VHS 2 iets minder dan zijn voorganger, maar als ze deze kwaliteit erin kunnen houden mogen ze van mij nog wel even doorgaan hiermee.

3,5*

Na de deceptie die Only God Forgives was, ben ik snel achter Valhalla Rising aangegaan die volgens velen parallellen vertoont met eerstgenoemde. De overeenkomsten zijn er zeker, maar Refn heeft met Valhalla Rising een veel betere film afgeleverd.

Het grootste voordeel aan Valhalla Rising is de setting. De lange stiltes, de voor zich uit starende personages, de traagheid, dit alles voelt veel natuurlijker aan in deze film die plaatsvindt in een oude mystieke setting. Genieten is het vooral van bepaalde enorm sfeervolle scenes. De scene op het schip in de mist is misschien wel een van Refns meest geslaagde stukken film.

Ik begon met 3,5* maar de film bleef wel heel erg bij, echt het tegenovergestelde van wat ik bij Only God Forgives voelde.

4*

Wanneer wij dachten dat we alle Dracula-films wel hebben gezien of in ieder geval van hebben gehoord, weet Vinegar Syndrome ons toch weer te verrassen. Old Dracula, met niemand minder dan David Niven als de Prince of Darkness, is dan ook een film die maar erg weinig aandacht geniet online, iets waar nu dus wat verandering in komt met de nieuwe Blu-ray release.

Old Dracula is ten tijde van release geflopt, zoverre moge duidelijk zijn. Het is niet voor niets dat we nooit meer wat hebben vernomen van de film van regisseur Clive Donner, bekend van o.a. What’s New, Pussycat? Na het zien van de film kan ik denk ik wel stellen dat ik denk te weten waarom dat is. Old Dracula weet namelijk niet helemaal goed voor welk genre te gaan. Donner vaart een beetje tussen horror, komedie en suspense in zonder echt voor een duidelijke koers te kiezen.

Old Dracula heeft zo zijn grappige momenten, die bijna allemaal afkomstig zijn van David Niven. Niven is dan ook zowat de enige aanwezigheid die Old Dracula enigszins kijkbaar weet te maken. De oude rot stopt veel droogheid in zijn personage, wat voor een paar leuke scènes zorgt. Het andere positieve punt is de cinematografie van Anthony Richmond (Don’t Look Now, Candyman). Hij weet Londen en vooral het kasteel van de Count mooi in beeld te brengen wat soms voor wat eye-candy zorgt.

Niven en Richmond zijn echter niet genoeg om van Old Dracula een goede film te maken. De film is een leuk tijdsdocument, maar weet gewoonweg niet lang genoeg te boeien. Het is fijn dat Vinegar Syndrome de film uit de vergetelheid trekt, maar deze release is eigenlijk alleen de moeite waard voor die-hard fans van David Niven of completisten van het werk van Vinegar Syndrome.

Recensie: Old Dracula (Vinegar Syndrome) - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Gisteren een vampierenavondje gehouden en dat begon met deze Carpenter die ik al gezien had. Beviel me nu iets beter, maar het moge duidelijk zijn dat dit verre van zijn beste werk is. Weinig karakteristieke score en personages die mij niet zo trokken. Ik heb Woods al vele malen beter gezien. Bepaalde gore effecten maken Vampires echter zeer de moeite waard. Die eerste kill is om in te lijsten.

3*

Mooi filmpje over een man op zoek naar vrijheid. Een mager script kan het misschien wel zijn, maar nietszeggend is Vanishing Point allerminst. Sterk portret over een gebroken man die weinig meer heeft om voor te leven. Verpakt in een stoere achtervolgingsfilm heb ik me geen seconde verveeld.

3,5*

Frustrerende film. Hier had een hoop meer ingezeten. Bergman tovert een paar erg donkere en contrastrijke shots op het scherm, vooral in de laatste akte, maar doet er verder weinig mee. Hour of the Wolf was net niet intrigerend, angstaanjagend of intens genoeg. Het geheel bleef tegen het oninteressante aan hangen, met hier en daar een uitschietende scène, en niet meer. Sydow acteert sterk en Ullman vult het verder redelijk aan, maar het wil de film niet naar hoge hoogtes tillen. Een interessant tussendoortje van Bergman die heel wat meer in zich had.

3*

De film mist vooral wat diepgang van de personages, waardoor zo'n eentonige aanpak niet helemaal goed werkt. i.t.t. Carnage. Venus in Fur kakt in het midden wat in om uiteindelijk wel beter te eindigen, maar veel compensatie biedt dat niet.

Langere recensie:

Venus in Fur (2013, Roman Polanski) - bioscoop - cultmoviesreviewed.com

Interessante docu, maar zoals Reinbo al zei worden er veel dingen besproken die hier totaal niet aan de orde waren. Natuurlijk is censuur universeel, maar Video Nasties gaat wel heel specifiek over het Groot-Brittannië van eind jaren '70, begin jaren '80. Ook had ik graag wat meer grote namen gezien, bijvoorbeeld regisseurs van de video nasties zelf. West beperkt zich helaas tot wat journalisten en hedendaagse Britse regisseurs. Toch erg jammer. Desalniettemin een fijne docu voor de fan.

3*

Na lange tijd weer herzien en is me niet tegengevallen. Integendeel zelfs. Wat een heerlijk bizar tripje dit. Weet nog steeds niet helemaal wat het is, kritiek op de tv consumptie, kritiek op hersenloos geweld of gewoon een sci fi hallucinatie trip van een James Woods dat hier een zeer goede rol neerzet. Ik vind sfeer erg belangrijk in dit soort film en Videodrome slaagt er zonder problemen in een vreemd sfeertje neer te zetten. Een soundtrack dat de sfeer versterkt, geluidseffecten (dat zuchten) en gore van erg hoog niveau zorgen/zorgden voor een film dat ik niet snel vergeet. Cronenbergs beste.

4,5*

Geweldige vigilante-film met een briljante rol van Forster. Je betrapt jezelf erop zijn personage toe te juichen in zijn strijd tegen het onrecht dat hem aan is gedaan. Ik durf te beweren dat Vigilante minstens even goed is als Death Wish. Typisch Lustig/New York sfeertje ook weer. Kan er geen genoeg van krijgen.

4*

Rare, typische jaren '70 film. Het script kent een stel bijzonder ongeloofwaardige zaken en is een onsamenhangend zooitje. Ik kijk altijd wel graag naar Kristofferson, maar zijn rol hier is zo plat als wat.

2*

Werkelijk ongelooflijk, want wat een misvatting...

Het is dan wel een eeuwigheid geleden dat ik deze Carpenter voor het eerst en laatst gezien heb, maar ik heb volgens mij nog nooit meegemaakt dat een herziening mij zó positief is bevallen als dat nu het geval is geweest.

Village of the Damned is een op en top Carpenter film gebleken. Zijn films die zich in smalltown USA afspelen zitten qua sfeer sowieso altijd wel goed en dat is niet minder in deze hervertelling van de Britse klassieker uit 1960. Village of the Damned heeft inderdaad niet het beste acteerwerk ooit, maar heb ik daar ooit een Carpenter voor opgezet? Zeker niet! Elk ingrediënt dat de liefhebber verlangt van hem is hier simpelweg aanwezig. Zoals gezegd zit het met de sfeer wel weer goed, is de bovennatuurlijke toon subtiel aanwezig, wordt de film vlot en zonder al te veel omwegen verteld en is de cinematografie van deze geweldenaar weer om van te smullen. Widescreen wordt weer optimaal gebruikt en sommige plaatjes zien er echt geweldig uit. Ingrediënten die in elke sterke Carpenter te vinden zijn. In het horrorgenre is heel vaak ook gewoon niet meer nodig en John Carpenter begrijpt dat gelukkig maar al te goed.

Wat deze Village of the Damned echter een extra half puntje bezorgt is de werkelijk fenomenale score. Iets wat ik al wist omdat ik een deel van de soundtrack op een Carpenter verzamel-cd heb staan, maar ik heb altijd met de illusie rondgelopen dat het een geniaal, maar misplaatste score was. Ben ik blij dat ik het aan het verkeerde eind heb, uiteindelijk. De score behoort gewoonweg tot zijn beste werk. De scène tegen het eind waar de agenten op elkaar beginnen te schieten wordt dan ook tot een hoog niveau geheven door middel van de score.

'95 was een goed jaar voor de heer Carpenter, met deze en In the Mouth of Madness. Hopen maar dat zijn nieuwe The Ward hier aan kan gaan tippen. Enige kritiekpunten op Village of the Damned zijn eventueel een enkel kind dat niet optimaal gecast is en het gebrek aan gore. Je kan niet alles hebben..

Zeer aangenaam verrast!

4,5*

Leuk feitje: veel locaties die hier gebruikt zijn, zijn dezelfde locaties gebruikt voor The Fog, 15 jaar hiervoor en is tevens de woonplaats van Carpenter. Er is echt niet veel poespas nodig om gewoon een goede horrorfilm af te leveren.

Film moet nog bezinken. Eerste indruk is er eentje van een lichte teleurstelling, maar dat komt voornamelijk omdat ik Vinyan automatisch vergelijk met het geniale Calvaire. Hoewel het thematisch op éénzelfde lijn ligt is Vinyan toch een heel andere film geworden. Minder absurd, minder humoristisch. Beetje oneerlijk deze vergelijking dus eigenlijk.

Vinyan opent gelijk met een prachtige intro. Het water dat langzamerhand rood wordt is een perfecte opener voor een film waar ik maandenlang op heb gewacht en waarvan de verwachtingen hooggespannen waren. Het eerste uur is best ingetogen en was het niet geweest voor een stel geniale scènes, had Du Welz flink gefaald tot dan. De scène waar Jeanne haar eerste visioen heeft van haar verloren zoon is er eentje om in te lijsten. Het kleurgebruik en de regen dat de scène insluipt zorgen voor een zeer indrukwekkende visuele scène. Dit was een voorbode voor wat komen zou en waar de teleurstelling weggespoeld zou worden.

De laatste 30 á 35 minuten maken een hoop goed. De waanzin is, zoals ik hier al eerder heb gelezen, inderdaad van een totaal ander niveau als in Calvaire. Waar daar nog humor om de hoek komt kijken en het absurdisme erg sterk aanwezig is, is de spanning hier vooral onderhuids. Ik weet niet wat het is maar ik begin het nu eigenlijk veel meer te voelen dan tijdens het bekijken van de film. Knap hoe Vinyan zich onderhuids ontwikkelt tot een psychologische nachtmerrie.

De setting is minder donker dan de Ardennen in Calvaire maar toch brengen Du Welz en Debie een paar plaatjes van scènes. Ik kan me een scène herinneren waar de boot waar Janette en Paul op varen een andere boot passeert waar een stel kinderen op staan. Echt werkelijk geniaal in beeld gebracht en belicht en het is vanaf dat moment dat de beste minuten van de film aanbreken, om te ontaarden in één van de betere climaxen in de filmhistorie. De laatste twee scènes zijn meesterwerken op zich. Prachtig op cinematografisch gebied, kleurgebruik en symboliek. Ook zal de horrorliefhebber zich verkneukelen op een portie gore die doet herinneren aan de good old kannibalenfilms van de jaren zeventig.

Du Welz is hiermee gegroeid tot een gevestigde orde in de auteurscinema en hoewel Vinyan soms wat fragmentarisch aandoet, is dit een zeer sterk staaltje regisseurswerk.

Voor nu 4* maar in de toekomst haast zeker een 4,5*.

Hoewel Pastore en zijn team proberen een nieuwe draai te geven aan de serie door meer verhaal en achtergrond voor de karakters toe te voegen, haalt dit ziel uit de film. Mensen kijken naar Violent Shit voor de over de top gore, liefst zo veel mogelijk. Nu dit mist blijft een matige onsamenhangende giallo over.

Langere recensie:

Violent Shit: The Movie (Luigi Pastore) – blu-ray recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Geweldige zombiefilm waar bijna alles fout aan is, maar wat is dit geweldige trash! Rampzalige continuiteit, vreselijk overdreven acteerwerk en schaamteloos jatwerk zorgen ervoor dat je als liefhebber van troep als deze elke minuut geniet. Zo zijn zaken als een figurant die waarschijnlijk geen tijd had zijn make-up van zijn gezicht te halen en als gewoon mens met een wel erg bleek gezicht op de achtergrond rondloopt onbetaalbaar. Net als het jongetje dat wel erg duidelijk instructies van iemand achter de camera opvolgt, of archiefmateriaal wat gewoon klakkeloos uit zijn verband wordt gerukt, grandioos! En dan heb ik het nog niet over een stel memorabele gore-scènes gehad. Ja, dit is een topper in het genre en zo wil ik er nog wel veel meer zien.

4*

Erg fijn sci-fi cyberpunk filmpje. Vooral de setting mag er wezen en ook de cyborgs zijn van grote klasse. Het is jammer dat we niets meer hebben mogen vernemen van deze regisseur. Ondergewaardeerde film.

3,5*

Mijn eerste Bergman en ik kan niet anders zeggen dat ik meer wil zien van deze man. Wat een indrukwekkende film over zelfzuchtigheid, dood, liefde die me gewoon niet los laat. Sommige beelden en scenes (zoals hierboven al eerder beschreven) waren nog rond in mijn hoofd. En het vreemde is dat de film tijdens het kijken zo simpel leek maar naarmate de film verder vorderde zich echt ging nestelen in mijn ziel.

Om te beginnen en cruciaal voor de film zijn de fenomenale acteerprestaties van de cast. Stuk voor stuk geloofwaardig in hun rol.

De setting is geweldig. Alles speelt zich af in selecte koude ruimtes en ook dat zorgt voor een bijna surrealistische ervaring.

Het veelal rode kleurgebruik, vaak in contrast met wit, is prachtig.

De flashbacks (gebruikt om tot pijnlijke achtergronden van de karakters te komen) op een erg effectieve manier gebruikt met die angstaanjagende overgangen tussen personages (dat gefluister ). En zo zijn er nog een aantal andere dingen die Bergman met minimale middelen tot een enge ervaring kan toveren.

De film draait ook om een niet bepaald vrolijk onderwerp, de dood, maar ik kom niet vaak tegen dat het allemaal zo intens wordt neergezet als bij Cries and Whispers. Ik vind dat echt zeer knap gedaan.

Autumn Sonata wordt mijn volgende Bergman. 4,5*

Misschien wel de meest overschatte film die ik ooit heb gezien.

Dat Benigni een bijzonder irritant typetje is, wist ik al, maar hier laat hij ook zien van regisseren niets te kunnen.

Ik las eerder in de recensie van Onderhond dat als je de geloofwaardigheid in La Vita è Bella bekritiseert, je moet oppassen wat je bij een film als Amélie tikt. Volslagen irrelevant wat mij betreft, want twee totaal verschillende films. Waar Amélie de ganse tijd vanuit een fantastisch perspectief wordt verteld (Amélie is een personage dat op een wolk leeft) en gevisualiseerd, presenteert Benigni zijn script nog vanuit een realistische hoek, zowel verhalend als audiovisueel. De man is anders, toegegeven, maar nergens kreeg ik het gevoel in een soort van sprookje terecht te zijn gekomen.

Juist hierom ergerde ook ik mij bijzonder aan een stel pijnlijke onwaarschijnlijkheden. Perfect voorbeeld is hoe hij zichzelf en de rest van de 'untermenschen' waarmee hij zijn barak deelt, in levensgevaar brengt door de instructies van de Duitse soldaat opzettelijk verkeerd te vertalen naar zijn mede-gevangenen, dit om de schijn naar zijn zoontje toe hoog te houden. (werden kinderen, ouderen, zieken e.d. trouwens niet direct gescheiden van de rest en vergast toendertijd?) De goedaardige toon en waarschijnlijk goede bedoelingen van Benigni was ik hier definitief kwijt.

Zo stikt La Vita è Bella van de onwaarschijnlijkheden en is het visueel echt spuuglelijk. De concentratiekamp zag er werkelijk niet uit en daarnaast worden de nazi's ook nog eens neergezet als een stel dombo's, waar je gewoon ongezien langsheen lijkt te kunnen rennen gedurende een lange periode, terwijl de rest wel netjes zijn best doet de orders van de Duitsers op te volgen.

Nee, deze film had gewerkt als de contrasten groot waren geweest of het fantasie-gehalte meer aanwezig was geweest, maar Benigni faalt in ontelbare zaken. Gemiste kans, zelfs voor de Benigni-hater, want in essentie is dit script een erg leuk uitgangspunt.

1,5*

Had hier nog best verwachtingen van gezien de namen die aan The Washing Machine hebben meegewerkt. Claudio Simonetti heeft bijvoorbeeld nog voor de score gezorgd. Goed wordt deze thriller van Deodato helaas nergens. Hij komt met een of andere Red Shoe Diaries achtig vehikel aanzetten en dat mislukt vooral.

Langere recensie:

The Washing Machine (Ruggero Deodato) – dvd recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl