Opinions

Erg interessant onderwerp. Beetje slappe uitwerking.

Der Baader Meinhof Complex heeft een veel te fragmentarische structuur. Dit heeft als gevolg dat een binding met de hoofdrolspelers een moeilijke opgave wordt. In een film als deze, waar we een stel linkse terroristen volgen ten tijde van de RAF-beweging in Duitsland, zijn goed uitgewerkte personages geen overbodige luxe. Een aangrijpend onderwerp is geen garantie voor een aangrijpende film. De regisseur heeft m.i. gefaald in het overbrengen van spanningen ten tijde van deze gebeurtenissen en kijkers die deze zelf niet hebben meegekregen destijds, krijgen maar een fractie mee van de impact die dit hele gebeuren had. Een authentiek nieuwsbulletin hier en daar doorheen de film is niet genoeg. Der Baader Meinhof Complex kijkt uiteindelijk nog aardig weg omdat het acteerwerk sterk is, al krijgt het personages weinig ruimte, en het audiovisueel allemaal wel prima in elkaar steekt. Ik had echter een wat aangrijpender geheel verwacht.

3*

Had hier enorme verwachtingen van. Helaas bleken ze alweer voor niets geweest. The Babadook doet er in principe inderdaad goed aan om bepaalde horrorclichés te vermijden, maar het resultaat hiervan is dat The Babadook ergens tussen horror en psychologisch drama zweeft en de plank in beiden misslaat. Nergens wordt de film, met uitzondering van een enkele scène, eng. En dat terwijl het uitgangspunt veelbelovend is. Als psychologisch drama gaat er nog veel meer mis. Als er iemand een prijs verdient voor overacting is dat Essie Davis wel. Onderhond maakte terecht de vergelijking met Ellen Burstins rol in Requiem for a Dream. Zie beide films en herken de betere actrice. Niet erg moeilijk. Nee, Jennifer Kent slaat de plank volledig mis met The Babadook. Wat begint als horror ontaardt in een matig drama'tje met een wel erg sneu einde. Ik had nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar ik hoop op een Amerikaanse remake van The Babadook. Als het maar van een kundig horrorregisseur is. Kent bakt er weinig van.

En alweer een goede aanrader Halcyon .

Er wordt veel gesproken over de Franse New Wave van de laatste jaren, met titels als Á L'interieur, Martyrs en Haute Tension, maar Baby Blood bewijst dat er ook 20 jaar geleden goede horror uit Frankrijk kwam.

Baby Blood heeft inderdaad een concept dat te vergelijken is met Basket Case, maar daar stoppen de gelijkenissen bij mij dan ook bij. Baby Blood wordt bijzonder stijlvol in beeld gebracht, waar Basket Case cult tot en met uitstraalt. De moord in de keuken is het beste voorbeeld van een stijlvolle scène. Geweldig geënsceneerde scène en bijzonder bloederig, wat trouwens over de gehele film te zeggen is. De climax belooft veel goeds, maar helaas weetRobak de verwachtingen niet helemaal in te lossen. De busscène is nog bijzonder sterk, maar de laatste scène een flinke domper. Een einde kan een film maken of kraken en hier scheelt het net dat halfe puntje wat Baby Blood van een hoge score weerhoudt. Robak bewijst een kundig regisseur te zijn en het is jammer dat we, naast zijn debuut, niet meer van deze man hebben mogen zien.

3,5*

Zo, wat een drama. Werkelijk nergens valt er wat van het talent van Bob Clark te bespeuren. Ongelofelijk dat dit van dezelfde maker van Black Christmas is. Vergeleken met Baby Geniuses is Look Who's Talking een regelrecht meesterwerk!

1*

Bizar filmpje. Sfeer zit er redelijk goed in, maar vooral het script en de casting zijn een ramp. Die baas van de bad guys loopt door de film heen als een omgebouwde vrouw met getekend snorretje en goh, aan het eind blijkt ze nog echt een vrouw te zijn ook. Wat een verrassing...! Erg bizar gebeuren, want verder heeft het totaal geen samenhang met de rest van het verhaal. Maakt dit wel een curieus filmpje, maar verder valt er weinig te beleven aan Bad Attitude.
2*

Erg vervelende Henenlotter. Een complete stijlbreuk wanneer gezet naast zijn sterke jaren '80 werk. Bad Biology lijkt nog het meest op een dure Private Spice produktie. 35 mm, my ass!

Irritante acteurs, teveel seks, te weinig horror en een vreselijke score. Erg leuk concept, maar een slechte uitvoering. Henenlotter lijkt het niet meer te hebben.

1,5*

Wat een heerlijke film zeg. De link met A Nightmare on Elm Street 3 zie ik wel maar Bad Dreams kan makkelijk op eigen benen staan. Sfeervol, spannend, bloederig wanneer het moet, vlot en met een geweldige bad-guy (Richard Lynch ) boeit deze 80's horror van begin tot eind.

4*

Simpele doch prettige feel-good film die een fijne jaren '70 sfeer kent. Nergens bijzonder, al is het best leuk een kleine Jackie Earle Haley te zien.

2,5*

Visueel zeer mooie film. De editing is een ware toevoeging. Iets wat bij elke Roeg bijna wel aanwezig is en zorgt voor een narratief hypnotiserend effect. Garfunkel verraste mij met zijn rol als iemand gevangen in een sexuele/relationele web gecreëerd door een werkelijk fantastische Russell. Helaas wel wat te lang wat een erg hoge score tegenzit.

4*

Alleen leuk voor de fans. Heb er nog enig plezier uit kunnen halen omdat de sfeer uit de eerdere games op momenten aanwezig was. Verder zonder verveling uitgekeken, maar echt hoogstaand is het nergens. Het scenario is er eentje die inwisselbaar is, net als de score en soundtrack. De animatie was ok, met uitzondering van de gezichtsexpressies, die zo plastiek waren als maar kan. Zoals gezegd is dit alleen aan te raden voor mensen die bekend zijn met de geweldige game-reeks.

3*

Beetje saaie en fragmentarische Disney. Het verhaaltje is enorm leeg en draait eigenlijk enkel om de cyclus van het leven voor een stel dieren en met name Bambi, meer is het niet. Het fragmentarische komt geheel tot uiting in de sterfscène van de moeder. Ik heb geen idee waar het treurige in zit, want van een goede karakterontwikkeling is tot dat moment geen sprake en de scène is voorbij voordat je het door hebt. Nee, de simpele aanpak van Disney is te waarderen, maar de middelen zijn te karig om van een warme film te kunnen spreken. De diertjes hebben te weinig impact en ook de animatie, hoewel baanbrekend, wil de lading niet dekken. Matig.
2,5*

Verschrikkelijk, die Pangs. The Messengers was een waardeloze film en met The Eye 10 hebben ze zeer waarschijnlijk het slechtste wat Azië te bieden heeft op film gezet. Hoewel ze zich hier toch wat inhouden op teveel geëxperimenteer en bombasme is het toch weer een irritante actiefilm. Bangkok Dangerous begint nog aardig rustig met hier en daar een mooie scène. Cage doet het nog niet eens zo slecht met zijn, op papier ietwat melige melodramatische rol, als ik had verwacht en de locaties zijn mooi donker gestileerd. Het laatste half uur gaat het echter helemaal de fout in waarin stijlloos wapengekletter de boventoon voert. Ik heb nog steeds geen aziatische film gezien die wapengeweld mooi en niet té in beeld brengt. Ze zouden een voorbeeld aan Heat mogen nemen. Aardig eerste uur en slecht laatste half uur zorgen dat ik op niet meer dan 2* uitkom.

Flinke tegenvaller. Hoe knullig het ook is, ik heb geen één keer moeten lachen. Had wat meer avontuur en wat minder love and peace verwacht.

1*

Heerlijke nonsens en gewoon een erg coole studiofilm. De Barbarian tweeling is op momenten echter wel erg irritant en haalt de vaart uit de film. De score van Pino Donaggio is weer uitstekend te noemen.

3*

Ik begin een fan te worden van deze Frank Henenlotter .

Geweldig tweede Basket Case film die helaas wel de low budget feel van het origineel mist maar gelukkig wel dezelfde pulp gehalte blijft houden. Henenlotter heeft een geweldig gevoel voor humor wat hij bewijst met een aantal erg leuke scènes, vooral in het begin. Hoewel de creature design soms iets té was weet hij ook nog steeds het bizarre absurdisme te behouden. Een aspect dat hij showcaset in de laatste erg sterke tien minuten van de film. Ik heb zin in deel 3!

4*

Derde deel die een beetje teveel van het goede brengt. Deel twee wist de perfecte balans te vinden maar The Progeny is me teveel een comedy en, hoewel dat goed had kunnen uitpakken, wil het hier niet helemaal werken omdat het puur en simpel niet altijd grappig is. Toch een erg geslaagde trilogie waarvan het eerste deel een tijdloze cult classic is. Henenlotter rocks!

3*

Stukken beter dan de Batman's van Nolan.

Was alweer een tijd geleden dat ik deze gezien had en na de Legacy Box gekocht te hebben was het gister de eer aan de versie van Burton.

Allereerst is deze film gewoon verreweg superieur in het portreteren van een Gotham City die ook daadwerkelijk op de Gotham uit de comics lijkt. Larger than life gebouwen en een type architectuur die nergens op deze aardkloot te vinden is. En dat is waar ik Batman graag in actie zie. Niet in een New York de tweede die Nolan als achtergrond gebruikte voor zijn Batmans. Audiovisueel een veel leukere film te aanschouwen ook.

Het script is solide en de screen presence van The Joker is perfect getimed. Hij krijgt hier daadwerkelijk de ruimte die hij verdient. Ik vond de aftocht van The Joker in The Dark Knight een hele vreemde en vond dat karakter een beetje oppervlakkig. Motieven zijn nergens te vinden waar dat in deze film zeker wel het geval is.

Nicholson portreteert The Joker op geniale wijze. Niet de maniakaal gedreven Ledger maar een meer dan sarcastische lolbroek. Die parade scene op eht einde van de film is een geniaal stukje film, ook weer zoals ik het liever zie in een Batman film.

Kortom. De visie van Burton is er eentje die veel dichter in de buurt kotm van mijn visie van Batman. Geef mij ze zo maar.

4*

Logisch vervolg op Batman Forever maar het trucje is hier uitgewerkt.

Batman Forever bracht ons een herinterpretatie die erg dicht bij de originele comics lag. Een fluorescente cartoonesque verfilming, bijna idiote verfilming. Ik kon deze aanpak wel waarderen.

Het had bij die ene keer moeten blijven want hier wordt het toch allemaal wat teveel. Een batgirl en de overdaad aan komedie verpestte dit deel. Schumacher is hier wat doorgedraven met het concept.

Jammer dat Freeze niet een deel eerder van de partij was want vond Schwarzenegger een overtuigende bad guy neerzetten.

Burton's 'Batman' uit 1988 is eigenlijk de enige verfilming die de perfecte balans weet te vinden tussen cartoonesque en serieus.

2* voor deze.

Had hier hele slechte herinneringen aan maar wat een verrassing was dit. Een groot lichtfeest die geen enkele seconde verveelt en zo ongelooflijk over the top is dat het gewoon leuk wordt. Veel hints ook naar de originele Batman met Adam West. Carrey is vaak irritant maar dit valt in het niet bij de grotesque regenboog decors en verder leuke vertolkingen, vooral die van Jones die echt een veel betere Two face neerzet dan die in Dark Knight. Zo kan het ook dus.

3,5*

Fikse tegenvaller na herziening die ik niet had zien aankomen.

Had deze altijd als de beste Batman gezien maar die eer gaat nu naar Batman (1989) na ook die kort geleden herzien te hebben.

Grootste obstakel in dit deel is dat het allemaal meer als een Burton/Elfman film aanvoelt dan een Batman film. Het origineel speelde zich echt af in een Batman universum, de regisseur leek er daar de juiste hand in te hebben, maar in Returns is de stempel te nadrukkelijk aanwezig van de latere Burton films. Ik ben geen fan van zijn werk dus dan gaat het tegenzitten en de muziek van Elfman ging op een gegeven moment irriteren. Té nadrukkelijk aanwezig.

Tweede obstakel is de weinige dreiging die van de twee villains af komt, en dan vooral Pfeiffer.

DeVito zet een geweldige Penguin neer maar zijn personage is er één waar je eerder sympathie in vind dan dreiging en dat gaat op den duur tegenwerken. Pfeiffer is verder een aanhangsel waar werkelijk erg weinig van af komt. De creatie van de twee is wel erg leuk in beeld gebracht en geschreven maar de afwerking faalt.

Nicholson als The Joker is de beste villain die ooit voet heeft gezet in een Batman film.

3*

Weer minder dan Conquest. De regisseur moet zich duidelijk inhouden om de studio's een garantie te geven voor een G-rating. Desalniettemin nog steeds beter dan deel 2 en 3, maar echt memorabel wordt het helemaal nergens. Passend slot van het vijfluik, waar het origineel en Conquest duidelijk de betere films zijn. Op naar Rise.

2,5*

Ik had nog goede hoop voor Battle LA door een stel commentaren dat dit bestempelde als lekker fout en zo overdreven heroïsch dat je met ongeloof en tegelijk plezier naar het scherm kijkt. Lariekoek. Battle LA is werkelijk nergens zo over de top dat het een festijn wordt voor de liefhebber van de foute cinema. De fout ligt voornamelijk bij de cast, die gewoonweg personages presenteert die eigenlijk best geloofwaardig overkomen. De one-liners hadden nergens de impact zoals ze die hebben bij menig jaren '80 actie-vehikel en de koppen blijven je voor geen meter bij. Maar ook scriptgewijs gaat Battle LA volledig de fout in. Direct in de actie neerdenderen is zeker niet slecht, maar maak de actie dan ook gedenkwaardig. Battle LA heeft een vreselijk gebrek aan spanning en actie, waardoor het een vervelende zit wordt. Werkelijk geen enkele scène heeft mijn wenkbrauwen doen fronzen. Nee, dit was niet overdreven of fout genoeg om de minpunten te doen verdoezelen. Battle LA is gewoonweg een erg flauwe en inspiratieloze Alien Invasion-film. De andere Alien Invasion, Skyline, is met een veel kleiner budget uiteindelijk een veel betere film geworden.

1,5*

Heerlijke eco-horror die van de eerste tot de laatste minuut fascineert. De found footage kent hier een sterk functioneel karakter en de algehele sfeer is nagelbijtend spannend. Grootste troef hierin is de onheilspellende score. Levinson toont zich met The Bay een begenadigd horror regisseur en dat had ik van tevoren nooit durven stellen.

4*

Harmony Korine is ongetwijfeld een van de meest eigenzinnige regisseurs van deze tijd. Met zijn debuutfilm Gummo leverde hij meteen een van de meest bizarre films uit de jaren 90, op gebied van weirdness enkel overtroffen door Trash Humpers uit 2009. Maar Korine liet ook zien visueel overweldigende films te maken, getuige Spring Breakers uit 2012. Die film ontkrachtte op meesterlijke wijze de geromantiseerde popcultuur van het gemiddelde MTV-programma van nu. Met The Beach Bum gaat hij op ongeveer dezelfde voet verder. Ongeveer…

O wat weet Korine elke keer toch heerlijk de onderste lagen van onze samenleving naar boven te halen. Soms met surrealistische trekjes. Spring Breakers is typisch zo’n film die door de meesten verkeerd geïnterpreteerd wordt, met onbegrip als gevolg. Maar wie van onorthodoxe cinema houdt ziet er een meesterwerk in. Hoe James Franco gestalte geeft aan een rapper met grootheidswaanzin is subliem. Het camerawerk van Benoît Debie maakt van het geheel ‘eye candy’ en ook in The Beach Bum is hij weer van de partij. Ook van de partij is een omhooggevallen poëet. Een man die enkel in een universum gecreëerd door Korine een sterrenstatus bereikt.

Maar The Beach Bum is toch een heel andere film geworden dan Spring Breakers. The Beach Bum is voornamelijk heel wat luchtiger. De trailer verraadde dat al en liegt wat dat betreft dus niet. Dit maakt The Beach Bum toch minder scherp en vooral een film waar er voornamelijk veel te genieten valt met de personages. Matthew McConaughey is sterk als schrijvende hippie en er zijn erg leuke bijrollen weggelegd voor o.a. Snoop Dogg en vooral Martin Lawrence als dolfijnenliefhebbende kapitein. Verder spelen ook Zac Efron en Jonah Hill schermvullende rollen.

De recensie verraadt tot nu wel een beetje dat de focus van The Beach Bum ligt bij het luchtige en grappige karakter. Het maatschappijkritische is een stuk verder naar achteren geschoven en dat zal mensen die Korines vorige films wel weten te waarderen in eerste instantie wellicht afschrikken. Maar ook Korine heeft het recht zich een keer aan een minder serieuze film te wagen en doet het wat dat betreft beter dan veel moderne komedies bij elkaar.

Recensie: The Beach Bum (Harmony Korine) - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Interessant gegeven, maar een saaie uitvoering. Crowe zet zijn rol zeer sterk neer als schizofreen en is dan ook goed op dreef. Jammer alleen dat je met een regisseur als Howard niet veel verder komt dan het gegeven. A Beautiful Mind is een vakkundig gemaakte film, maar in mijn ogen saaifilmerij van de bovenste plank. Cinematografisch is er vrij weinig te beleven. Gelukkig weet de film wel voldoende te boeien door het indrukwekkende levensverhaal van John Nash, perfect neergezet door Crowe en goed bijgestaan door de altijd mooie Connelly.

3*

Aardige Disney, die kundig het bekende pad bewandelt. Daarmee is dan ook alles gezegd. Heb hier weinig uit kunnen halen wat enigszins bijzonder te noemen is. Keurig vermaak.

3*

Uitgegeven door het Amerikaanse Vinegar Syndrome, een erg tof label dat zich richt op obscure B-titels. The Bees is zeker niet een van hun betere titels maar kent alsnog elementen die de liefhebber van de B-film zou kunnen bekoren. Zo mogen we genre lievelingen John Saxon en John Carradine bewonderen en is het einde redelijk hilarisch.

Langere recensie:

The Bees (Alfredo Zacharias) – blu-ray recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Beetlejuice wil teveel van alles zijn en is uiteindelijk niet meer dan een matige tot aardige film. Los van wat leuke designs her en der, een aardige sfeer en een goede soundtrack is deze Burton niet echt een geslaagde film. De wil lijkt er te zijn, maar de plot laat te vaak te wensen over.

2,5*

Hier kon ik echt helemaal niets mee. Leuk als experiment van 5 minuten, maar uitgerekt tot deze lengte enkel pretentieus en vooral oninteressant.

1*

Behind the Mask is vooral om het idee noemenswaardig, maar bij dit soort films heb ik toch altijd weer dat ik liever naar het materiaal kijk waar hier een ode/parodie op wordt gebracht. De 'behind the scenes' scènes zijn leuk en ook de verwijzingen (Elm Street huis, touwtje springende meisjes, het nummer uit The Shining) zijn genieten maar hetgeen waar de film naartoe werkt, de uiteindelijke film, is teleurstellend en niet heel anders dan de meeste moderne slashers. Dat haalt het hele idee toch wel wat onderuit. Leuk om een keer gezien te hebben, zeker als horrorfan, maar een blijvertje is Leslie Vernon niet.

2,5*