Opinions

Op momenten een echt heerlijk slechte film. De sfeer is top en begint al meteen bij de fantastische title screen. Vervolgens krijgen we één van de slechtste voice-overs die je ooit zult horen. Die verdwijnt om onverklaarbare redenen ook weer snel uit de film en we blijven vervolgens achter met een vreselijke hoofdrolspeler die zich een weg probeert te banen in een niet al te best script. Gelukkig is er voor de 80's horror fan nog genoeg te beleven in de vorm van een lekker sfeertje en een monster dat om de zoveel tijd bloederig weet toe te slaan. The Being is een typische 'zo slecht dat het goed wordt' film en zal zeker in de smaak vallen bij iedereen die een zwak heeft voor deze uithoek van de cinema. Geweldige VHS-cover ook. Dat waren nog eens tijden.

Redelijke film. Interessant om zo'n mooie vrouw als Deneuve te zien verlangen naar het onderwerpen aan smerigheden. Interessant thema dus, met een waardige protagoniste, maar audiovisueel gezien vond ik dit toch erg mak. Kleurgebruik was erg lelijk en de surrealistische scènes mistten impact. Het deed mij weinig. Hoewel de film lekker dromerig blijft en makkelijk wegkijkt vond ik Belle de Jour weinig toevoeging bieden. Een redelijke teleurstelling gezien de naam van Bunuel en niet de introductie aan zijn oeuvre waar ik op had gehoopt.

3*

Matig vervolg.

Het begin is weet nergens mysterieus te zijn en de diepere lagen uit het origineel worden nergens meer gehaald. Met een sterke avonturenfilm had ik genoegen genomen, maar het flauwe script en continuïteitsfouten haalden het plezier er snel vanaf. Het einde is de finale doodsteek. Die mutanten zijn werkelijk lachwekkend, vooral wanneer ze samen preken en zingen, Hestons cameo met de haren erbij gesleept en het einde afgeraffeld. Hopelijk is het derde deel beter.

2*

Bereavement is weer eens een bevestiging dat meer geld en middelen geen garantie zijn voor een betere film. Het debuut van Mena, Malevolence, is op technisch vlak inferieur aan deze prequel, maar is het nog een uiting van passie voor het genre. Hoewel allesbehalve origineel had die film een soort van frisheid over zich. Met Bereavement doet Mena wat elke andere Amerikaanse big budget horror doet en dat is gewoon vreselijk saai. Inwisselbaar in elk aspect.

1,5*

Compleet ongeloofwaardige maar onderhoudende 80's vechtfilm.

3*

Sympathieke film die vooral in het begin erg goed is. De sfeer die wordt gecreëerd om die Zoltar machine is erg sterk. Geweldig muziekje ook vooral, had zo uit een 80's horror kunnen komen. In het midden wil de film wat sleuren, maar echt vervelen deed Big nooit. Leuke rol ook van Tom Hanks die een charismatisch groot kind neerzet.

3*

Paar hilarische momenten, maar over het algemeen saai en langdradig. Pam Grier en Sid Haig zijn altijd cool, maar hier doen ze de rest niet vergeten.

2*

Fijn filmpje in de stijl van Fargo. Ook hier gaat er van alles mis in een klein wit Amerikaans stadje. De kracht van The Big White zit hem in de zeer aangename cast. Zo kon ik enorm lachen om Holly Hunter, die perfect gecast is in haar rol van de la Tourette patiënte. Ook Robin Williams kon mij erg bekoren in een voor hem onderkoelde rol van schlemiel met goede bedoelingen. Zo'n cast die goed in zijn vel zit en een meer dan aangenaam en ingetogen grappig script zorgen voor een vermakelijke zwarte komedie die erg weinig slappe momenten kent.

3,5*

Zo, heb deze film vannacht mogen aanschouwen, en ja.....waar zal ik beginnen.

Feit is dat dit gewoon een hervertelling is van Pasolini's "Teorema". Dat is 1 ding dat voor mij duidelijk is. Die film was al in vele ogen gewaagd. Nou ik zou graag de gezichten willen zien van diegenen bij Bizita Q haha. Zeker 1 van de meest extreme films die ik ooit heb gezien en absoluut niet voor iedereen.

Er gebeuren dingen in Bizita Q waar een Elsevier huisvrouw gillend van wegrent.

Wat toch wel cruciaal is voor het slagen van deze film is de humor. Alles wordt zo absurd gebracht dat ik het wel kon waarderen en af en toe zelfs in een deuk lag. Die vader vond ik werkelijk geniaal! En van sommige dialogen krijg ik nu nog een smile op mn gezicht. Zeer droog allemaal.

Vistor Q heeft wel degelijk een verhaal, het is niet zo moeilijk dat deel te begrijpen, maar ik kan best inzien dat velen het shockerende de rest van de film zwaar vinden overschaduwen. Eigenlijk best jammer. Voor degenen die al die 'smerigheid' goed kunnen hebben krijgen we een wat aparte update van Pasolini's eerstgenoemde. Een film die in essentie over familieliefde en de waarde ervan gaat. De 'vreemde' zorgt er in deze versie alleen wel op een heel aparte manier voor de familie op het rechte pad te krijgen. Net als in Teorema zou de vreemde hier God kunnen zijn.

Ik had er weinig last van al het extreme, ben wel wat gewend, maar toch denk ik dat dit een betere film was geweest werden sommige dingen wat serieuzer en stijlvoller aangepakt. Vond het vooral jammer van de digitale camera opnames. Had wel graag een wat mooiere opname willen zien. Maarja, met de middelen dat Miike heeft maakt ie er toch t beste van.

Miike wou hier een flink pak slaag mee uitdelen denk ik (aan wie weet ik niet) en dat is hem waarschijnlijk vrij aardig gelukt.

3,5*

Na erg lange tijd weer gezien en het is me gelukkig niet erg tegengevallen. De herinneringen waren niet ongegrond, want bepaalde scènes waren weer erg leuk te zien. Vooral de rol van Napoleon is vermakelijk. Attend! Het tempo zit er gelukkig goed in en het avontuur is leuk om te volgen. Er zijn echter betere avonturenfilms gemaakt in de 80's.

3*

The Birthday dan eindelijk gezien.

Deze film stond al erg lang op mijn verlanglijstje. De trailer deed me destijds aan het geweldige Society van Yuzna denken en het feit dat Corey Feldman de hoofdrol vertolkt maakte mij erg nieuwsgierig.

The Birthday heeft grotendeels mijn hooggespannen verwachtingen ingelost. De film heeft inderdaad dat rare sfeertje waar ik op hoopte. Op de dvd staan referenties naar H.P. Lovecraft, David Lynch en Donnie Darko. Los van dat laatste klopt de beschrijving volledig. The Birthday is raar, kent een mysterieus sfeertje, is surrealistisch vormgegeven en heeft in Feldman een personage dat geen idee heeft van waar hij in verzeild is geraakt. Daarbovenop is hijzelf ook een beetje een rare vogel (dat stemmetje ). Met zulke ingrediënten heb je mij al helemaal mee.

De setting is fantastisch. Het hotel waar het verhaal zich in afspeelt is een soort van kleine Overlook Hotel. De stijl is volledig jaren '20-'30, wat dat Lovecraftiaanse gevoel vergroot. Jammer is wel dat het kleine budget er volledig aan is af te lezen. Op momenten is het overduidelijk dat dit zich niet in een echt hotel afspeelt. Zo zijn bijvoorbeeld de liftdeuren onafgewerkt, wat het budget verraadt. Dat is jammer, want dat haalt toch een deel van de magie weg. Toch moet Eugenio Mira credit worden gegeven voor wat hij heeft bereikt met weinig middelen. Het verhaal sleurt je op een gegeven moment zo mee dat dergelijke kleinigheden in het niet vallen.

Wie van films als Society en Dagon houdt zal smullen met The Birthday. Net als in Society zijn ook de mensen hier niet wat ze lijken, wat een constant bizar sfeertje meegeeft aan de film. Mira weet maar al te goed dat zulke verhalen het beste tot hun recht komen op één bepaalde plek, waar je je fantasie volledig loop kan laten gaan. De suggestie wordt een sterk wapen van Mira en The Birthday.

Kudo's ook voor de cinematografie. Het hotel wordt mooi in beeld gebracht, de film kent een klassieke stijl, wat je als kijker de tijd geeft het bizarre tot je te nemen. Eén keer gaat Mira wat verder, ergens tegen het einde van de film, wat een magistrale scène is, waar erg goed gebruik wordt gemaakt van licht en stroboscoop-effecten. Ik heb ervan genoten. The Birthday eindigt vervolgens iets te abrupt, maar na wat daagjes slapen is het eigenlijk de perfecte afsluiter van deze kleine nachtmerrie.

The Birthday is uiteindelijk een film die eigenlijk veel meer lof verdient. Ik denk dat hier genoeg liefhebbers voor te vinden zijn. Doodzonde dat hier alleen maar een Duitste dvd van is, die overigens een zeer slechte presentatie biedt van de film. Het lijkt wel of je naar een stream zit te kijken. Dit is nou een film die ik graag op Blu-Ray zou willen zien.

Conclusie: aanrader voor de liefhebber van bizarre cinema.

4*

Zo, wat een tegenvaller, zeg. Ik had me helemaal klaargemaakt voor een lekker stukje exploitation cinema, maar wat ik voorgeschoteld kreeg was op momenten pijnlijk. Het uitgangspunt is oké, het visuele stijltje over het algemeen ook wel en de babes gewoon dik in orde. Met deze aspecten op zak kan een toffe regisseur nog voor zeer aardig vermaak zorgen, maar Jacobson wil teveel. Het hele toontje doorheen de film is veel te zelfbewust, zo geforceerd over-de-top dat het pijn gaat doen. Als een chick hangend aan een liaan o.i.d. al schreeuwend op haar vijand komt ingestormd gaan mijn tenen krullen van gêne. En zo zit de film vol van dit soort momenten, vooral in het begin. De bombastische quasi stoere muziek maakt het allemaal allesbehalve draaglijker. Wat een vreselijke lawaaierige score op momenten. Het middenstuk is nog het beste en dit is dan ook het stuk waar de knipoog-momenten goed gedoseerd in het script verwerkt zitten. Subtiliteit is iets wat ik zeer kan waarderen in dergelijke films. Met Machete had ik ook al hetzelfde probleem. Als de ode mij te opzichtig wordt dan ga ik gaandeweg mijn geduld verliezen. Op het einde had ik het dan ook helemaal gezien met deze drie dames, die op dat moment elk stukje kracht al hadden verloren. Ik vind angry chicks meestal niet stoer en Jacobsen heeft dit idee bij mij niet doen veranderen. Mislukte ode.

1,5*

Mijn negentiende Fassbinder alweer. Bitteren Tränen is mij vooral bijgebleven als een tour de force van de actrices, en met name Carstensen, die hier een fenomenale rol neerzet. Haar beste samen met haar rol in Martha. Verder kon deze prent mij niet al te erg bekoren. Hoewel er veel herkenbaars in voorkomt op het gebied van binding, obsessie en de zoektocht naar liefde, leek mij dit toch een film die iets te specifiek naar vrouwenproblematiek reikt. Hierdoor kon ik mij niet helemaal vinden in bepaalde gedragingen van de hoofdrolspeelsters. Ook treedt het theatrale erg op de voorgrond en is dit duidelijk een verfilming van een toneelstuk. Niet gelijk mijn favoriete werk van Fassbinder. Desalniettemin is het acteerwerk zo sterk dat ik geen moment mijn aandacht verloor en de film alsnog een voldoende scoort.

3*

Gister weer eens herzien. Prachtfilm. Nog voor Halloween komt Clark op de proppen met een ijzingwekkende slasher. Geweldige sfeer. De wind die je constant hoort razen, dat huis, de pianosoundtrack, dat einde. Dik ondergewaardeerde horrorklassieker dit. 4,5*

Tsjah, iets teveel van het goede. Het uitgangspunt is natuurlijk een bron voor een hoop nonsens. Die is er dan ook, maar richt zich veel te veel op de sletterige verschijningen die Black Devil Doll te bieden heeft. Het sexgehalte is me hier iets te hoog en het horrorgehalte veel te laag, wat de film na een half uur al moeilijk te bekijken maakt. Het onzingehalte is verder gewoon te veel aanwezig, wat het een vermoeiende zit maakt. Ik merk steeds meer op dat de exploitation-films van de laatste jaren teveel van het goede willen tonen en daarmee juist de mist ingaan. Overdaad schaadt en dat gaat in dit geval zeker op. Zeer matig.

1,5*

Erg slecht allemaal en erg goedkoop, maar dat wetende valt het alleszins mee en is het leuk om de creativiteit van Ittenbach te aanschouwen. De gore-effecten zijn op momenten erg indrukwekkend. Knap slaatje werk voor iemand die nul middelen voor handen had. Black past duurt echter veel te lang waardoor de aandacht verslapt, ondanks de gore.

2*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Black Past (1989, Olaf Ittenbach) - dvd recensie - cultmoviesreviewed.com

´Gebaseerd op ware feiten´. Altijd wel een publiekstrekker geweest, maar zeker geen katalysator meer voor de spanningsgraad in een film, voor mij althans. Black Water bevestigt dit nogmaals. Hoewel sommige scènes knap in stilte worden opgebouwd, is het meestal maar een suffe bedoening. De krokodil is gelukkig amper aanwezig, waardoor Black Water in ieder geval geen actie-spektakel wordt, maar echt spannend wil het maar nergens worden. Het wordt enkel beperkt tot het in extremis uitstellen van een schrikeffect. De hoofdrolspeelster was trouwens wel erg ongeloofwaardig met haar gedaanteverwisseling. Voor echte moderne horror moet je bij een Eden Lake of Martyrs zijn. Dit is een simpel tussendoortje.

3*

Tsja, typisch jaren '80. Alles is aanwezig om tot dat decennium te behoren en dat is in mijn boekje vaak al reden tot vermaak. Blackbelt wil op momenten ook lekker lomp en gewelddadig uit de hoek komen wat enkel een toevoeging is. Alleen jammer dat die Don Wilson zo weinig uitstraling heeft. Kan niet echt een film dragen.

3*

De tijd dat Spike Lee regelmatig kleine meesterwerkjes op ons afspuwde ligt inmiddels ver achter ons. De man moet het hebben van een stuiptrekking op zijn tijd en dat lijkt er met BlacKkKlansman weer een keer in te zitten. De film is over het algemeen goed tot zeer goed ontvangen en is zelfs genomineerd voor Oscars in verschillende categorieën, waaronder Beste Film. Nu is dat tegenwoordig met films met gevoelige sociale kwesties al snel gebeurd, maar Spike Lee heeft genoeg krediet opgebouwd om het niet enkel op dat onderwerp te hoeven gooien.

BlacKkKlansman maakt meteen duidelijk dat Lee boos is. Het aantreden van Donald Trump als president van de VS schemert de hele film door en dat wordt bevestigd in de allerlaatste scène die na deze film gezien te hebben een andere lading heeft gekregen. Of je het er nou eens bent met de kritiek op Trump of niet, Spike Lee weet wel weer een zeer kenmerkende film te maken. Hij lijkt vaak toch op zijn best als hij boos is en dat is ook hier weer het geval. Of er nou links zijn tussen Trump en de KKK laten wij in het midden, feit is wel dat Lee dat duidelijk suggereert en dat mag. Het maakt van BlacKkKlansman in ieder geval een interessante en eigenzinnige film en dat zien we ook niet vaak genoeg.

Leuk voor ons genrefanaten is het feit dat de film zich afspeelt in de tijd dat Blaxploitation hoogtij vierde en dat zien we regelmatig terugkomen middels titels als Shaft en Coffy. Overigens ook in de muziek die op momenten werkelijk ijzersterk is. Het gaf mij meermaals het gevoel naar een jaren 70 film te kijken en ik ben het dan ook helemaal eens met de Oscarnominatie voor Terence Blanchard. De soundtrack bestaat verder uit een heerlijke verzameling soul en r&b uit die tijd, met nummers van o.a. Sam Cooke en Otis Redding en alleen daarom het aanschaffen al waard.

BlacKkKlansman is weer een lekkere film geworden van Spike Lee die ook zijn weg naar het grote publiek heeft gevonden. Hij heeft zich vaak gemengd met onduidelijke projecten die aan menigeen voorbij is gegaan, dat is van deze film absoluut niet te zeggen. BlacKkKlansman is eigenzinnig, boos, en of je het eens bent met zijn standpunten of niet, de film is in ieder geval een product van een echte filmmaker.

Dit is gewoon een alleraardigste Boll, hoor. Heerlijk sfeertje, waar ik sowieso al snel een zwak voor heb. Midden in een bos, klein dorpje, een sheriff, raar sfeertje, een beetje in Silent Hill stijl. Jammer genoeg kiest Boll er weer voor bepaalde scènes (de flashbacks) compleet te verknallen met dat afschuwelijke visuele effect, maar verder gewoon goed kijkvoer. Erg fijn einde ook. En zo scoort Uwe toch weer een voldoende.

3*

Blade Runner is een van mijn favoriete films ooit. Gemaakt in een periode waarin Ridley Scott topper na topper afleverde, stelde Blade Runner een aantal zeer interessante vragen over wat ons mens maakt. Maar Blade Runner staat mij vooral bij vanwege de imposante sets en de muziek van Vangelis. Nu is er een vervolg. In een tijd waarin die amper wat weten toe te voegen aan het origineel krijg je toch wat argwaan, ware het niet dat Denis Villeneuve (Arrival) achter de camera zit.

In Blade Runner 2049 ontdekt een nieuwe ‘blade runner’, politieagent K (Ryan Gosling) een lang verborgen geheim dat totale chaos kan veroorzaken. K’s ontdekking leidt tot een speurtocht naar de voormalige ‘blade runner’ Rick Deckard (Harrison Ford), die al dertig jaar vermist wordt.

Blade Runner 2049 was de eerste film die ik in Dolby Atmos heb mogen zien. 3D heb ik allang afgezworen maar toch zat ik de eerste paar minuten met een bek vol tanden. Wat een zintuiglijke beleving was dat zeg! De muziek, extreem beïnvloed (godzijdank!) door de originele muziek van Vangelis, bracht mij meteen weer terug naar die sfeer die Blade Runner zo uniek maakt. De scènes vanachter het voertuig van K maken de totaalbeleving overrompelend. Het kon bijna niet missen met Villeneuve achter de camera. Het beste wat ik in jaren heb gezien.

2017 is tot nu een mooi jaar voor de bioscoopfilm, want na Darren Aronofsky’s Mother! is Blade Runner 2049 de tweede film die mij goede hoop geeft voor de toekomst. Er zijn gelukkig nog filmmakers die anders durven zijn en niet de gehele plot voorkauwen waarbij weinig overblijft voor de verbeelding. Blade Runner blijft een sci-fi met een groot budget dus is het visueel amper te vergelijken met Mother!, maar het is toch goed om te zien wat Blade Runner 2049 is geworden. Gezien de trend van de afgelopen tijd had het allemaal makkelijk een andere kant op kunnen gaan.

Ryan Gosling is ideaal gecast als replicant en Harrison Ford acteert beter dan in elke rol die hij de laatste jaren heeft gehad, maar grootste verrassing is wel degelijk Sylvia Hoeks als kwaadaardige replicant. Ongelooflijk om haar de switch te zien maken van vaak nietige Nederlandse films naar een aanzienlijke rol in zo’n grote productie. Erg knap. Minpuntje is er echter wel voor Jared Leto. Hij is wat miscast als Niander Wallace, de man die de Tyrell Corporation heeft doen herrijzen. Leto mist ‘screen presence’ en dat gaat niet goed samen met zo’n veelomvattende rol. Opvallend is dat deze rol in eerste instantie bedoeld was voor David Bowie.

Waar ik het meeste naar heb uitgekeken was het visuele aspect. Blade Runner is ongetwijfeld een van de visueel meest aantrekkelijke films ooit gemaakt. Vooral het natgeregende en met neon verlichte Los Angeles van 2019 is indrukwekkend. Het vervolg kan hier toch niet helemaal aan tippen. We krijgen wat mij betreft te weinig mee van het post-apocalyptische LA. Blade Runner 2049 is lichter van toon en dat doet de sfeer niet altijd even goed. Maar dit is vergeleken met een van de mooiste films ooit gemaakt en neemt niet weg dat 2049 een van de aantrekkelijkste film sinds jaren is.

Blade Runner 2049 duur maar liefst 163 minuten, maar voelt nergens uitgerekt of uitgesponnen aan. Villeneuve wordt nooit drammerig en houdt de vraagstukken interessant. Het niveau van het origineel wordt niet bereikt, maar dit zegt meer over Ridley Scotts film dan het vervolg van Villeneuve. Bl;ade Runner 2049 is samen met Mother! de beste film van het jaar. Wacht echter niet op de Blu-ray of DVD release en ga dit in de bioscoop zien!

Blade Runner 2049 (Denis Villeneuve) - recensie - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Geweldige film. Pusher liet al zien dat deze regisseur er eentje is om in de gaten te houden en geeft met zijn tweede film hier goed gevolg aan. Refn levert met Bleeder weer een uiterst realistische en rauwe film af. Bodnia levert een fantastische acteerprestatie af als angstige vader in spe, maar ook de rest van de cast is indrukwekkend bezig. De tweede verhaallijn met het personage van Mikkelsen heeft inderdaad weinig relevantie met het hoofdthema, maar functioneert wel degelijk als relativerende inbreng. Audiovisueel is Bleeder verder een pareltje. Geweldig geschoten, verzorgde scènes en dito camerawerk. Refn lijkt een behoorlijke invloed te hebben gehad op de hedendaagse Europese cinema. Irréversible is een film waar ik vaak aan terug moest denken bij bepaalde scènes. Sterke cinema dit. Erg leuk trouwens het spotten van de vele referenties naar voornamelijk cult films.

Een dikke 4*

Een pracht van een film.

Het uitgangspunt van Blindness is eentje die mijn interesse vanaf het begin mee kreeg. Ik heb een zwak voor apocalyptische films of films waarin de mensheid wordt teruggeworpen naar de basis van het 'mens zijn'. The Mist was een film die me enorm verrast had in dit aspect en ik had me niet voor kunnen stellen dit jaar nog een film mee te maken die dezelfde kracht zou evenaren, maar dan op een totaal ander niveau. De uitwerking van Blindness is eigenlijk in geen mate te vergelijken met The Mist. Meirelles had hier makkelijk een recht toe recht aan Sci-Fi van kunnen maken over het overleven in een maatschappij van 'tot beesten getransformeerde mensen'. Echter, Meirelles gaat de heel andere tour op en toont ons een film van de mens in zijn puurste vorm, in negatieve en positieve zin.

Blindness toont ons een wereld waarin totale paniek uitbreekt. Er barst een blindheid los die door besmetting een groot deel van de bevolking infecteert. Dit deel van de bevolking wordt in quarantaine gesteld in een verlaten gebouw, ver weg van de samenleving en is overgeleverd aan zichzelf. Hierna volgt een groot deel van de film hoe de mens in zijn puurste vorm omgaat met een dergelijke situatie. Er ontstaat totale anarchie en de mens blijkt eigenlijk helemaal niet om te kunnen gaan met een dergelijke situatie. We worden meegevoerd in een staat van wanorde, chaos en oorlog tussen diverse groeperingen. Het gebouw fungeert als decor voor angst. Angst voor het onbekende en angst voor elkaar.

De cast is erg goed uitgekozen om deze apocalyps in beeld te brengen. Julianne Moore speelt haar beste rol sinds Magnolia en Mark Ruffalo is ideaal als de ietwat onwetende en naïeve goedaard. Danny Glover is een kleine rol gegeven maar wel een erg belangrijke en voor mij de meest veelzeggende rol van allemaal. De 'echte' blinde die eigenlijk zijn hele leven lang heeft zitten wachten op een situatie als deze. Een situatie waar de mens in oorlog leeft maar waar een kleine groep ook daadwerkelijk de meest pure vorm van liefde ervaart, tot inzicht komt. Liefde voor het diepste aard van de menselijke ziel. Het laatste kwartier van de film beeldt dit prachtig uit en was voor mij de ideale afsluiter voor deze meesterlijke film. Meirelles ontwijkt elke vorm van zoetsappigheid of actiegerichte wanorde en daar ben ik hem dankbaar voor.

Naast het feit dat het script mij totaal heeft overrompeld was ik ook zeer te spreken over het audiovisuele aspect van Blindness. Het 'overbelichte' vond ik een zeer geschikte keus en wij krijgen als publiek precies op de juiste momenten een indruk van wat de personages doormaken door het beeld wazig of zwart te maken. De soundtrack was een geweldige ondersteuning en heerlijk subtiel vaak. José Saramago vond het boek onverfilmbaar en was waarschijnlijk bang voor een Hollywoodesque adaptatie maar Meirelles heeft het tegendeel bewezen lijkt mij.

4,5*

Ik ben met hoop aan deze film begonnen gezien de hoge score en het interessante onderwerp. Misschien weer eens wat anders dan het standaard hollywoodprul dacht ik, ondanks de aanwezigheid van een DiCaprio. Blood Diamond begon nog wel geod door het geweld dat hard en realistisch in beeld wordt gebracht en de dreiging die goed voelbaar is. Toch krijgt deze film het ook hier weer voor elkaar steeds meer en meer een melodramatische en moralistische hollywoodvehikel te worden. Hoe krijgen ze dit steeds weer voor elkaar. Na de intrede van Connelly en het misselijkmakende onderonsje tussen haar en DiCaprio ergens middenin de film gaat het flink bergafwaarts. Soundtrack wordt steeds hopelozer, de boodschap veel te dik erbovenop en alle dreiging verdwenen. Wat overbleef is een hopeloos hoopje moraal. Tussen al dit gezeik krijgen we nog wat mooie plaatjes van de afrikaanse natuur. Dit en het goede begin zorgen voor 2*. Meer kan ik niet geven.

Niet wat ik had gehoopt. De opening zorgde bij mij al voor opgezette wenkbrauwen, Dit is totaal niet de stijl die ik graag zie in een slasher. Flitsend, onconventioneel camerawerk, niet slasherwaardig. Een slasher is voor mij sfeer en dat was hier ver te zoeken. Vanaf de intrede van de tieners begon ik echter weer hoop te krijgen. Typisch een verzameling stereotypen die dit soort filmpjes zo vermakelijk maken. Dom, plat, perfect voer voor een toffe killer. En hier gaat Blood Night helemaal de fout in. Mary Hatchet, wat een gedrocht van een killer. Flitsend in beeld gebracht, alsof we met een Aziatische geest te maken hebben. Uiteindelijk zijn de moorden niet van haar, maar de momenten dat Mary in beeld verschijnt zijn vreselijke cinema. Ik wil sfeer zien, een kalme, enerverende opbouw, statisch camerawerk en een memorabele killer. Blood Night weet op momenten in de buurt te komen, maar over het algemeen voldoet het nergens aan de criteria die een goede slasher maken, ondanks de aanwezigheid van iconen Moseley en Harris.
2*

Bloodfist kent dezelfde elementen als elke andere martial arts film uit die periode, maar in alles is het net wat minder. Vooral aan Wilson ontbreekt een hoop uitstraling. Een film dragen is niet aan hem weggelegd. Vermakelijk, maar dit genre heeft leuker spul te bieden.

2,5*

Aardig vervolg, dat vooral leuk is om de rollen van Morita en die kerel uit Big Trouble in Little China. Bernhardt is geen vervanging voor Van Damme.

2,5*

Bloody Birthday is nou een van die voorbeelden van een film waarvan ik nou eens wél een remake zou willen zien. Uitstekend uitgangspunt, deels om zeep geholpen door de erg goedkope produktie. De film wil qua look en personages duidelijk inhaken op het succes van Halloween, alleen lukt dit natuurlijk nergens. De score is vreselijk en het acteerwerk is nog slechter dan in menig slasherfilm. Toch heeft Bloody Birthday een grote troef, namelijk de kids. Wat een creepy stel . Vooral dat meisje heeft een kop om niet snel te vergeten. Geweldige casting en effectief sadisme tilt Bloody Birthday boven de middelmaat uit. Sommige scènes hadden iets meer gore kunnen gebruiken, maar verder deert het niet, want de houding en het gebrek aan emotie bij deze kids maken een hoop goed. Laat de studio's met hun poten van gevestigde en niet te verbeteren klassiekers blijven en zich meer richten op dit soort titels. Met een beetje goede marketing valt ook hier geld aan te verdienen, dus ik zie het probleem niet zo.

3*

Slechte neo-pulp, die gewoon te lang duurt en de humor te ver doordraaft. Het einde is op dat gebied het dieptepunt. Maar tot ongeveer de helft valt er nog best wat te genieten voor de slasherfan.

Langer stuk in mijn verslag van het BUTFF.

Alweer een erg sterke en sfeervolle audiovisuele ervaring van DePalma. Prachtig hoe hij geluid gebruikt om suspense te creëren. Ook zijn de split-screens weer om van te smullen en doet de cast het erg goed. Vooral Travolta verbaasde mij in positieve zin. Ook wil ik nog even de score van Pino Donaggio in de spotlight zetten, want wat een idioot mooie score weer zeg. De zoveelste in zijn indrukwekkende oeuvre.

4*