Opinions

Prima debuut van grootmeester Argento. Geniaal als in Deep Red wordt het meestal net niet, maar zo nu en dan wil The Bird with the Crystal Plumage erg sterk uit de hoek komen. Het mysterie wordt sterk opgebouwd en bekende giallo-elementen worden met verve geregisseerd. Vooral visueel blinkt Argento op momenten al uit. Ook de muziek is net niet het geniale wat bijvoorbeeld Goblin in latere Argento's heeft geproduceerd, maar het werkt sfeerversterkend. De ontknoping is helaas wel wat tam, maar Dario Argento heeft hiermee een prima debuut in handen.

3,5*

Goed, maar niet zo sterk als grote broer Last House on the Left. Hoewel de set-up hier erg interessant is, mist Night Train Murders de spanningsopbouw en karakterontwikkeling die je in staat stelt medelijden te voelen voor de ouders en meisjes en haat jegens het schoftentrio. Dit doet Wes Cravens klassieker toch wel beter. Mooi openingsnummer van Demis Roussos dat een wrange nasmaak achterlaat, net als de soundtrack van David Hess voor Last House on the Left. De overeenkomsten zijn overduidelijk.

3*

Neo-realisme ligt mij wel en dan vooral portretten van individuen in een tijd die hen ver voorbij lijkt te zijn gestreefd. Het is beschamend en van alle tijden hoezeer Umberto met het leven en vooral de moderne, vooruitstrevende, maar vooral verharde wereld stribbelt. Het geld waar hij 30 jaar lang hard voor heeft gewerkt is niet genoeg en iedereen om hem heen die het beter heeft, lijkt geen omkijken meer te hebben naar hun oude maatje. Mooi om dit te zien in een abstract en gelukkig niet al te sentimenteel jasje. Hier en daar krijg je wel het idee dat De Sica hard zijn best doet zijn publiek te emotioneren, maar nergens gaat het gelukkig over de top. Wel had ik soms wat moeite met de ietwat slordige afwerking. De montage had wat strakker gemogen en zo ook het sound design. Deert verder niet al te veel, want het uiteindelijke doel is grotendeels behaald. Umberto en zijn hondje zijn gewoon vertederend en de sociaal gerelateerde kritiek is treffend.

4*

The Unborn kent een fenomenale sfeer, die vooral een enorme boost krijgt door de schitterende score van Gary Numan. Prachtig toch hoe muziek een grote meerwaarde kan geven aan een film. Tegenwoordig is dit vaak ver te zoeken bij horrorfilms. The Unborn kent verder alle ingrediënten die een goede onheilspellende sfeer meegeven aan een horrorfilm, waaronder de altijd geweldige James Karen. Wat heeft die man altijd een uitstraling die weinig goeds belooft. Erg sterk.

4*

Vreselijke, hoofdpijnverwekkende Saw-kloon. Het acteerwerk is volledig bagger, de begeleidende score pretentieus en de look misschien een van de meest vervelende die ik ooit heb mogen aanschouwen. De overdaad aan waardeloze close-ups is beschamend en het camerawerk belachelijk slecht. Nee, dit had werkelijk niets wat mijn aandacht heeft weten vast te houden.

0,5*

Valt reuze mee. Jaren 80 sfeertje is lekker en het ziet er allemaal best leuk uit. Tussendoortje voor op de zaterdagnacht.

3*

Aardige wegkijker, die alles volgens de regeltjes doet, maar geen enkele seconde verveelt door het tempo en de prima setting. Nergens memorabel of het benoemen waard, maar gewoon degelijk.

3*

Vind dit een beetje vergezocht. Deze Universal Soldier is heus geen ingenieus in elkaar stekende actiefilm. Sterker nog, ik vind het allemaal maar quasi-filosofisch geneuzel waar het absoluut niet nodig is. Het is te waarderen dat Hyams deze aanpak probeert, maar ik ontkwam niet aan het gevoel dat pretentie de boventoon voerde bij de regisseur. De acteurs die vorm moeten geven aan dit serieuze project lijken constant verdwaald en komen totaal niet tot hun recht. Om iemand als Adkins wat verdwaasd te doen rondlopen is een crime. Nee, Universal Soldier: Day of Reckoning pretendeert iets te zijn wat het niet is. De plot is behoorlijk basic en niet veel anders dan de andere Universal Soldiers, het perspectief is alleen even wat anders, that's it. Leuk geprobeerd, maar daar blijft het dan ook bij.

2,5*

Matig. De sfeer is zeker in het begin erg goed, maar naarmate het einde dichterbij komt, wordt The Unseen steeds minder. Wat na een tijdje vooral tegen gaat staan is de veel te aanwezige score. Alles wat een beetje potentie tot spanning heeft wordt door de muziek de das om gedaan. Het gedrocht in de kelder is verder een lichtpuntje en ook de theme muziek is mooi, al lijkt die wel erg op Pino Donaggio's werk uit Carrie.

2,5*

Sterke film die eens een andere kant van de 2e wereldoorlog laat zien. Dit is een heel interessant uitgangspunt. Je ziet de wanhopige laatste dagen van een verloren dictator. Eentje die meesterlijk wordt neergezet door Ganz. Hij ziet er misschien ietwat oud uit maar dat feit stoort niet echt. Ik ben blij dat deze film door de duitsers zelf is gemaakt en niet door het amerikaanse hollywood. Die hadden waarschijnlijk een heel ander beeld gegeven met nog eens een happy end erachteraan. Der Untergang geeft denk ik een goed beeld van hoe het ongeveer gegaan moet zijn in die bunker. Enigszins nadelig vond ik de manier waarop de gebeurtenissen buiten de bunker zijn gefilmd. De vechtscenes en de ontploffingen vond ik niet denderend. Verder een uitstekende film. 4,5*

Typisch Hollywood wegkijkertje.

Untraceable is weer zo'n film die je uitkijkt om de simpele reden dat het gewoonweg niet verveelt. Het script heeft zijn anti-verveel lengte en wordt nooit complex genoeg om je hersenen in werking te stellen, waardoor uitkijken in ieder geval geen kansloze missie is.

Het uitgangspunt brengt echt niets origineels met zich mee en stiekem wil Untraceable meeliften op het succes van de martelfilms van de laatste jaren, echter in een wel erg veilig jasje. Kunnen de kids ook meekijken! De Saw-films kwamen veelvuldig in me op tijdens het kijken van deze inwisselbare thriller, mede door het ook hier aanwezig moraliserend toontje. De Saw-reeks weet dat in ieder geval uit te buiten en de zintuigen te prikkelen door met de psyche en de traps te spelen. Untraceable is veel hypocrieter in zijn uitwerking door flarden van het geweld in beeld te tonen. Vingertje wijzen, maar toch even meeliften met het succes van de martelhorror. Doe het dan goed en wees wat bruter en directer in de uitwerking. Blijft de film in ieder geval langer hangen. Dit is na morgen alweer vergeten.

Mission accomplished, vergeten en op naar de volgende.

2,5* voor het feit dat ik me niet heb verveeld

Beetje vervelend filmpje. Het wordt nergens echt moraliserend, oversentimenteel of zoetsappig, maar Up in the Air leunt er wel constant net tegenaan. Scherp, grappig en/of cynisch wil het ook nergens worden, iets waar ik trouwens wel op zat te wachten. Zo bevindt de film zich de hele speeltijd in een loze ruimte en weet het op geen enkel vlak te overtuigen. Het einde zet alles gelukkig nog enigszins in een aardig perspectief, maar het is dan al veel te laat om het geheel te redden. Tegenvaller. En dat dit is genomineerd voor zoveel Oscars? Lachwekkend.

2,5*

Recensie: Upgrade (Leigh Whannell) - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Leigh Whannell zullen de meeste kennen van zijn rol in de Insidious films. Daarin speelt hij Specs, een personage dat een onderdeel is van een duo dat (jammer genoeg) voor de nodige humor moet zorgen. Hij ging zelf op de regisseursstoel zitten voor het derde deel, dat een flinke teleurstelling bleek. De spanning, die zo kenmerkend is voor de eerste twee Insidious films, was weg en de focus ging meer liggen op het personage van Lin Shaye. Nu komt Whannell met iets heel anders op de proppen, namelijk een bonafide science fiction film. Te hoog gegrepen? We gaan het zien…

De plot is hele andere koek dan een film uit de Insidious-reeks. Maar al snel wordt duidelijk dat Whannell zich hier volledig in thuis voelt. De toekomstvisie is een geloofwaardige en je wordt al snel meegezogen in het verhaal. Logan Marshall-Green, die velen nog zullen kennen uit de Netflix-film The Invitation, speelt naar behoren, net als de rest van de cast, maar waar Upgrade echt in weet te excelleren is de visuele stijl. Dit kwam als een volledige verrassing bij ondergetekende, want als je Whannell enkel ziet als die gast met bril uit Insidious en regisseur van een van de minste delen uit de reeks, dan staat je een grote verrassing te wachten.

Upgrade creëert een wereld die geloofwaardig aanvoelt, zelfs angstaanjagend op momenten. De geloofwaardigheid wordt enkel in de vechtscènes op de proef gesteld, maar gezien de plot neem je ze als zoete koek. De choreografie van de vechtscènes voelt fris aan, al heb je dit soort scènes al wel vaker gezien. Pluspuntje is de intense gore die je op momenten ziet waardoor het horrormannetje in Whannell toch even naar boven komt. Het is alleen maar goed en doet Upgrade onderscheiden van veel genregenoten.

Upgrade is niet origineel en speelt leentjebuur bij films als Ex-Machina en eXistenz. Vooral regisseur van laatstgenoemde, David Cronenberg, lijkt van grote invloed te zijn op Whannell. Die pistool-implantaten zouden zo uit een film van Cronenberg kunnen komen. Erg fijn.

Na Insidious 3 laat Leigh Whannell zien dat hij een regisseur is waar wij rekening mee moeten gaan houden. Upgrade is nergens een meesterwerk, maar zó een verbetering ten opzichte van een eerdere film van een bepaalde regisseur zie je niet vaak. Komt ie: een echte ‘upgrade’, dus!