Opinions

Beetje een kinderachtige film en vooral oerlelijk op momenten. De digitale werelden zagen er echt niet uit, met uitzondering van de vechtscènes, waarin vooral het rauwe aspect goed naar voren komt. Jammer dat dit niet wordt doorgezet in de rest van de film. De editing vond ik eerder storend dan adrenaline verhogend. Een wat volwassenere filmmaker als Tont Scott bewijst met bijvoorbeeld een Domino dat het ook minder geforceerd hip kan en gewoon stoer. Dit was drie keer niks.

1,5*

Visueel interessante film en Penn zet zijn beste rol in tijden neer, maar het blijft allemaal wel erg vlak. Het script gaat nergens echt op in en het verhaal gaat op een gegeven moment een beetje aan je voorbij. Jammer, want de ingrediënten lagen er volgens mij wel.

3*

Ahhh de 80's. Dankzij Erwinner en een videorecorder deze eindelijk weer eens kunnen zien. Een kinderfilm zoals ze niet meer gemaakt worden, helaas. Heerlijk om de hele film af te hebben gezien zonder een seconde cgi. Je zal deze snotneuzen maar met behulp van een computer tot leven hebben gebracht. Hadden we nooit van zulke engerds gehad, want wat zien een stel van deze 'kids' er toch naar uit . Less is more is hier zeker op van toepassing, want júist het gebrek aan meer middelen doet de creaturen lijken alsof ze zo uit de originele Sticker Cards zijn komen lopen. Nothing beats fotorealisme. Verder biedt de film qua concept hetzelfde als een hoop andere moralistische kinderfilms, maar zijn het de kids en hun viezigheden die de show stelen en natuurlijk ook de hele foute 80's feel. Positieve herziening dus.

3,5*

Audiovisueel zeker een verbetering op Ittenbachs vroege werk, maar regisseren kan deze man nog steeds niet. Sommige dialoogscènes duren tenenkrommend lang en het acteerwerk is bijeengeraapt. Verder wel genietbaar, vooral de karakteristieke gore, die zich vooral tegen het eind laat zien.

2,5*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Garden of Love (2003, Olaf Ittenbach) - dvd recensie - cultmoviesreviewed.com

Een beetje saai inderdaad, maar het einde maakt het alleszins nog kijkbaar.

2,5*

The Gate is echt een erg amusante jaren 80 horrorfilm met zelfs een aantal angstaanjagende momenten! Dat is nou iets wat je niet vaak meer tegenkomt Mooie special effects en een lekker nonsens verhaal. 4*

Erg sterke Argento weer. Hoewel minder gericht op horror weet The Cat o Nine Tails geen seconde te vervelen. De sfeer is meer dan in orde en sommige scènes (die eindscène!) zijn om in te lijsten. Ook is de muziek van Morricone weer oorstrelend mooi.

4*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: The Cat o' Nine Tails (1971, Dario Argento) - cultmoviesreviewed.com

Genius Party Opening:

Aardige introductie op deze omnibus. Hoewel dit abstracte soort animatie niet helemaal mijn ding is, kan dit vlotte filmpje wel als prima opening fungeren voor een verzameling kortfilms als deze. Als losstaand project niet bijster indrukwekkend, maar in deze context gewoon effectief.

3*

Shanghai Dragon:

Erg leuk filmpje dat nog eens benadrukt hoe mooi het kinderlijk fantastisch vermogen wel niet is. Vaak erg creatief, over de top en vooral vindingrijk. Gepresenteerd in mooie animatie kan dit eerste echte filmpje als zeer geslaagd genoemd worden.

4*

Deathtic 4:

Een geniaal filmpje dat werkelijk sublieme animatie kent. Het macabere wereldje dat wordt gepresenteerd, met al zijn bijzonder vormgegeven inwoners, is heel wat creatiever en frisser dan alles wat Tim Burton (zijn stijl wordt veel vergeleken met wat we hier te zien krijgen) ooit heeft gecreëerd. Enkel jammer van de ietwat misplaatste scène overgangen, maar verder geweldig.

4,5*

Doorbell:

Inderdaad ook bij mij het slechtste deel van allen. Weinig creatief, lelijke animatie en vooral weinig prikkelend. Dit filmpje was een flinke zit en is zeker na het geniale voorgaande filmpje een flinke domper.

1,5*

Limit Cycle:

Tsja, leuk voor twee minuten, maar na vijf minuten had ik het toch echt wel gezien met het spirituele gelul, begeleid door surrealistische beelden. Achteraf vooral de moeite waard om de ambient muziek, maar verder absoluut niet memorabel, wat mij betreft.

2*

Happy Machine:

Speels, maar zeker geen indrukwekkend segment. Vond de animatie absoluut niet denderend en vaak niet beter dan doorsnee tekenwerk dat je langs ziet komen in menig kinderprogramma. Ook is het kind op een gegeven moment gewoonweg irritant. Nee, vond dit niks.

1,5*

Baby Blue:

Laatste stuk en een waardige afsluiter van deze Japanse animatie omnibus. De sfeer is heerlijk ingetogen en wat mysterieus en ook de animatie overtuigt hier gewoon. Mooi menselijk filmpje, anders dan de rest van de kortfilms in Genius Party, maar daardoor absoluut niet minder.

4*

Gemiddeld: 2.92 = 3*

Uiteindelijk een stuk lager dan ik had verwacht en dat komt voornamelijk door een paar rotte appels. Toch bijzonder benieuwd naar Genius Party Beyond, het vervolg dat ik dit jaar op Imagine zal mogen aanschouwen.

Net geen Napoleon Dynamite of Nacho Libre, maar ook hier straalt het droge er weer vanaf en maken wij weer kennis met een paar bijzonder debiele personages. Dit is helemaal mijn soort humor.

3,5*

Erg leuk om Cage in zulke rollen bezig te zien, maar hij wordt ondergesneeuwd door het erg slechte script. Jammere casting ook van Bentey als de zoon van de duivel. Wat heeft die gast een cleane en weinig charismatische uitstraling.

2,5*

Zo, mijn mening mag eindelijk online...

Vervolg dat misschien zelfs nog een tikkie slechter is dan het eerste deel. De PG-13 staat duidelijk in de weg van het personage van de Ghost Rider, dat in essentie veel potentieel met zich meedraagt. Neveldine en Taylor halen er maar bar weinig uit en de film kent weinig hoogtepunten. Het is dat Cage hierin zit, want anders had dit bijna volledig waardeloos geweest. Ook het 3D-effect is maar een irritant aanhangseltje. Vooral erg matig allemaal.

2*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Ghost Rider: Spirit of Vengeance (2011, Mark Neveldine & Brian Taylor) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Best een aardige tv-produktie die me op momenten aan een Stephen King verfilming deed denken. Een beetje in de sfeer van The Langoliers die een soortgelijk uitgangspunt kent, althans in het begin. Ik hou wel van dit soort simpele, maar sfeervolle produkties. Stukken beter dan wat gemiddeld op tv te zien is.

3*

Een enorme meevaller, maar dat had ik eigenlijk al op voorhand moeten weten. Polanski is gewoon de meester van de thriller, wat mij betreft. Wat weet deze man met weinig middelen een beklemmende film te maken. Het is zo zonde dat veel regisseurs van nu zich vergrijpen aan semi-intellectuele scripts en deze aan ons opdringen via een veel te dure audiovisuele aanpak die elke vorm van sfeer teniet doet. Ik kon gisteren kiezen tussen deze The Ghost Writer en Inception en heb eigenlijk geen moment hoeven twijfelen. Geef mij maar cinema, auteurswerk pur sang.

The Ghost Writer begint al gelijk onheilspellend met de geweldige score van Alexander Desplat. We zijn dit type muziek bijna niet meer gewend in de moderne thriller. Muziek met karakter, muziek die een eigen identiteit kent. Polanski weet waar de aandacht op gevestigd moet worden, dit is ook te merken aan de keuzes betreffende de setting waar het script zich afspeelt. 70% van The Ghost Writer speelt zich af in een enorm strandhuis dat een desolaat en koud gevoel weet over te brengen op de kijker. Deze setting, inclusief de donkere omringende bossen in combinatie met de muziek brengt je als kijker in extase. Het is geen pré om de kijker met allerlei quasi-ingenieuze plottwistst op het verkeerde been te zetten. Nee, een thriller draait voornamelijk om sfeer en dat doet Polanski hier weer met verve.

Niet dat het script niets te bieden heeft, integendeel. De themakeuze past perfect in de politieke staat waarin de wereld zich verkeert en biedt weer een hoop paranoïde elementen, Polanski's stempel in de rode draad die zijn carrière doorloopt. Ditmaal geen paranoia ontstaan uit psychoses, maar paranoia gecreëerd door politieke spelletjes. Polanski zal zijn persoonlijke redenen hebben gehad de politiek als thema voor zijn film te nemen, maar uiteindelijk is The Ghost Writer gewoon een ijzersterke thriller geworden. Niet al te ingewikkeld, maar vooral sfeervol en eindigend met een iconisch shot. Eentje dat de onwetendheid van het volk goed symboliseert.

Heerlijk om weer een film gezien te hebben die de stempel van een auteur draagt. Zelfs de twee sterren, McGregor en Brosnan, waar ik bijzonder weinig mee heb, staan volledig in dienst van het genie dat Polanski heet. Klasse.

4,5*

Zeker niet zijn beste maar toch is dit weer een erg vermakelijke Carpenter. Zijn herkenbare stijl en sfeer zijn weer aanwezig al is het lang niet zo sterk als in zijn meesterwerken. Maar als Carpenter fan dat ik ben blijft dit altijd stukken beter dan de doorsnee sci-fi flicks die we vaak te zien krijgen .
De setting is erg leuk. Lekker donker en desolaat wat alleen maar de sfeer versterkt. De soundtrack is weer van hoge kwaliteit. Simpel, maar erg effectief zoals Carpenter dat zo goed weet te doen. Vond de metal soundtrack ook erg cool.
De cast doet het prima met wat mindere vertolkingen zo nu en dan maar over het algemeen doen de acteurs prima hun werk. Niets magistraals maar daar ga je ook niet vanuit bij een film als deze.
Het mindere aan GoM vond ik dat er teveel vechtscenes de revue passeerden. Dit deed de sfeer vaak verslappen. Jammer want Carpenter laat ook zien hoe het wel moet met zijn gore scenes. Prachtig bv die scene dat die soldaat eerst zijn arm verliest en dan onthoofd wordt door zo'n metalen schijf . Erg cool .
Over het algemeen dus niet Carpenter's beste maar dat doet niet ten onder dat ik weer heb genoten.
3,5*

Erg slechte film die ook nergens een typisch 80's sfeertje uitstraalt en waar de ghoulies een nutteloze functie hebben. Alles draait om zwarte magie nonsens helaas en dat komt de film niet ten goede.

1*

Beter dan het eerste deel. De ghoulies hebben hier duidelijk een functie en zijn ook echt kleine etters. Verder heeft dit een veel leukere 80's sfeer en is de soundtrack beter.

3*

Giallo is eindelijk weer eens een film die op momenten als een volbloed Argento aanvoelt. Maar wat gaat er een hoop mis. Het verleden van de moordenaar, de Amerikaanse acteur tussen een hoop Italianen, de stedelijke setting, allemaal vertrouwde zaken die aanvoelen alsof de oude Dario nooit is weggeweest. Maar wie bedacht heeft dat de moordenaar al zo vroeg ontmaskerd wordt, zou nooit meer een dergelijk script mogen schrijven. Ook is het idee dat de moordenaar gespeeld zou moeten worden door Brody zelf onder een dikke laag make-up ten koste gegaan van zijn geloofwaardigheid. Wie bedenkt zoiets..

Ook visueel voelt veel vertrouwd aan. De setting zoals gezegd, het kenmerkende gespeel met glas en messen, de gore (zonder cgi!), typisch Argento. Alleen lijkt de wil er niet meer om er werkelijk iets bijzonders van te maken. Met kleur wordt amper wat gedaan en het camerawerk is vooral generiek en weinig spannend. Om niet te spreken over de muziek, die werkelijk niets te maken heeft met de muziek van Goblin, de band die menig Argento van vroeger beter wist te maken.

Giallo doet op momenten denken aan de oude Argento, maar is dat uiteindelijk helaas verre van. Hoofdschuldigen zijn de plot, de muziek en het ongeïnspireerde camerawerk. Wel is dit stukken beter dan brolwerk als La Terza Madre en al helemaal Dracula 3D.

2,5*

Waardeloos prul. Niet eng, niet grappig, niks. Daarbovenop krijg je ook de slechtste soundtrack die ik in tijden heb gehoord.

0,5*

Best wel toffe spaghetti-western die vooral een erg goede score van Riz Ortolani en Lee Van Cleef heeft, maar nooit grootsheid bereikt door de duffe Giuliano Gemma, die enkel om zijn knappe kop en populariteit is gecast. Toch wel erg jammer.

De blu-ray van Arrow Video is geweldig! Lees mijn recensie ervan op It's Only a Movie:

Day of Anger (Tonino Valerii) – blu-ray recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Een typische blockbuster, maar hier en daar merk je de eigenzinnigheid van de regisseur die met Monsters bewees geen doorsnee filmmaker te zijn. De opbouw en het acteerwerk zijn in Godzilla zo generiek als wat, maar zodra het gevecht echt losbarst laat Edwards zien veel gevoel te hebben voor het audiovisuele. Bepaalde shots van het verwoeste San Francisco met daarin Godzilla en zijn vijanden zijn werkelijk adembenemend. Zo ook de sprong onder begeleiding van muziek uit 2001. Geweldig. Maar ook weet Edwards het bronmateriaal met erg veel respect en liefde te benaderen. Ik heb genoten van het podium en de rol die Godzilla heeft gekregen. Godzilla bewijst dat een blockbuster in de handen van een regisseur als Edwards grotendeels in hetzelfde rijtje past als menig blockbuster, maar hier en daar genoeg eigenzinnigheid toont om daar net bovenuit te steken.

Oei oei, Avatar all over inderdaad Nee, ook ik kon Goemon zeker niet waarderen. Verschrikkelijk kitscherig en de knipoog heb ik geen seconde opgemerkt. De slechtste film op het Imagine festival van dit jaar.

1*

Zeer vermakelijke kennismaking en introductie met de Gojira films. Het is de knulligheid van het hele project wat dit zo aandoenlijk maakt. Scènes als die wanneer Gojira door vliegtuigjes wordt aangevallen en beschoten wordt met gillende keukenmeiden is gewoon om je te bescheuren. De hele serieux en het drama waarmee het Japanse volk zo'n rubberen en vreselijk statisch monster beleeft maakt het geheel gewoon nóg amusanter. Wat dit origineel echter deels nekt is het lange wachten op de actie. Dialoog- en onderzoek scènes duurden net wat te lang om je aandacht er volledig bij te houden, maar ik wacht met smart op wat me nog te wachten staat in deze nog onontdekte Gojira reeks.

3*

De scènes in Tokyo zijn gewoon onweerstaanbaar en redden deze, verder veel te serieuze, Gojora film. Visueel wordt er hier en daar ook nog wel wat geprobeerd, maar de opbouw is in deze gewoonweg te saai. Teveel wetenschappelijk, militair en moralistisch geneuzel en veel te weinig pulp. Ook is de speelduur gewoonweg te lang. Een kortere speelduur, meer Gojira en een wat minder serieuze aanpak is het recept voor een geslaagde Gojira film.

2,5*

Dit gaat weer de goede kant op. Het UFO gebeuren vond ik een leuke toevoeging en maakt zo'n film verrassender dan alweer de bekende Gojira plot. Ook visueel mocht deze Gojira 2000 er zeker wezen. Vooral in het begin worden we getrakteerd op een paar zeer mooie beelden van Gojira die door het Japanse dorp struint. Duidelijk een regisseur hier aan het werk die minder focus wil leggen op saaie personages en meer met cinema bezig is. Er valt ook veel meer te halen uit een verschijning als die van Gojira. Voor het eerst maak ik hem hier ook dreigender mee. Het eindgevecht vond ik dan weer wat tegenvallen, de boodschap er weer wat te dik op zitten, maar dit lijkt al meer op wat ik van een Gojira film verwacht.

3,5*

Ook deze Godzilla is weer te lang en te serieus. Ik hoop niet dat de rest van de serie op hetzelfde niveau blijft, want dan valt er nog maar weinig te genieten, vrees ik. Op papier is dit materiaal dat garant zou moeten staan voor de grootste onzin en die zie je dan ook bijvoorbeeld in de vorm van Biollante (gemuteerde rozenstruik ), maar de context is gewoon weinig komisch en te serieus. De battles met Gojira vallen ook enorm tegen en zo blijft er weinig over van pulp als deze. Hopen op leukere delen, dan maar.

2,5*

Vooral het eerste uur is Gozu een zeer fijne film. De mysterie is aanstekelijk en het trage tempo bijzonder aangenaam. Naar het einde toe neemt dit alles een beetje af omdat Miike de mysterie niet goed weet vast te houden. Het script lijkt zoekende en bouwt op een gegeven moment op naar een onvergetelijke scène. De betekenis van dit alles is niet helemaal duidelijk, maar dat deert niet echt. Gozu is een sfeervolle film die vooral het eerste uur intrigerend is.

3,5*

Fikse verbetering op de vorige twee Bond-films. Goldfinger heeft eindelijk een verhaal dat waardig is aan de mythe van Bond en de actie is meer aanwezig dan bij het oersaaie From Russia with Love. De song tijdens de openingscredits maakt het geheel ook net wat aantrekkelijker, net als de erg sterke score van Barry. Goed.

3,5*

Geweldig rauw portret van de Napolitaanse onderwereld en zijn illegale praktijken. Mensen moeten de film niet ingaan met het idee een Scorsese-achtige maffiafilm te zien, want dit is puriteit in optima forma. De hele film door geen score, tot het einde waar het inslaat als een bom, levensecht, benauwend en ook cinematografisch zeer zeker de moeite waard. Een meesterwerk en voor herziening vatbaar.

4,5*

Rare film.

Welk beter middel dan een lange film op de zondagmiddag voor het verhelpen van een kater? Gone With the Wind is zo'n film die zich perfect leent voor het vullen van een zondag, net als andere epische films als Ben-Hur of Spartacus. Titels die je terugbrengen naar een tijd waar film nog als soort van toneelstuk werd gepresenteerd, getuige de muzikale tussenstukjes en een script wat totaal past bij een klassiek theaterstuk. Gone With the Wind mist grotendeels echter het groteske en historisch element wat films als Ben-Hur zo interessant en mythisch maakt.

Wat gelijk opviel is hoe goed deze film er uitziet voor zijn leeftijd. Niet alleen is de DVD-transfer geweldig, maar ziet Gone With the Wind er gewoon geweldig verzorgd uit. Ik had geen idee uit welk jaar de film stamde en kon haast niet geloven dat ik er ongeveer 10 tot 15 jaar naast zat op gevoel. De technicolor had mij even op het verkeerde spoor gezet. Volgens mij ook de eerste, samen met The Wizard of Oz, eveneens van Victor Fleming, die deze techniek geperfectioneerd heeft. Als ik ernaast zit hoor ik het graag. Fleming lijkt mij in ieder geval een pionier van de kleurenfilm.

Het eerste deel is prima te volgen. Hoewel het theatrale er erg dik op ligt, is de geschiedenis van de Amerikaanse burgeroorlog perfect verweven met de strubbelingen van een stel welgestelde families in deze zware periode. Alles weliswaar gezien vanuit één oogpunt, het zuidelijke, maar desalniettemin interessant. Vooral de manier van het presenteren van de 'darkies' zet dit kracht bij. Aan de ene kant rascistisch, aan de andere kant hoe het er hoogstwaarschijnlijk werkelijk aan toeging in het zuiden. Het hoofdpersonage, Scarlett, is een raar en egocentrisch type, waarbij de vraag wat men toch ziet in haar, eentje is die vaak bij me naar boven kwam. Ook Gables personage is niet gelijk eentje waar snel sympathie voor gewekt wordt. Meteen het eerste element wat deze film onderscheidt van zijn mede genre-genoten.

Het tweede deel was voor mij helaas de geleidelijke ondergang van Gone With the Wind. De oorlog is voorbij, iedereen is op zijn poten terechtgekomen en als kijker moeten we het doen met de liefdes strubbelingen van Captain Butler en Scarlett. Twee personages die fascineren, maar zeker geen sympathie oproepen voor hun karakter en vooral gedrag in de film. Het was dan ook de hele tijd afvragen waar dit nou helemaal naartoe ging. Na een hoop geharrewar en alweer een break tussen de twee, besluit Scarlett na eindelijk het licht te hebben gezien toch te gaan voor haar man. En dan is de film afgelopen. Vier uur is de tijd dat Fleming genoodzaakt zag een haat/liefde verhouding op te bouwen tot....nog steeds niets? Een bijzonder raar einde, helemaal in gedachte houdende voor wat voor publiek deze film is gemaakt. Gone With the Wind volgt elk regeltje van de 'Oscar-geile' film, maar doet dat met twee personages die vaker het bloed onder je nagels vandaan haalt, dan dat je met ze meeleeft en een einde dat na vier lange uren nog steeds geen conclusie aan dit hele verhaal heeft kunnen breien? Erg raar, maar vreemd genoeg geeft dit deze film wel zijn eigen karakter.

Gone With the Wind laat een onvoldaan gevoel achter, maar toch eentje van verbijstering en dat is een gevoel dat ik niet snel krijg bij deze lange en epische romantische vertellingen. Het is echter niet genoeg de film een dikke voldoende te geven, want verder wijkt de film nergens af van de norm. Toch een 3* voor deze op momenten merkwaardige, maar verder, vooral in het tweede deel, weinig spannende beleving.

Een beetje makkelijk allemaal maar wel sfeervol en Don Johnson in een leuke rol. Degeneres hadden ze beter kunnen schrappen.

3*