Opinions

Rare keuze van 88 Films om deze op te nemen in hun Slasher Classics Collection. Niet dat de film verder slecht is. De locatiekeuze is erg tof en ook Steenburgen doet het goed, al kan ik niet hetzelfde zeggen over Rubes en McDowall. Lees meer in mijn langere recensie:

http://www.itsonlyamovie.nl/dead-of-winter-arthur-penn-blu-ray-recensie/

Laatste deel uit de zeer stabiele Dirty Harry reeks en net zo goed als zijn drie voorgangers. Eastwood is weer ijzersterk, al mist hij hier een iconische quote of shot. Desalniettemin is de plot zeer fijn, ik wou dat die Peter Swan films echt waren, en neigt ook dit deel, net als de voorganger, weer een beetje naar horror. Jammer dat er niet meer Dirty Harry films zijn gemaakt.

3,5*

Audiovisueel dik in orde. Soms zelfs TE zodat de aandacht verslapt. Erg mooie setting ook die beter tot zijn recht was gekomen was er meer aandacht aan gegeven. Nu raasde de film in een te snelle vaart naar een climax die leuk is maar nergens blijft hangen.

3*

Wat een drama. Absoluut geen budget, maar nog erger: absoluut geen talent. Het uitgangspunt belooft gewoon een niet al te best, maar vermakelijke Alien rip-off. Dead Space is waarschijnlijk het slechtste wat je op dit gebied te zien zult krijgen. De sets zijn ontzettend kaal en missen elke vorm van sfeer, de acteurs weten absoluut niet te overtuigen en de muziek lijkt uit een goedkope Casio getoverd te zijn. Vreselijk. Het enige lichtpuntje is het design van het monster, maar deze zie je amper. Geen budget dus, maar dat is niet altijd een reden voor een slechte sci-fi. Dead Space mist gewoon teveel het talent dat nodig is zulke projecten naar hoger plan te tillen.

1*

Teleurstellend. De setting is zowel bijzonder als sfeerbreker. Blijf het toch maar raar vinden; zombies in een met zon overgoten Afrika. Maar ook de score en vooral de protagonist konden me amper overtuigen. Leuk dat de zombies weer lekker traag zijn en dat de film op 35mm is geschoten, maar uiteindelijk vond ik het maar saai.

2,5*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: The Dead - blu-ray recensie - cultmoviesreviewed.com

Ik kon eigenlijk erg weinig met deze film. Het uitgangspunt is inderdaad niet conventioneel, maar wat wordt er weinig mee gedaan, zeg. De deadgirl is een aanhangsel van een stel personages dat behoorlijk oninteressant is. Vooral die kerel die doordraait bakt er helemaal niets van. Ik had graag gezien dat de deadgirl een centralere rol had gespeeld, want ik heb weinig met zulke puberale personages. Was beter geweest als ze hier een recht toe recht aan horrorfilm van hadden gemaakt, want de regisseurs weten geen raad met het idee voor hun project. Deadgirl is een film die vooral niet weet welke kant op te gaan. Als horror is dit mislukt en als drama al helemaal.

2,5* voor enige originaliteit, het idee en de locatie.

Film die de hele speelduur neigt naar 2,5*, veel bijzonders zien we namelijk niet, maar het laatste shot zorgt toch wel voor een extra halve ster. Heerlijk zo'n twisted draai aan de gecreëerde verwachtingen.

3*

Geweldig klein filmpje met een zeer klein budget maar genoeg leuke vondsten om het voor de fan een feest te maken. Vooral de monsters zijn erg leuk en het einde is geweldig. Ongelofelijk dat dit destijds een bioscooprelease heeft gekregen, iets wat nu ondenkbaar is.

Erg leuk zijn de extra's op de dvd van Arrow-video waarin we interviews zien met de makers en promotie in tv-programma's. Goeie ouwe tijd.

4*

Matige poppenhorror die eigenlijk maar weinig poppen in de aanbieding heeft. De titel is vooral misleidend aangezien we hier niet echt met killer dolls te maken hebben, maar Death Doll is verder toch geen al te goede film. Low-budget, hier en daar sfeervol, maar over het algemeen vervelend, met dat einde als toppunt.

2*

Death Doll (1989, William Mims) - cultmoviesreviewed.com

Had hier, met zelfs Anderson aan het roer, toch iets meer fun van verwacht. Met een dergelijk concept kan je je als regisseur helemaal laten gaan, maar Death Race voelt te braaf aan. Eén of twee kills waren de moeite waard maar de rest valt teveel binnen het 'veilige'. Jammer ook dat het uitgangspunt van de Death Race is veranderd t.o.v. het origineel. Het is teveel een kwestie van Good vs Evil en het bijkomend moralistisch gezever. Verder doet de film te erg zijn best om stoer te zijn en is Statham een poser van jewelste. Jammere poging.

2*

Death Screams kent een zeer aardig sfeertje dat kracht wordt bijgestaan door een van de meest bijzondere soundtracks in het slashergenre. Helaas is de film verder wat traag en kent hij het eerste uur een wel erg lage body count, wat killing is voor een slasherfilm.

3*

Na de overweldigende ervaring die Insidious was, heeft mijn drang in het herzien van Wans eerdere werk zijn start gekregen met Death Sentence, op BD. Ik heb genoten. Iets te wild geschoten, zo nu en dan, maar de film kent een uitstekend tempo, een geweldige Kevin Bacon en het foute dat elke 80's vigilante film over zich heeft. Ook was ik vergeten hoe magistraal die achtervolgingsscène ergens in het begin wel niet is. Prima wraakfilm en op naar Dead Silence!

4*

Ik heb deze dvd aangeschaft (alleen is de titel gewoon in het Engels):

http://xploitedcinema.com/catalog/images/DEATHWISH2IT1.jpg

Volgens mij gewoon uncut en een Nederlandse uitgave. Een hele goede ook, met de juiste verhouding en een prima transfer.

Over de film:

Een sequel die minstens even goed is als het sterke eerste deel. De Death Wish serie is in essentie een slasher serie 'in disguise', want het enige doel van de protagonist is het systematisch afmaken van mensen die in zijn ogen (en in dit geval vele andere ogen) zo snel mogelijk het loodje moeten leggen. Dan strip ik het wel erg tot op het bot, want Death Wish wil nét iets meer zeggen dan menig, laten we zeggen, Friday the 13th film. De immer geweldige Charles Bronson stapt in de huid van een getergde man die persoonlijk is getroffen door het gespuis van de straat. Een keurige burger die geconfronteerd raakt met geweld jegens mensen die het op geen enkele manier verdiend hebben. Het script speelt zeer slim in op dit psychologisch aspect, want zeg nou zelf; in zijn positie en in een wereld waar de realiteit overeenkomt met die in de film, hadden we waarschijnlijk hetzelfde gedaan. Death Wish is exploitation dat geweldig inspeelt op onze 'guilty pleasures'. Death Wish II maakt prima gebruik van dit uitgangspunt. Bronson is nóg cooler dan in het eerste deel en het 'tien kleine indiaantjes' uitgangspunt is zeer prettig te volgen. In dit geval worden wij cultliefhebbers ook nog eens verblijd met een toffe 80's setting en een score van niemand minder dan Jimmy Page. Erg toffe tweede deel. Zeer benieuwd naar Death Wish 3 nu. Volgens liefhebbers het beste deel uit de reeks.

4*

Nietszeggende film, die een interessant script om zeep helpt en audiovisueel helemaal niets te bieden heeft. Heb me hier behoorlijk aan verveeld.

1,5*

Erg vermakelijke monsterfilm. De humor is me af en toe teveel en de speelduur te lang, maar verder doet dit werkje alles goed. Leuk.

Dikke 3*

Lollig filmpje met een droge hoofdrolspeler die een oude indianenlegende omtovert tot een klein avondvullen filmpje. De horror is ook hier afwezig en wacht al tijden op weer wat gore of spanning in de MOH reeks. Erg leuke referentie trouwens naar An American Werewolf in London ergens middenin de film.

3*

Erg stijlvolle horrorfilm in de stijl van Argento. Paar mooie shots, kills en een memorabele killer waardoor de film sowieso bovengemiddeld scoort. Helaas gaat Deliria net 5 min te lang door waardoor er een twist kwam waar ik niet echt op zat te wachten. Typisch een voorbeeld van een half puntje meer of minder vanwege het einde op de eindscore. Normaal had dit 4 gescoord maar nu dus 3,5*.

Gisteren deze in cinema 301 mogen aanschouwen en ik ben best teleurgesteld. Dellamorte Dellamore ben ik, toegegeven, met verkeerde verwachtingen aangegaan en ik heb mij daardoor veel lopen storen aan de te grote focus op het filosofische aspect, dat ik op momenten erg misplaatst vond. Bovendien mistte ik typische Soavi trekjes, zoals een meer aanwezige score en scènes die eruit springen. Dellamorte Dellamore is meer een geheel en dat is denk ik niet wat mij zo aantrekt in de Italiaanse horror. Ooit zal die herziening komen en kans is groot dat ik met de juiste verwachtingen deze film meer kan gaan waarderen. Voor nu een gemiddelde 3*.

Door Arrow Video uitgegeven. Een typische 80's horror, al komt de film uit de 90's. Qua gore hoef je hier niet veel van te verwachten, maar hou je van goedkope corny 80's horror dan heeft The Chill Factor best wel wat te bieden.

Lekker typische jaren 70 sci fi die wel erg heeft afgekeken bij 2001. Maar storen deed dat nergens. Goede soundtrack, degelijke vertolkingen en de goede sfeer zorgen voor een degelijke 3,5*

Eén van de leukere Full Moon films en leuker dan de Puppet Master films. Vooral de luchtige 80's sfeer en Baby Oopsie Daisy dragen hieraan bij.

3,5*

Langere recensie:

Demonic Toys (1992, Peter Manoogian) - cultmoviesreviewed.com

Enigszins teleurstellende film. Het blijft een prima Scorsese, dat wel, maar als ik vergelijkingen ga maken met de meest voor de hand liggende Scorsese's (Goodfellas, Casino) stelt dit toch een beetje teleur. Dat ligt voornamelijk aan de wat misplaatste casting en het verhaal dat iets te gecompliceerd wil zijn. Scorsese heeft geen ingewikkeld plot nodig om te kunnen overtuigen.

Baldwin, Sheen en vooral Nicholson waren een genot, DiCaprio en Damon deden het respectievelijk goed en aardig maar het is vooral hun uitstraling dat niet echt helemaal te plaatsen is. Vooral op het einde wordt dat duidelijk wanneer ze samen een scene delen. Een DeNiro of Pesci zijn ze echt niet en dat is een grote reden waarom bv Goodfellas zo'n meesterwerk is. Het knip en plakwerk en het camerawerk waren solide, goed, maar ook op dit gebied heb ik leukers gezien van de hand van Scorsese. Soundtrack ook prima maar geeft niet zo sterk het tijdsbeeld weer als dat het wel deed bij een Mean Streets. Kortom: een goede film maar gezien eerdere meesterwerken van dezelfde regisseur een kleine deceptie.

3,5*

Vond het moraliserende toontje eigenlijk nog wel meevallen. We Mijn aandacht werd meer getrokken door de prachtige beelden en de erg mooie begeleidende score. Met de sfeer zat het ook wel goed, maar als geheel deed het me toch wat te fragmentarisch aan om echt als geheel te kunnen boeien.

3*

Geweldig vervolg op het magistrale eerste deel. Cinematografisch zit dit op dezelfde hoogte als het origineel en ook de gore mag er weer zijn. Sommige scènes zijn een waar genot voor de horrorliefhebber. Als extraatje krijgen we ook nog een wansmakelijk, maar hilarisch kijkje in het toiletgebruik van deze grotwezens. Heb hier enorm van genoten en het einde doet hinten naar een derde deel, wat welkom is.
4*

Zeer aardige en effectieve horror, die met een simpel uitgangspunt een puntje-van-je-stoel film weet te maken, maar op het einde helaas wat ontspoort met zijn goede bedoelingen.

3,5*

Veel beter dan wordt beweerd. The Devil Inside doet weinig verkeerd en onderscheidt zich met zijn authentieke setting. Ik heb hier van genoten, vooral van de rol van de moeder die bijzonder creepy is. Ook het einde is gewoon effectief en sterk in beeld gebracht. Geen idee waar al dat gezeur over gaat. Ik heb veel slechtere eindes gezien.

Zeker niet slechter dan een PA 2 of 3.

3,5*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: The Devil Inside (2012, William Brent Bell) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Zombie heeft gevoel voor stijl en dat is hier weer duidelijk te zien. Daarnaast is deze film een lust voor horrorliefhebbers want we zien een aantal gezichten voorbijkomen die erg bekend bij ons zijn (De "Totally" girl van Halloween, Otis van Henry a Portrait of a serial Killer, Ken Foree uit Dawn of the Dead, die lelijkerd uit The Hills Have Eyes). Eigenlijk is deze film een grote ode aan de horror. Het begin is daar ook een voorbeeld van want die doet namelijk ERG denken aan 1 der grootste horrorklassiekers ooit en die dit soort films heeft geinspireerd. Jullie weten over welke film ik het heb. Erg leuk dit allemaal en het geeft zeker een extra lading aan de film. Daarnaast heeft het voor de liefhebbers ook nog s een goede selectie songs en een hilarische stukje over Elvis. Maar verder worden we ook niet echt teleurgesteld want de grofhuid barst van het scherm in een sneltreinvaart. The Devils Rejects heeft me niet teleurgesteld en ben benieuwd waar Zombie hierna mee gaat komen. 4*

Dieptepunt voor Romero. De cynisme zit er ditmaal veel te dik op en de sfeer en karakterbouw waar vooral de eerste twee Deads veel kracht uit putten is hier nergens te vinden. Amateuristisch acteerwerk maakt het feest compleet. Romero heeft zijn touch in zijn eigen gecreeerde genre totaal verloren.

2* voor de hier en daar leuke gore en ouderwetse soundtrack.

Een beetje een treurige film. Met zo'n opzet had je een zeer leuke film kunnen hebben, maar Dinner for Schmucks pakt het echt totaal verkeerd aan. In plaats dat de aandacht wordt gevestigd op het diner met de idioten krijgen we veel vervelende scènes waar de 'vriendschap' tussen droogkloot Rudd en Carrell vorm krijgt. Een typische Amerikaanse aanpak op een leuk gegeven. Emotie voor op recht toe recht aan komedie. Acceptabel in een drama, maar niet in een komedie waar een hoop komisch talent aan heeft meegewerkt. Erg jammer alweer. Het origineel zal stukken beter zijn.

1,5*

2 sterren alleen voor een aantal mooi gestileerde scenes want verder had dit me alleen cartoonesque taferelen en irritatie te bieden. Die irritatie kwam vooral van die verschrikkelijke jennie. Op momenten had ik gehoopt dat Jason Voorhees de film binnen zou lopen om haar op een mooie afslachting te trakteren. Het enige wat uit haar mond kwam waren dingen als "Jeffrey waar ben je". Daar bleef het een beetje bij.

Met carttonesque actie is in principe niets mis als het allemaal niet al te serieus wordt genomen maar helaas is dat hier niet het geval. John Woo neemt zichzelf te serieus. Hier was al duidelijk te zien dat dit een regisseur was die makkelijk mee zou kunnen draaien in hollywood.

Wel een paar erg mooie scenes zoals ik zei en een redelijke soundtrack maar verder niet mijn ding.