Opinions

Damiani wil iets teveel met dit vervolg op het ook al matige origineel. Ik vind deze films altijd wel onderhoudend vanwege het jaren '80 sfeertje en de platte aanpak, maar in dat laatste vliegt Amityville II uit de bocht. De 'enge' dingen gebeuren te snel en te vaak, waardoor het spannende er snel af is. Ook wil het familiedrama niet helemaal werken, al kon ik deze keuze best waarderen. Het levert in ieder geval een van de meest uit de lucht gegrepen scènes ooit (broer en zus). Maar de personages krijgen over het algemeen nog wat identiteit mee, echter werkt de mix niet. Amityville II heeft moeite keuzes te maken en dat is de film uiteindelijk funest geworden.

2,5*

Helaas weer een matig deel. Na het constante begin, begint de Amityville-reeks nu toch wel erg onsamenhangend aan te voelen. Ik had helemaal niets met de setting en het wereldje van de stadse kunstenaars. Ook bevat de film veel te veel drama en wordt horror naar de achtergrond geschoven. Hopelijk wordt het laatste deel weer wat beter.

2*

Teleurstellende afsluiting. Het sfeertje uit de eerdere delen is wel weer terug en ook kent de film een paar leuke scènes (vond die flashes van de duivel en dat andere ding wel erg tof), maar pakkend wordt het allemaal nooit en dat is voornamelijk te danken aan een stel irritante personages. Vooral die vader is een vreselijke klungel. Uiteindelijk is de Amityville-reeks wel een erg amusante, vooral in het begin, en kent het zijn beste deel in Amityville 1992: It's About Time.

2,5*

Weer erg aardig, en dat voor een tv-film. De sfeer is weer top-notch en de personages, zoals in haast elk deel, geloofwaardig, wat van Amityville 4 gewoon weer een erg vermakelijk deel maakt, dat nergens grandioos is, maar gewoon lekker wegkijkt.

3*

Amoklauf heeft inderdaad wat weg van Angst, alleen weet Bolls film maar sporadisch de beklemmende sfeer van eerstgenoemde te evenaren. Grootste fout is de keus om over te stappen van minimalistische synth-muziek naar klassieke muziek. Amoklauf stevende lange tijd naar een film in de trant van Angst of Schramm, maar gaat tegen het eind de fout in door verkeerde keuzes te maken. De muziek, maar ook de stijloefening waar Boll voor kiest wist mij niet te bekoren. De eindeloze herhalingen en slow-mo's gingen op een gegeven moment ook irriteren. Goed dat Amoklauf niet langer duurde dan 52 minuten (die 65 minuten die hier vermeld staan kloppen niet). Toch heb ik het eerste deel genoten van deze curiosum uit de beginjaren van Uwe Boll, een regisseur die potentie toont en deze pas nu, bijna 20 jaar later, weer toont met werkjes als Rampage.

3*

Amour weet vooral op momenten te intrigeren, maar als geheel vind ik dat Haneke een beetje de plank misslaat. Met een dergelijk onderwerp verwacht ik toch iets meer diepgang in de personages. Haneke's observerende stijl is duidelijk, maar dit zorgt ervoor dat ik mij maar amper kon inleven in de situatie van de hoofdpersonages. Goed naar voren kwam wel de verstoorde relatie tussen de dochter en haar ouders. Visueel heb ik ook niets bijzonders kunnen waarnemen, waardoor Amour uiteindelijk één van Haneke's minst memorabele films is.

3*

Ouch, Yuzna is duidelijk niet meer wat hij is geweest. Nou hadden zijn films nooit echt hoge productiewaarden, maar dit is wel erg sneu. Die acteurs zijn echt een drama om te aanschouwen. Laat ze dan in hun eigen taal spreken. Dat scheelt al een hoop. Verder is het monster ook niet al te overtuigend waardoor er uiteindelijk weinig overblijft in een film als deze. Nee, het zou fijn zijn als dit soort regisseurs met een goede comeback zouden komen i.p.v. dit soort fillers, of zakkenvullers. Ik denk vooral dat laatste.

1,5*

Vreselijke plot en dito acteurs. Het is het geweldige segment met de clown dat dit van een desastreuse score onthoudt. Wat een freak . De trailer was een stuk beter dan het gehele eindresultaat. Zwak.

2*

Angel Heart was in mijn herinnering toch wel een betere film. De broeierige locaties zijn fantastisch, net als de score, het acteerwerk van Rourke en de fantastische verschijning van Louis Cyphre, maar Angel Heart wist mij niet te overtuigen op visueel gebied. Met een verhaal als dit had het geheel toch best wat freakier gemogen, en dan vooral het camerawerk. Ik vond deze echt veel te statisch en vaak enkel ter registratie van de verder wel mooie locaties. Ik vond het te braaf allemaal. Het script is verder zeer aardig om te volgen en je wordt goed in het ongewisse gelaten, maar het einde komt zeker niet als een verrassing. Al met al had hier met een durfal als regisseur een meesterwerk in gezeten. Nu is het helaas niet meer dan een zeer aardige thriller. Een horror is dit bij lange na niet te noemen, trouwens.

3,5*

Wat een drama. Treurig om Pleasence in zo'n amateuristisch filmpje te zien. De dub is waarschijnlijk de slechtste die ik ooit heb gehoord en hoewel er best geld in dit project is gestoken, is dat er, buiten een stel explosies om, nergens aan af te lezen. Prul van de bovenste plank.

0,5*

Een stuk minder dan zijn voorganger. Angels & Demons mist een hoop mystiek en suspense, wat The Da Vinci Code juist zo sterk maakte en is eigenlijk maar een gemiddelde thriller. Het script is minder scherp, minder uitdagend en lijkt wel alle tegenstanders van het origineel te willen sussen met zijn conservatieve aanpak. Zelfs Robert Langdon bereikt bijna het punt van bekering. Wel biedt Angels & Demons erg mooie plaatjes van Rome en is het allemaal aardig te volgen, maar alles en iedereen leek veel frisser en beter in vorm met The Da Vinci Code.

3*

Een tegenvaller en dat zeg ik niet met plezier. Angst is een voorbeeld van hoe je enorm veel potentieel deels om zeep helpt. Angst wordt geweldig in beeld gebracht, Leder zet zeer overtuigend een geesteszieke neer en de soundtrack is werkelijk fantastisch, maar wat is deze film verder leeg zeg. Een scenario om van te huilen en extreem oppervlakkige slachtoffers werken een klassieker naar de middelmaat. Op psychologisch vlak valt er een hoop te analyseren aan het gedrag van het personage van Leder, maar alleen tegen het eind had dit enig effect op mij, wanneer hij als een sensatiebeluste idioot tekeer gaat. Misschien dat eerdergenoemde elementen bij herziening verdreven worden en ik meer kan halen uit het audiovisuele en psychologisch aspect. Ik hoop het ten zeerste, want Angst heeft het in zich de europese tegenhanger van het meesterwerk Henry: Portrait of a Serial Killer te worden.

3*

Vond de setting ook intrigerend. Veel kleuren, heldere kleuren maar tegelijk erg grauw en sfeerloos allemaal.

Angst is een mooie film over een onderwerp die altijd interessant blijft. Mooi om te zien dat er eigenlijk weinig veranderd is na 30 jaar. Het acteerwerk van Mira was uitstekend en Salem is geen groot acteur maar zet een erg amabele karakter neer met een uitstraling dat veel compenseert. Geen slecht woord eigenlijk te zeggen over Angst Essen Seele Auf, mijn eerste contact met Fassbinder, alleen jammer dat ik geen ondertiteling bij de film had. Nou is duits niet al te moeilijk om te begrijpen maar ik zou dit dolgraag met ondertiteling willen herzien.

Voor nu 4*

Film die dealt over depressie, een thema waarbij je zou denken dat Fassbinder er wel raad mee zou weten.

Vond het best tegenvallen.

Elk cliché over dit thema komt naar boven en nergens werd mij een boeiend portret geschetst van Margot. Een rol die nog goed wordt ingevuld door Carstensen maar door de film heen blijft het gevoel hangen dat er meer ingezeten had.

Is een post natale depressie, waar het in dit geval specifiek om gaat, misschien dan toch een vorm van depressie die alleen door een vrouw in zo'n situatie overtuigend gebracht kan worden?

Elk sprankje hoop die Angst vor der Angst zo af en toe wel wist te creëeren werd bovendien helemaal omvergeblazen door de vreemde en ontzettend misplaatste soundtrack. Meerdere malen moest ik aan Vertigo denken en dat is nou net een soundtrack die niet echt in een Fassbinder als deze past.

2,5*

O wat jammer van dat einde, want anders had dit makkelijk 4* gescoord. Wan zat ditmaal niet aan het roer, maar los van het simpelere camerawerk is dit haast nergens te merken. Annabelle doet wat ie moet doen. De bordkartonnen personages en clichés dienen enkel als kapstok voor een paar bijzonder sterke schrikmomenten. De scènes in de kelder en vervolgens op de trap moet een van de beste zijn van alle Wan-gerelateerde films. Heerlijk sound-design ook.

3,5*

Een geniale film! Naast heerlijk veel symboliek toont Von Trier zich ook een audiovisueel meester. Wat heb ik genoten van sommige scènes zeg. En net als bij Martyrs gebeurt hier ook weer hetzelfde wat de controverse betreft. Het geweld is toch echt helemaal in functie van de film en maar een klein onderdeel van een grootse film. Net geen 5 sterren vanwege een sporadische saaie scène, maar zeker een dikke 4,5*.

Hier de echte review.

Oervervelende kloon van The Exorcist. Veel te langdradig en buiten wat interessante surrealistische beelden om, gewoon te skippen. Ook de muziek van Morricone was geen toegevoegde waarde.

1,5*

Toch wel een tegenvaller. Vergelijkingen met zijn vader zijn misschien niet zo eerlijk, maar thematisch gezien vraagt hij erom en dan schiet ie toch tekort. Heb hier een stukje over geschreven in mijn dagverslag van Imagine:

Cult Movies Reviewed: Imagine 2013: Dag 1 - verslag - cultmoviesreviewed.com

Aardige kannibalenfilm, die het bekende concept een twistje geeft. Leuk, maar voor de liefhebber blijft er wel veel potentie onbenut. Zo is vooral de gore echt te karig. Wel een aardige sfeer verder en Saxon is altijd een genot.

3*

Voor de zoveelste maal herzien en hoewel dit een geniale film blijft hunker ik eigenlijk wel naar de normale 153 min versie die ik nog nooit heb gezien. De toegevoegde scenes in de redux versie hebben eigenlijk totaal geen meerwaarde, integendeel zelfs. Het hele surrealistische wat deze film zo meesterlijk maakt wordt hier en daar een beetje vertraagd door die extra scenes. Vooral bij de scene met de fransen viel dit het meeste op. Ineens neemt de film een politieke wending, iets waar ik totaal niet op zit te wachten. 5* blijven staan maar eigenlijk meer wegens het idee van de film zonder de toegevoegde scenes. Snel maar eens in handen krijgen die DVD.

Toffe mockumentary. De opbouw is sterk en het sfeertje ijzingwekkend. Heerlijk toch altijd, die drukkende buitenaardse settings. Er wordt mooi gebruik gemaakt van het gebrek aan licht op de maan om er een stel mooie plaatjes uit te slepen. Ook wordt de flitser erg goed gebruikt in de scène waar een van de astronauten een krater in loopt. Helaas wil Apollo 18 niet helemaal losgaan en zit je aan het einde van de rit toch met een onvoldaan gevoel. Teveel laten zien van de wezens zou de film weinig goed doen, maar in dit geval had ik wel graag iets meer mee willen krijgen van de dreiging die heerst op de maan. Kortom een tof uitgangspunt niet helemaal goed afgewerkt, maar desalniettemin weer een aardige toevoeging in dit subgenre.

3,5*

Heerlijke formulefilm. Alles gaat geheel volgens Hollywood-regels, maar de vaart zit er goed in en verveling slaat eigenlijk nooit toe. Fijne rollen ook, niet teveel komedie en een paar indrukwekkend scènes met hordes spinnen. Een typisch jaren '90 film, dit, en gewoon zeer genietbaar.

3,5*

Toch een zeer aardig filmpje. Arcade is ultra low-budget maar weet toch een erg lekker sfeertje te creëren dankzij de erg lekkere elektronische score. Ondanks het ontzettend lelijke design van Arcade, het spel, toch best genoten van dit tussendoortje.

3*

Wonderen bestaan nog steeds.

Dit is een van de hoogste opwaarderingen die ik ooit heb uitgedeeld. Ik zal Armageddon de eerste keer waarschijnlijk veel te serieus hebben genomen. Ik heb hier nu eigenlijk erg mee kunnen lachen! Dit vreselijke over-de-top en kleffe actiespektakel is zo enorm fout dat ik er gewoon van heb genoten.

Waar het in een film als 2012 helemaal mis gaat, werkt het hier grotendeels. Michael Bay weet wat hij doet, is elke seconde bewust van de knipoog en geniet overduidelijk van zijn rol als regisseur. Pluim ook voor de casting, want het team dat de lucht in wordt geschoten is een goed op elkaar ingespeeld ensemble. Ik heb genoten van Buscemi vooral. Ook ben ik onder de indruk geraakt van het audiovisuele aspect van de film. Armageddon is mooi geschoten, kent een stel knappe shots en verwoesting heeft nog nooit zo indrukwekkend geklonken in mijn huiskamer. De scène bijvoorbeeld waar Parijs deels met de grond gelijk wordt gemaakt en de openingsscène zijn erg sterk.

Grootste kracht van Armageddon is echter het script dat in een razendsnel tempo voorbij raast. Foute one-liners, verwoestingen, ontploffingen, foute en totaal misplaatste romantische intermezzo's stapelen zich op om met een emotionele conclusie te eindigen. Dit stoorde mij al niet meer na de rush die ik ervaren had. De 144 minuten zijn voorbij gevlogen.

Dat dit een Criterion uitgave heeft verkregen verbaast mij eigenlijk niet meer, want als het op bombastische Hollywood pulp aankomt is Armageddon een referentie.

Van 1* naar 3,5*.

Na Le Samourai weer een hele mooie Melville. Ik begin gefascineerd te raken door deze regisseur.

Na twee films herken ik al een visuele stijl die mij heel erg aanspreekt. De somberheid die we te zien krijgen is er eentje van uitzonderlijke pracht en past perfect bij de setting en tijd waarin de film zich afspeelt. Ook de binnenshots zijn weer een plaatje met die geschilferde muren en grijze tinten.

Verder is L'Armee des Ombres wel een film die wat complex over kan komen. Er is moeilijk een vaste lijn te ontdekken en we worden geintroduceerd aan een boel karakters en locaties.

De film speelt zich dan wel af in een tijd waar het moeilijk is alles op een rijtje te kunnen zetten en helemaal in de rol als verzetsstrijders waar je elke dag in angst en onzekerheid moet leven. In dit perspectief is de vertelwijze te verklaren.

Toch beviel mij de vertelwijze van Le Samourai meer.

Hoe simpeler een verhaal hoe meer tijd je hebt het visuele aan de aandacht te brengen vaak.

Bij L'Armee des Ombres heb ik een paar geweldig mooie shots kunnen ontdekken maar worden ze te snel afgekapt om verder te gaan met het verhaal. Erg zonde.

Melville slaagt er in ieder geval wel in boeiende karakters te creëeren en focust zich niet teveel op het plot dus een doodzonde wil ik het niet noemen.

De hoofdrol van Ventura is een fantastische en de bijrollen zijn allemaal erg zorgvuldig ingevuld. Perfecte casting.

De film verdient zonder meer een extra puntje voor de erg mooie soundtrack. Betoverend en een reden om van een kleine 4* een dikke 4* te geven aan dit sterk werkje van een regisseur die mij gelukkig nog meer te brengen heeft.

Het trucje dat The Artist opvoert is al snel gezien, maar het verrassend overtuigende spel van de acteurs en het geweldige tijdsbeeld maken van The Artist een bovengemiddelde film.

3,5*

Mijn eerste 0,5* sinds lange tijd en geheel terecht, want wat een abominabel slechte komedie. Je hebt niet veel nodig om een onderhoudende film over een stel nerds, stuntelende hunks en grote tieten te maken, maar Richard Gabai lijkt weinig moeite te hebben om zelfs zo'n pretentieloos uitgangspunt om zeep te helpen. Repulsieve personages, vreselijke, echt vreselijke muziek, een script waar geen seconde werk in is gestopt en een setting waar het gebrek aan budget flink aan af te lezen is. We zien volgens mij maar drie kamers en twee tuinen doorheen de film afgewisseld met wat nutteloze autotochtjes door Los Angeles. Barlslechte film die Revenge of the Nerds bij mij even tot meesterwerk verheft.

0,5*

Edit: Ik zie dat die Linnea Quigley nog aardig wat geweldige cult titels achter haar naam heeft staan. Extra zonde van haar desastreuse rol hier. Maarja, ze is niet de enige.

Wat blijft dit een geweldige film en wat komt dat er goed uit op de fantastische blu-ray van Scream Factory. De muziek klinkt hier werkelijk grandioos op, één van Carpenters beste scores. Het begin met de sterke opbouw en sfeerzetting is het sterkste punt aan Assault on Precinct 13. Geweldig.

4,5*

Langere recensie op mijn nieuw site:

Assault on Precinct 13 (John Carpenter) – blu-ray recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Au! Pijnlijk slechte horrorfilm, en dat van de regisseur van de uitstekende Pet Sematary. Blamerend. Het amateurisme schijnt door in werkelijk elke scène uit The Attic. Het sound design is vreselijk goedkoop, loopt vaak niet synchroon, acteurs zijn dikwijls niet te verstaan en het acteerwerk van voornamelijk de hoofdrolspeelster is van bijzonder laag niveau. Dat een acteur als John Savage, die ooit schitterde naast een De Niro in The Deer Hunter, zich hiervoor durft te lenen is voor mij een mysterie. Beschamend slechte film. Mary Lambert lijkt de laatste jaren sowieso niet veel soeps gemaakt te hebben. Dit is daar een goed bewijs van.

0,5*

Zeer teleurstellende Bergman. Dit mist eigenlijk alles wat de betere Bergmans hebben. Het belangrijkste gemis is karakterontwikkeling en credabele dialoog. Het kon me weinig boeien wat er werd gezegd en als de karakters me niets doen helpt dat ook niet echt mee. Laatste 20 min zijn wel ok maar dan is het einde weer magertjes. Bergman had een moeilijke periode in zijn leven en dat heeft zijn creativiteit geen goed gedaan. 2,5*