Opinions

Voor deze keer dan

Darren Aronofsky mag toch wel een van de beste regisseurs van het moment genoemd worden. Met Requiem for a Dream en Black Swan heeft hij twee meesterwerken op zijn naam staan en is hij uitgegroeid tot een filmmaker die graag de psyche van de mens en in meerdere mate de vrouw onder de loep neemt. Dit komt tot volledige uiting in Mother!, een film die mij nog dagenlang heeft achtervolgd.

De plot is in principe simpel: de relatie van een koppel (Jennifer Lawrence en Javier Bardem) wordt op de proef gesteld wanneer ze onverwachts bezoek krijgen en hun rustige leven wordt verstoord. Maar Aronofsky zou Aronofsky niet zijn als deze plot de basis vormt voor een complexe psychoanalyse die langzaam opbouwt tot een overdonderend slot. Aronofsky’s stijl is inmiddels bekend, maar toch krijgt hij het weer voor elkaar om een diepe indruk achter te laten.

Laten we voorop stellen dat Lawrence en Bardem powerhouse performances leveren die het makkelijk voor de kijker maken zich in het verhaal te laten zuigen. Vooral Lawrence doet het verrassend goed als jonge moeder die te kampen krijgt met hevige emoties rondom haar zwangerschap. Emoties die voor vele ouders wellicht herkenbaar zijn. Lawrence worstelt ook met het succes van haar partner, een persoon die als een Jezus-figuur wordt neergezet. Hebben we het hier over Aronofsky zelf?

Mother! barst van de symboliek en metaforen. De personen die bij het koppel over de vloer komen en het huis zijn meer dan enkel bezoekers en een plek om in te wonen. Aronofsky weet knap de ‘weirdness’ op te bouwen met hier en daar een speldenprik van Cronenberg-achtige body-horror. Vooral de rollen van vreemdelingen Michelle Pfeiffer en Ed Harris zijn om te smullen. Zij zijn nog maar het begin van een trip die ondergetekende ademloos heeft achtergelaten. Hoe dichter het personage van Lawrence bij haar bevalling komt hoe meer alles in een stroomversnelling van weirdness en afbraak geraakt.

Het einde van Mother! is een van de betere dingen die ik de afgelopen jaren heb mogen aanschouwen. Ik heb mij maar drie keer eerder ongemakkelijk gevoeld in de bioscoopzaal en dit was de vierde keer dat ik op het punt stond om de zaal te verlaten om even een luchtje te scheppen. Mother! is een meesterwerk, de derde alweer van Darren Aronofsky, een film die zeer knap de psyche van de zwangere vrouw onder de loep neemt.

Mother! (Darren Aronofsky) - recensie - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Film die in het begin vooral imponeert met zijn mooie cinematografie en nare sfeer, maar zich gaandeweg verliest in een onevenwichtig script. Had Marchal hier meer een recht toe recht aan serial killer thriller van gemaakt dan was dit me veel beter bevallen.

3*

Bijzonder saaie Hitchcock die vooral doet verlangen naar zijn thrillers. Matig.

2*

Slappe hap. Zonder Thornton had dit geheid een 0,5 gescoord, maar ook voor zijn doen was dit bijzonder tam. Mr. Woodcock doet zich voor als gewaagde komedie maar is allesbehalve dat. Het script is zelfs bijzonder braaf te noemen. Elke scène die voor plaatsvervangende schaamte zou moeten zorgen is gebaseerd op een misverstand en is er feitelijk niets aan de hand. Het moraal zit er uiteindelijk dik bovenop en zo zijn er 80 minuten verstreken zonder dat ik maar één keer gelachen heb. Mr. Woodcock is weer zo'n eind goed al goed film die niets, maar dan ook niets toevoegt aan het fenomeen film.

1,5*

Teleurstellend filmpje. De Britten leveren goed werk af de laatste tijd, maar helaas zal deze daar niet onder geschaard worden door mij. Altijd leuk om een emotioneel gestoorde familie op zo'n manier uitgebeeld te zien worden, alleen weet Steven Shell absoluut geen intensiteit aan zijn film mee te geven. Vooral op auditief gebied faalt Mum & Dad gewoon in het zetten van sfeer. Had Shell wat beter gekeken naar zijn inspiratiebron The Texas Chainsaw Massacre, had hij wel geweten hoe je een naar sfeertje kunt creëren op het gebied van sound design. Mum & Dad heeft een aantal leuke en smerige scènes die het kijken nog enigszins de moeite waard maakt. Verder was dit maar een tussendoortje op Imagine.

2,5*

Teleurstellende film. Na het sterke begin erg traag, theatraal, vaak saai en nergens echt intrigerend. Het is Boris Karloff's aanwezigheid dat de film nog de moeite waard maakt. Had hier wat meer van verwacht.

2,5*

Zeer leuke Muppetfilm, waarin elke Muppet weet te schitteren en ook Caine zijn rol met verve draagt. Mooie en sfeervolle setting ook. Een van de betere Christmas Carlo-verfilmingen.

3,5*

Aandoenlijke Muppet-film, wat vooral te danken is aan de leuke toevoeging van Walter. Verder kon ik ook het zelfbewuste karakter van de film wel waarderen. Zaken als een '80's montage' zijn niet nieuw, maar worden hier prima uitgevoerd. Tegen het einde wordt de film wel weer te zoet en duurt het slot veel te lang. Maar ach, de Muppets staan ook hier weer garant voor entertainment en daar draait het om bij deze films.

3*

Edit: wat heeft die Mary lelijke kuiten zeg. Erg opvallend tijdens die dans-scène.

Good old Tom Atkins (The Fog, Halloween3) en wat kills hier en daar zijn genieten, maar verder is dit, vooral in het begin, een rommelige en inwisselbare remake. Het voorspelbare einde is ook niet echt een meerwaarde. Matig.

2*

Vooral leuk voor de Campbell-fan en dat ben ik ook wel een beetje. Heerlijk hoe hij zichzelf zo op de hak neemt, maar My Name is Bruce wordt op momenten wel wat te flauw en ook de climax stelt teleur. Vermakelijk.

3*

Craven heeft een zooitje gemaakt van My Soul to Take. Het is schrijnend om te zien wat hij met een A Nightmare on Elm Street-achtig uitgangspunt in deze tijd heeft weten klaar te maken. Vooral scriptgewijs is My Soul to Take een gigantisch zooitje en mist de killer elke vorm van originaliteit en/of screen-presence. Craven is het gewoon kwijt.

2*

Net wat beter dan de versie met Vincent Price. Vond de film opvallen fris voor zijn leeftijd en het gebrek aan bombastische muziek, wat de remake verpestte imo, maakt deze horror wat fijner te volgen. Het uitgangspunt is toch geniaal en zie het liever wat subtieler aangepakt. Daar slaagde dit origineel beter in. De reporter begon op een gegeven moment behoorlijk te irriteren, maar over het geheel deden de acteurs het prima. Jammer dat dit niet in de 70's of 80's is geremaked. Had nog een horrorklassieker uit kunnen komen.

3,5*