Opinions

Mooi deel uit Fassbinders post-oorlogs drieluik. Voss staat mooi synoniem voor het voor-oorlogse Duitsland, maar wat mij het meeste opviel uit Sehnsucht is de af en toe zeer bizarre, maar mooie belichting. De kliniek van Dr. Katz bijvoorbeeld is zo enorm overbelicht dat het op momenten haast doet denken aan een soort van hemel. Niet voor niets lijkt mij, gezien dit de plek is waar Voss zich het prettigste voelt en waar zij dicht bij de dood staat. Zo bevat Sehnsucht nog een hoop meer mooie plaatjes en dito score, plus een zeer sterke casting, wat dit tot één van de betere Fassbinders maakt.
3,5*

Teleurstellend. Visueel stelt het maar bar weinig voor allemaal en de acteurs zijn een werkelijke ramp. Zelfs het vrouwtje uit I Spit on Your Grave weet amper te overtuigen. Het drama komt nergens goed uit de verf. Grootste drama's zijn toch wel die neger en de kerel met het idiote kapsel. Het is dat het hoofdpersonage overtuigt, zowel op het gebied van acteren als zijn verschijning, en het einde je verlost van al het saaie wat eraan vooraf gaat. Anders had dit de laagste score gekregen. Ook is Sella Turcica met zijn 105 minuten gewoon veel te lang. Nee, in de buurt van Deathdream komt dit absoluut niet.

2*

Herzien en is even mooi gebleven als de eerste keer. Was destijds mn eerste Miyazaki en moest ff wennen aan de stijl maar na inmiddels bijna al zn films gezien te hebben kan ik zeggen dat het definitief een mooie film is. Zeker wat drukker dan bv Porco Rosso of Totoro maar toch bezit Spirited heel wat meer magie die lang nablijft.

4,5* blijven staan.

Werkelijk geniale knokfilm. Het uitgangspunt is heerlijk simpel, de setting briljant en de actie en het zweet bijna voelbaar. Tot nu de actiefilm van het jaar.

Cult Movies Reviewed: The Raid - recensie - cultmoviesreviewed.com

Alweer een erg sterke Coen brothers. De laatste jaren lijken ze toch betere films te maken met minder en ook hier is dat weer het geval. Sereen gefilmd, prima cast en een gezapig sfeertje waar zo nu en dan een gevoelige snaar wordt geraakt. Nooit inktzwart en eigenlijk typisch Coen, maar altijd aangenaam. De Joodse setting doet misschien wat afstandelijk en onbekend aan, maar de aangesneden thema's zijn universeel. Verder geheel in de stijl van Burn After Reading en dat is het type Coen dat mij het meeste bevalt. Onbevangen, fris en weinig pretentieus. Een aangename film.

4*

Ben ik de enige die Carradine wél goed vond acteren?

Ik zie niet zo goed in waarom The Serpent's Egg slecht zou moeten zijn. Ja, de film draagt niet de typische kenmerken van andere Bergmans, maar bevat wel andere troeven die de film de moeite waard maken.

De sfeer en de decors waren een genot voor het oog. Ze maken van de jaren '20 (volgens mij eerder '30) een soort nachtmerrie-achtig decennium. Mistige steegjes, donkere woningen, bizarre cabaret, allemaal zeer mooi belicht en ondersteund door sterk camerawerk. Visueel één van Bergman's meest fijne werken.

Hoe weinig er verder verhaaltechnisch ook gebeurt, de film heeft me weten te pakken twee uur lang. De kijker wordt knap in het ongewisse gelaten en het einde brengt een soort van ironische kijk op hoe er gedacht werd over bepaalde zaken, vóór het uitbarsten van de tweede wereldoorlog.

Leuk om eens een ander gezicht van Ingmar Bergman te mogen zien. Ik wou dat hij meer van dit soort minder zware films op zijn naam had staan.

De scène met het paard is trouwens magistraal. Mensen die problemen hebben met animal cruelty, stay away!

4*

Wat een idiote score hier zeg. Seventh Moon is een heerlijke chiller en Eduardo Sánchez toont toch wel de meest getalenteerde van de twee Blair Witch regisseurs te zijn.

Ik heb vanaf minuut een geboeid zitten kijken naar het enge en occulte sfeertje dat Sánchez weet mee te geven aan het Chinese platteland. Geweldig hoe je je, net als de protagonisten, begeeft in een hopeloze situatie waar totaal geen grip op te krijgen valt. De lokale mensen zijn niet te verstaan en wat Mel en Yul overkomt is al helemaal een groot vraagteken. Versterkt door een werkelijk geniale ambient score is Seventh Moon uiteindelijk een van de meest sfeervolle en creepy films die ik de afgelopen tijd heb gezien.

Kritiek op het camerawerk is in een bepaalde context begrijpelijk, maar voor mijn part ridicuul. Sanchez was zonder deze aanpak lang niet zo effectief geweest als dat hij nu is.

Dikke 4*.

Weinig geslaagde mix van humor en horror. Severance weet in geen van beide genres te schitteren en scriptgewijs vond ik het maar weinig boeiend.

2*

Vreselijk pretentieuze wannabe splatter. Het zelfbewuste humoristisch toontje gaat je na vijf minuten al tegenzitten. Miguel Marti wil met Sexy Killer heel graag een Spaanse variant op Braindead en American Psycho brengen, maar dit lijkt werkelijk nergens op. Ergernis alom.

0,5*

De conclusie die ik wel kan trekken is dat Shame mij uiteindelijk koud heeft gelaten. Ik waardeer de vertelwijze en de cinematografische kalmte, maar scriptgewijs vond ik dat Shame teveel fouten maakte. Het is fijn dat ze eens een andere verslaving uitlichten, maar het personage van Fassbender vond ik weinig geloofwaardig (vooral die switch in karakter tegen het einde) en de rol van de zus krampachtig erin geworpen om een soort van reactie uit Fassbenders personage te krijgen, o.i.d. Kortom: er was sprake van weinig character development. De conclusie deed me daarom ook vrij weinig. Jammer, ik had hier best veel van verwacht.

3*

Bijzonder matig. Springt op geen enkel vlak eruit en is echt veel te voorzichtig in zijn keuzes. Personages deden mij verder niets en de twist was een flinke domper. Inwisselbaar.

2*

Erg lollig. Met het juiste verwachtingspatroon valt er nog best wat te genieten van een dergelijke film. Sommige scènes zijn heerlijk droog (die bungeejump-scène ) en met acteurs als Eric Roberts in je gelederen heb je nog wat aardig acteerwerk ook. De speelduur had inderdaad wat korter gemogen, het scheelt misschien een half puntje, maar al met al was dit een fijne dosis pulp.

3*

Edit: Roger Corman

De voorspelde verlaging is uitgekomen, maar die bleef minimaal.

The Shawshank Redemption is wat ik me ervan herinnerde, maar nu viel me meer op hoe braaf dit eigenlijk allemaal in beeld is gebracht. Ik heb niet zo'n probleem met klassiek strak geschoten films, maar Darabont maakt het hier wel erg 'bont'. De look van de film is als die van een doorsnee tv-film. Werkelijk niets bijzonders op aan te merken. Het kleurgebruik is zo degelijk als maar kan en de camera zit veel te dicht op de acteurs, waardoor je het automatische effect krijgt dat de sfeer er minder om wordt. Ik had best meer willen zien van de contouren van de gevangenis. Iets waardoor wij als kijker ook daadwerkelijk het gevoel krijgen opgesloten te zitten. De Shawshank gevangenis is best een aardige setting, maar hier wordt echt helemaal niets mee gedaan, sterker nog, het gevangeniswezen lijkt bijna een 'walk in the park'. En dit kan toch zeker niet de bedoeling zijn van de 'beste film ooit'?

Tweede probleem is het volk dat vastzit. Zelden heb ik zulk aardig volk meegemaakt in een film die zich afspeelt in een gevangenis. Ik had best deel willen uitmaken van de bende van Dufresne en co., zo'n gezellige bedoeling leek het me. Darabont probeert nog wat slecht gespuis aan ons te introduceren, maar buiten de geflipte bewaarder om stelde het helemaal niets voor. Nergens wordt een gevoel van wanhoop o.i.d. gecreëerd, wat ik toch toereken aan slecht schrijfwerk, iets waar Darabont, vooral bewezen met The Mist, toch uitstekend mee uit de voeten kan.

Verder blijft The Shawshank Redemption gewoon een lekkere wegkijker, dat tegen het einde een beetje uit de bocht vliegt met zijn zoetsappigheid, maar verder geen moment verveelt. Daarom gewoon een voldoende, dus 3*.

Dat dit tot beste film ooit wordt gerekend door de massa kan verklaard worden, maar ik blijf het verbazingwekkend vinden.

Edit: ik heb me lopen te bedenken hoe het mogelijk is een poster van achter, in een tunnel, in perfecte staat en strak af te plakken, terwijl je niet eens bij de randen kan en ben er niet echt uitgekomen. Iemand anders wel?

Buiten mijn verwachting om bleek dit een pure concertregistratie te zijn. Het doet dan ook zijn plicht een concert van de Stones, in niet hun beste tijd, te registreren. Voor de ware fan zeker een must en daarom heb ik dit ook opgezet maar voor de niet fan heeft Shine a Light weinig toevoeging. Het is dat het op het affiche staat en hij er even in voorkomt, maar een Scorsese produkt is dit op het eerste gezicht niet. Cinematografisch had hier meer ingezeten met zo iemand aan het roer. Aardig document met als hoogtepunt het duet met Buddy Guy maar Scorsese had zijn aandacht beter kunnen vestigen op een docu inde stijl van No Direction Home. Dat was wat geweest!

3*

Gisteren herzien op BD en deze Kubrick blijft echt moeiteloos overeind als het meesterwerk dat het is. Het inventieve camerawerk zorgt ervoor dat het hotel een nieuwe dimensie krijgt en daardoor bijna een personage op zich wordt. Ook het acteerwerk en de geniale muziek dragen bij aan deze angstaanjagende beleving. Dit blijft een must see voor elk zichzelf respecterende horror liefhebber.

Uitgebreidere review

Bijzonder teleurstellend. Ik had hier een stijlvolle Bollywood verwacht, maar als ik iets amateuristisch heb gezien de laatste tijd, is dit het wel. Vreselijke overacting voert de boventoon en de overdreven dramatiek halen de lol er snel uit. Blijft over de best wel aanstekelijke liedjes en het zichtbare plezier, waarmee de cast aan het werk gaat. Als kijker heb ik daar verder echter niet zo heel veel aan. Bollywood laat ik verder wel liggen.

2*

Was in mijn herinnering wel wat beter. Desalniettemin een verbetering op het eerste deel, om de reden die hier al meermaals voorbij is gekomen: Sellers als Inspector Clouseau is een genot om naar te kijken. Jammer van het einde, dat een beetje een domper is en wel erg makkelijk. Verder meer dan vermakelijk tweede deel.

3,5*

Edit: Ook leuk om te zien dat Clouseau veel weg heeft van maniertjes die Laurel & Hardy hadden, duidelijk een inspiratie voor Edwards geweest. De biljartscène is hier het beste voorbeeld van.

Erg toffe en frisse film. Cinematografisch worden er een paar leuke trucjes getoond en de 'cool' straalt van een hoop scènes af. Lady Snowblood barst van de 70's exploitation elementen, met als uitschieter natuurlijk het overdreven 'bloodshed'. Heerlijk toch, hoewel je het na tig keer ook wel weer gezien hebt. De opbouw is typerend voor een wraakfilm en al zie je dit concept keer op keer herkauwd worden, individuele scènes maken of kraken zo'n film. Lady Snowblood heeft daarin zeker een paar uitschieters, waaronder de epische finale. Met dit fris in het geheugen zou ik nu dolgraag Kill Bill weer willen herzien. Beleef je toch meer plezier aan als je het bronmateriaal kent.

3,5*

Teleurstellend vervolg. Lady Snowblood heeft het iconische achter d'r gelaten en we moeten het met een overheersend script doen. Een dooddoener wat mij betreft. Geef mij maar de wraakengel die haar slachtoffers flink onder handen neemt. Dit was me te soft.

2,5*

Een onverwachte verhoging bij herziening. Dit is verreweg Scorsese's beste sinds Goodfellas. Ik heb het nog niet eerder gezien; een script dat eindigt met een twist, maar bij herziening moeiteloos overeind blijft staan. Dit door het ingenieuze script, dat ook, en misschien zelfs vooral, de tweede keer een uitdaging blijft/is. Fantastisch.

4,5*

Weer een deel die er tussenin hangt. Niet goed, niet slecht, gewoon vermakelijk. Ik had in ieder geval meer verwacht van deze reeks tot nu. Film begint als een tienerkomedie over sexuele verlangens en relatieproblemen blah blah en zo gaat het ook maar door totdat er op het einde iets gebeurt wat op horror lijkt om weer met een laatste shot te eindigen die het helemaal teniet doet. Kan leuk en luchtig zijn deze mix van komedie en horror maar ik zie er teveel van in de MOH serie. Design van de mutatie zag er verder wel leuk uit wat me een beetje aan The Fly deed denken.

3*

Erg fijne film weer van Wheatley. Ditmaal veel meer komedie, maar Wheatley is een van die regisseurs die zowel horror als komedie uitstekend onder de knie heeft. Fijn.

3,5*

Langere recensie:

Sightseers (2012, Ben Wheatley) - dvd - cultmoviesreviewed.com

Jongens jongens. Blijf lekker bij jullie actievolle gameverfilmingen als Resident Evil enzo.
Silent Hill is, ondank een paar minder interessante aspecten, een verademing. Eindelijk weer een horrorfilm die zich concentreet op het audiovisuele, sfeer, creaturen en GORE. Het is dat het af en toe toch afdwaalt naar andere zaken dat dit geen ultrahoge score krijgt. Vanaf het moment bv dat alles een beetje wordt uitgelegd verlang je echt weer naar "The Darkness". Speelde de hele film zich er maar in af.
Wat was ik blij ,ook als grote liefhebber van de games, dat er veel aspecten van zijn overgenomen met als allerbelangrijkste de industriele soundtrack van Yamaoka. Geweldige soundtrack!
Acteerwerk is niet groots en gelukkig maar eigenlijk. Weet niet of het de bevreemdende sfeer had behouden als er prijzenwinnend acteerwerk in had gezeten.
De creaturen zijn op momenten adembenemend. Dat ding in de wc , die schreeuwende dingen en vooral Pyramid Head met dat slepende zwaard. Kippenvel.
En dan de gore . Dat heeft me best verrast eigenlijk. Vooral de eindscene en de beste scene van de film waarin pyramid head die trap oploopt (prachtig shot) en het vel van dat meisje afrukt en tegen de deur smijt. Horrorheaven .
Ondanks zn foutjes, slaapverwekkende momenten, ietwat teveel CGI en een teveel aan uitleg heb ik ontzettend genoten van Silent Hill en hoop dat ze met een eventueel tweede deel een nieuw pareltje neerzetten.
4*

Teleurstellend vervolg, dat vooral de onkunde van Bassett toont wat betreft verhaal. Het script is een compleet rommeltje en doet de typische Silent Hill-sfeer de das om. Dat is erg jammer want deze film kent op momenten indrukwekkende art-direction en heeft de kenmerkende score van Akira Yamaoka. Hier had gewoon veel meer mee gedaan moeten worden.

2*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Silent Hill: Revelation 3D (2012, Michael J. Bassett) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Wat een heerlijk sfeervol filmpje! Die orgelmuziek door de film heen deed me ontzettend denken aan Carnival of Souls en gaf het geheel een bijzonder aangenaam sfeertje. Eentje die eigenlijk verder wel erg aan Black Christmas deed denken. Een film die toevalligerwijs in hetzelfde jaar uitkwam, waardoor ik nu niet zeker meer weet welke nou wie heeft geïnspireerd. Feit blijft wel dat Black Christmas een grotere impact op het slashergenre heeft gehad wegens zijn grotere bekendheid, maar deze Silent Night, Bloody Night mag zeker niet vergeten worden. Wat was de scène dat de 'inmates' wraak namen op de doktoren in het huis trouwens magistraal. Prachtig gebruik van sepia en erg goed camerawerk. Een klassieker in het slashergenre.
4*

Hilarische film. Waar SNDN nog verrassend sterk begint, ontaardt het allemaal uiteindelijk in een hoop trashy fun. Punish! Naughty! Geweldig.

3,5*

Heeft niets met het origineel te maken maar was op momenten best vermakelijk. Jammer dat er nergens echte horror te bespeuren valt en alles binnen de lijntjes wordt gehouden. Wil een horrorfilm hoge punten scoren moet het toch een beetje gedurfd zijn, helemaal als Brian Yuzna er iets mee te maken heeft. Wel leuk waren verwijzingen naar werk van Stuart Gordon en Yuzna (producer) himself, net als een opmerkelijke rol van Mickey Rooney. Heb ergens gelezen dat hij fel tegen het origineel was en er flink tegen heeft geprotesteerd. Nu blijkt hij gewoon zelf mee te spelen in dit vijfde deel. Geldtekort?

Soundtrack van de film was nog goed te doen, alleen het acteerwerk viel vaak erg tegen. Vooral het jongetje vond ik vaak best irritant.

Over het algemeen gewoon een vermakelijk tussendoortje.

2,5*

Erg leuk. Dick Maas is een beperkt regisseur, maar bij een film zo lomp als deze komt dat alleen maar ten goede van de algehele ervaring. Bepaalde achterhaalde filmische trucjes, acteerwerk e.d. gaven mij bijna een The House of the Devil gevoel, alsof ik werkelijk naar een jaren '80 slasher zat te kijken. Sint is lekker vlot, windt er geen doekjes om en weet op momenten heerlijk bruut te zijn. De gore heb ik nooit eerder zo goed gezien in een Nederlandse film. Mooi dat Maas de Sint en zijn pieten minimalistisch heeft gehouden in hun doen en laten en hun functie in de film heeft beperkt tot het keiharde afslachten van hun slachtoffers, zonder een woord te reppen. Elke scène waarin ze schitterden was een feestje. Zo zie ik ze graag. Beetje jammer wel is dat de invloeden vaak wel érg duidelijk zijn. De introductie van de personages is haast een kopie van de introductie van Jamie Lee Curtis en haar vriendinnen in Halloween. Ook jammer is de rol van Luppes die zijn personage wat teveel aandikt. Jammer, maar ik heb verder erg genoten van Sint, een film die waarschijnlijk een hoge herzieningswaarde kent.
3,5*

Regisseur Jacques Audiard kennen we van Franse pareltjes als Un Prophète en De Rouille et D’os. Vorig jaar verraste hij menigeen door met een heuse western op de proppen te komen: The Sisters Brothers. Met een cast met namen als John C. Reilly, Joaquin Phoenix en Jake Gyllenhaal en Benoit Debie achter de camera kunnen we ons opmaken voor een op zijn minst bijzondere western. Of The Sisters Brothers dat ook is...?

The Sisters Brothers komt in het begin nog over als een traditionele western, maar gaandeweg ontpopt de film zich meer en meer tot een auteursfilm. Audiard kiest ervoor de film in tweeën te splitsen, waar we enerzijds de gebroeders Sisters volgen en anderzijds de relatie tussen de personages van Gyllenhaal en (Riz) Ahmed. Rode lijn is de goudkoorts en de zoektocht naar rijkdom, maar Audiard geeft er een andere draai aan door die zoektocht beetje bij beetje naar de achtergrond te drijven en meer op de onderlinge relaties te richten.

Cameraman Benoit Debie is minstens zo belangrijk als de personages want zijn fotografie maakt de film uiteindelijk tot wat ie is. Nergens zien we zulke uitgesproken beelden als in films als Irréversible of Enter the Void, maar de look van de film plaatst The Sisters Brothers makkelijk buiten de doorgaans bekende westerns van de afgelopen jaren. Mooiste voorbeeld is de schitterende scène in de rivier.

In tegenstelling tot de gemiddelde western neemt The Sisters Brothers geleidelijk in spanning af om in volledige rust te eindigen. Voor sommigen wellicht een anti-climax, maar een gewaagde keuze van Audiard en alleen daarom al opmerkelijk. Opvallend is overigens de wel erg kleine rol van Rutger Hauer, die heel even in het begin en het einde van de film zien.

Blu-ray recensie: The Sisters Brothers (Jacques Audiard) - It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Wat maken een stel grote acteurs zichzelf toch belachelijk in deze non-film. Nog slechter dan menig 'direct-to-video' actie vehikeltje uit de jaren '80. Bah.

0,5*