Opinions

Zeer onderhoudende Smith. Vond het script zeer aangenaam en de dialogen sterk. Ze geven mooi gestalte aan de personages. Vooral Alyssa vond ik een zeer fijn personage. Kritieken op haar stem e.d. snap ik niet helemaal. Passen echt volledig bij het typetje dat ze speelt. Verder leuke en luchtige sfeer die omheen de film hangt, die het geheel een aangename rit maakt.

3,5*

Tsja. Had al een laag gemiddelde verwacht hier. Niet ieders cup of tea. Gelukkig zijn er nog mensen die dit soort 'trage' werkjes kunnen waarderen en ik ben er één van. Wat een pracht van een film! Nergens heb ik de film traag ervaren. Wel zag ik een film die ruimte liet voor geweldig acteerwerk van Daniels, voor het zetten van een surrealistisch toontje en de kijker laten meevoeren in een wereldje waar niets echt lijkt te zijn. Ik heb elke minuut geboeid gekeken naar dit kleine meesterwerkje. Note ook voor de sterke geluidseffecten die de film extra sfeer meegeven en een aantal erg mooie shots (de scene in de kelder waar die gymleraar wordt neergestoken . Chasing Sleep laat nog ruimte voor interpretatie achter na het laatste, eveneens prachtige, shot.
Het is makkelijk de naam Lynch naar boven te halen bij deze film en hoewel het niet geheel volgens zijn vertelwijze is kan ik me daar best in vinden. Hij zou er trots op zijn .
Dikke 4,5*

Leuke en bizarre film van Polanski. Ik kan me vinden in de vergelijkingen met Alice in Wonderland. What? is één grote sexuele fantasie van een meisje dat zich maar al te graag op verboden terrein wil begeven. Het hele huis staat hier symbool voor en zo ook de diverse personages, die allemaal een deel van haar onderbewustzijn lijken te verpersoonlijken. Interessant experiment van Polanski met een aantal memorabele rollen. Zo is ook de regisseur zelf een erg leuke rol toebedeeld.

3,5*

Tegenvaller. Met zo'n locatie hoor je veel meer uit je film te halen. Chernobyl Diaries kiest vooral de gemakkelijke weg en zadelt de kijker op met een hoopje acteurs dat nergens potten breekt. Erg jammer, want met zo'n uitgangspunt hoor je gewoon in ieder geval een spannende horrorfilm neer te zetten.

2,5*

Uitgebreidere recensie:

Cult Movies Reviewed: Chernobyl Diaries - recensie - cultmoviesreviewed.com

De vergelijkingen met Inferno zijn treffend. Deze film heeft namelijk onder dezelfde omstandigheden te lijden, namelijk veel sfeer en mysterie, maar een incoherente plot. La Chiesa is vooral auditief een stuk fijner dan Inferno, de score van Goblin is op momenten magistraal, maar visueel schiet de film soms wat tekort. De setting is wel enorm sterk. Mooie grote kerk, die de gotische sfeer tot zijn recht laat komen. Maar helaas is er verder weinig tot geen binding met de personages en is de film over voor je het door hebt. Net als Inferno bouwt de film eindeloos op, naar iets wat weinig bevredigend werkt. Toch toont ook La Chiesa waarom Italo-horror zo fijn is: het in dienst staan van sfeer en muziek, waardoor in ieder geval van het medium film in zijn essentie genoten kan worden.

3*

Met recht een horrorklassieker die een nieuw horroricoon ter wereld bracht: Chucky. Lees hieronder mijn recensie van dit eerste deel uit de Child's Play reeks:

Child's Play (1988, Tom Holland) - cultmoviesreviewed.com

Dit moet toch wel één van mijn favoriete horrorvervolgen zijn. Chucky is in vorm en het einde is één van de beste van de serie.

Langere recensie:

Child's Play 2 (1990, John Lafia) - cultmoviesreviewed.com

Veel beter dan verwacht bij herziening. Chucky is hier gewoon weer in vorm en de film eindigt met een geweldige climax, ik denk de beste van alle Chucky's.

4*

Langere recensie:

Child's Play 3 (1991, Jack Bender) - cultmoviesreviewed.com

Had me dit toch heel anders ingebeeld.

Vond het vroeger een geweldige film maar viel me nu toch tegen. Vooral de sfeer heb ik helemaal verkeerd ingeschat. Die was toch wel ondermaats.

Veel King verfilmingen zijn niet al te best maar beschikken vaak nog wel over een lekkere sfeer. Vond dat hier een beetje missen.

Spanning is ook ver te zoeken aangezien de clou veel te vroeg worden blootgesteld. De gore viel ook vies tegen. Er gebeurd zoveel off screen. Jammer want die beginscene beloofde nog enigszins wat.

Acteerwerk is ook om naar huis over te schrijven. Een paar kinderen waren behoorlijk levenloos.

Het ergste vond ik nog de SFX. Dat einde is te slecht voor woorden op het gebied van effecten. Had het dan meer op spanning en verbeelding gegooid dan op digitale effecten. Jammer hoor.

COTC neemt zich wat te serieus waardoor de slechte dingen ook niet als vermakelijk kunnen worden beschouwd.

Heeft hier en daar nog wel wat leuks te bieden maar over het geheel een teleurstelling.

Heb de trilogie gekocht dus nog twee delen te gaan. Ik hoop dat die wat beter zullen zijn maar ik vrees het ergste.

2*

Dit deel is zowaar beter dan de eerste. Children of the Corn II kan zich tenminste horror noemen. Lekker gebruik van gore op momenten en een aantal moorden zijn eigenlijk best memorabel . Dat oma'tje die door de ruit vliegt, de kerel in de kerk die een 'bloedneus' oploopt, de dokter met die naalden , geweldig! De humor zit op momenten ook goed en het acteerwerk is beter dan in het eerste deel. Nog steeds niet goed maar een grote verbetering. Jammer dat de leider van de kinderen hier weer tegenviel. Hij deed me vaak denken aan Bud Bundy. Heb me prima vermaakt met deze film. Het allerlaatste shot deed me nog twijfelen dit een halve ster minder te geven, maar alsnog 3*.

Vermakelijke film. Opmerkelijk dat er een stijgende lijn zit in de reeks tot nu. Niet echt veel voorkomend. De film heeft een lekker sfeertje en komt soms met erg vermakelijke moordsequences op de proppen. Die scene waar Malcolm wordt vermoord was een lust voor de horrorliefhebber . Alles gaat ok en stevent af op een 3,5*, totdat de laatste 10 min aan bod komen. Wat een belachelijk einde zeg. De SFX zijn zo belachelijk slecht dat ik er vaak om moest lachen. Nou is dit niet gelijk een film die het van zijn belachelijkheid moet hebben waardoor het einde gewoon een teleurstelling is. Jammer, maar toch 3*.

En daar heb ik een recensie van geschreven.

Film is niet best en is een schoolvoorbeeld van hoe een serie en naam (Stephen King) tot het uiterste worden uitgemolken. Het is best pijnlijk, want de eerste drie delen zijn goed te doen, maar daarna ondergaat de franchise hetzelfde lot als dat van de Hellraiser serie.

Langere recensie:

Children of the Corn: Genesis (Joel Soisson) – dvd recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Slap vervolg op het sterke Village of the Damned. De kinderen zijn prima gecast, maar het script weet geen grip op je aandacht te krijgen. Sterk zijn vooral de scènes waar de kinderen hun krachten tonen. De shots van het stel op een rij met die gloeiende ogen zijn prachtig. Verder helaas te verwaarlozen.

2,5*

Extreem spannend filmpje.

Naarmate de film vorderde, nestelde het zich meer en meer onder mijn huid. Het uitgangspunt gehaald uit The Invasion of the Body Snatchers is niet nieuw, noch vernieuwend, maar probeer maar eens met zo'n basaal uitgangspunt zo'n magistraal geregisseerde film neer te zetten.

Shankland weet wat te doen om het publiek de stuipen op het lijf te jagen met minimale middelen. Het begint allemaal met de formidabele casting van de kleine etters. Allemaal hebben ze een perfecte kop voor hun rol en je gaat je op een gegeven moment haast schuldig voelen om de haat jegens deze engerds. Maar waar The Children zijn kracht vandaan haalt is het effectieve script en het sound design. De score en soundtrack zijn allemaal in dienst van het creëren van pure angst en het script heeft de perfecte timing kunnen vinden. Bovendien werkt het script behoorlijk psychologisch. De personages weten niet om te gaan met hun eigen losgeslagen kinderen, zo ook de kijkers, die met afgrijzen het lot van deze boosdoeners afwachten. Een waar moreel twistpunt, want hoe vaak worden kinderen in zo'n positie geschaard? Het is eerder gedaan in The Omen, maar zo gewelddadig als het er hier aan toe gaat, is mij nieuw.

Dit alles wordt kracht bijgezet door de desolate setting en het mysterie dat de film omringt. Onbegrijpelijk dat mensen op zoek zijn naar verklaringen. Dit is de enige juiste manier om The Children zo spannend en zo eng mogelijk te maken met de middelen die voorhanden liggen.

The Children is een schoolvoorbeeld van hoe met filmtechnische middelen en een gewaagd script, het maximale uit het minimale te halen. Puik werk van Shankland en zijn team, die hiermee mijn nummer twee van het Imagine festival vestigt.

Geweldige ervaring.

4,5*

Leuke Craven. Het concept van het verstoren van de natuur en zijn payback wordt hier leuk toegepast middels het Cryogeen-uitgangspunt. Sfeervol, aardig geacteerd en met zijn korte speelduur een prima tussendoortje.

3*

Een kundig filmer is Park zeker maar wat hij er verder mee doet is niet om aan te zien.

Sympathy for Lady Vengeance is ondergedompeld in ontzettend kitscherige esthetiek. De kleuren waren te speels, vooral in het begin en vond dat totaal niet passen bij een film die moet doorgaan als een wraakfilm. Doe mij maar de donkere look die de veel betere Old Boy heeft.
De combinatie met de veel te luchtige klassieke muziek maakte het voor mij vaak moeilijk de film door te komen.

Het scenario maakte het gevecht tegen de slaap ook niet echt gemakkelijker. Vaak een zooitje en opbouwend naar de uiteindelijke vergelding die ik in lange tijd niet zo mak in beeld gebracht heb zien worden.
Bovendien gaat de film ook nog eens tien minuten te lang door waardoor de meligheid compleet is.

Gemiste kans. Ik denk dat Park het wat luchtiger aan wou pakken dan zijn andere deel uit de wraak trilogie maar zo zie ik ze in ieder geval niet graag.

1,5* voor de kunde en niet meer.

Vind het nog niet eens zo vreemd dat dit een aflevering van MOH is. Niet zozeer een directe horror maar wel een produkt dat onder de noemer psychologische horror zou kunnen vallen. Maar wat een slecht produkt. De opbouw is aardig in de eerste helft met nteressante personages maar alles strandt in het tweede deel. Alle potentie wordt om zeep geholpen door de mysterie meteen duidelijk te maken en ons een slappe conclusie te geven. Alweer een niet al te beste deel uit de MOH reeks. Erg jammer want ik vind de opzet erg leuk en ben in het begin behoorlijk warm gemaakt met drie pareltjes.

2* voor deze.

Heerlijke film zeg. De geluidseffectjes, de robots, de setting, geweldige 80's beleving is dit. Had 'm gister nog op 3,5 staan, maar ja, die zwak hé?

4*

Prachtig filmpje en alweer een sterk werkje van het genie Bob Clark. Mooi hoe de hele film vanuit het perspectief van het jongetje en de jeugd blijft vertellen. Gestript van zoetsappigheid, moraaltjes en andere zaken waarmee we dood worden gegooid bij menig kerstfilm, boeit deze Clark van begin tot eind. Meest tekenende moment is de scène in de klas wanneer de juffrouw schuldgevoelens bij de jongens probeert aan te praten. De voice-over die daarop volgt is A Christmas Story in een notendop.

4*

Sterke verbetering op deel een en samen met Sweatshop de beste neo-slasher.

In mijn geval wil dat nog niet heel veel zeggen, want in vergelijking met de betere slashers blijft dit maar povertjes. Toch heeft Chromeskull: Laid to Rest 2 veel te bieden en heb ik de gehele speelduur kunnen genieten van zaken die de horrorfan deugd doen.

Om te beginnen ziet dit deel er visueel een stuk rustiger, sfeervoller en gewoon beter uit. In dat opzicht het beste wat dit subgenre te bieden heeft. Grootste pluspunt is echter het script. We krijgen zowaar een opbouw, wat de killer heel veel goed doet. Chromeskull krijgt de mystiek mee die de betere killers behoren te hebben. Ook ziet hij er hier stukken beter uit. Zijn huid is verrot geworden en de masker heeft een upgrade gekregen. Veel dreigender allemaal.

Hoewel het eerste uur op een gegeven moment best wel begint te sleuren gaat de film het laatste half uur los. De gore laat zich zien en is op momenten behoorlijk indrukwekkend. De personages, vooral de agenten, vallen dan helaas tegen en missen elke vorm van charisma of uitstraling. Gelukkig wordt er wel goed met ze afgerekend, waardoor ze nog een functie hebben.

Sterke verbetering op deel een dus en gaat de reeks voort dan zie ik nog wel een erg sterk deel verschijnen. Het laatste shot belooft in ieder geval veel goeds. Zou tof zijn, Chromeskull 3 in een Halloween (?) setting.

Ik twijfel tussen de 3* en 3,5*. Voor nu 3*.

Erg toffe sci-fi die een goede balans tussen sci-fi en psychologie kent. Jordan is erg overtuigend in zijn rol van getormenteerde ziel, die misbruik maakt van de krachten die hem in de schoot zijn geworpen. Chronicle is lekker kort en strak geregisseerd, ondanks wat onlogische scènes, wat het docu-uitgangspunt betreft. Nergens meesterlijk, maar gewoon goed.

3,5*

Ontzettende tegenvaller. Zat te wachten op een visueel meesterwerk maar het visuele beperkte zich tot bruine kamertjes met veel stoom en buizen en steegjes die door wat apart camerawerk een surrealistische sfeer mee moesten krijgen? Werkte voor geen meter. Mede ook door de soundtrack die niet intens genoeg was.

Daarnaast waren de personages allesbehalve personages waar ik me door mee kon laten voeren naar een wereld die poochte anders te zijn maar overduidelijk kleine studio's waren die allesbehalve sfeervol of inventief waren. Nergens werd ik ook in het verhaal gezogen. Hier en daar zat ik er dicht tegenaan maar werd het gelijk weer teniet gedaan door een te snelle overgang naar een volgende scene of een poging tot humor die eerder verbijstering teweeg bracht dan dat het op de lachspieren werkte. Die Jeunet en Caro zijn mijn regisseurs duidelijk niet. Ze hebben de visie waarschijnlijk wel maar de goede uitvoering ontbreekt.

2,5*

Deel één was erg lollig en zelfs een hoogtepunt in het horrorgenre. Lekker flauwe, goedkope pulp die alleen werd ontkracht door de te lange speelduur. Zulke films waar de lol er vanaf druipt hebben een houdbaarheid van maximaal 80 min bij mij. Overdaad schaadt snel in zulke gevallen. Iets waar Lloyd Kaufman hier langsheen lijkt te kijken. Dit vierde deel maakt alweer dezelfde fout, plus dat hier nog eens bijkomt dat de film op momenten echt veel te flauw voor woorden is en snel zijn heil zoekt in idiote plas en poep humor. Iets wat misschien leuk is in een sketch van 20 min, maar hier op een gegeven moment echt behoorlijk ging vervelen. De gore is gelukkig wel weer goed. Iets waar we Troma wel op kunnen vertrouwen, maar een classic als het eerste deel is Citizen Toxie alleen sporadisch. Jammerlijk vervolg waar ik toch wel veel hoop bij had gelegd, gebaseerd op meningen van bepaalde hooggewaardeerde users hier op MM. Nu maar eens achter deel twee en drie aan.

2,5*

Erg goede misdaadfilm, maar ik zie er nergens echt het meesterwerk in dat velen er in lijken te zien. In de handen van Jean Pierre Melville was dat wel anders geweest denk ik. De score is natuurlijk erg sterk, maar valt wat te vaak in herhaling. Desalniettemin wel een sterke misdaadfilm.

3,5*

Wellicht was ik niet in de juiste stemming voor een Troma, maar ik heb niet zo kunnen genieten van Nuke 'em High, terwijl de film toch duidelijk veel zaken in zijn voordeel heeft. Zo is de soundtrack echt heerlijk 80's, de setting een no-brainer en de plot veelbelovend. Toch vond ik de film in het midden enorm sleuren en werkte de humor niet altijd even goed. Grootste ergernis vond ik het bijzonder luidruchtige einde. Het geschreeuw i.c.m. de soundtrack werkte als een kakofonie van geluid. Jammer, want het monster vond ik dan weer wel overtuigend. Het zal wel mijn stemming zijn geweest. Misschien dat een herziening in de toekomst wonderen doet.
2,5*

Erg leuk vervolg op Clerks. Geheel in de sfeer van deel één en met veel gevoel voor nostalgie.

3,5*

Toch gezakt in waardering. Dit is vooral te danken aan de herzieningen van The Shining, 2001 en Eyes Wide Shut, die mij hebben bevestigd dat vooral de visuele kant van Kubrick mij het meeste trekt. A Clockwork Orange heeft een geweldige setting en een fantastische 'main theme', maar er wordt simpelweg te weinig gedaan met dit gegeven. In plaats hiervan krijgen we lang uitgesponnen dialoog, meer nadruk op de boodschap en voor mijn smaak iets teveel klassieke muziek. Desalniettemin blijft dit een fantastisch karakteristiek en iconisch werkje, maar ik prefereer persoonlijk Kubricks visuelere werk.

4*

In de rust van de Super Bowl waren wij getuige van een ongekende aankondiging. We zagen de langverwachte trailer van de nieuwe Cloverfield film, The Cloverfield Paradox, en om het allemaal wat spectaculairder te maken, zoals Amerikanen betaamt, konden we de film meteen zien na afloop van de grootste wedstrijd van het jaar in de VS op Netflix. Laatstgenoemde begint een steeds grotere speler te worden bij distributeurs. Films verschijnen tegenwoordig op tv, thuis, in plaats van in de bioscoop. Zelfs Martin Scorseses nieuwste film, The Irishman, zal hetzelfde pad bewandelen. What times we live in…

Maar goed, The Cloverfield Paradox dus. Deze derde Cloverfield film moet ons gaan uitleggen wat er voorafgaand is gebeurd aan Cloverfield (2008) en 10 Cloverfield Lane (2016). Een prequel dus. Alsof we daar nog niet genoeg van hebben. Maar het Cloverfield universum is best een interessante, dus was ik redelijk benieuwd naar hoe dit zou gaan uitpakken. Helaas moet ik de conclusie trekken dat het maar goed is dat ik hiervoor niet naar de bios hoefde te gaan, want wat een verschil is dit met vooral de eerste Cloverfield.

The Cloverfield Paradox draagt dan wel de naam ‘Cloverfield’ maar los van de scènes op Aarde voelt deze film totaal anders aan. We bevinden ons in het ruimteschip de Shepard, dat naar de ruimte wordt gestuurd om energie op te wekken voor de Aarde, waar alle energievoorraden dreigen op te raken. Dit brengt echter risico’s met zich mee die catastrofale gevolgen kunnen hebben voor onze planeet.

Los van een verwijzing hier en daar en bekende ‘easter eggs’ van producent J.J. Abrams (Kelvin, Slusho) heeft The Cloverfield Paradox maar bar weinig te maken met zijn voorgangers. In plaats daarvan is het een teleurstellend samenraapsel geworden van veel bekende (en betere) sci-fi films. Zo zul je dikwijls herinnerd worden aan Ridley Scotts Alien en om een recenter voorbeeld te noemen: Life. Maar zelfs laatstgenoemde doorsnee sci-fi is beter dan Abrams’ laatste trucje. De acteurs zijn nergens ook gewichtig genoeg om Paradox enige body te geven, maar het wordt ze ook lastig gemaakt door het rammelende en ongeloofwaardige script.

En zo ga je toch vragen stellen over de directe beschikbaarheid op Netflix. Is het dan echt zo’n verdienste van de digitale aanbieder of is The Cloverfield Paradox te slecht bevonden voor de bioscoop en waren ze bang voor een flop? In ieder geval staat vast dat het gedoe om de film heen interessanter was dan de film an sich en dat is een flinke klap voor het Cloverfield universum dat hiermee toch flink in zijn geloofwaardigheid is aangetast.

Voor 2018 staat er een project gepland genaamd Overlord, geproduceerd door hetzelfde team achter 10 Cloverfield Lane. Hebben we hier te maken met een vierde Cloverfield film? Zo ja, dan mag ik hopen dat het de franchise weer tot leven wekt na dit teleurstellende derde deel.

The Cloverfield Paradox (Julius Onah) - recensie - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Heerlijk bizarre horrorfilm die echt een fantastische sfeer kent. Er zit werkelijk geen schijntje humor in Clownhouse wat het allemaal nog net iets naargeestiger maakt. Sterkste punt zijn toch echt die clowns die zonder een woord te reppen de show stelen. Erg eng en met het idee van de kindermisbruik al helemaal, al heeft het verder weinig met de film te maken.

4*

Gewoon een op en top jaren '80 feelgoodfilm, vol sfeer, typische muziek en een Cruise zoals we hem kennen uit films als Top Gun en Risky Business.

Bijzonder genietbaar.

3,5*