Opinions

Vreselijk vervolg dat werkelijk niets te maken heeft met deel één. Horror heeft plaatsgemaakt voor humor en de CHUD's uit het eerste deel zijn hier nergens terug te vinden. Lekker misleidende poster, dus. In plaats daarvan krijgen we een slechte versie van Day of the Dead's Bubba. Probleem is dat de humor die hij moet brengen nergens werkt en enkel op de zenuwen werkt. De hele jacht op Bud the CHUD is een klucht van het slechtste soort. Nee, dit moet echt één van de slechtste horror vervolgen zijn uit de 80's.

1,5*

Wat een geweldig filmpje weer van Ti West zeg. Heb me echt extreem vermaakt met deze hilarische horror. Cabin Fever 2 kent enorm veel hoogtepunten die variëren van gortdroge dialogen, uitgesproken door de meest idiote personages die ik in een lange tijd heb gezien tot erg aangename geanimeerde begin- en eindcredits. Ik heb me kostelijk vermaakt met dit kleine meesterwerkje dat echt een fantastisch bizar sfeertje kent en de gore ook geen moment schuwt. Erg leuk ook zo'n eindscène die compleet uit de lucht komt vallen (die Mexicanen ). Ti West bewijst hier voor de zoveelste keer dat een getalenteerd regisseur niet veel poespas nodig heeft om tot een topfilm te komen.

4,5*

Edit: heeft Ti West een patent op extreem ondergewaardeerde films of zo? Wat een idioot lage score zeg. Ongelofelijk.

Gezien tijdens The Night of Terror:

The Cabin in the Woods is vanaf het begin al geen gewone 'tieners in het bos-slasher'. De gimmick van het geheel is er niet een die zich pas uit aan het eind van de film, maar is vanaf het begin geïncorporeerd, wat het totaalplaatje geloofwaardig maakt. Een slimme zet en eindelijk een film die echt iets met de opzet doet, in plaats van er alleen maar naartoe werken. Het idee is briljant en is met veel kennis van het genre in elkaar geflanst. Dat laatste leeft doorheen de hele film. De makers van The Cabin in the Woods hebben een overduidelijke liefde voor het horrorgenre, wat de film een genot maakt voor de kenners. Hier is geen ruimte vrijgemaakt voor goedkope verwijzingen. Daarbij is deze moderne klassieker ook gewoon erg vlot, audiovisueel op momenten erg sterk en worden we getrakteerd op een meesterlijke scène waarin de monsterlijke creatie uit de horrorfilm een prachtig podium krijgt. Een film waar je kippenvel van krijgt.

Hier het volledige verslag van The Night of Terror:

Cult Movies Reviewed: Imagine 2012 : The Night of Terror - verslag - cultmoviesreviewed.com

Beetje dubbel gevoel bij. Enerzijds kent Caddyshack een paar heerlijk droge grappen, maar anderzijds wil het allemaal nog weleens te flauw worden. Vooral Chase en Dangerfield maken de film de moeite waard en zorgt het aangename script ervoor dat je je amper hoeft te vervelen.

3*

Het begint allemaal goed met de fantastische score van Claudio Simonetti, maar Deodato faalt hier toch wel een beetje. Body Count mist vooral mysterie rondom de killer en ook vond ik het woud niet tot zijn recht komen, waar de veel te aanwezige personages en de vervelende nasynchronisatie de schuldigen van zijn. Een aardige slasher, meer is Body Count niet.

3*

Een wat grappigere kijk op de Amerikaanse politiek dan Wag the Dog en zeker in het begin erg geslaagd. Canadian Bacon bevat een paar zeer geslaagde grappen. Tegen het eind wordt het helaas wat te groots opgezet maar blijft de film een geslaagd tussendoortje.

3*

Tsja. Ziek is het wel maar pakkend helaas nergens. De twee hoofdrolspelers zijn twee charismaloze mensen waardoor er nergens sympathie voor deze personen kon ontstaan. De vreselijke dubbing hielp daar ook niet echt bij.
Maarja, waarom heb ik deze film opgezet? Voor de shockfactor uiteraard en op dit gebied deed Cannibal zijn werk naar behoren. De gore zag er zo levensecht uit dat ik af en toe gewoon dacht dat het haast echt moest zijn. Hoogtepunt van de film, op gore gebied en visueel gebied, was de scene waar die gast ondersteboven hangt en wordt klaargemaakt voor een uitgebreid diner . Indrukwekkende scene maar helaas heeft de rest van de film bar weinig te bieden. Nekromantik deed het op dat gebied beter.
2,5*

Cannibal Holocaust weer herzien op de blu-ray van Shameless. Dit blijft me toch een krachtig werkje en daar heb je niet eens het dierenleed voor nodig. Die soundtrack, elke keer weer kippenvel. Maar daarnaast ook gewoon goed gefilmd en met een baanbrekend script. Meesterwerk.

Langere recensie:

Cannibal Holocaust (Ruggero Deodato) – blu-ray recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Erg middelmatig filmpje dat ondanks zijn magere script lekker wegkijkt maar een echte 'punch' mist. Ook het einde brengt die niet aangezien deze bijna een letterlijke kopie is van het einde van The Mist. Niet erg bijzonder.
3*

Teleurstellend origineel. Zonder de rol van Mitchum hou je een wel erg karig en onspannend filmpje over. Cape Fear is bijzonder weinig intens en ook visueel viel dit me tegen. Had meer noir-trekjes verwacht. De score van Bernard Hermann is uiteraard geweldig en houdt de film nog enigszins in stand. De remake van Scorsese is echt vele malen beter.

3*

Dit was weer eens een erg fijne herziening. Ik vond deze remake, zoals remakes dienen te zijn, nóg beter dan de eerste keer dat ik 'm zag, jaren geleden. Prachtig hoe Scorsese een ode brengt aan het origineel en de film-noir in het algemeen. Scorsese neemt cinematografische film-noir elementen en verheft deze tot een kunst. Er passeren een paar werkelijk geweldige plaatjes en shots de revue en de fenomenale rol van DeNiro verheft Cape Fear tot een klassefilm. Enkel de climax is wat aan de lange kant, maar verder een classic wat mij betreft.

4,5*

Aardige film die helaas alleen gedragen wordt door een typetje neergezet door Hoffman. En zelfs dit typetje is vaak niet genoeg uitgelicht waardoor er aan het einde weinig overblijft van deze film. Audiovisueel is het weinig spectaculair en het script aardig maar niet meer dan dat.

3* voornamelijk voor Hoffman.

Het prachtige ontwerp van de dvd deed mij het schijfje aanschaffen. Ben ik blij dat ik nog de tijd heb deze te ruilen. Vreselijk prul die elke vorm van inspiratie mist. Joffe heeft duidelijk een script toegewezen gekregen dat zoveel mogelijk op de Saw reeks moest lijken. Joffe heeft zijn plicht voldaan en zo krijgen we weer een film die een formule volgt en hier niets aan toevoegt. Verbazingwekkend dat dit gedrocht is geschreven door de altijd leuke Larry Cohen. Captivity ziet er verzorgd uit maar inhoudelijk is dit zoutloze brol.

1,5*

Kom op mensen, zo slecht is dit echt niet. Belachelijke film natuurlijk, maar sympathiek genoeg om de volle speeltijd je aandacht vast te houden. Nergens hilarisch, maar dit kijkt erg aardig weg. Pretentieloos en fun filmpje.

3*

Net weer herzien op DVD en die 4,5* blijven dikverdiend staan. Carrie is een zeer memorabele film die op het ene moment hartverscheurend is en op het andere moment erg naar kan zijn. Deze film zou toch iedere pestkop dubbel moeten laten nadenken over zn daden.

Carrie barst van de erg mooie of intense scenes waarbij ik denk de bal scenes toch het meeste bijblijven. De split screen is werkelijk zeer effectief gedaan. DePalma is een jatter, maar wel een fascinerende. Maar toch vind ik de grootste kracht van Carrie toch de fenomenale casting. Elke rol lijkt wel op het lijf geschreven van de (veelal beginnende) acteurs, met als uitschieter natuurlijk Spacek die perfect een amabele en zielige outcast neerzet.

Naast The Shining en Misery toch wel de beste Stephen King verfilming denk ik. 4,5*

Oei, pijnlijk. Ik moet eerlijk zeggen dat ik hier nog best wel naar uitkeek. Moretz en Moore leken mij een goede zet en de trailer was nog niet eens zo slecht. Achteraf blijkt Carrie een compleet inspiratieloze film die het script van het origineel echt letterlijk overdoet en verder niets weet toe te voegen. Ik moest een beetje denken aan de remake van A Nightmare on Elm Street waarin ook veel scènes netjes over werden gedaan, maar dan 10 keer minder goed. De hele bal-seuquentie is om je voor te schamen als filmmaker. Volledig levenloos. Carrie mist alles wat het origineel zo geweldig maakt en mag zich toevoegen aan het lange lijstje van overbodige remakes.

1,5*

Bij herziening niet veel beter. Het begin is best goed en zelfs typisch Argento, maar dat vreselijke einde maakt echt heel veel kapot. Wat een irritante vent is die killer toch.
2*

Typische 80's Italiaanse horror, d.w.z. slecht acteerwerk en een rommelig script, maar die pop en de muziek maken deze film echt.

4*

Langere recensie:

Ghosthouse (1988, Umberto Lenzi) - cultmoviesreviewed.com

Niet goed. De film is vermakelijk wanneer er gemoord wordt maar alles daartussen is wel erg kaal. Gelukkig is de setting nog redelijk sterk en hebben we Hasselhoff en ook Blair in twee glansrollen . Dat einde is overigens wel erg slecht.

2*

Goede giallo die vooral qua setting zijn punten scoort. De score is wat repetitief en ook de clue is best voorspelbaar, maar de kills en de algehele sfeer mogen er wezen.

3,5*

Het acteerwerk is zelfs voor Italiaanse horrormaatstaven ondermaats en ook heeft de film geen enkele echt goede moordscène, toch wel een essentieel aspect in deze films. De plot is wel weer lekker vergezocht en de muziek mag er zijn, maar we hebben al veel beter gezien in dit genre en ook van Lenzi.

2,5*

The Ogre heeft inderdaad niets te maken met Demons 1 & 2, maar verder is dit zeker niet zo slecht zoals hier wordt beweerd. De film kent een langzame, maar erg sfeervolle opbouw en wordt ondersteund door een ietwat eentonige, maar sterke score. Het is jammer dat het einde roet in het eten gooit.

3,5*

Goede Fulci, die vooral een erg sterk en sfeervol begin kent. Eenmaal richting het einde zakt House of Clocks wat in en ook de typische Fulci-gore blijft uit, maar toch is dit tot nu de beste 'House' film. Sweet House of Horrors moet nog volgen.

3*

Verrassend sterke film van Deodato. Had een standaard torture film verwacht maar hier zat heel wat meer diepgang in. Erg sterke rol van Hess die een overtuigende creep neerzet en hoewel de rest van de cast niet al te overtuigend is stoort het haast nergens, muv die negerin die slecht acteerde. House.. begint al gelijk erg stijlvol met die prachtige tune van Riz Ortolani die alweer een puike soundtrack aflevert. Niet zo divers en intens als Cannibal Holocaust maar een dag later zit die tune nog steeds in mijn kop.
Eenmaal in het huis verwachtte ik slechte dialogen, brak camerawerk en sleazy gore maar dat viel allemaal erg mee. Ipv de gore krijgen we een psychologisch schouwspel die ik eigenlijk voor de verandering wel interessant vond. Even geen smerigheden maar een film die zich presenteert als een thriller. Erg fijn moet ik zeggen en tegen de verwachting in.
House.. eindigt dan met een leuk maar geen shockerende twist en de scene die daarop volgt (Hess vechtend voor zijn leven rondom en in het zwembad) vond ik bijzonder stijlvol, waarna die schitterende tune weer opdaagt.
Ja ik heb hier van genoten en vraag me af of Deodato nog meer moois in petto heeft.
4* voor deze

Stijlvolle remake van de klassieker uit 1942.

Cinematografisch zeer in orde met een paar subliem mooie scenes. Script is niet helemaal consistent maar dat deert niet al te veel. Dit minpunt wordt genoeg gecompenseerd door de bovengemiddelde karakterontwikkeling en de audiovisuele klasse.

Soundtrack van Moroder en Bowie is het sterkste punt van Cat People en geeft deze film een heerlijk authentieke jaren 80 sfeer mee.

Schandalig lage waardering hier.

4*

Met Jeroen eens dat de film super ambitieus is, maar vond de consequenties daarvan ten koste gaan van de beleving. Het script verlangt veel van de acteurs en daar gaat dan ook een hoop fout. Deze verzameling acteurs overtuigt eigenlijk geen moment en zorgde ervoor dat ik geen moment in de film kwam. De slechte special effects (vooral met die slang uit de mond) en het warrige einde hielpen ook niet echt mee. Erg jammer, want de setting, de Carpenteresque muziek en het verhaal zijn een sterk uitgangspunt. Leukste aan de film is nog de geweldige poster.
2*

Gemiddeld.

Neil Marshall vertelt dit verhaal in een behoorlijk tempo, wat de film in ieder geval niet saai maakt, maar gaat voorbij elke vorm van authenticiteit. Ik had enorme moeite met de zwaar Brits sprekende Romeinen. Vaak werd ik op het feit gedrukt dat dit gewoon een stel acteurs zijn die zich even in een harnasje zadelen voor hun rol. Nergens weet Centurion je echt het gevoel te geven je in die tijd te bevinden. Hier was ik grotendeels al bang voor, Marshalls filmstijl kennende. Een stijl die mij eigenlijk steeds meer dwars begint te zitten na de matige Dog Soldiers en Doomsday. Het zijn filmisch stuk voor stuk veel te chaotische films die overduidelijk hip willen overkomen.

Bij Centurion houdt Marshall zich gelukkig grotendeels in, maar gaat het vooral fout bij de actiescènes. De camera zit echt veel te dicht op de actie waardoor het vaak off-screen gebeurt en het er als geheel pijn aan de ogen doet. Wat meer afstandsshots had veel goed gedaan.

Verder ben ik ook niet helemaal tevreden met de climax. Etain is een personage waar de gehele film angst voor wordt gewekt en die, wanneer het eindduel dan eindelijk aanbreekt, wel erg makkelijk het onderspit delft. Marshall had alles om het duel tussen Dias en Etain tot een groots spektakel te tillen, maar haalt hier maar weinig uit.

Jammer is een woord dat op zijn plaats is bij Centurion. Veel potentie, weinig resultaat. Vermakelijk is het allemaal wel, het acteerwerk van Fassbender is ook wel dik in orde en de overdaad aan bloed is leuk voor de liefhebber, maar Marshall kan zich beter bezig blijven houden met horrorfilms, waar zijn stijl veel beter tot zijn recht komt, getuige de briljante The Descent, en dit soort werk overlaten aan regisseurs die oog hebben voor grootsheid en epiek.

Zeer krappe 3*

Derde Melville en de derde 4*.

Le Cercle Rouge wordt gezien als een franse uitvoering van de amerikaanse heist films. Wat typisch amerikaans is aan een heist film ontgaat mij een beetje maar ik ontken niet dat er geen invloeden in zijn werk zitten uit de amerikaanse cinema. Toch voelt elke Melville als een oer franse produktie en grootste verschil imo is het gebrek aan uitleg of diepgang wat ik persoonlijk een verfrissende variatie vind in het misdaadgenre. We volgen de personages in hun voorbereiding en uitvoering van hun plan en het is aan de kijker om deze types uit te dokteren. Melville geeft je daarvoor de ruimte waardoor er zeker een band onstaat met de personages. Op een heel andere manier dan in een conventionele misdaadfilm wordt gedaan maar de rust die Melville zijn films meegeeft is een schot in de roos. Daarbovenop zijn de personages echt meesterlijk gecast en stralen ze een onweerstaanbare 'cool' uit. Wat Le Cercle Rouge een beetje mistte was een soundtrack die het geheel compleet maakte. Daardoor net geen tijdloos meesterwerk maar die Melville zit er elke keer wel verdomd dicht bij.

Op naar 'Un Flic' die al in bestelling is.

4*

Tsja. Meegenomen uit de videotheek omdat het hoesje er veelbelovend uitzag. Het tegendeel bleek. De film had zijn sterke punten, het tweede deel is stukken beter dan het eerste deel, maar over het algemeen was dit erg slap. Vooral die eerste 45 min. Wat een verschrikkelijke acteurs zeg. Vooral die turk die zich voordeed als italiaan. Afschuwelijk. Het laatste uur is wat beter door de betere acteurs maar dan nog niet wat ik wilde. Hier had meer ingezeten omdat de sfeer best goed was en de gore om te smullen. Jammer dat hier niet wat bekwamere mensen aan mee hebben gedaan.

Premutos heeft wel een goede reputatie. Misschien die maar eens proberen.

2*