Opinions

Wel aardig filmpje.

Maar, ondanks de titel, geen hoogvlieger. Thompson is nors maar overtuigend en de rest van de cast doet zijn best. Het verhaal is echter niet zo heel sterk en behoorlijk voorspelbaar.

Toch heeft de film wel wat. Ondanks het magere plot, de idiote SFX en de weinige spanning. Met dank aan Thompson en het leuke sfeertje.

Zo had Wood Jr. ze graag willen maken.

Redelijk.

Komische SF.

Voor wie de verschrikkelijk oubollige humor kan handelen, is er weinig aan de hand. Feit is dat dit meer een komedie is dan iets anders. Althans, w.b.t het eerste gedeelte. Vreemd is het dan ook, dat zodra het verhaal zich verplaatst naar de Maan e.e.a. zich ombuigt tot een serieuze en spannende SF. Gek genoeg komt de film er deels mee weg, maar een heel sterke indruk maakt het geheel heden ten dage niet meer.

Redelijk.

Prettige en onderhoudende thriller. Sfeervol en spannend maar tegen het eind wordt e.e.a. een tikkeltje voorspelbaar. Toch een prima zit. Goed.

Troep van de onderste plank.

Ten eerste valt er om deze komedie niet te lachen. Ten tweede is het verhaal erg clichématig en voorspelbaar. Ten derde wordt er nog even een mierzoete moraal ingeflikkert en ten vierde duren de 96 minuten véél te lang.

Cube moet zich schamen. Slecht.

Zeer goede komedie met een hilarische Cleese. De verschillende verhaallijntjes met o.a. de sterke Kline doen de film zeker geen afbreuk. Zeer goed.

Lijkenpikkerij in zijn treurigste vorm.

De makers van deze lelijk geschoten 'documentaire' laten zich het best omschrijven als gajes. 'Acteurs' als Caesar en Van Clief mogen zich diep schamen voor het meewerken aan deze rommel. Blaxploitationheld Fred Williamson probeert nog wat, maar verliest zichzelf in zijn eigen geilheid op de vraag 'of hij dan misschien Lee kan evenaren?'. Pseudo-docu of niet, de toon is gezet. Met als dieptepunt Banks die brabbelt over een 'touch of death'.

De film, die een podium voor allerlei oninteressante freaks blijkt te zijn, is op geen enkele wijze het eerbetoon waar ze zich achter verschuilt. Daarnaast zijn de gevechten beneden alle peil en het misbruiken van een oud Chinees drama, met Lee in een bijrol, misselijkmakend vanwege het veranderde plot. De ene wanvertoning na de ander trekt zich aan de kijker voorbij. Zo zien we flarden van oude Kungfu-flicks die enkel en alleen lijken te zijn toegevoegd vanwege de toestemming die men ervoor verkreeg.

Lee's echte collega's en bevriende acteurs, zoals bijvoorbeeld Chuck Norris en James Coburn, bleven wijselijk op grote afstand van deze drol. Ook Golden Harvest gaf geen toestemming om beeldmateriaal uit de vechtmeester zijn klassiekers te vertonen. Toch probeert deze westerse Bruceploitation geforceerd de geest van Lee uit te ademen. Onder andere door tenenkrommende dubs met ridicule dialogen, die de meester zelf zich in zijn graf moeten hebben doen omdraaien, over een zogenaamd interview met de echte Lee heen te plakken. Alsof Bruce Lee een zichzelf overschattende psychopaat was.

Ook het zijplotje met ene Kato #2 grenst aan het absurde. De film heeft in geen enkel opzicht en ondanks enkele beelden met de echte Lee, ook maar iets met hem van doen.

Geld laat mensen gekke dingen doen. Zo beledigt men hier 90 minuten lang Bruce Lee, die wordt neergezet als een karateka notabene. Kan het nog gekker? Jawel. En zo eindigt de tergend lange zit, vol slechte gevechten en dito acteerprestaties, in een misplaatste kickbokswedstrijd. Alsof de kijkers volkomen mesjogge zijn.

Beledigend slecht.

Genieten geblazen.

Het enige echte nadeel aan The Five-Year Engagement is dat de speelduur te lang is. Menige romcom is het aanschouwen niet waard, maar de humor voert gelukkig de boventoon tijdens de relatie tussen Blunt en Segel. En zo blijven de liefdesperikelen het aanschouwen waard. De wirwar aan zijplotjes doet de film - met name tegen het einde - niet heel erg goed, maar het blijft hoofdzakelijk genieten geblazen.

Zeer goed.

Bovengemiddelde western van Don Siegel met Presley in de rol van halfbloed indiaan. Voor een Presleyfilm een meesterwerk, voor een Siegelfilm een goede maar als eindresultaat net niet goed genoeg voor cinefielen. Inmiddels cult en waarschijnlijk Presley's beste samen met King Creole.

Stijlvolle saaiheid.

Dit Deense verzetverhaal mag dan wel op waargebeurde feiten zijn gebaseerd, de ontknoping wordt allesbehalve bijzonder gebracht en voelt aan als een lauwe douche.

De film had beter verdiend, want de mise-en-scène is prima en de acteerprestaties zijn uitstekend. Het rechtlijnige verhaaltje kent echter veel herhaling en intrigeert weinig. Visueel sterk maar inhoudelijk schort het nogal. Zo ontbreekt het de film bijvoorbeeld vaak aan spanning.

Redelijk.

Misselijkmakende magnetiseur.

Het gevoel waarmee het indrukwekkende 'Flarden van Thomas' je achterlaat is dubbel. Je bent geraakt en snapt als kijker dat dit niet enkel het doel kan zijn, maar toch. Hoeveel ellende kan je als toeschouwer verdragen? Dit is namelijk allesbehalve lichte kost, ondanks een vreemd zittend komisch jasje dat middels rare maar eveneens sterke dialogen bestaansrecht krijgt. Sowieso begint de film surrealistisch als een klein jochie verstoppertje speelt met zijn ouders die veel te diep opgaan in het spel. Of, pardon, zichzelf. Het ventje blijkt voor hen volkomen onzichtbaar te zijn.

Het is duidelijk, meer dan flarden krijgt Thomas zijn omgeving niet van hem mee. Zijn ouders denken hem te begrijpen maar doen dat allerminst. De filmmakers lijken met een raar restaurantbezoek, waarbij het omgevingsgeluid af en toe overheersende prikkels afgeeft, voldoende aanleiding te geven voor een ontwikkelingsstoornis of iets van die strekking. Des te schrijnender is het dat het joch terecht komt bij een pedofiele magnetiseur. De filmmaker weet met suggestieve beelden enorme impact te maken waarbij de maag meerdere malen ineen krimpt.

Toch werkt de film niet voldoende want er wordt een beeld geschetst dat, wat betreft dit misselijkmakende thema, aan een kant zeer realistisch aandoet maar anderzijds bevreemdt. Het liefst zou je de dader door het beeldscherm heen trekken. Emoties waar regisseuse Margot Schaap en scenarist Titia Rieter ook vast op uit zijn, maar waarop nog meer? Niet dat dit '(on)gemakkelijk' scoren is, maar een en ander voelt onevenwichtig aan ten opzichte van de negerende ouders, die soms een klein glimlachje kunnen oproepen. De film kabbelt zo te lang voort, beklemmend maar zonder echte vooruitgang.

Redelijk.

Met dank aan One Night Stand & Herrie voor het recensie-exemplaar.

Kunst of kitsch?

Het is in ieder geval kunstig hoe de kostuums en decors in elkaar geknutseld zijn. Kitscherig maar prachtig. De meeste SFX zijn verschrikkelijk slecht, maar ook hier overwint de pracht en praal regelmatig.

Het matige verhaal is van een geheel andere orde, evenals de ridicule dialogen. Ze passen echter bij de belachelijke acteerprestaties. De overdreven score van Queen sluit naadloos op het geheel aan. En zo rest de kijker een enigszins vermakelijke superheldenflick, zij het om de verkeerde redenen. Pulp pur sang.

Redelijk.

Aardig dansfilmpje dat destijds erg succesvol was aan de kassa. Het flinterdunne verhaaltje weet echter nauwelijks te boeien. De soundtrack is echter zeer goed. Gemiddeld.

Viva VHS!

Want zeldzamer dan dit zul je ze niet snel tegen komen.

Begrijpelijk overigens, want de film is amper de moeite waard. Er wordt met name door Howard aardig geacteerd en Hunnicutt valt ook nog te doen. De rest van de cast zwalkt wat.

Het meest verevelende aan de schaarse flick is echter het verhaal. E.e.a. begint redelijk maar ontaard al snel in iets wat beter had kunnen zijn. De film heeft weinig om het lijf en bevat, op een of twee actiemomentjes na, niets aantrekkelijks. Degelijk in beeld gebracht maar onnoemelijk saai. Met een volledig ontspoord en idioot einde.

Zwei.

Nogal overdreven ondergewaardeerd. Maar, eerlijk is eerlijk, heel sterk is e.e.a. niet. Toch is Soutendijk dat wel en is er af en toe een sfeervol vleugje thriller aanwezig. Redelijk.

Eng experiment.

Een sfeervol griezelwerkje met een prima functionerende en nog jonge sterrencast. Het verhaal omtrent een eng experiment is erg sterk en intrigeert gelijk, maar de film vervalt ook een beetje in herhaling doordat iedereen het onderzoek zelf ook graag wil ondergaan. Toch is dit een prettige wegkijker dankzij de leuke cast en het griezelige gegeven dat ondersteunt wordt door duistere settings en prima camerawerk.

Goed.

Zwakke remake.

Al betreft het niet een officiële bewerking van 'The Defiant Ones', het komt er dicht bij in de buurt. Waar die klassieker vooral de moeite waard was vanwege de acteurs en dialogen, is het hier de actie die de overhand neemt.

Het eindresultaat is niet veel meer dan een matig geacteerde, standaard actiethriller met alle clichés en voorspelbaarheid van dien.

Doorsnee.

Frans actiefilmpje met vaak flauwe humor. Belmondo is de absolute ster maar het verhaal heeft weinig om het lijf met uitzondering van de actie en idiote stunts. Zeker niet de beste uit Belmondo's oeuvre. Gemiddeld.

Tandje minder.

Dan deel 1, welteverstaan.

Toch niet gek. Onderhoudend, soms zelfs spannend en prima acteerwerk.

Het verhaaltje had iets minder makkelijk gemogen, alsmede de uitvoering. Toch happen de 2 uurtjes lekker weg.

Goed.

Vliegende start.

Het heeft flink wat jaren mogen duren, maar regisseur Robert Zemeckis levert met zijn laatste film eindelijk weer eens iets sterks af. En eindelijk even geen animatie. De man achter klassiekers als Back to the Future, Forrest Gump en Cast Away bracht na 2000 weinig hoopvolle films. Althans niet zo goed als eerder genoemde titels. Om Flight een toekomstige klassieker te noemen gaat wellicht wat ver, maar de film is wel steengoed. Enige voorkennis kan het best vermeden worden, opdat de filmervaring hier beter tot zijn recht komt. Iets wat eigenlijk geldt voor alle films, maar goed.

Criticasters zullen afgeven op de enorme hoeveelheid zoetigheid in een onevenwichtig ogende combinatie met voorspelbaar en moralistisch drama, die ook nog eens luchtig wordt gehouden door een gladde soundtrack en komische noot John Goodman. Uitgebalanceerd komt het allemaal inderdaad niet over, maar dat het overkomt moge duidelijk zijn. Van dik hout is hier het motto. Na een vliegende start die letterlijk over de kop gaat staan de zenuwen op scherp. Vliegangst werd niet eerder zo gemakkelijk opgewekt en gevoed.

Denzel Washington is uitstekend als anti-held en wordt omgeven door een coole cast. Het verhaal neemt nogal eens een zijweggetje en wie puur op de poster afgaat zou een avonturenfilm of iets dergelijks kunnen verwachten, maar een prettige potpourri valt de kijker ten deel. Mocht men na de krachtige opening nog denken dat het genre actie is, dan mag dit gerust maar blijkt dat een foutieve aanname. Zemeckis komt echter overal mee weg. Het hoofdpersonage is net zo sympathiek als dat het een hufter is en houdt de aandacht goed vast.

Washington werd dan ook niets voor niets genomineerd voor een Oscar. Zijn prestatie lift de film naar een hoger niveau. Flight is een aangenaam drama dat gezien mag worden en entertaint tot de laatste minuut. Was dit gebaseerd geweest op een waargebeurd verhaal dan had men er hoogstwaarschijnlijk meer mee gedweept, in tegenstelling tot de ietwat lauwe reacties in de pers tot nog toe. Een fijne film vol prima dialogen en situaties die erin glijden als zoete koek. Hoe dik de hoofdlijn er ook boven op ligt en hoeveel clichés er ook voorbij komen. Klasse.

Geweldig.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Slappe B-zombie-hap.

De film doet zich aanzien als een goedkoop gemaakte TV-film. Zelfs als dom popcornvermaak werkt e.e.a. niet, omdat het allemaal net te clichematig en flauw is. Ook de SFX zijn benedenmaats. Enigszins onderhoudend.

Zeer clichématig filmpje waarbij de voerspelbaarheid troef is. Absoluut onderhoudend maar weinig toevoegend aan het genre. Leuk voor een regenachtige zondagmiddag. Meer niet.

Niet zo'n heel beste thriller met Foster, die halverwege bergafwaarts gaat en een bijna beledigend voorspelbare kant op gaat. Ook de spanning verdwijnt met het voortduren van de film. Schwentke is geen Hitchcock. Teleurstellend en gemiddeld.

Suikerschattig.

Schattigheid troef in deze hedendaagse romantische filmvariant op The Wonder Years. Toch blijft de film wel heel erg aan het feelgood-oppervlakte kabbelen en mist het verhaal wat dat betreft een klein beetje smaakmakers. Wel is alles mooi geschoten en de soundtrack er eentje om je vingers bij af te likken. Ach, zo eens in de zoveel tijd kan suikerzoete cinema helemaal geen kwaad.

Goed.

The Flock is een tenekrommend slechte en met name domme film. Het thema van de film ontspoort volledig. Raadselachtig slecht.

Plat en flauw vermaak maar genoeg onderhoudend voor de hele zit. Redelijk.

Stapel doet al niet meer mee in dit wederom matige deel uit de serie. De derde en hopelijk de laatste. Overigens niet eens slechter dan deel twee.

Matig vervolg op het toch al niet superieure deel een. Met name veel flauwe, platte en voorspelbare grappen.

Aardige Aardman maar geen Chicken Run..

Niet dat dat zo'n ontzettend feest was, maar het verhaal was iets intiemer, of zeg, kleiner. Toch hebben mijn zoontje en ik destijds erg gelachen in de bios. Met name tijdens het valbreken met het scrotum Een goede kinderfilm iig, maar op de slakken na, niet een dubbele knipoog naar volwassenen, zoals zo vaak bij de Pixar's of Shrek. Al moet gezegd dat ik me die middag wel erg onvolwassen voelde.

Fuck it, drie krappe sterren. Mijn zoontje hoor ik nu nog lachen..

Treurig vervolg.

Op een zeer goede film, welteverstaan.

En dat ligt nog niet eens zo zeer aan Stolz, die de lastige taak heeft Goldblum op te volgen. Dat ligt voornamelijk aan Walas, die i.i.g. geen Cronenberg is.

Het verhaal is zwak en wordt rommelig uitgevoerd en afgeraffeld. Zwalkende acteerprestaties en slechte montage. Het begint echt op te vallen na de eerste helft. Voeg daar aan toe het belachelijke einde.. Neen, op een sfeervol begin en wat aardige gore na, valt hier niets te halen.

Jammer. Binnenkort maar eens aan de originele trilogie beginnen.

Doorsnee.

Suspensevol.

Want ondanks dat er weinig horror-elementen in deze classic zitten, houdt de spanning e.e.a. omhoog. Met name het vangen van de vlieg en Marshall met zijn hoofddoekje zijn sterk.

De SFX zijn dat niet, maar dat maakt geen bal uit. Gedateerdheid hoort nu eenmaal bij een film die Abraham heeft gezien.

Grappige synopsis overigens. Direct van de VHS-hoes, zo te zien. Niet lezen overigens, want dan hoef je alleen nog maar de laatste 10 minuten op te zetten.

Op naar deel 2.