Opinions

Weelderige Welch.

Dat deze filmklassieker door menig liefhebber van cultwerkjes niet te versmaden blijkt, moge helder zijn. Het verhaal an sich is voldoende hilarisch, maar de uitvoering ervan is werkelijk beneden alle peil. Zo wordt er regelmatig met de camera afgeweken naar de borstenpartij van de weelderige Welch. Geheel terecht overigens. Behalve een goede intro blijft er namelijk bar weinig van het verhaal over. De reis in het lichaam van de mens leverde toentertijd vooruitstrevende plaatjes op, al moet de echte kracht uit het onbedoeld komische SF-werkje heden ten dage vooral gezocht worden in de op de lachspieren werkende dialogen en ontwikkelingen.

Twee.

Knoeierige knipoog.

De Amerikaanse hitserie uit de jaren 70 en 80 krijgt nieuw leven ingeblazen door de firma Blumhouse, bekend van de betere low-budget horrors. Niet dat je bij Fantasy Island aan een typische horrorfilm moet gaan denken; dan kom je namelijk bedrogen uit. Het is eerder een onderhoudende maar gekke genremix van actie, fantasy en avontuur geworden. Griezelig wordt het af en toe ook, maar bovenal knoeierig. Jammer, want het had zo leuk kunnen zijn.

Naast de rommelige verhaallijn, die zoveel hiaten vertoont dat je geneigd bent om de verplichte bak popcorn bijna te vergeten, wordt je regelmatig afgeleid doordat het lijkt of je naar verschillende films zit te kijken. Dat de fantasieën niet gelijk zijn ligt voor de hand, maar een beetje samenhang zou fijn zijn. De regisseur lijkt het niet te lukken. De plottwist trekt nog wat kromheid recht, maar dan is het leed al geschied. De knipoog naar Herve Villechaize doet een vervolg niet uitsluiten overigens.

**½

Met dank aan Sony Pictures Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Fargo is inmiddels wat gedateerd maar blijft toch nog redelijk sterk overeind staan. Komische misdaad á la de Coen's. Goed.

Bijzonder.

Wat e.e.a. is best onderhoudend, en dat na 82 jaar.

Uiteraard speelt de gedateerdheid deze film parten. Het einde is vanaf minuut 10 voorspelbaar en de humor is uiterst belegen. Prima in beeld gebracht is het wel. Eigenlijk is dit bijna alleen maar leuk voor liefhebbers van de 'stomme' film, danwel Hitchcock.

Vond de beeldkwaliteit van de DVD erg goed, heb dat bij oude Hitchcock-films wel eens anders gezien. Is een double-feature met The Manxman. Helaas duurt de versie van The Farmer's Wife op deze DVD zo'n half uur korter dan de originele versie. Vraag me ook af of de volledige film überhaupt nog wel te verkrijgen is.

Redelijk.

Kutfilm.

Waar deel een nog enigszins garant stond voor vermaak is er wederom een nieuw dieptepunt bereikt in de uitmelkserie. Ook al is de oude cast van stal gehaald, het blijft huilen met de pet op.

Het verhaal is nogal zoutloos en dom. De dialogen vaak onbedoeld hilarisch en de acteerprestaties wisselvallig. Waar het bij deze serie om draait zijn de races. Echter, die zijn ditmaal dusdanig slecht in beeld gebracht dat je geen kans krijgt in de film te geraken. Voeg daar alle cliché's die je maar kunt bedenken aan toe, en voila, je hebt een kutfilm.

Slecht.

Volslagen onterecht gehypte film met de nors kijkende Walker en Diesel. Met het brein op 0 nog enigszins onderhoudend, maar het houdt niet over. Gemiddeld en voorspelbaar filmpje.

Wanneer je denkt dat na het matige deel twee en de afgehaakte hoofdrolspeler, de koek op is. Heb je gelijk. Slecht.

Enigszins vermakelijke maar nergens hoogstaande avonturenfilm met een prima Carradine. Voor liefhebbers van motorflicks of luchtige romcom goed uit te zitten maar het heeft allemaal niet zo veel om het lijf. Gemiddeld.

Spierballerij.

De adrenaline wordt bijna letterlijk bij de kijker ingespoten tijdens een spectaculaire opening, wanneer de hoofdrolspelers een wel erg bijzondere autodiefstal plegen. Zoals gebruikelijk bij de serie, hangt het scenario niet altijd van logica aan elkaar, maar overheerst de vaak fenomenale actie. Ook het terug laten keren van de originele cast met toevoeging van 'The Rock' Johnson blijkt een goede keuze. Het komische knipoogje wordt echter vaak ondergesneeuwd door de spierballerij en enige pogingen tot drama, hetgeen de overdreven eindscène na de titelrol nog eens bevestigd. Echt serieus wordt het gelukkig vrijwel nergens.

Goed.

Luchtige actie.

Die deels om zeep wordt geholpen door de verplichte en voorspelbare twist. Toch weten de acteurs het allemaal redelijk goed te doen en helpt het tempo, op een paar kleine inkakkertjes en wat flauwe zijplotjes na, mee aan een prettige zit.

Goed.

Onderhoudende en bij vlagen zeer spannende thriller met een prima Douglas en een sterke Close. De scene met het konijn is inmiddels legendarisch. Een groot kassucces destijds. Goed.

Deze martelgang van anderhalf uur is een afrader eerste klas. Werkelijk alles aan deze film deugt niet: het verhaal, het acteerwerk, de moorden, de muziek, de sfeer, het camerawerk enzovoorts. Het is ronduit verschrikkelijk allemaal en doet zich het best omschrijven als een belediging voor de intelligentie van elke kijker. Dit is heel erg slecht.

Welch, Raquel Welch.

Haar schoonheid valt amper te evenaren en gelukkig mocht ze van Martinson zoveel mogelijk verschillende outfits dragen. Zolang er maar weinig bedekt bleef.

Het verhaaltje is van een middelmatig Bondesque niveau. Niets nieuws onder de zon, ook niet in '67. Leuke kleurrijke beelden, maar volgepropt met twists die de kijker vermoeien.

Redelijk.

Deze thriller is bij vlagen enorm spannend maar ontspoort uiteindelijk toch wel behoorlijk. Dat is jammer want hier had meer in gezeten. De cast is prima. Redelijk.

Dwaas debuut.

En daarom door Kubrick zelf verguisd en bijna geheel opgekocht en vernietigd. Gelukkig bestaat er voor de cinefiel het bedrijf Kodak.

Alhoewel. Een fijne film blijkt dit niet te zijn. Eerder een vingeroefening. Filosofisch geneuzel en amateuristisch opgedreunde dialogen in een opmerkelijk oorlogsdrama dat stuurloos aan de kijker voorbij gaat.

De liefhebbers zullen er ongetwijfeld een ruwe diamant in zien, maar veel meer dan een glazen knikker is het niet.

Matig.

Prettig.

Want de lachspieren worden goed aangesproken. Mede vanwege het sterke spel van Del Toro, die wel bezeten lijkt.

Gilliam staat bekend om zijn kleine en bijzondere pareltjes, deze duurde mijns inziens nèt even te lang. De bijrol van Spidey bestond alleen uit glazig kijken, al lijkt het er ook op dat hij achter in de auto zijn lachen bijna niet meer kan inhouden. En dat terwijl hij zogenaamd bang is. Opmerkelijk.

Toch bevat de film een aantal gedenkwaardig scenes en heerlijke humor. Ook de soundtrack is erg prettig.

Zeer goed.

Curieuze killer.

Sfeervol misdaadfilmpje waarbij de good guys nu eens niet van de politie, maar boeven zijn. De pooierachtige Scalia en Berenger worden in ieder geval sympathiek neergezet. Het verhaaltje is nogal onevenwichtig en kent een wat vreemd verloop, maar vermakelijk is het wel. Inclusief een bijzonder curieuze killer en de destijds beeldschone Griffith.

Redelijk.

Boeiend.

Werd er overigens aan herinnert door het gisteren bemachtigde exemplaar van The Exterminator 2, waarin Turturro zijn 2e filmrolletje heeft. Het is alweer een paar jaar geleden en weet nog goed dat de hoes iets anders bij mij opwekte dan de toen ietwat onduidelijke videotheek-medewerker deed blijken.

Prettige film, maar bij vlagen onprettig vaag. Het hieronder beschreven (mooie recensie van Verhoeven) leentjebuur kon ik niet overal waarderen. The Shining kwam ook bij mij omhoog borrelen.

Echt spannend wordt het niet. Toch is dit een hebbedingetje onder de mysterie-liefhebbers en ander filmtuig. Zeer sfeervol en Turturro is prachtig, maar verwacht i.d.d. geen hapklare brokken.

Goed.

Kut met peren.

Elke letter die ik spendeer aan dit uiterst beledigende broddelwerkje is er eigenlijk ééntje te veel. Dit is namelijk zo'n film die je altijd hoopt te vermijden.

Een rukverhaal en dito acteerprestaties, gepresenteerd op een bedje van cinamatografisch amateurisme. De makers moeten na de screening zoiets hebben gedacht als: "Who cares, de gemiddelde kijker is toch een domme lul."

Tergend slecht, en geen één letter meer..

Rollins steelt een beetje de show in deze clichématige horrorflick. De gore is in orde maar het verhaal is een beetje onevenwichtig. E.e.a. is echter nog redelijk vermakelijk en onderhoudend.

Beter dan deel 1.

Niet zo'n beetje ook. En dat ligt hem vooral aan het feit dat de characters meer on the road zijn (op de lange laatste 20 minuten na), en alle gore-registers worden opengetrokken. Ook gaat de film meer over de top waardoor de lachsalvo's in hoeveelheid vanzelf toenemen. De film is z.g.n. lekker fout.

Aangenaam verrast. De tenekrommende blue screens, de rubberpakken en het telefoonmysterie ten spijt. Gulager rocks.

Zeer goed.

Goorst.

Alhoewel, deel 1 was niet echt goor. Deel 2 was i.i.g. een stuk goorder.

Deel 3 borduurt gelukkig verder op het sterke deel 2. Met meer humor en dus ook meer gore. Lekker fout en gemakkelijk te volgen met 1 hersencel, maar oh zo vermakelijk.

Goofs, matig acteerwerk, hilarische dialogen en CGI-rotzooi. Dit is pure pulp. Precies op smaak, want Feast 3 neemt zichzelf gelukkig nergens serieus.

Zeer goed.

Met open mond.

Natuurlijk zijn een aantal paden die voorbijkomen in deze documentaire platgetreden. En uiteraard moet je bijna onder een steen hebben geleefd om niet te weten dat onze supermarktboodschappen legaal vergiftigd zijn. Zelfs als een van de ingrediënten iets te giftig blijkt te zijn en het nieuws bereikt, dan doet de fabrikant zelf onderzoek waaruit blijkt dat het wel meevalt. Dat mag. En dat er suiker in onze spaghetti zit wisten we misschien niet, maar dat het in al onze sauzen zit - meestal onder merkwaardige namen vermeld, of helemaal niet - was wellicht bekend. Vrijwel al onze vrolijke pakken drinken met groene vinkjes en gezellige stukken fruit op de verpakking zijn tot de nok gevuld met suiker. Zelfs in de Lipton 'theepyramides' zitten aroma-korrels met suiker. Een kopje thee zónder suiker zit er dus niet meer in.

De manier waarop deze choquerende documentaire alles nog even fijntjes op een rijtje zet, biedt stof tot nadenken. Vooral wanneer men nog even aanstipt dat 80% van ons eten is voorzien van suiker. Een verwijzing naar de tabaksindustrie - die 50 jaar heeft volgehouden dat het allemaal wel meeviel - is snel gemaakt. Ook hier zien we enge CEO's in de rechtszalen, vertegenwoordigd door nog engere advocaten. Het valt allemaal wel mee, zeggen ze. Alvast met hun gedachten bij nog grotere zwembaden in de achtertuin en dikkere auto's in de garage. Alles draait om geld. En nog meer geld. Suiker maakt de klant een junk. Je zou ze graag wat suiker in de tank kieperen. Of wat dubieus vet in het zwembad. Het zal waarschijnlijk niet helpen om ze wakker te schudden, zij zijn slechts onder de indruk van winst.

Wat Fed Up aan de kaak stelt is erg. Zo blijkt men in de politiek al decennia op de hoogte te zijn van de gevaren waar de voedselfabrikanten de mens aan blootstelt. Maar zelfs als de vrouw van Obama iets probeert te doen aan de enorme toename van obesitas in de VS, krijgt ze voornamelijk hulp van Coca Cola. Grote multinationals die eigenlijk de kern vormen van het probleem. Het blijkt dat de door hen aangedragen oplossingen een doekje voor het bloeden zijn. Coke Zero en Diet Coke blijken de hersens dusdanig te foppen dat er suiker onderweg is, dat het minstens zo'n groot gevaar gevaar vormt als de vloeibare roestverwijderaar in zijn klassieke vorm. En men blijkt nog meer geld te kunnen genereren door deze afslankindustrie. En dus is er voor alles een 'slanke' variant. Nog meer zwembaden en auto's.

Door de feiten zal menige kijker zich een hoedje schrikken. Gelukkig maar. Want het wordt tijd dat de consument ontwaakt. Baby's met obesitas zijn helaas realiteit. Als Bill Clinton wordt geconfronteerd met enkele onderzoeksresultaten knikt hij terwijl hij gedesillusioneerd voor zich uit staart. Hier is geen kruit meer tegen gewassen. De voedselindustrie heeft een dusdanig dikke vinger in de gezoete pap dat je van de politiek nog maar weinig hoeft te verwachten. Het blijkt dat er al meerdere adviezen uit onderzoeken zijn geschrapt onder druk van het grote geld. Met als een van de meest bizarre resultaten dat pizza door de wet wordt omschreven als groente. Krijgen de schoolkinderen tóch hun vitamientjes. Als kijker valt je mond spontaan open. Vergeet hem niet te sluiten, voor je het weet is hij gevuld met suiker.

Zeer goed.

Met dank aan Remain in Light voor het recensie-exemplaar.

Felon is een bovengemiddelde gevangenisfilm. Het sterke spel van Kilmer trekt de film omhoog en Perrineau is tevens erg sterk. Dorff overtuigd niet helemaal en het verhaal is erg clichématig en voorspelbaar. Iets minder voorspelbaarheid was de film ten goede gekomen. Toch zeker de moeite waard.

Surrealistische slagroom.

Regisseur De Palma doet doorgaans niet aan echt kijkersbedrog. Het deed zijn grote voorbeeld Hitchcock eenmalig behoorlijk over zichzelf struikelen, maar ook dit voorbeeld deed volgen. En zo zet De Palma zijn kijker bewust op het verkeerde spoor in een zeer stijlvolle en vermakelijke thriller.

De oplettende kijker zal alle verwijzingen en overal opduikende karakters nog kunnen aanzien als voorbodes op eventuele uitwijkbases voor de regisseur. Of desnoods als ordinaire goofs. Niets is echter minder waar, want de filmmaker houdt de touwtjes stevig in handen.

En zo schudt De Palma alle twijfelaars wakker met een twist, die iedereen die wegdroomde bij de beeldschone Romijn en dit geniaal in elkaar gestoken verhaal de overgebleven vragen doet beantwoorden. De puzzel in het eindshot is de kers op deze surrealistische slagroom.

Meesterwerk.

Des Disney.

Een aardig tekenfilm die Disney uitademt, maar niet uit diens stal komt. De moralistische eco-boodschap zal kinderen weinig storen en de kleurrijke animaties zijn mooi vormgegeven. Origineel is het allemaal niet erg en de liedjes zijn zeker geen evergreens. Toch zal dit er als zoete koek bij menig kind ingaan. Voor volwassenen is er gelukkig een grappige stemmencast die wordt aangevoerd door de meest komische van het stel: Robin Williams.

Goed.

Flashback.

Naar de prachtige 80's welteverstaan, en in dit geval naar mijn 16e levensjaar.

Een heerlijk weerzien met al die 'ouderwetse zaken', maar vooral ook de 'feel' van die typische tienerfilms uit die tijd. Een hoop voorspelbare en flauwe grappen, maar er zit een prettige vaart in en e.e.a. is degelijk gemaakt en vermakelijk.

Jeugdsentiment pur-sang, maar ondanks de (prettige) gedateerdheid nog steeds een voldoende.

Goed.

Uitstekend en bijzonder drama dat ook een aantal zeer komische momenten kent. De dialogen en acteerprestaties zijn van hoog niveau, evenals het verhaal. Een klein meesterwerkje.

Spannend drama van de uitstekende Reiner, dat met name door de excellente acteerprestaties van Nicholson en Cruise omhoog wordt getrokken. Goed.

Zeer sfeervolle en amusante musical met mooi verhaal en leuke liedjes. Goed.