Opinions

Setting-spijs.

Het achtste deel uit de Vrijdag de 13e-reeks is het tot dan toe slechtste deel. Ongetwijfeld. De jaren 80 sfeer is leuk, inclusief de videocamera en verschrikkelijke rockmuziek, maar de verandering van setting doet nu eens niet het spijs eten. Of iets dergelijks. Jason is al lang niet meer dreigend en op een aardige vertolking na, is het slachtvee wel erg benedenmaats. Evenals de kills.

Matig.

Geringe gore.

Ietsje vermakelijker dan het vorige deel 4 is deze zoveelste Friday the 13th die grappig opent. Corey Feldman mag eventjes meedoen, maar de gore van het vorige deel ontbreekt hier wel grotendeels. De andere setting is leuk maar echt sterk wordt het niet. De ontknoping is nogal idioot maar de serie kent hiermee een kleine opleving.

Redelijk.

Savini's smerigheid.

De aanwezigheid van Crispin Glover en Corey Feldman maakt een beetje goed in dit verder verwaarloosbare deel in de beroemde reeks. Beetje hetzelfde niveau als het vorige deel, maar door wat smerige kills - met dank aan Tom Savini - in beeld te brengen zit het met de gore wel snor. Met name het tweede deel van de film verloopt te langzaam, als tijdens een feestje een voor een het slachtvee om wordt gelegd door een iets angstaanjagender Jason dan voorheen.

Redelijk.

Leve Laserdisc!

Dit zeldzame filmwerkje lijkt alleen op de immens grote CD te zijn uitgebracht. Voor 100 dollars staat hij soms wel eens te koop. Waarschijnlijk vanwege het ontbreken van andere media, want inhoudelijk gezien is deze oude film niet zo zeer de moeite waard.

Het dramatische verhaaltje over twee mannen die verliefd zijn op hetzelfde meisje kent veel saaie momenten. Von Stroheim is vermakelijk, maar zelfs de jonge en schmierende Olivier kan dit werkje amper doen boeien. In deze tijd is dit nu eenmaal erg gedateerd en de dubbele moraal lijkt al helemaal achterhaald.

Twee sterren.

Feelgood?

Deze romantische ‘feelgood’ komedie is lang niet altijd grappig, gezien het feit dat een aantal grappen nogal pijnlijk dicht bij de waarheid komen. Lachen is dus een optie. Zo wordt het beruchte taboe aangesneden dat kinderen krijgen en opvoeden lang niet altijd leuk is. Iets waar niemand openhartig over praat omdat de buitenwereld altijd moet zien hoe fijn we het hebben. Zoiets word gezien als zwakte of een reden om de kinderbescherming alvast maar in te schakelen. Kinderen zijn altijd leuk. En dus zwijgt men, maar makkelijk heeft niemand het en dus laaft men zich aan Dr. Phil en allerlei andere TV- en boek-goeroes, die pedagogiek hoog in het vaandel houden om het leed te bestrijden.

Ook dat andere euvel dat relaties onder druk kan zetten, sleur in je seksleven na een jarenlange relatie, wordt hier aan het licht gebracht. Ook hier zwijgt men graag over. Men praat nou eenmaal niet zo graag over het feit dat na een tijdje de spanning er wel een beetje vanaf is. Schaamte. Straks denken mensen nog dat je bent uitgeneukt. En zo heeft het script van deze film meer buskruit aan boord voor beter vuurwerk dan menig ander genre-genoot. En met Fox als welkome sierpijl zijn voorspelbaarheid en clichés minder erg. Een heerlijke film, al zal er door een hoop mensen worden gelachen als een boer met kiespijn om de herkenbare malaise. Feelgood? Tsja, hopelijk wel.

Zeer goed.

Simpel schmierend.

Een leuke mix van horror en komedie met dat typische jaren '80 sfeertje, dat zoveel jaar na dato nog steeds erg welkom is. De acteerprestaties zijn niet overal even sterk en het verhaaltje blijft vooral heel simpel, maar met name de schmierende McDowall is een welkome afwisseling en trekt het geheel nog meer over de kop.

Goed.

Schmierende sequel.

Dit vervolg op het vermakelijke deel 1, is helaas minder leuk. Dat zit hem in het verschuiven van komedie naar lichte erotiek, hetgeen in combinatie met het griezelgenre wel vaker niet werkt. Sowieso voelt het duo vampierendoders ietwat misplaatst aan in deze minder fraai uitgewerkte sequel. Toch overheerst uiteindelijk ook weer hier dat lekkere sfeertje en maakt de schmierende McDowall opnieuw een hoop goed.

Redelijk.

Aardig maar ook voorspelbaar filmpje met Fox. Vermakelijk en onderhoudend met een aantal grappige én spannende momenten. Een redelijk geslaagd huwelijk tussen humor en horror (zou het eerder komische griezelfim willen noemen). Goed.

Buiten de schaduw.

Wat Frightmare vooral goed doet, is op spannende wijze de kijker betrekken bij het vreemde verhaal. De acteerprestaties en gore laten soms te wensen over, maar desondanks werkt wat betreft het laatste de suggestie uitstekend. De griezelfilm kent een nare sfeer en de ‘bad guys & girls’ zijn voldoende slecht. Een obscuur en vergeten werkje dat een plekje buiten de schaduw verdient.

Goed.

Amfibische aanfluiting.

Een uiterst belachelijke monstermovie die vooral ten onder gaat aan het ontbreken van goede monsters. De kikkers, die begeleidt door een eng muziekje, de kijker angst moeten inboezemen doen dat allerminst. Ze moeten de regisseur tot wanhoop hebben gedreven door telkens alle kanten op te springen. Iets wat duidelijk te merken is tijdens de vele nietszeggende shots van kikkers die al kwakend door het beeld springen. Brrrr, de horror!

De arm die we op de poster uit een kikkers bek zien komen moet je er tijdens de film maar bij verzinnen, want hoe de neefjes van Kermit precies hun slachtoffers doden blijft gans onduidelijk. Gelukkig krijgen ze al gauw hulp van ander amfibisch volk als slangen, hagedissen en zelfs krabben. Keurig gedrapeerd rond een pas vermoord iemand, waardoor je bijna zou gaan geloven dat de onschuldig uitziende dieren hier debet aan zijn. Bijna.

Na het aanschouwen van Frogs zou je bijna kunnen stellen dat dit cinematografische gedrocht de reden moet zijn voor de gigantische snor van hoofdrolspeler Sam Elliott. Met zo een productie op je curriculum vitae mag je best vermomd door het leven gaan. Voor je het weet wordt je door iemand herkend en nagewezen. Aan hem heeft het echter allerminst gelegen. Samen met veteraan Milland is hij de enige die de kijker nog een beetje weet te boeien.

Matig.

Lugubere latex.

Ondanks de klinkende namen van Yuzna en Gordon achter de camera met vaste kracht Combs er voor, is dit niet de horrorklassieker die het had kunnen zijn.Het ontberen van humor is waarschijnlijk het grootste manco en dit doet gelijk de belachelijke acteerprestaties alsmede het dunne script opvallen. Toch maakt de lugubere latex een hoop in orde qua gorigheid, al kunnen niet alle effecten nog even goed mee.

Redelijk.

Vermakelijke aktie-thriller die vrij onverwachts verandert in een horror. Onderhoudend met een snufje humor. Goed.

Uiterst sfeervolle thriller met Depp, die wederom uitstekend acteert. Niet heel erg spannend maar wel genoeg onderhoudend en vermakelijk. Weinig tot geen gore voor de echte horrorfans maar absoluut met liefde gemaakt. Goed.

Uit Besson's koker.

En wederom van Morel, die ik aardig op dreef vond met Taken en het betere B13.

Deze is helaas een tandje minder. De actie is weer volledig over de top en prettig. Alsmede de op hol geslagen Travolta. Het verhaaltje is echter wel heel mager. Meestal doet dat er niet toe bij films als deze, ware het niet dat de makers ons een geforceerde twist doen opvreten die niet bij de film past of werkt.

En daar kan een cheeseburger volgens het Frans metriek stelsel helemaal niets aan veranderen.

Redelijk.

Een van de allerbeste Bond's is From Russia With Love. Wederom een stijlvolle Connery in een prima onderhoudend en vermakelijk verhaal. Zeer goed.

Stereotypisch bloedfestijn.

Onderhoudende Franse horror, die door het introduceren van de vele onsympathieke helden-characters niet gelijk op empatisch vermogen bij de kijker hoeft te rekenen. Een en ander helpt niet mee wanneer de eerste helft van de film weinig spanning kent dankzij het veelvuldig uit de kast trekken van clichés en stereotypen. Met als dieptepunt, de nogal misplaatste en allesbehalve griezelige vader des familie.

Gelukkig herpakt de film zich in de tweede helft door een gezonde dosis gore aan het geheel toe te voegen. Het leentje-buur gaat gewoon door, maar het camerawerk is sterk en het verhaal pretendeert vanaf dat moment gelukkig niet veel meer te zijn dan een bloedfestijn, hetgeen de film beter past.

Redelijk.

Frozen Water.

Deze aardige variant op 'Open Water' en dergelijke kent een hoog Wet van Murphy's-gehalte, maar bereikt voldoende spanning doordat de kijker aan het meedenken wordt gezet. De oplossing is echter niet in het script voor handen, hetgeen de zit net iets minder makkelijk maakt voor vindingrijke geesten.

Goed.

Amper aarden.

Op zich is deze thriller waarin Nicolas Cage een seriemoordenaar op de hielen zit geen slechte film. Goed is het echter ook niet. Er is binnen dit genre in ieder geval voldoende beter materiaal te vinden. John Cusack krijgt de kans niet echt om heel griezelig te worden en het verhaal neemt nogal wat rommelige sprongetjes om, wellicht, de waargebeurdheids-factor vooral te ondersteunen. Hierdoor weet de film amper te aarden, of zou je juist kunnen zeggen dat een en ander niet echt van de grond komt. Het hangt er allemaal een beetje tussen dus.

Redelijk.

Leuke en vermakelijke actie-thriller met Ford en de heerlijk schmierende Jones. Op een gegeven moment neemt de actie ietwat te veel de overhand en ontspoort de film een klein beetje. Maar al met al gewoonweg goed.

Beetje gemengde gevoelens.

Want de film is heel erg sterk. En dan ben ik snel geneigd 'n paar goofs te vergeven. Ze zijn eerder onopvallend dan slordig, en eentje is zelfs expres gedaan. Lachen. En wie klaagt over een veranderlijk jaskraagje o.i.d., bij zo een stoere film?

Maar wanneer er overduidelijke plotfoutjes in zitten wordt ik toch wat argwanend. Zonder deze had ik de film minimaal een halve ster er bij gegeven. Want de Franse botox-Elvis is übercool, evenals de actie-scenes die vaak leuk zijn geschoten. Cool is hier i.d.d. het magische woord.

Vooruit dan maar: 1. Hallyday's dochter kan onmogelijk weten dat ze een van haar belagers in het oor heeft geschoten. Ookal meldt ze dit wel aan papa tijdens zijn ziekenhuisbezoek. Bekijk de scene maar eens rustig en zie dat deze bewuste hitman door de nog dichte deur in zijn oor wordt geschoten en hij daarna, i.t.t. de 2 anderen, niet de kamer betreed waarin zij bijna sterft. Ze heeft hem geen enkele keer gezien.

2. Hoe weet Fung eigenlijk dat Hallyday aan het Memento-syndroom lijdt?

Toegeven, de 2e is nog voor verschillende uitleg vatbaar, maar de 1e werkte op mij helaas nogal storend.

Verder weinig mis mee.

Goed.

Menig marinier.

Kubricks antwoord op Rambo werd een bijzondere Vietnamfilm. Of eigenlijk twee films, tot één film gesmeed. Want met uitzondering van de acteurs kijk je de eerste helft naar een volstrekt andere film. Helaas zit er ook verschil in impact, want het tweede deel is goed maar van een minder hoog niveau. Dan komt daar ook nog bij dat de intro van het tweede gedeelte, waarin men naar het slagveld verhuist, niet bijster sterk is. Al scoorde de 2 Live Crew een monsterhit met 'Me So Horny', een goede film na een briljante komt nu eenmaal minder sterk over. Toch is ook het tweede deel van A Full Metal Jacket echt wel de moeite waard. Een en ander had iets korter gemogen, maar toch. Menig marinier bejubelt het realistische karakter.

De legendarische filmmaker filmde in Londen, waar de palmbomen werden geplant tussen de sloopgebouwen van een oud industrieterrein. Je moet het weten om te geloven. Het echte vuurwerk speelt zich dus voor de pauze af en daarbij mag men rustig stellen dat de show wordt gestolen door R. Lee Ermey. Deze drilsergeant was eigenlijk aangetrokken als adviseur, maar speelde zichzelf dusdanig in de kijker dat Kubrick niet om hem heen kon. En terecht, want zelden heeft een 'amateur' zo'n fenomenale acteerprestatie neergezet. Ermey kneedt de groentjes tot echte mannen met verbale obsceniteiten die je wellicht nooit eerder hoorde. Uitsmijter Vincent D'Onofrio vestigde zijn naam met een eveneens prachtige performance.

****

De 4K Ultra HD versie van Full Metal Jacket is vanaf 7 oktober verkrijgbaar en herbergt een extra disk met de film op Blu-ray met de optie op een commentaar met cast en crew en een interessante documentaire van een half uur. De film is voorzien van een keurige dts-HD Master audiotrack en in 2160p mis je weinig detail, zelfs niet in de schaduwen en donkere scènes. Full Metal Jacket zag er nog niet eerder zo goed uit. Qua filmbeleving zit je op het hoogste niveau, qua extra's is het een karige bedoening.

Met dank aan Warner Brothers voor het recensie-exemplaar.

Zeldzame en vermakelijke tekenfilm die een tweetal verhaaltjes brengt en ook nog eens het segment van echte acteurs toevoegt. Met name dit laatste komt onbedoeld obsuur over maar de film houdt zich keurig staande. Walt Disney's laatste stembijdrage. Goed.

Vrolijke Elvis-film met een goede soundtrack. Erg vermakelijk maar, zoals zo vaak, erg voorspelbaar en tam. Een van de hits uit zijn lange filmcarriere. Bovengemiddeld.

Een van de mindere films met Carrey is deze onleuke komedie. Gemiddeld filmpje.

Bloedeloos begin.

Een leuke griezelfilm van de hand van de beroemde horrorregisseur Tobe Hooper. Het verhaaltje heeft weinig om het lijf, maar is sfeervol en doeltreffend. De goede make-up van de geniale Rick Baker rondt het af naar een verdiende voldoende. Maar met name het begin zonder bloed is sterk en uiterst sfeervol. Het biedt tevens een uitstekende opbouw naar een verder voorspelbaar maar wel werkend vervolg.

Goed.

Lief filmpje met de schitterende Hepburn en Astaire. Alhoewel het verhaal erg mager is en de chemie tussen de twee hoofdrolspelers niet altijd even overtuigend, is dit toch een klein pareltje in de musicalwereld. Geen topper maar wel goed.

Knap gemaakte remake die erg sterk is en met name eng. Ontoegangkelijk misschien voor het grote publiek. Goed.

Lange zit.

En wat onevenwichtig ook. Maar ik houd er wel van. De film staat met de characters, en die vond ik erg prettig.

Veel grappen waren goed, alsmede de dialogen. De film heeft een nogal lange laatste akte, maar vond dat juist wel prettig. Kende gelukkig niets van het verhaal danwel de speelduur. Vond Bana ook wel verfrissend eigenlijk.

Leuk, soms een beetje ontroerend en vaak grappig. Fijne acteerprestaties, op de overbodige Hill en RZA na. En voorzien van een puike soundtrack.

Zeer goed.

Melkkoemelk.

Zoveel actie valt de kijker ten deel dat je alle plotselinge baardgroei en verdwijnende auto's makkelijk op de koop toe neemt. De onlogica en andere goofs zijn nu eenmaal geschoeid op een bedje van one-liners en soms zelfs tergend acteerwerk. Ook de actie wordt soms stuitend slecht in beeld gebracht. Lachen verplicht dus. En of dat nu om de verkeerde reden is of niet en ondanks dat Furious 6 een stuk minder is dan het vorige deel (dat de serie zelfs even deed opleven) blijft er genoeg over om de lange speelduur uit te kunnen zitten. Als Jason Statham op het einde acte de presence geeft, weet je genoeg. De melkkoe zal worden leeggemolken tot de uier opengebarsten is. Daarom wordt Saw-regisseur James Wan ingevlogen, die weet alles van bloederige tepels.

Redelijk.

Nog erger dan Bruceploitation.

Want de echte Lee zit er volop in en toch is het eindresultaat bedroevend.

Na de te vroege dood van de geniale vechtmachine begreep men dat het alsnog gemakkelijk scoren was met Lee op de filmposter, al was het verkeerd gespeld. Al deed hij niet eens mee. Bruce Li, Bruce Le, Bruce Leigh & co trokken, vaak eenmalig, volle zalen vanwege het Bruce-effect.

Wat nu als we de middelmatige TV-serie waarin Lee ooit meespeelde helemaal aan gort knippen en tot een speelfilm reduceren? Lee vocht immers in elke episode wel een robbertje mee. Hoe lelijk in beeld gebracht ook. We kennen vast wel iemand die een poster in elkaar knalt en mijn bijziende neef doet de montage. Lekker goedkoop. De PR-machine hoeft niet eens gestart, Lee sells big time.

En aldus geschiedde. Respect voor de kijker die het werk kan uitzitten, but who cares? De verantwoordelijken i.i.g. niet. De kaartjes, VHSjes en DVDtjes zijn allang verkocht. Gestraft zullen ze ook niet snel meer worden, ze lieten de naam van regisseur Beaudine gewoon staan als zijnde de eindverantwoordelijke. Een dode kun je namelijk weinig maken. Alhoewel..

Prul.

The Fury wil niet altijd en overal boeien maar deze Hitchcockiaanse film is zeker goed te hebben. Bovengemiddeld.