Opinions

Depressieve docu.

Voor een ieder wie het nog niet begrepen had. Misdaad loont vaker niet dan wel. Niet dat de zogenaamde foute vriendenclub diep in de penoze zat, echt frisse jongens waren het natuurlijk niet. En nu, op een na, volledig de weg kwijt of erger.

Dames eindigt zijn voorlopige drieluik sterk met deze emotionele rit. Alles komt voorbij, maar de teneur is wanhoop en ellende. Als kijker wordt je er niet bepaald vrolijk van. Geboeid des te meer.

Zeer goed.

Vosje met vervolg.

Een mooie animatiefilm uit de beroemde koker van Walt Disney. In Nederland vooral bekend onder de naam Frank en Frey. Het verhaal over een lief vosje dat vrienden wordt met een jachthond is niet alleen schitterend vormgegeven, maar weet ook zo nu en dan op een traantje op te wekken. De classic zou 25 jaar later een vervolg krijgen.

Goed.

Viva VHS!

Want The Boss Nigger is altijd welkom, alsmede blaxploitation an sich.

Helaas is het van a tot z huilen met de pet op. Het verhaal, het acteerwerk en de lelijk in beeld gebrachte actie. Met name de gevechtskunsten van Williamson zijn belachelijk.

Gelukkig is het niveau dusdanig laag, dat vermakelijkheid soms om de hoek komt kijken. Al is het om de verkeerde redenen.

Twee.

Originele thriller met een wederom sublieme Hopkins die het voornamelijk van het sterke verhaal moet hebben. Goed.

Deze comedy uit den ouden doosch wordt helaas ook niet door Rooney naar een hoger plan getrokken. Eentje uit de bekende jaren 50 reeks. Mooi als sfeerbeeld maar helaas nergens écht grappig en vooral gemiddeld. De pratende ezel ten spijt.

Frollie.

Want dat Frank en Ollie met elkaar vergroeid zijn spat van het scherm. Het is dat de twee inmiddels bejaarde tekenkunstenaars, die mede verantwoordelijk zijn voor het redden van ’s werelds grootste animatiestudio, getrouwd zijn met twee lieftallige vrouwen want zo samen zouden ze het keurslijf van een huwelijk waarschijnlijk ook makkelijk overleven. Zonder enige vorm van seks zouden ze de verbintenis tussen twee kerels dusdanig spannend houden dat wij als heterofiele gemeenschap er een lesje van zouden kunnen leren. Het geheim van hun relatie? Altijd blijven lachen en elkaar voortdurend uitdagen. Toch blijven het gemiste kansen van de makers om iets dieper op de vriendschap in te gaan en dat men er klaarblijkelijk vanuit ging dat de kijker die iets minder Disney-minded is zich van tevoren zou hebben ingelezen.

Redelijk.

Lachwekkende Lugosi.

Zo fijn als het deel uit 1941 is, wordt het hier helaas niet. Een en ander zit minder sterk in elkaar en ook qua sfeer kan deze de vergelijking niet goed doorstaan. Frankenstein is eerder lachwekkend dan griezelig, daar doet de legendarische acteur Bela Lugosi helaas niets aan af, maar draagt daar juist enorm aan bij. Een en ander voelt teveel aan als een commercieel verplicht nummertje om het succes van de eerste film te doen evenaren.

Redelijk.

Mechanische moffen.

Regisseur Richard Raaphorst was niet voor niets conceptual artist bij films als 'Dagon' en 'Beyond Re-Animator'. Brian Yuzna en Gordon Stuart moeten veel plezier aan de creatieve filmmaker hebben beleefd, want dat hij verstand van zaken heeft blijkt wel uit deze bizarre horrorfilm over een leger mechanische nazi's dat dood en verderf zaait. Van pulp gesproken.

Via de zogenaamde found-footage-methode wordt de kijker meegenomen op de missie van een speciale eenheid Russische soldaten dat het moffentuig aan de lopende band uit de weg ruimt. Het gebruik van de 8mm camera komt nogal gekunsteld over, maar wie daar doorheen kan prikken wacht vermaak. Met name tegen het einde is het genieten geblazen met de creaties.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Oei.

Ik heb al heel wat Elvis-flicks gezien maar deze is wederom een dieptepunt. De king heeft een handjevol goede films gemaakt, helaas hoort deze daar niet bij. In totaal heeft hij er 31 gemaakt en doorgaans waren dat zeer suffe films ter promotie van een nieuw album. Elvis had een wurgcontract waar hij graag onder uit wilde. Dit is pas in '69 gelukt en daardoor ontstonden er flutfilmpjes als dit. Met een verhaal om van te janken en dito acteerwerk. Bedoeld als kapstok voor de liedjes.

Slecht, maar een halfje erbij voor de songs.

Cultsprookje.

Het moralistische verhaaltje stoort amper in dit bijzondere werkje uit vervlogen tijden. Gelukkig kent de film heden ten dage een mooie DVD-release vol met bonussnoep. Bijzonder is het toegevoegde einde wat destijd nodig bleek om het publiek te pleasen. De beeldkwaliteit van dat segment is dusdanig minder dat het gelijk opvalt.

Freaks valt niet echt sterk te noemen. De sfeer is uitstekend en het verhaaltje loopt, ondanks wat vreemde montagekeuzes, lekker. Het zijn vooral de acteerprestaties die tegenvallen. Ze zijn op zijn minst onevenwichtig.

Een film die je eigenlijk gezien moet hebben, al was het maar om de cultstatus. Al zou de uitstekende boodschap van de film een betere reden zijn.

Redelijk.

Kluchtige kills.

In het verlengde van films als Freaky Friday is hier de horrorvariant. Uiteraard met een knipoog, want gedaanteverwisselingen zijn lollig. Toch? Vince Vaughn die als brute moordenaar op magische wijze van persoon verwisselt met een tienermeisje, levert in ieder geval een paar leuke momenten op. Maar echt hilarisch wordt het nergens, omdat er louter platgetreden paden worden bewandeld.

Na een aardige opening waarin het slachtvee behoorlijk ruig om het leven wordt gebracht, begint de daadwerkelijke film die behoorlijk teert op de vertolkingen van een groepje tiener-outcasts. Die zijn echter behoorlijk inwisselbaar en weinig memorabel en de grap schijnt hem vooral te zitten in de onwetende omgeving. Toegeven, Vaughn die zelf in paniek anderen de stuipen op het lijf jaagt is enigszins grappig.

Minder grappig of spannend zijn de kluchtige momenten waarin het tienermeisje - nu een moordenaar - telkens bijna haar slag slaat. Ook qua kills blijft er weinig over, met name wat betreft originaliteit. Niets wat we niet al honderd keer eerder hebben gezien dus. Toch zit de vaart er redelijk in, en ondanks de iets te hoge speelduur vliegt de tijd derhalve om. Maximaal 80 minuten, originaliteit en betere humor hadden deze komisch bedoelde slasher echter niet misstaan.

**½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Slapjes.

Want ondanks dat de familieleden van Mercury komen opdraven, wordt er vrijwel geen enkel tipje van de sluier opgelicht.

Op zich wel knap zo'n nietszeggende docu maken, maar ik had liever iets anders gezien. E.e.a. doet echter meer vragen rijzen dan beantwoord zien worden.

Het zoete einde met 'Only The Good Die Young' is tenekrommend. O.a. omdat de docu niets heeft vermeld over een goede of slechte Freddie. We weten nog steeds (bijna) niets. Dit doet Mercury véél te kort. Ben ook beter gewend van 'Het Uur Van De Wolf'.

Dos.

Onnozele subplotjes.

Als de twee iconen uit Friday the 13th en Nightmare on Elm Street elkaar beginnen te bestrijden, bereikt deze bloederige popcornfilm zijn hoogtepunt. De gevechten zijn soms zelfs spectaculair om te zien en eigenlijk de voornaamste reden, naast een paar smerige kills, om dit horrorwerkje af te kijken. De rest van het verhaaltje hangt, na een aardig beginnetje, van onnozele subplotjes aan elkaar en irriteert met name door tergend slecht acteerwerk van o.a. Kelly Rowland. Dan was Destiny's Child toch een betere carrièrekeuze. De populaire band stond echter ten tijde van deze film al aan de vooravond van een scheiding. Haar avontuur in Hollywood was echter een nog korter leven gegund.

Redelijk.

Driedimensionaal dromen.

Deze zichzelf weinig serieus nemende 'afsluiter' van de beroemde horrorreeks knipoogt zich suf, hetgeen gelukkig ook weer een beetje humor met zich meebrengt na het serieuzere deel 5. De 'Wizard of Oz' opening is leuk maar de vele cameo's leiden soms een beetje af, al is die van Depp wel geinig. Ook hier is het verhaal warrig en goofy, maar de kills zijn vaak geinig, alsmede de decors. Vermakelijke pulp dus.

Een gemiste kans bij de blu-ray box is het ontbreken van de 3D versie. De finale is namelijk in 3D geschoten. Al was het maar met de rood/blauwe kartonnen brilletjes, het zou de hernieuwde release natuurlijk allesbehalve misstaan. Helemaal met de huidige technieken had men hier een behoorlijk lokkertje van kunnen maken. Wie de finale alsnog driedimensionaal wil zien moet echter teruggrijpen naar VHS, laserdisc of DVD.

Goed.

Matte maaltijd.

De aanwezigheid van Woody Harrelson en Owen Wilson zorgt voor wat extra jus, maar de maaltijd die hier wordt opgediend is niet de meest smakelijke. Gelukkig ook niet de meest vieze. Het hangt een beetje in het midden. Het verhaal over een duo kalkoenen dat door de tijd reist heeft in elk geval de verrassingsfactor aan zijn zijde, omdat het hele SF-gedeelte iets is wat je als kijker niet gelijk verwacht. Wat ook positief is, is dat sommige grappen zeker wel werken. Met name in het begin. Sterker nog, het eerste half uur krijg je zowaar het gevoel naar iets goeds te kijken. Helaas wordt er niet volgehouden en eindigt men zwak.

De tweede helft is sowieso van een minder niveau, waarbij in het midden van de film ook nog een beetje wordt ingekakt. Voorspelbaarheid, weinig creativiteit en de animaties zijn over het algemeen te mat om de aandacht op te slokken. De derde dimensie is hier niets meer dan een gimmick, die enkel tijdens het tijdreizen indruk weet te maken. De audio-opties op de Bluray zijn in orde, want ondanks dat er geen extra's aanwezig zijn op de schijf kan er gekozen worden uit de originele Engelstalige versie of de Nederlandse. Er bevinden zich zelfs een Vlaamse en Franse versie aan boord.

Redelijk.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Bijna goed.

Aardige film die behoorlijk sterk begint om, halverwege om te slaan in moralistisch geneuzel. Toch genoeg onderhoudend en soms zelfs verfrissend.

Redelijk.

Feiten en fabels.

Een filmbiografie maken over de controversiële Newton Knight is lastig, mede omdat de historici over elkaar heen buitelen met feiten en fabels. En wat de deserterende soldaat, ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog, daadwerkelijk dreef in zijn beslissingen is onbekend. Interessant dus, maar de film komt niet altijd goed uit de verf. Het helpt ook niet mee dat er af en toe naar een verhaal in de meer tegenwoordige tijd wordt gesprongen, want dat is vreemd genoeg ondergeschikt. Althans, er wordt te weinig aandacht aan geschonken om tegen het einde een hoofdrol op te kunnen eisen.

Het is niet het enige vreemde smaakje dat dit historisch drama in de mond achterlaat. Toch hapt Free State of Jones makkelijk weg. Mede dankzij Matthew McConaughey, die precies weet hoe je met zo een bijltje moet hakken. Je vergeeft hem de clichés en dergelijke. Zelfs de opgevoerde romance die nogal geforceerd wordt ingepast, neem je als kijker op de koop toe. Allemaal omdat Free State of Jones meer dan voldoende weet te vermaken. Het acteerwerk is dik in orde, de setting sfeervol en het ritme prettig. Al blijft het allemaal iets te luchtig en zakt een en ander tegen het einde helaas een beetje in.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Met een hoog EO-gehalte ontstijgt deze zoveelste film met hetzelfde gegeven, nauwelijks boven een TV-film uit. Echter wél boven veel van de bekendere broertjes en zusjes. Redelijk

Eighties in '92.

Weinig bijzondere actie-SF, die vooral opvalt vanwege de cast. Niet dat die het verschil ook maar ergens weet te maken. Het verhaaltje is simpel, maar het eerste half uurtje is best aardig. De SFX zijn vaak idioter dan die van het gemiddelde eighties videoclipje. De film ademt ondanks het jaartal dat decennium sowieso erg uit. Helaas niet ten positieve.

Doorsnee.

De Niro's dieptepunt.

Het blijft triest om de eens zo gevierde acteur Robert De Niro in dit soort werkjes terug te zien.

Evenals zijn collega en vriend Al Pacino daagt hij steeds vaker op in flutproducties. En net als in het tenenkrommende Righteous Kill, opnieuw met non-acteur 50 Cent. Ook Forest Whitaker, die eveneens Oscarwaardig is, ondersteunt de hoofdrollende rapper in deze benedenmaatse misdaadfilm. Na het eerste, redelijke, kwartier stapelen de dieptepunten zich op. Het zal de acteurs vast een hoop geld hebben opgeleverd. Wellicht voldoende om het slappe scenario en de rukkende regie te kunnen negeren.

Matig.

Gauwe en destijds baanbrekende misdaadthriller met prima vertolkingen en een legendarische achtervolging. Friedkin verkeerde in topvorm tijdens het vervaardigen van deze klassieker. Zeer goed.

Hitchcock zijn voorlaatste film is redelijk hard te noemen en verveelt geen moment. Ook qua sfeer is de film wat "ruwer". Goed.

Prima thriller met dito cast en een, enigszins, origineel bovennatuurlijk verhaal. Spannend en vermakelijk ondanks goofs en een aantal onwaarschijnlijkheden. Goed.

Scandinavische suspense.

Een bijzonder aardig vormgegeven drama met suspense, mondt uiteindelijk uit in een thriller met actie. Belangrijker is dat de film er mee weg komt. Hier helpen de sterke sfeer, de opgebouwde spanning en de uitmuntende acteerprestaties aan mee. Ookal ontspoord het tegen het einde misschien wel een beetje, het stoort eigenlijk amper.

Zeer goed.

Sterke soundtrack.

De volledige anderhalf uur is wel wat veel, maar de dagelijkse beslommeringen van Ice Cube en Tucker leveren genoeg platte en grappige momenten op. Als geheel is deze stoner-komedie in the hood wat onevenwichtig. De sterke soundtrack valt niet te versmaden en is een regelrechte aanrader voor in de cd-kast.

Redelijk.

Slasher met status.

Deze simpele slasher was misschien niet de eerste of de beste, hij was wel gelijk een van de beroemdste. Met een veel te lang doordravende serie 'officiële' aftreksels als gevolg, waarbij een tiende deel niet kon voorkomen dat Jason zelfs het eerder geplande gevecht met Freddy Krueger alsnog zou aangaan in een spin-off, die fans en ander griezelgespuis zomaar als een elfde deel zouden kunnen opvatten. Freddy vs. Jason liet in elk geval zien dat de koek nog lang niet op is.

De koek moet nog zelfs nog gegeten worden bij aanvang van deze slasher met klassiekerstatus. En ondanks het simpele script, de dubieuze acteerprestaties en nog wat meer gebrek aan inhoud, bewijst de eerste 'Vrijdag de 13e' gelijk dat dit ook als sterke punten kan worden gezien. Lekkere jaren ’80 pulp dus, die dankzij het enorme succes zou worden uitgemolken totdat de uier schraal werd en er alleen nog maar papachtige brij uitkwam. Nog meer pulp dus.

Goed.

Popcorn pulp.

En nog best vermakelijk ook. Laat ik maar gelijk beginnen met het vloeken in de kerk, deze zogenaamde 'remake' is beter dan het origineel. En zo goed is deze Friday niet overigens. Toch zien we hier een aardige opening en betere gore dan in het eerste deel. Ook qua visualiteit is er een hele hoop verbeterd.

Het slachtvee blijft helaas van een laag niveau, en naarmate de film vordert zakt dit niveau dieper en dieper. Je hoopt er op bij sommigen dat Jason ze snel aan zijn zwaard rijgt, zo dom zijn ze. En dat is jammer, want anno 2009 en 11 delen verder was dat ook wel een verbeterpuntje waard. Ergenis alom dus, zoals gebruikelijk. Oh ja, had ik het woordje cliché al gebruikt? Toch is e.e.a. aardig weg te kanen, en met het verstand op 0 ligt er zowaar een onderhoudend slashertje in het verschiet. Al begint het naar het einde toe behoorlijk af te zwakken allemaal.

Heb de extended cut gezien, maar ik heb niet de illusie dat het erg veel uitmaakt welke versie je van deze flick te zien krijgt.

Redelijk.

Pulppisser.

Wanneer men in Hollywood een succesformule heeft wordt een cinematografische melkkoe bij voorkeur doorgemolken. Met een rauwe uier als gevolg. Dat die vervolgens alleen nog maar meer pulp ‘uitpist’ ligt met name aan de melkende boer. In dit geval Stephen Miner, die na zijn bemoeienissen met deel 1 zichzelf liefkozend Steve begon te noemen.

De regisseur die Cunningham verving deed dat gelukkig met dusdanig veel ‘klasse’ dat het gemis niet als zodanig werd ervaren. Ook Miner wist een aardige zomerkamp-slasher neer te zetten. Deze herhalingsoefening blijkt tevens een van de leukere uit de belachelijk lange serie. Ook het driedimensionale deel drie nam de regisseur voor zijn rekening.

Goed.

3D daargelaten.

Dat Friday the 13th 3D niet op Bluray-3D is uitgebracht mag een misser heten. De bijgeleverde kartonnen brilletjes met de welbekende gekleurde glaasjes irriteren al binnen een minuut en werken amper. Dat is jammer want uit alles blijkt dat Miner - die met deel 2 een leuk vervolg had gemaakt - zich vooral richt op de derde dimensie. Zonder dat duurt de film te lang en valt het gebrek aan gore teveel op.

Redelijk.

Telekinetisch tintje.

Ondanks dat dit niet het geval is lijkt Terry Kiser welhaast de vader van Robert Downey Jr. qua gelijkenis. Wat nog meer opvallend is aan dit zoveelste deel uit de uitgemolken serie rond seriemoordenaar Jason, is het telekinetische tintje. De Carrie-achtige wending wordt echter niet goed gebruikt en dus blijft de kijker achter met een gemiddeld deel wat nogal langdradig aanvoelt. Helemaal tegen het einde als voor de zoveelste keer blijkt dat Jason telkens herrijst. Ditmaal zelfs extra vaak.

Doorsnee.