Opinions

Onderhoudend en origineel verhaaltje waar alleen nog musicalmuziek aan ontbreekt. De humor is soms van dik hout, maar de zit is absoluut oké. Goed.

Niet de beste uit de legendarische komiek zijn carriere, maar een bovengemiddelde komedie is dit wel. De allerlaatste van Sellers. Niet goed, wel leuk.

Met de crew van het kassucces A Fish Called Wanda tracht men deze komedie te voorzien van dezelfde magie. Iets dat maar ten dele lukt. Toch goed.

Leuk.

Maar ook niet veel meer dan dat.

Bomvol actie, dat wel. Maar wel een hoog jeugd-film-gehalte en weinig geslaagde grappen. Vooral Tucker irriteert en is allesbehalve komisch, mijns inziens.

Ook de rol van Willis is vrij clichématig alsmede het hele verhaal. De uitvoering is dat gelukkig niet. Verder erg voorspelbaar. Toch zijn, op het monsterleger na, de SFX best leuk. En er zit een prettige vaart in de film.

Goed.

Troep van de onderste plank.

Het verhaal begint aardig, om al snel te ontaarden in iets dat intelligent wil overkomen. En dat lukt van geen kant. De ene domme scene na de andere. Dat alles nep is, zie je ook nog eens van mijlenver aankomen.

Het rommelige en lelijk geschoten verhaal bevat geen enkele spanning en sleept zich moedeloos voort. Met af en toe een hilarisch moment: het "They are druggin' you!"-briefje. En dit is slechts één idioot stukje cinema. De film staat er bol van.

Deze gatenkaas doet zich misschien nog beter omschrijven als de Sahara. Zelden zoveel los zand bij elkaar gezien. Hoe lang deze drol precies op de plank heeft gelegen weet ik niet, maar de gek die hem er af haalde mag wat mij betreft ontslag.

Beledigend slecht.


P.S. Ligt bij Intertoys etc. voor 4 euro te koop op BluRay. Naast het feit dat de beeldkwaliteit ook nog eens niet des BluRays is (belachelijk slecht beeld, veel te veel beeldruis etc.), kun je zowiezo beter je geld uitgeven aan échte onderzetters.

..

Aardig onderhoudend.

Maar niets bijzonders. Weinig spanning, geen top-drama, eigenlijk allemaal een beetje nèt niet. De film weet daardoor amper binnen te dringen. Zonder Kingsley en Sturgess zou er hoogstwaarschijnlijk een stuk minder van overblijven.

Redelijk.

Schitterende thriller met een geniale Norton en Pitt. Voer voor filmliefhebbers. Zéér goed.

Boksende broers.

Het zijn de white trash-karakters die de smaak maken in dit degelijke sportdrama, maar het personage van Bale overschaduwt iedereen. Dat zit hem na The Machinist wederom in de acteur zijn fysiek, maar tijdens de eerste seconden speeltijd steelt hij de show al zeer overtuigend als vergane glorie-bokser aan de crack. Method acting kent hopelijk zijn grenzen, want de acteur zet een uiterst geloofwaardige junk neer.

Dat het Amerika van de Oscars iets heeft met boksfilms moge duidelijke zijn en dus kreeg Bale de beloning waar hij al tijden recht op heeft. Het verhaal biedt niet veel meer dan een omgekeerde rise & fall formule, maar dit werk valt en staat dan ook met de performances. Minpunt in dat kader is dan ook Wahlberg die ietwat misplaatst lijkt, maar qua scenario ook weinig ruimte krijgt. Gelukkig is er tegenwicht van Leo, die er gelijk met het andere beeldje vandoor ging. Zij is sterk als de asociale moeder van het gezin met de boksende broers.

Verhaaltechnische verrassingen heeft The Fighter niet in petto voor de kijker, maar het keurige camerawerk tijdens een paar pittige boksscènes en de heerlijke tijdsgebonden soundtrack zorgen voor net dat beetje toonverandering dat welkom is. Niet te zwaar en niet te licht, maar goed te verteren kijkvoer dat makkelijk naar binnen glijdt. Zonder knock-out, maar overwinnend.

Zeer goed.

Met dank aan A-film voor het BD-recensie exemplaar.

Lekker.

Als een snack welteverstaan. Niets geen buik vol met goedvullende en verantwoorde vitaminen, maar who cares?

Ondanks dat dit een van de meest commerciele films is die ik heb mogen aanschouwen, kon ik het gelikte wel waarderen. Evenals de streetwise dialogen. Gelukkig heeft Tatum net dat beetje meer charisma dan een Stallone. Hij kan i.i.g. beter acteren, blijkt. Zonder Howard was hij misschien door de mand gevallen, gelukkig laat hij zich graag pimpen.

Ontzettend voorspelbaar en clichématig. Maar als dat dan toch moet, giet het dan i.d.d. in dit soort hapklare brokken. De soundtrack met The Delfonics en Marvin Gaye helpt ook erg mee.

Pure pulp, maar wel goed verteerbare pulp. Cannon had ze graag zo gemaakt, misschien nog met een klein beetje meer geweld erin.

Goed gaat iets te ver, maar vermakelijk is e.e.a. zeker. Ondanks de slecht in beeld gebrachte gevechten. Was dat niet het geval geweest, dan had ik hem makkelijk een drie sterren-goed gegeven.

Keurige BluRay trouwens.

Redelijk.

Aangename aanrader.

Een waargebeurd verhaal dat in werkelijkheid iets minder rooskleurig verliep wordt hier - zoals we dat vrijwel altijd zien - in de meest vrolijke variant neergezet. En allesbehalve onverdienstelijk, want de Britse worstelfamilie weet de lachers al snel op de hand te krijgen. Met name Nick Frost is behoorlijk op dreef, alsmede de 'bijrollende' Rock.

Feelgood mag best een beetje schuren, maar alles blijft redelijk binnen de lijntjes. Toch weten de makers emoties los te weken en werkt alles naar behoren, ondanks de mate van voorspelbaarheid. Een aangename aanrader met een sterke Florence Pugh. Op het komische vlak net iets sterker dan op het dramatische, maar als mix zeer zeker de moeite waard.

***½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Presterende pech.

Droog en duister zou je 'A Film with Me in It' best kunnen omschrijven, maar dat klinkt eigenlijk leuker dan dat deze Britse komedie is. De pech die een werkloze acteur op één dag overkomt is zelfs voor een lachfilm iets te vergezocht. Het thrilleraspect weet niet te werken en dus rust de film voornamelijk op de schouders van de cast. En die presteert gelukkig goed.

Redelijk.

Onderhoudende Omen.

Het derde deel uit de Omentrilogie biedt een onderhoudend griezelfilmpje. Het niveau van de eerdere delen wordt helaas niet gehaald, ondanks de aanwezigheid van een puike Sam Neil. De sfeer die in de eerste twee films heerste is hier helaas ver te zoeken.

Redelijk.

Vermakelijke SF-klassieker met sterrencast. Inmiddels hard gebeten door de tand des tijds maar nog steeds vermakelijk. Redelijk.

Leuk idee.

Onderhoudende thriller met een veelbelovend begin dat uiteindelijk niet geheel waar wordt gemaakt. Daardoor vervalt gelijk de redelijkheid, want het script is dusdanig slap dat het verhaaltje struikelt over zijn eigen benen. Het idee is in elk geval leuker dan de uitwerking. De acteerprestaties zijn gelukkig wel in orde.

Twee knipjes.

Een verademing.

Binnen het genre welteverstaan. Eindelijk weer een beetje originaliteit. En een onheilspellend sfeertje inclusief een paar mooie killings. Het wordt nergens meesterlijk maar deze film vermaakt prima.

Goed.

Must in 3D.

Sowieso zijn de eerste twee delen leuk en het derde deel al een pak minder, maar deze vijfde uit de beroemde horrorreeks is weer een kleine verademing na het slechte deel 4. De moorden zijn voldoende smerig en de spectaculaire opening doet een hoop goed. Verder blijft het verhaal volgens dezelfde formule verteld worden. Absolute must is wel dat men de 3D-versie kijkt, want in de derde dimensie is dit een van de betere werkjes binnen het brede spectrum aan drie dimensionale films. De messen en ander marteltuig worden ouderwets uit de beeldbuis en in de kijkers woonkamer gestoken, hetgeen de feestvreugde absoluut verhoogt.

Goed.

Crap.

En nog minder zelfs dan het overbodige deel 3.

De characters boeien voor geen meter, dus who cares? Kill 'em all. En als de serie ergens garant voor staat is het wel de originaliteit van die betreffende kills. Zo niet hier.

Want niet alleen zien we letterlijk vrijwel elke kill van te voren aan komen, de kills zijn uiterst mat. En ook zonder visioen voorspelbaar. Wel gore maar vooral CGI-plastic en zeker geen originaliteitsprijs.

Niet de creepy sfeer van eerdere delen, geen suspense en vooral herhaling. Zelfs het magere verhaaltje wordt schaamteloos opnieuw en magerder dan ooit tussen de kills geplakt. Alsof het iemand nog kan schelen in welke volgorde het slachtvee afscheid neemt.

De openingsscene zegt eigenlijk alles al. Had heel even het gevoel naar Scary Movie o.i.d. te kijken. Onbedoeld grappig dus. Ook de scene met de bewaker en de strop is hilarisch. Welgeteld 10 seconden later heeft hij, na 3 zelfmoordpogingen, er weer helemaal zin in. Lachen dus.

Neen, zet rustig deel 1 of 2 nog eens op. Deze kun je i.i.g. missen als kiespijn.

Heb de 2D-versie beoordeeld.

Slecht.

Spuuglelijk.

Als een lama zou kunnen acteren, zou hij zichzelf Lorenzo noemen. Hij zou het waarschijnlijk niet veel minder doen dan de TV-ster uit vervlogen tijden. Je zou de acterende shampoo-reclame uit Falcon Crest het liefst een onderonsje met zijn dierlijke naamgenoot toewensen. Vooral wanneer de Zuid-Amerikaanse kameel zijn speekselklieren laat tieren.

Met Lamas' opgeföhnde borsthaar en continu veranderende grimas valt moeilijk alleen de schuld te geven aan de editor en regisseur, al zijn ook zij overduidelijk incompetent geweest. Eigenlijk is deze zoveelste kickboks-film in vrijwel alle opzichten mislukt en erg lelijk geschoten. Dit werk is slechts enkel en alleen geschikt om de tijd in slow-motion te vernietigen.

Slecht.

Mooie en bijzondere musical met een al wat oudere maar nog steeds magische Astaire. Een absolute aanrader voor musicalliefhebbers vanwege de sterke cast en de prachtige liedjes.

Goed.

Wegglijdende Willis.

Bruce Willis heeft vooral een bijrolletje in deze gemakkelijk wegglijdende actie-thriller. Zijn kop op de poster doet nu eenmaal beter verkopen dan de rest, al moet gezegd dat men daar beter een plekje had kunnen reserveren voor Vincent D’Onofrio, die de voornaamste reden is om te blijven kijken.

Goed.

Lekker.

Want ondanks de suffe soundtrack, de chaotische camera, de (soms) vreemde montage en een aantal goofs (met als dieptepunt het heftig bebloede gezicht van de coma-twin, dat 1 seconde later niet meer bebloed is), is dit actie met een hoofdletter A.

Martial arts zoals het bedoeld lijkt te zijn. Vuig, furieus en sierlijk tegelijkertijd. En dat zonder enige bemoeienis van Jaa. En dan doen 'n aantal foutjes en 'n voorspelbaar verhaaltje er niet zo heel veel toe. Want de gewelddadige vecht-basketball-mix werkt uitstekend.

Goed.

Ondanks de, voor die tijd, behoorlijke actie, weet deze film nauwelijks te boeien en komt rommelig over. Inclusief sterrencast maar het wordt helaas nergens echt goed. Coburn ten spijt. Gemiddeld.

Enigsins vermakelijke King-verfilming met de toenmalige kindster Barrymore en nogal wat grote namen. Het acteerwerk is niet altijd even sterk en er had wel wat meer spanning in gemogen, maar de film is zeker niet slecht. Redelijk.

Overbodige olie.

De nieuwste Firestarter zou eigenlijk een verbetering moeten zijn ten opzichte van de jaren 80 versie met Drew Barrymore. Zo griezelig als dat bewuste Stephen King vehikel soms kon zijn, blijft het hier vooral bij een verlangen naar iets dergelijks. Zac Efron is te gestyled om de vader van het meisje met de vurige ogen te mogen spelen, al doet hij nog zo zijn best. Een cast met acteerkanonnen als Martin Sheen, Heather Locklear, George C. Scott of David Keith wordt hier met node gemist. Het kabbelt mede hierdoor teveel aan de oppervlakte.

Het is heus niet zo dat deze moderne remake niet onderhoudend is, of wellicht slecht. Geenszins zelfs, wat het anderhalve uur vliegt redelijk snel voorbij. Maar het is allemaal erg doorsnee en soms zelfs te gemakkelijk. De beleving is ook geen feest met dank aan middelmatig camerawerk, goedkope CGI en een nietszeggende soundtrack. Nergens wordt er olie op het vuur gegooid. Hetgeen wat overblijft is eigenlijk overbodig. Nee, na 40 jaar moet je echt met iets beters op de proppen komen.

**

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Vreemd filmpje uit het bedenkelijke ouvre van karatekampioen Norris. Ook Gossett weet weinig kaas van deze niet zo bijzondere komische avonturenflick te maken. Deze zoveelste film die wilde meeliften op het Indiana Jones-succes is nogal matig.

Pensioengerechtigde Ford.

Dat het tijd wordt dat Ford minder op de actietour gaat en het zelfs smerig lijkt wanneer hij filmisch getrouwd blijkt met het inmiddels oude zusje van Michael, moge duidelijk zijn. Echter wanneer een film naast het goede camerawerk nog meer pluspunten kent, moge de eerder opgesomde woorden rustig worden ingeslikt. Helaas is er naast het degelijk filmen weinig positiefs te melden en blijkt de film een grote voorspelbare flauwe hap. Met dank aan een zeer clichématig script.

Doorsnee.

Smerige smaak.

Onder het pseudoniem 'Abe Snake' maakte de beroemde horrorregisseur Wes Craven, na zijn debuutfilm 'The Last House on the Left', deze pornofilm. Wat geldgebrek al niet kan veroorzaken. Het verhaal over een incestueuze relatie tussen broer en zus raakt kant nog wal en moet een dramatische ondertoon opwekken bij de kijker. Naast de smerige smaak die dit gegeven oplevert, valt vooral een idiote rode draad over vuurwerk op. Een seksfilm met een verhaal dus. Brrrr...

Twee tepels.

Mooie klassieker die nog steeds zeer de moeite waard is. Waar latere delen het drama meer verlegden richting actie, was deze nog volledig in balans. Zeer goed.

Pedofiele Polanski.

Marlon Brando werd vervangen door Frank Sinatra en de pedofiele Roman Polanski door Hutton, kortom er ging nogal wat vooraf aan The First Deadly Sin. Sinatra vond Brando sowieso de meest overgewaardeerde acteur ooit, hetgeen hem extra moet hebben gemotiveerd voor deze rol. Misschien dat hij daarom ietwat er over acteert. Voor de zeer goed oplettende kijker luidt deze film tevens het begin in van een andere acteercarrière: Bruce Willis figureert hier echter nog.

Het eindresultaat is niet veel meer dan een grimmige detective met een af en toe vuilbekkende Sinatra die vlak voor zijn pensioen een seriemoordenaar op de hielen zit. Niet alleen in het verhaal stond de wereldberoemde zanger en acteur aan de vooravond van zijn winterperiode. Het zou tevens zijn afscheid zijn van het witte doek. Het zijplotje met Dunaway, de spanning die ontbreekt, het werkt allemaal niet mee aan een grandioos afscheid van ‘Old Blue Eyes’ als acteur.

Doorsnee.

Realistisch ruimtereizen.

Filmmaker Damien Chazelle weet wel hoe je door moet dringen bij de kijker. Dat bewijst hij wederom met deze film over Neil Armstrong en de maanlanding. Het is een interessante film geworden, met soms een weinig boeiende inhoud. Dat klinkt wat tegenstrijdig, maar het gezinsleven van de eerste man op de maan begint met een vreselijk drama en is daarna vooral een redelijk saai gebeuren. Dat kun je als filmmaker op allerlei manieren ondervangen en dat probeert Chazelle ook wel, maar hij hinkt kennelijk teveel op twee gedachten. Realisme moet het hebben gewonnen.

Afgezien van het biografische gedeelte moet gezegd worden dat het ruimtereizen wel beter uit de verf komt en een hoop goedmaakt. Uiteraard ook met de handycam - zodat het lijkt of we er echt bij zijn - totdat we (vrij snel) op de maan zijn geland. Daar krijgen we de Kubrick-achtige shots te verduren. Zo steady als maar kan. Vervolgens is het vooral wachten op de beroemde uitspraak 'One small step for man..'. De meer interessante Buzz Aldrin hangt er een beetje verloren bij verder. Af en toe krijgt hij wat ruimte, maar hij blijft net als de onderlinge relatie met Armstrong onderbelicht.

First Man is ten dele geslaagd, zou je kunnen stellen. Na een adembenemend begin en nog een andere claustrofobische ruimtereis wordt de vaart vooral weggenomen door een drama zonder hoogtepunt. Wat rest is het wachten op de volgende spannende ruimtegebeurtenis, maar als de maanreis uiteindelijk wordt ingezet weet iedereen wel hoe laat het is. Het slot waar de werkelijkheidsgetrouwe film eigenlijk naartoe werkt wordt dan ook als een nachtkaars uitgeblazen en voorzien van een vreemde scène waarin Armstrong iets doet wat vooral des Hollywood aandoet, maar misschien wel echt gebeurd is.

De 4K Ultra HD schijf is voorzien van HDR, waardoor het beeld gerust superieur valt te noemen en goed van pas komt in de vele donkere en schaduwrijke scènes die de film rijk is. De Dolby Atmos audiotrack draagt bij aan een redelijk gedoseerde multidimensionale geluidsbeleving, waardoor je af en toe schrikt van de geluiden boven je hoofd. Het maakt de ervaring van het 'meereizen' met Armstrong alleen maar meer levensecht. In de doos zit ook een blu-ray waar de film eveneens op staat + allerlei bonusmateriaal waaronder verwijderde scènes, audiocommentaar en mini-documentaires.

***

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.