Femme Fatale (2002)

Surrealistische slagroom. Regisseur De Palma doet doorgaans niet aan echt kijkersbedrog. Het deed zijn grote voorbeeld Hitchcock eenmalig behoorlijk over zichzelf struikelen, maar ook dit voorbeeld deed volgen. En zo zet De Palma zijn kijker bewust op het verkeerde spoor in een zeer stijlvolle en vermakelijke thriller. De oplettende kijker zal alle verwijzingen en overal opduikende karakters nog kunnen aanzien als voorbodes op eventuele uitwijkbases voor de regisseur. Of desnoods als ordinaire goofs. Niets is echter minder waar, want de filmmaker houdt de touwtjes stevig in handen. En zo schudt De Palma alle twijfelaars wakker met een twist, die iedereen die wegdroomde bij de beeldschone Romijn en dit geniaal in elkaar gestoken verhaal de overgebleven vragen doet beantwoorden. De puzzel in het eindshot is de kers op deze surrealistische slagroom. Meesterwerk.

Femme Fatale is een film zoals ik ze graag zie, een thriller/mystery met een erotisch, zwoel sfeertje en een heerlijke twist waarin de femme fatale krijgt wat ze verdient. De film kent een beetje naakt en een heerlijke striptease. Typisch wat je van een De Palma film kan verwachten dus. Als je niet in de sfeer zit heb je bij De Palma meestal last van langdradigheid, maar in deze film zat ik wederom te genieten. Na de indrukwekkende openingsscène zakt het verhaal helaas een beetje in, maar slecht wordt het nergens. De muziek weet dan ook weer knap de aandacht vast te houden. Femme Fatale eindigt een beetje atypisch tov een standaard neo-noir aangezien Rebecca Romijn hier droomde wat haar toekomst zou zijn als ze het leven overnam van haar dubbelgangster.. Het plot doet van ver wat denken aan Mulholland Drive maar ik zou de vergelijking verder toch niet echt gaan maken. De moraal en thematiek van het verhaal is daar toch anders. Voor mij is Femme Fatale duidelijke neo-noir denk ook maar aan de Venetiaanse blinden, de man die in de val lijkt te trappen van de femme fatale (of toch niet? ), vaak wat donker gefilmd en een aantal plottwists. Heerlijk want zo zie je ze niet vaak meer.

De films van Brian de Palma hebben naar mijn smaak in de loop van de jaren heel erg aan kwaliteit ingeboet. Dit onzinnige misdaadmysterie is daar een voorbeeld van, de blote borsten van Rie Rasmussen ten spijt. Het thrillerelement is ver te zoeken. En dat playmate Rebecca Romijn gespeend is van acteertalent, wist ik al langer. Niet alleen zij, ook De Palma toont in deze film zijn meest zuinige kant. De synopsis hierboven slaat trouwens ook nergens op. Die is geschreven door iemand, die de film niet gezien heeft (een "de klok en de klepel"-verhaal).