Opinions

Deze stijlvolle blockbuster heeft de tand des tijds prima doorstaan en het heeft ook nog eens een behoorlijk gelaagd plot. Zo worden ze maar zeer zelden gemaakt. Ook één van de weinige films waarin Arnold Schwarzenegger goed tot zijn recht komt.

Halloween on crack. Er zijn toch weinig slasher villains met zo'n malicieuze persoonlijkheid als Art the Clown (David Howard Thornton) met zijn sadistische honger naar pijn en geweld. Echt eng zal ik hem niet noemen, maar ik moest meerdere malen schaterlachen om deze bizarre slapstickfiguur die gewoon heel veel plezier heeft in wat hij op dat moment uitspookt. Meer karakterpsychologie is er eigenlijk niet nodig, Best verfrissend in een tijdsgeest van 'villain origin stories' en overgepsychologiseerde slechteriken die welhaast tragischer of sympathieker moeten zijn dan de eigenlijke helden. En net wanneer je denkt dat de synthesizermuziekjes en goedkope special effects een nostalgische throwback zijn naar de jaren '80, dan gooit 'Terrifier' (2016) er opeens een paar gruwelijkheden in die meekunnen met Saw of Hostel.

Iets gepolijster en minder nostalgisch dan het eerste deel. Maar Art the Clown (David Howard Thornton) blijft onverminderd amusant als de sadistische oerkracht die zijn eigen lusten botviert op onwillige passanten. Alleen al Art's malicieuze glimlach en woordeloze blikken. Ook hilarisch hoe het Halloween-thema consequenter wordt opgeworpen met zieke grappen rond trick or treat, tuinversiering en verkleedpartijen. Net als in het eerste deel word je een beetje op het verkeerde been gezet door de jolige toon, want opeens gooit 'Terrifier 2' (2022) het over een ongemeend harde boeg door steeds iets verder te gaan dan andere genrefilms. In die zin krijgt 'final girl' Sienna (Lauren LaVera) haar spaarzame ontsnappingen niet cadeau als ze tot bloedens toe wordt mishandeld of ziet dat Art zijn zinnen heeft gezet op haar jongere broertje.

Ik ben blij dat het nu bij de lore hoort dat je Art The Clown kunt uitschakelen door hem bij zijn ballen te grijpen. Het zijn zulke onzinnige details die deze franchise zo leuk maken. Verder moet 'Terrifier 3' (2024) het niet hebben van een logisch script of een subtiele opbouw vol suspense. Meer een losse verzameling bloederige sketches dan iets anders. Nu is de grootste shockfactor dat Art the Clown zich voor het eerst richt op kleine kinderen. Gelukkig zijn deze moorden niet zo grafisch als bij de volwassenen die gescalpeerd worden of door midden gezaagd. Maar Art the Clown (David Howard Thornton) blijft een leuke horrorschurk en met Sienna Shaw (Lauren LaVera) heeft hij een sympathieke 'final girl' tegenover zich. Ik ben wel benieuwd hoe ze elkaar weer gaan treffen in het slotstuk. Misschien leren we zelfs nieuwe demonen kennen nu Sienna een reden heeft om af te dalen in de hel.

Silence of the Lambs, Psycho, bakken stront, kots en andere lichaamssappen, siliconenborsten én mannelijke geslachtsorganen. Zelfs naar Troma-begrippen gaat het er scheutig aan toe. Eerlijk gezegd met voorgaande kritiek eens dat het te lang duurt, maar de film weet zich steeds opnieuw te herpakken met momenten van wansmakelijke chaos. Het onderbuikgevoel kan flink genieten van zoveel politiek incorrecte onzin. Toch is het vanuit 2016 pijnlijk om te zien hoe openlijk vijandig homoseksualiteit en transseksualiteit in beeld worden gebracht. Ome Loyd zal het vast niet zo bedoeld hebben, maar met wetgeving om transgenders in sommige staten de toegang tot WC's te blokkeren is een grapje als hermafrodieten die in een emmer moeten poepen extra pijnlijk. Om nog maar te zwijgen over de seriemoordende gender bender met daddy issues. Schuiven we maar af op collectieve onwetendheid in de barbaarse jaren negentig!

Terug naar de Kust speelt redelijk effectief in op die diepliggende angst die wij allemaal hebben om als gek te worden bestempeld. Linda de Mol speelt een vrouw die ervan beticht wordt dat zij kwaad zou kunnen doen aan zichzelf en aan anderen in haar omgeving, terwijl zij er zelf van overtuigd is dat er een belager achter haar aan zit. Het probleem aan de film is dat hij niet genoeg diepgang heeft voor een volwaardig psychologisch portret, maar dat het tegelijkertijd al in een te vroeg stadium zijn kaarten verspeelt om de kijker mee te kunnen nemen in zijn twists en turns. Het wilde maar niet spannend worden. Nou viel het kwartje bij mij pas echt toen de zus haar uiteindelijk gijzelde, maar de hele opbouw ernaartoe wist me niet te boeien. We wisten allemaal allang dat het hoogst waarschijnlijk uit onverwachte hoek zou komen, dus eigenlijk vielen de meest waarschijnlijke verdachten (zoals de ex-vriend, de enge stalker en de mysterieuze man) al af. Wat overblijft is een middelmatige thriller die zijn meerdere moet erkennen in Amerikaanse films van soortgelijke strekking.

Deze aftrap van de telefilms 2017 is geen hoogvlieger. De kind-acteurs zijn te ondermaats om de sleutelmomenten waar ze in spelen enig cachet te geven. Onderwerpen als 'pesten' en 'traumaverwerking' worden enigszins prekerig en schematisch onder de aandacht gebracht. En toch wist de liefdesdriehoek tussen Benja Bruijning, Sanne Langelaar en Mandela Wee Wee (ja, echt!) me te ontroeren. Visueel heeft het bij vlagen enkele aardige vondsten, waaronder de luchtopnames vanuit het perspectief van de wespendief uit de titel.

Mooi en sober drama over ouderdom, aftakeling en dementie. Heerlijk spel tussen 'oudere acteurs' als Martin van Waardenberg en Leny Breederveld. Of zoals ze samen een sprankje levenslust terugvinden als ze hun herinneringen herbeleven tijdens een reis naar Spanje. Breederveld heeft een Gouden Kalf gewonnen, maar zelf heb ik het meest genoten van Waardenberg's rol als conservatieve bangerik. Heb er altijd een zwak voor als een komisch typetje een dramatische transformatie doormaakt en uiteindelijk gelaagder blijkt.

De gruwelijke esthetiek en de provocerende walgelijkheden maken het geen fijne kijkervaring. In tegenstelling tot soortgelijke body horror als The Fly of Eraserhead is het ook een oppervlakkige bedoening.Tetsuo doet niet veel dan experimenteren met speciale effecten en shockeren met de algehele vreemdheid ervan. Meer emoties dan walging en afkeer worden er bij mij in ieder geval niet opgewekt. Maar misschien moet ik hem nog eens herzien, want het is wel een prettig creatieve film die heerlijk vreemde associaties de wereld in helpt.

Opgepoetste remake van de horror-klassieker. Naar mijn gevoel iets minder rauw en freaky dan het origineel. Toch is de ziel bewaard gebleven en is deze versie zeker te genieten (of juist niet!) door jongere generaties.

Originaliteit is ver te zoeken in deze zogenaamde prequel, die niet zoveel anders doet dan het eerste deel nadoen. Het is niet slecht, maar het voelt van begin tot eind vrij overbodig. Ook ergerlijk dat ze continu bijrollen op de meest debiele wijze erin schrijven. random biker chick overvalt de hoofdpersonen, ze wordt vermoord, er komt een andere biker om wraak te nemen

'Thanksgiving' (2023) heeft een overdaad aan onsympathieke personages in een warrig plot dat nauwgezet de genreclichés volgt van slasherfilms. Het lijkt wel alsof er steeds opnieuw potentieel slachtvee geïntroduceerd moet worden om aan riek of hakbijl geregen te worden. Ik had zo weinig binding met de slachtoffers dat ik soms niet eens door had wie er zojuist gruwelijk om het leven was gekomen. Laat staan dat hun gruwelijke verscheiden ook maar enig emotioneel effect opriep. Niet eens echt walging, want daar zag het te nep voor uit. Grappig genoeg geldt het gebrek aan emotionele binding óók voor de moordenaar van dienst. Ergens heeft een goede slashervillain (zoals recent Art the Clown) een eigen persoonlijkheid en iets wat hem op een sadistische manier identificeerbaar maakt. Het helpt dan ook niet dat de psychopaat van dienst in 'Thanksgiving' (2023) weinig meer karakter heeft dan dat hij hetzelfde masker draagt als de andere dorpelingen. Met als gevolg dat je vooral het gevoel krijgt dat ze een soort Halloween wilden maken voor Thanksgiving i.p.v. een sterk horroricoon neerzetten.

De ene kerst die alles in perspectief plaatst. Ik vind 't gaaf hoe 'That Christmas' (2024) speelt met de negatieve kanten van kerst (eenzaamheid, verveling, voorspelbaarheid, etc) om te laten zien hoe bijzonder het is dat mensen toch weer elk jaar bij elkaar komen. En dat terwijl Santa Claus (Brian Cox) tot zijn spijt moet bekennen dat hij ook niet overal invloed op kan uitoefenen als de mensen uit Wellington-on-Sea vervreemd van elkaar raken. Uiteindelijk moeten ze het zelf doen! 'That Christmas' (2024) is duidelijk gemaakt voor een jongere doelgroep, dus verwacht vooral een ietwat kalm narratief waarin de spanningen niet te hoog oplopen en de persoonlijke problemen nooit onoplosbaar blijken. Maar als volwassen cynicus wil ik me onderdompelen in een warme kerstgloed. Het havenstadje Wellington-on-Sea wordt heerlijk levendig vormgegeven met weer- en watereffecten en subtiele touches als het jonge vosje.

India als filmland heeft niet mijn voorkeur - vrolijke, mooie mensen die zingen en dansen is niet helemaal aan mij besteed- maar er blijkt dus wel degelijk een interessantere arthouse scene te bestaan. That girl in Yellow Boots geeft een beklemmend beeld van hoe de Indiase machocultuur onder mannen ertoe kan leiden dat vrouwen worden geëxploiteerd en misbruikt.

De beeldschone Britse/Indiase Ruth (Kalki Koechlin) verdwaalt in de hectiek van Bombay. Sterk in beeld gebracht met de verwarrende shots van hoe zij zich beweegt tussen de mensenmassa's en een extreme focus op haar innerlijke struggle te midden van al die indrukken. Ze heeft iets hulpeloos in hoe zij bijvoorbeeld verdwaald in de bureaucratische chaos die een land als India nou eenmaal kenmerkt. Maar tegelijk is ze ook een zoekende, actief personage dat zich kranig weert door de taal te leren en duidelijke grenzen te stellen naar de mannen om haar heen.

Qua narratieve structuur zit het vernuftig in elkaar, met een onverwachte plotwending die doet denken aan het magistrale Old Boy. Ik heb het dan natuurlijk over de paradoxale situatie waarin Ruth ontdekt dat haar vader ook haar favoriete klant is in de massagesalon en zij beseft zelf iets in gang te hebben gezet met de keuze om het seksuele bij de massages te betrekkenWe zien de afgebeelde mannen als zielige figuren die hun onzekerheden en pijnpuntjes maskeren onder een holle façade van uitgesproken mannelijke gedragingen, bijvoorbeeld benadrukt met impliciete fragmenten van hoe zij niks presteren in bed.

Ik vind het wel een interessante film omdat het zo haaks staat op de andere films die ik gezien heb over India. De hele film heeft helaas ook iets amateuristisch, met name door de keuze van zwakke acteurs (m.u.v. Naseeruddin Shah). Ik dacht eigenlijk dat het hier om een debuutfilm ging, maar dat is niet het geval.

Misschien wat te eenzijdig en teveel gericht op sentimentaliteit boven daadwerkelijke feiten, maar het levert een mooi portret op van een recente figuur in de geschiedenis van het internet. Het is wel intrigerend hoe het Amerikaanse rechtssysteem nog achterloopt op de razendsnelle ontwikkelingen die de technologie door heeft gemaakt.

Een soort Jordaanse variant op True Grit, maar dan ingebed in de politieke omwentelingen aan het begin van de 20e eeuw. Westers kolonialisme en de Turkse invloeden beginnen aan kracht te verliezen, terwijl rovers en vijandig gezinde stammen de dienst uitmaken in een gebied waar de wetteloosheid nog regeert. De jonge bedoeïene Theeb wandelt langs impliciete en expliciete verwijzingen naar hoe de moderniteit gewelddadig zijn intrede doet in het oogverblindende woestijnlandschap van Wadi Rum.

Het is bijna misdadig hoe weinig regisseur Naji Abu Nowar doet met de visuele mogelijkheden die één van de mooiste plekken ter wereld hem te bieden heeft. Meer dan vlakke, statische shots van amateuristische acteurs wordt er niet uitgehaald, terwijl de woestijn zelfs minder fraai oogt dan de overdonderende plek die het in werkelijkheid is. Inhoudelijk heeft het best een intrigerend plot over hoe verzoening en vergeving geen ruimte hebben in de wetten van de woestijn. Alleen overleven en standvastigheid bestaan, goedheid is ongewenste bijzaak.

Ik vond Halle Berry weer erg sterk in een verder wat lauwe verfilming van de roman.

Weinig wetenschap, veel relatiedrama. 'The Theory of Everything' (2014) komt ermee weg omdat het eerst een sprookjesromance schetst tussen het ongebruikelijke koppel Stephen Hawking (Eddie Redmayne) en Jane Wilde (Felicity Jones), maar hun huwelijksgeluk krijgt het flink te verduren als de iconische natuurkundige ALS krijgt. Het gaat net zo goed over hoe Stephen moet accepteren dat hij zijn gevoel van mannelijkheid kwijtraakt als dat Jane zich niet meer kan ontplooien in deze relatie en haar vrijheid verliest. (Al lees ik in interviews dat het in werkelijkheid nog een stuk grimmiger was dan de biopic schetst, want naast een trouwe echtgenote had Jane zelfs suïcidale gedachten om aan haar huwelijkslijden te ontsnappen. Niet feelgood genoeg?) Een erg fijne sfeerschets van de jaren zestig, met veel intense momenten waarin de twee karakteristieke hoofdpersonages levensgeluk vinden in hun imperfecte levens.

Acteerkanonnen Daniel Day-Lewis en Paul Dano zijn grandioos gecast als de uitdragers van de wurggreep tussen de objectivistische neoliberaal (Daniel Plainview) en de extremistische Christen (Paul Sunday). Hun indringende acteerwerk is één grote middelvinger naar gemeenplaatsen als de Amerikaanse droom óf de idiote, doch invloedrijke, ideologie van een Ayn Rand. Onder de schitterende cinematografie van een meesterlijk regisseur als Paul Thomas Anderson wordt die 'clash of ideologies' razendknap invoelbaar gemaakt met weidse natuurshots en indringende actiescènes.

Een verfijnd spel van licht en schaduw zet de monsterlijk menselijke figuur neer als de eigentijdse Faust die zijn ziel dacht te hebben verkocht aan het goede, maar die tegelijkertijd nooit de vergeving weet te vinden waar hij meent recht op te hebben. Overal om hem heen brandt het vuur waarmee zijn systematische machinerie grondstoffen én mensenlevens uitput. Nooit vat krijgend op de natuurkrachten en het noodlot dat hem boven het hoofd hangt. Tegelijkertijd is er de al even passievolle religieuze figuur Sunday die met evenveel venijn in zieltjes boort met zijn list en bedrog. Knap hoe zijn duiveluitdrijvingen met net zoveel spanning op het beeld getoverd worden als de meer actiegerichte shots van boormachines in het woestijnlandschap.

Of hoe regie, soundtrack, editing, montage, acteerwerk van een bombastisch epos toch een klein en intiem verhaal weten te maken. Meesterlijk!

Zelfs als niet-liefhebber van de voetbalfilm moet ik bekennen dat ik genoten heb van de aanstekelijke humor. Op zijn Engels worden de tienerproblemen van de hoofdrolspeler rauw en realistisch vertaald naar een magische komedie. In Oranje, maar dan beter!

Als 'Cabin in the Woods' (2011) thema's zou aansnijden als racisme, assimilatie, een zwarte identiteit en marginalisering. Toch wil 'They Cloned Tyrone' (2023) nooit een lekkere balans te vinden tussen scherpe maatschappijkritiek en luchtige humor. De film probeert te vaak hilarisch te zijn wanneer het dat helemaal niet is en het tragische kloon-aspect komt niet helemaal uit de verf. Wel grappig om te zien dat zowel John Boyega als Jamie Foxx afwijken van hun normale rollen. De ietwat brave 'everyman' uit de recente Star Wars-trilogie speelt hier een drugsdealer met een rauw randje. De coole actieheld uit 'Django Unchained' (2012) speelt een stuntelende pooier met veel praatjes.

'

Die goede oude tijd dat gespierde mannen met geruite overhemden, spijkerbroeken, lumberjack boots en matjes nog alieninvasies bevochten met machinegeweren. Roddy Piper kan niet acteren, maar hij is een perfecte lead die ingespannen op dingen schiet en getergd in de camera kijkt. Voor Keith David geldt eigenlijk hetzelfde. De beste vechtscène heeft bizar genoeg helemaal niks met de aliens te maken, maar het gaat om een explosieve uitbarsting van mannelijk machismo in een vuistgevecht tussen Piper en David. Regisseur John Carpenter drukt zijn stempel op het actiefestijn door de zwoele soundtrack en een mysterieuze opbouw waarin de karakters ontdekken dat er een verborgen wereld schuilgaat achter hun alledaagse werkelijkheid. Al blijkt dat verhaal vooral in dienst te staan van een idioot hoge body count.

Typische post-Michael Moore documentaire. Op amusante wijze wordt de spot gedreven met het Amerikaanse ratingsysteem. Het blijkt niet geheel ontvankelijk te zijn voor invloeden van de belangrijkste filmstudio's en voor misplaatst moralisme. Spijtig voor filmmakers, want zij zien zich hierdoor beperkt in hun artistieke vrijheden. Wij, als ervaren filmkijkers, weten natuurlijk allang dat er iets niet in de haak is daar in de V.S. Dat John McClane in de nieuwste Die Hard geen fuck meer zegt, bijvoorbeeld, of hoe de grote publiekstrekkers vaak erg zoet zijn qua seks en geweld.

Het is allemaal weinig journalistiek in beeld gebracht, waarbij met name de toevoeging van een lesbische prive-detective vooral bedoeld is om de boel leuk te houden. Voor de rest zijn het de overbekende ''talking heads'' die de boventoon voeren. En toch raad ik deze film aan als kritische kanttekening op de Amerikaanse film. Het is interessant om te zien dat het Christelijk moralisme van George W. Bush ook zijn weg vindt in de filmindustrie. Een gevaarlijke ontwikkeling, want laat het nou net zo zijn dat deze producten overal ter wereld gekeken worden. Kirby Dick is bevooroordeeld en eenzijdig met zijn film, maar hij heeft wel een punt en voor mij weegt dat zwaarder dan wat dan ook.

De film is niet goed of slecht, maar het doet niet meer dan ik ervan had verwacht: nog het laatste beetje Michael Jackson eruit persen. Het is wel indrukwekkend om te bedenken dat deze magnifieke show nooit ten uitvoer gebracht kon worden als afsluiting van de carriere van deze imposante man.

Zo'n voorspelbaar niemendalletje als dit valt of staat met de chemie tussen de acteurs en die was helaas niet zo best. Voornamelijk tussen Tom Hardy en Chris Pine blijven de spanningen en de frustraties maar wat aan de oppervlakte borrelen. De driehoeksverhouding met Reese Witherspoon blijft veel te lang onbeslist, maar wanneer zij dan eindelijk haar keuze maakt is het eigenlijk volstrekt oninteressant. Niet per definitie slecht, maar deze puberfratsen zijn beslist niet mijn soort humor (terwijl ik dan wel weer het hardst van de zaal moest lachen om Tom Hardy die tegen zijn kloten wordt geschoten;))

Bijzondere televisieproductie van de BBC, waarin de opbouw naar een nucleaire aanval en de gevolgen ervan worden getoond. Ze hebben voor een documentaire-achtige aanpak gekozen waarbij de karakters geen traditioneel narratief met een persoonlijke ontwikkeling doorlopen. Juist door die wat afstandelijke aanpak gaat het bij mij onder de huid zitten, want het maakt pijnlijk inzichtelijk hoe inwisselbaar en onbeduidend elk individueel mensenleven in het grotere plaatje is. Het narratief is net zo genadeloos en zonder emotie als de verschrikkelijke ramp die het verbeeldt.

Toch knap hoe 'Three Identical Strangers' (2018) je verleidt met een luchtig feelgood-verhaaltje en dan opeens een immens duistere afslag neemt. De documentaire roept daarbij ook sterke vragen op over tweelingonderzoek en eugenetica. Hoe ver mogen wetenschappers gaan om kennis te vergaren? En wat als onethische praktijken wel degelijk onschatbare informatie opleveren?

De film had kunnen werken. Met die uitmuntende cast. Met de oorspronkelijke boekenserie als basis. Met dat gezellige Britse sfeertje. Maar 'The Thursday Murder Club' (2025) kabbelt voort als een gedateerd boemeltreintje dat nergens gas durft te geven. Het is bijna alsof ze niet verder zijn gekomen dan allemaal clichés over oudere detectives en bejaardentehuizen. Ergens in dit bloedeloze gebeuren zitten meerdere moordmysterie's verscholen, maar het wil nergens echt boeien hoe de speurneuzen van dienst tot hun oplossingen komen.

Indrukwekkende documentaire waarin de verteller - een Tibetaan die is opgevoed in India, maar wel de Tibetaanse cultuur is bijgebracht - teruggaat naar zijn moederland en ontdekt dat de collectieve culturele tradities stervende zijn. De belangrijkste oorzaak is een effectieve en mensonterende tactiek die de Chinese overheerser al sinds de Culturele Revolutie inzet om het Tibetaanse volk van hun eigen cultuur te ontdoen.

De verteller komt terecht in een Tibet waarin nauwelijks meer ruimte is voor de zang en dans die eigenlijk inherent zijn aan de geschiedenis van zijn volk. En dan wordt hij ook nog opgepakt onder verdenking van spionage en komt hij terecht in een hervormingskamp. In de documentaire wordt een mooi beeld geschetst van de overgebleven volkstradities en hun waarde om de eigenheid van het Tibetaanse volk te waarborgen. Door gekozen zangers en dansers krijgen we een mooi beeld van waar de muziek voor staat, waarom deze in de verdrukking is geraakt en hoe belangrijk het is dat het zal blijven bestaan. Dat allemaal vanuit de persoonlijke ervaringen en bespiegelingen van een man die als geen ander weet hoe belangrijk het is dat zijn volk zijn eigen unieke zal moeten behouden, omdat hij zelf opgegroeid is in het buitenland.

Prettig gestoorde film van Gilliam. Alleen het controversiele aspect van een jong meisje dat gevoelens ontwikkelt voor een simpele twintiger deed mij af en toe een beetje schrikken. En wat is Jeff Bridges toch cool, zelfs als hij niks anders doet dan dood in een stoel liggen is hij nog '' The Dude ''. En ook niks dan lof voor het meisje dat de hoofdrol speelt. Ze gaat perfect op in haar rol en weet haar karakter absoluut geloofwaardig neer te zetten.