Opinions

Ergens begrijpelijk dat dit een culthit kon worden. Kleurrijke sujetten in en een fantastische sfeerschets van het underground-tijgermilieu waar grote criminaliteit en exotische dieren bij elkaar komen. Zoals vaker waar het Amerikaanse excessen betreft: alles schreeuwt om betere regulering, maar (onterecht) invloedrijke partijen putten hun identiteit uit het voortbestaan ervan. Tijgers of vuurwapens, het kan allemaal. Ik vond zeven afleveringen wel wat scheutig voor de sensationalistische insteek waarmee twists en turns worden gecreëerd met slimme montage. In die zin ook flauw dat de focus erg komt te liggen op de smakelijke underdog-gekkies zelf en minder op droge feitelijkheden. Hoe kan het eigenlijk dat wetgeving en handhaving tekortschieten bij deze krankzinnige subcultuur? En belangrijker nog: wat zou eraan moeten gebeuren om dit concreet aan banden te leggen? Het werkt niet echt dat het eigenlijke issue - namelijk dierenwelzijn - tot een soort rariteitenshow wordt gemaakt tussen individuen als Joe Exotic en Carole Baskin. Pas aan het einde komt er een wat weeïge boodschap dat het toch echt schandelijk is wat hier gebeurt, terwijl we al die tijd verlekkerd konden smullen om deze ongein.

Voor wie, net als ik, vol onbegrip kijkt naar de massale aanhang van IS, is ‘Timbuktu’ een invoelende, humane prent over hoe instabiele gebieden op het Afrikaanse continent stormenderhand over worden genomen door de beweging. Wat deze film laat zien is dat de ideologie van fundamentalistisch Islamisme niet zozeer inherent is aan gangbare opvattingen op de plekken die zij veroveren. Integendeel, in het hart van de Staat staan internationale terroristenbewegingen die in een machtsvacuüm van armoede en wetteloosheid prettig kunnen gedijen. Welhaast koloniale praktijken in hoe die machtsvelden van buitenaf systematisch lokale gebruiken proberen uit te vlakken voor een grootschalige, internationale marketingcampagne.

De film is op zijn sterkst in sfeervolle surreële beelden van hoe IS-strijders en bezette dorpelingen proberen om zoveel mogelijk uit hun leven te halen. Een groepje jihad i’s die bij staan te keuvelen over de glorieuze hoogtijdagen van het Franse voetbal. Een groepje jongens die besluiten om te voetballen zonder bal om niet het verwijt te krijgen dat zij zich schuldig maken aan spel en ledigheid. Groepjes muzikanten die in huiselijke sfeer religieuze volksmuziek tokkelen, in de hoop dat zij daarmee de strenge regelgeving kunnen omzeilen. Vrouwen die horen dat zij zich moeten sluieren om de zedenpolitie tevreden te houden. Voor de dorpelingen zet de komst van religieuze maffiabendes een absurde, banale manier van leven in gang; mensonterend en met nul ruimte voor individuele mensenrechten.

Toch is het allemaal een tikkeltje too much. Met een stortvloed aan personages wordt gepoogd om een ambitieuze mozaïek te schetsen van vele gezichtspunten die te maken hebben met de lokale inmenging van de bebaarde bruten. Tegelijkertijd leidt diezelfde fragmentarische aanpak tot een matige uitwerking van de voornaamste spelers. Naar hun drijfveren of beweegredenen is het veelal gissen, want zij staan allemaal in dienst van dat ene grote narratief van een monsterlijke ideologie die alles en iedereen beïnvloedt. Het helpt niet dat de meeste dialogen worden uitgesproken met een zichzelf op de borst kloppende zwaarwichtigheid over welke morele acties er wel of niet tot ‘de ware Islam’ gerekend mogen worden. Zelfs het camerawerk toont een overkill aan symbolisch bedoelde associaties die weinig aan de verbeelding overlaten.

Hoe goed ‘Timbuktu’ ook de nachtmerrie van een schrikbewind onder IS weet te verbeelden: het blijft geforceerd en bedacht. Alsof een urgent onderwerp als dit gelardeerd moet worden met pretentieuze mooifilmerij en een overkill aan symboliek om zichzelf nóg belangrijker te maken.

Minder bochten en bizarre onthullingen dan 'Don't F**k With Cats' (2019), maar het blijft knap hoe ze een misdaadverhaaltje bij elkaar monteren tot een zinderend bingefestijn. Van begin tot eind een grote glimlach om die rare Shimon Yahut en zijn internationale oplichtingspraktijken. Ook aardig hoe de bal teruggekaatst wordt door heel erg het perspectief te leggen bij zijn slachtoffers en hun manieren om hun juridische recht te verkrijgen. Al vraag ik me opnieuw af of deze narcistische slechterik (net als eerder met Luka Magnotta) sympathieker en identificeerbaarder wordt dan hij verdient. Het is in onze mediacultuur nu eenmaal zo dat zelfs negatieve aandacht ertoe leidt dat dubieuze figuren miljoenencontracten krijgen. Ik ben inmiddels al berichten tegengekomen dat deze oplichter probeert te kapitaliseren op zijn naamsbekendheid.

Gary Oldman is hypnotiserend goed als die ietwat melancholische George Smiley die ermee geconfronteerd wordt dat zijn eigen systeem niet meer functioneert. De film weet ontzettend scherp dat gevoel van oudenjongens krentenbrood te brengen, maar tegelijk die onderhuidse spanning van spionage, verraad en intriges. Verwacht geen schietpartijen of achtervolgingen, maar een zinderende rit waarbij elke blik die het ene personage op het andere werpt betekenisvol kan zijn. Uitmuntende thriller!

Uit een soort nostalgie heb ik deze film in huis gehaald om met mijn broertje te kijken. Helaas is het ventje nu met onze vader op vakantie en moest ik hem maar alleen gaan zien ( videotheek-materiaal, vandaar ) En tsja, dan wordt toch wel pijnlijk duidelijk dat ik de leeftijd voor dit soort onzin ruimschoots gepasseerd ben. Ondanks de meer dan behoorlijke CGI, voelt de actie veel te houterig aan. Het enige gevecht dat nog een beetje indruk maakt is wanneer Raphael en Leonardo met elkaar vechten in de regen, maar dat is dan ook de enige noemenswaardige scene. Qua humor bestaat het uit pijnlijk flauwe one-liners en een heleboel voorspelbare slapstick, dus zelfs daarin kon het mij niet vermaken.

Misschien zegt het genoeg dat ik in de eerste plaats deze film keek met bepaalde verwachtingen, want het is tenslotte een franchise die bedoeld is voor 12 t/m 16 en niet voor daarboven. Omdat ik een cynische oude zak ben in deze recensie, toch een redelijke score.

Sommige klassieke komedies verliezen niks van hun waarde met het verstrijken van de tijd, en To be or not to be kan zeker tot die groep films gerekend worden. Bijna zeventig jaar oud en nog steeds even hilarisch als het toentertijd was. De tijdloosheid komt met name omdat het nog steeds een tikkeltje risky is om hard en onbedaarlijk te lachen om zoiets groots als de Tweede Wereldoorlog. Deze film zit echter vol met sterke grappen die balanceren op het randje van de goede smaak. Maar zoals het een goede komedie betaamt gaat het nooit de grens van het onbetamelijke over.

Broeierige jaren '80 nostalgie. Het heeft z'n charme dat het onzinverhaaltje, over het oppakken van een moorddadige valsemunter, bloedserieus wordt gebracht. Alles straalt namelijk een compleet gedateerde eighties coolheid uit. De manier waarop de twee machomannetjes William L. Petersen (hardboiled detective) en Willem Dafoe (psychopathische kunstschilder) elkaar steeds bij de kloten hebben in een venijnig kat en muis spel. De twee acteurs spelen met de intensiteit alsof het een zwaarmoedig holocaustdrama betreft. De geflipte actiescènes worden volledig over the top gebracht. Enerverend en energiek, omdat het schokkerige camerawerk de hectiek en de adrenaline maximaal overbrengt.

Dan klinkt er nog de soundtrack van new wave band 'Wang Chung'. Populaire hits gemixt met het gebruikelijke synthesizer gedreun van weleer. De gekozen achtergrondmuzak is natuurlijk wansmakelijke kitsch, maar de smeuïge foutheid ervan is een perfecte omkadering bij de beelden van stoere mannen, mooie vrouwen en snelle auto's. Een fijne onderdompeling in de jaren tachtig cinema van toen mannen nog hopeloos probeerden om stoer te zijn door hun biceps te showen tijdens hun fitness oefeningen. Toen CGI nog niet de actie glad streek maar het beeld gevuld kon worden met een groots opgezette autoachtervolging, waar nog veel op het spel leek te staan voor de personages en de uitkomst niet al lang en breed in de lijn der verwachtingen lag. Smullen!

Het weet mooi de sensualiteit en de schoonheid van de stad Rome te koppelen aan de rijke geschiedenis van de Italiaanse film. Woody Allen gaat dan ook een geestige dialoog aan met de hoge en lage cultuur uit die regionen en maakt daarmee tegelijkertijd zowel een parodie op als een ode aan de stad Rome. Die speelse luchtigheid werkte op mij aanstekelijk, maar om nou te zeggen dat het een onvergetelijk meesterwerk is dat blijft hangen? Nee, daar is het allemaal net iets te formulematig en inwisselbaar voor.

Ik vind het knap hoe Hosoda hier een fantastisch element als tijdreizen weet te gebruiken voor een intiem verhaaltje over die herkenbare fase tussen jeugdigheid en volwassenheid. Dat gevoel van weten dat je leven blijvend zal gaan veranderen, maar tegelijkertijd nog geen zin hebben om dingen uit de jeugd helemaal los te laten. Dat innerlijke conflict wordt hier op een grappige manier invoelbaar gemaakt door het hoofdpersonage steeds in staat te stellen om door haar gemaakte fouten te herstellen. Zij moet leren dat volwassen worden het accepteren is dat niet alles hetzelfde zal blijven als voorheen.

Voor mij is het een klein minpuntje dat het zich uiteindelijk helemaal gaat richten op de verheerlijking van jeugdliefde als het absolute hoogtepunt van een mensenleven. Dat kleffe, sentimentele cliché hoort meer bij goedkope soapseries dan bij iets waar je een ontzettend gaaf concept als tijdreizen kunt gebruiken.

Een beetje de nouvelle vague van de Japanners. Inhoudelijk stelt het niet zoveel voor, maar esthetisch is het oogverblindend om te zien. Ze hebben zich helemaal uitgeleefd in het neerzetten van de meest idiote decors en over-the-top kleurgebruik. Misschien daarom wel een van de meest stijlvolle films die ik in tijden heb gezien. Ik ga zeker op zoek naar meer werk van deze Seijun Suzuki.

Lichte tegenvaller. De oorspronkelijke game 'Tomb Raider' (2013) heeft een speciaal plekje in mijn hart om de manier waarop het de verwording schetst van Lara Croft. Of zoals een jonge, ambitieuze archeologe (nog helemaal geen iconische pistoolheldin) de beslissing erdoorheen drukt dat haar crew afzakt naar Yamatai en er daarmee medeverantwoordelijk voor wordt dat zij in een schipbreuk terechtkomen. Langs de ene kant moet Lara Croft haar eigen kwetsbaarheid onder ogen komen en nieuwe vaardigheden aanleren om zelf te overleven, terwijl langs de andere kant het schuldgevoel op haar geweten drukt. Alleen al de geruchtmakende scène waarin er gehint wordt naar een misbruiksituatie. Vanuit psychologisch oogpunt een stuk interessanter dan de manier waarop 'Tomb Raider' (2018) terugkeert naar avonturiersclichés als een verdwenen vader die hints achterlaat naar een magnifieke vondst die het daglicht niet kan verdragen. Het gevolg is dat deze verfilming op een oppervlakkige manier misschien recht doet aan grote lijnen uit het origineel, maar het voelt geen moment als een duistere karakterschets.

In het kader van 'klassiekers' die ik voor mijn dertigste gezien wil hebben.

Dat beeld van de besnorde mannen met rifles heb ik al eens gezien in mijn kinderjaren en het maakte mij dan ook zéééér nieuwsgierig naar de film zelf. Uiteindelijk is het er dan nu pas van gekomen, en dan moet ik toegeven dat het niet helemaal is wat ik ervan had verwacht. Het is een tikkeltje een rommelige actiefilm zonder noemenswaardige spanningsboog of enige psychologische ontwikkeling. Misschien nog wel kwalijker voor het genre is dat de actie ook niet erg opwindend gepresenteerd wordt.

Om de een of andere reden heb ik een zwak voor zowel Chris Farley als David Spade.Daarom zie ik door de vingers dat deze komedie stiekem zeer onder de maat is als je hem vergelijkt met ''echte'' humor. Uiteindelijk is het een stortvloed aan slapstick-grappen die varieert van hilarisch ( de bijen, de kaart, de auto ) tot tergend flauw ( zo'n beetje elke scene wel ergens ).

Dat ik nog eens zou zeggen dat waarschijnlijk de grappigste filmscène uit 2016 een naakte vrouw in de hoofdrol heeft!? 'Toni Erdmann' (2016) is een fijne brug tussen een toegankelijke, warme publieksfilm en contemplatieve arthouse cinema. Het heeft improvisatiekomedie en ordinaire kantoorhumor. Het heeft een meeslepend verhaal over een vader en een dochter die elkaar aantrekken en afstoten, terwijl ze meer invloed op elkaars leven hebben dan ze allebei denken. Het is onvervalst sentimenteel (en toch ook weer niet helemaal!) Het is tegelijkertijd absurd en realistisch. Het heeft indringend acteerwerk dat onder de huid gaat zitten, maar bij vlagen gaan Peter Simonischek en Sandra Hüller los met hun karikaturale rollen. Het heeft zelfs wat subtiele maatschappijkritiek erin over de Europese Unie en de globalisering. Zoals grootse cinema hoort te zijn: intiem, gevoelig, klein en toch meer gelaagd dan het lijkt.

Alfredo Castro steelt de show als de genadeloze imitator van Tony Manero die moordt, steelt en misbruikt. Sympathiek zou ik het karakter niet willen noemen, maar zijn genadeloosheid valt te begrijpen tegenover de even zo grimmige situatie in het land. De kijker wordt dan ook continu gedwongen om het vanuit zijn perspectief te zien als een enigszins logische gevolgtrekking van de puinhooop die het regime ervan maakt. Gelukkig wordt er ook een ironische afstand behouden tot het karakter waardoor hij vooral iets pathetisch krijgt, zoals hoe die man van middelbare leeftijd nog staat te dansen alsof het een jonge god is. Gitzwarte humor als politiek statement, en wat mij betreft ook het beste middel om een boodschap mee over te kunnen brengen.

'Too Late' (2015) bestaat uit vijf takes van zo'n twintig minuten en heeft als verbindende factor één noir-held in verschillende tijdlijnen. Mel Sampson (John Hawkes) is de archetypische privédetective die rondhangt in strip- en jazzclubs, terwijl hij informatie probeert te ontfutselen van mooie vrouwen of onderwereldfiguren. Al steekt het puzzelwerk niet per se in het ontrafelen van het plot, maar in hoe die volstrekt willekeurig lijkende episodes in elkaar passen. Elke take opnieuw meandert de boel namelijk - qua sfeerzetting en dialoogrijke conversaties - rustig richting een hypergewelddadige climax. Een beetje alsof het experimentele en het speelse van Tarantino-films nóg iets dikker worden aangezet. Helaas ontkomt debuutregisseur Dennis Hauck ook niet helemaal aan de puberale leegte van zijn iconische collega-regisseur. Het is een zeldzaamheid als vrouwelijke personages volledig zijn gekleed en de kettingrokende Mel Sampson maakt nauwelijks een interessante ontwikkeling door. Meer van dezelfde weemoedige mijmeringen van een man wiens leven aan hem voorbij glipt en die zijn eigen sterfelijkheid onder ogen moet komen. Maar misschien ben ik nu te streng over een film die de volledige speelduur mijn aandacht had door de charismatische aanwezigheid van John Hawkes. De man heeft ontegenzeggelijk screen presence als een bluesy antiheld.

Lachwekkend slecht. Aan de sfeervolle enscenering en de mysterieuze sfeer ligt het niet, maar de simplistische feministische boventoon verpest een heleboel. Mannen zijn klootzakken en vrouwen zijn de eeuwige slachtoffers. Zo simpel is de wereld van Top of the Lake. Hier had echt een heleboel meer uitgehaald kunnen worden als er in ieder geval gepoogd werd om enige nuance aan te brengen.

Michael Dudok de Wit schetst een moderne Robinson Crusoë: een eenzame wilde komt niet alleen tegenover de natuurelementen te staan, maar vecht vooral tegen zijn eigen menselijke aard. Het eiland komt tot leven met sfeerschetsen van waterstromen, regenpartijen, de lokale krabben- en schildpadpopulatie en die verwoestende golven op en rond het land. De Wit brengt het subtiel op beeld met een loom verteltempo waarin de nadruk niet ligt op het avontuur of de spanning, maar op de worsteling van het naamloze hoofdpersonage in een wereld waar dood en verlies een alledaags onderdeel vormen. Bikkelhard en toch schattig. Helaas komt juist de metafoor uit de titel - de rode schildpad - niet zo goed uit de verf als ik zou willen; het voelt als een wat geforceerde magisch-realistische stijlbreuk in een film die het tot dat punt prima zonder een fantasie-element kon doen. Al vind ik het tof dat je er uiteindelijk toch een eigen invulling aan kan geven.

Niet gedacht dat ik dit ooit zou zeggen, maar 'Verliefd op Ibiza' (2013) is beter. Voor een niemendalletje met een onbezorgde Italiaanse sfeer en nikserige ontwikkelingen, heeft 'Toscaanse Bruiloft' (2014) een ongemeend harde ondertoon. Of de bruidegom-in-wording is die bij een vrijgezellenfeest een poedel doodschiet, terwijl de eigenaresse restanten van het karkas gebruikt voor een bontjas. (!?) Of de onbehouwen zuurpruim (Dirk Zeelenberg) die zijn jeugdvriendin (Simone Kleinsma) bijna verkracht als hij wordt afgewezen, maar nauwelijks enige repercussies ondervindt voor zijn daad. Al gaat hij gerust voorts met het afzeiken en belachelijk maken van zijn labiele, alcoholistische eega (Martine Sandifort). Of Jan Kooijman die het ene moment de perfecte mooiboy is, het volgende moment een rokkenjagende rotzak blijkt, en dan weer de perfecte schoonzoon wordt. Het is allemaal niet grappig maar vooral vervelend. Deze Toscaanse reisreclame (heeft Nijenhuis aandelen in de toeristenindustrie ofzo) oogt en klinkt sfeervol, maar is volstrekt ongeloofwaardig en voelt geforceerd. Liefde overwint meestal alles, maar mijn hart gaat niet sneller kloppen bij een script waar elk liefdescliché afgevinkt moest worden. En dan is er weer die conservatieve, brave jubelzang op het monogame huwelijk als hét grote levensdoel...

Schitterend acteerwerk dat de genadeloze onderhuidse spanning tussen de twee vrouwen in de hoofdrol weergeeft. Genadeloos hard verhaal over het niet kunnen en willen accepteren van verlies en het spelen met gevoelens om de ander te kwetsen. Met de sobere filmstijl worden de gevoelens van de personages nog meer benadrukt en invoelbaar gemaakt.

Weet niet helemaal de juiste toon te vinden tussen luchtige feel good of zwaar melodrama. Verschillende toonzettingen worden te geforceerd bij elkaar gegooid. Dit levert een film op die niet echt grappig wil worden, maar die ook niet echt dramatische hoogtepunten kent. Jammer, want de personages zijn op zichzelf wel innemend genoeg en hadden best een interessantere film op kunnen leveren. Wel een fijne soundtrack trouwens.

Net als met Mr. Nobody (2009) weet regisseur Jaco van Dormael op een toegankelijke manier te spelen met existentiële vraagstukken over wat de zin en betekenis van het bestaan zijn. Deze keer belicht hij religie vanuit het oogpunt van de dochter van de Christelijke God die weeffouten in het ontwerp van haar vader recht probeert te brijen. Grootste publiekstrekker is de door Benoît Poelvoorde heerlijk dik aangezette versie van God. Hier een volstrekt pathetische figuur, dwangmatig vasthoudend aan het waanidee dat mensen nog op Hem zitten te wachten in een wereld waar religie geen rol meer hoeft te spelen.

De kracht van Poelvoorde's God is dat het een mengeling van afkeer en sympathie oproept. Enerzijds is de God uit het Oude Testament vooral een zelfgenoegzame, vrouwenhatende kwelgeest, verveeld geraakt door het eigen systeem dat hij ontworpen heeft om zijn slaven mee gevangen te houden. Niet te genieten! Anderzijds wens je het Hem ook niet toe dat hij zelf wordt geconfronteerd met de gevolgtrekking van zijn eigen rigoreuze tweedeling in alles. Grappig uitgangspunt om God neer te zetten als de tragische anti-held in het naar Zijn evenbeeld geschetste universum, maar die dan vervolgens ermee geconfronteerd wordt dat de volgelingen zelf zijn gaan worden als de Goddelijke naarling die ze ooit op aarde heeft gezet.

Meer nog dan een keiharde satire op religie of gelovigen is het een poëtische bespiegeling op hoe de tijdsgeest veranderd is door de secularisering. Of we er als mensheid beter of slechter op zijn geworden is uiteindelijk aan de kijker, maar het riep bij mij scherpe existentiële vraagstukken op ter overdenking. Waarom is alles toch strak geordend volgens binaire principes van goed/fout, mens/dier, man/vrouw, seksueel/spiritueel, etc? Is God wel zo verdwenen uit onze levens als we met de secularisering geneigd zijn om te geloven? Alles verteld met de aanstekelijke luchtigheid van hilarische komische slapstick. Nagedacht én gelachen, wat wil een mens nog meer van zijn kwaliteitscinema?!

Vermakelijke parodie op de heist-film. Het scoort de meeste punten met de hilarische schurkenrol van Alan Alda als Shaw en zijn interactie met de eeuwige voetveeg die Ben Stiller speelt. Alleen jammer dat er niet meer onderlinge spanningen in de verhoudingen tussen de personages is gecreëerd. Nu doen ze mee aan de heist of werken ze die juist tegen, maar krijg je nooit het gevoel dat ze met z'n allen bezig zijn aan iets. Ik had meer vuurwerk willen zien tussen ''de echte dief'' Eddy Murphy en die band of misfits die hem mee op sleeptouw hebben genomen.

Na zijn oersaaie voorganger is het een verademing om weer eens een redelijk onderhoudende Toxic Avenger te zien. Het werkt allemaal toe naar een grandioos slotstuk met idiote body morphing en redelijke special effects. Lijkt ook wel alsof ze hier een klein beetje meer de kunst van het filmmaken onder de knie hebben gekregen.

Troma balanceert altijd tussen de heerlijk foute pulp en de abominabel slechte onzin. Hier slaat het helaas door naar grappen die op het irritante af hun doel missen. Gewoon slecht, maar niet creatief slecht.

Troma op zijn best of op zijn slechtst. Kies zelf maar welke van de twee. Wat The Toxic Avenger zo aanstekelijk maakt is dat het een grote middelvinger is tegen alle gangbare conventies. Het straalt uit alsof de makers en acteurs een feestje aan het bouwen zijn en wij mogen er even bij zijn. The Toxic Avenger is dan ook een van hun meest herkenbare en daarom meest iconische figuren. Grappig ook hoe ze ermee wegkomen dat editing, soundtrack en acteerwerk beneden alle maat zijn, maar dat het hier juist bijdraagt aan de vibe van de film.

Bij vlagen een heerlijke hommage aan het origineel. Maar je zit in deze remake van 'The Toxic Avenger' (2023) wel erg lang op je honger te wachten totdat er eindelijk eens iets gebeurt. Alsof ze elke scène met A-sterren als Kevin Bacon, Pete Dinklage en Elijah Wood volop wilden uitmelken. Het wachten wordt beloond met een knotsgekke finale, maar het had echt wel gestroomlijnder gekund.

Aan de hand van roddels en verhoren wordt een beeld geschetst van de liefdesgeschiedenis tussen een oude kunstenaar en een jonge meid. Het verhaal is hevig gekleurd door de persoonlijke waarnemingen van de persoon die de ervaring met ons deelt. Zo krijgt de achtergrond van de tragedie steeds een andere wending. Was de jonge dame een bitchy gold digger? Of was de kunstenaar juist een manipulatieve schurk die zichzelf verloor in de vleselijke lusten? Daar zit hem meteen de kracht en de zwakte van de film. Deze manier van vertellen maakt dat het thema van de ongrijpbaarheid van ´´de werkelijkheid´´ juist des te sterker in beeld wordt gebracht, maar tegelijkertijd creëert het ook een continue afstand tot de hoofdrolspelers. Tussen de twee wil zo maar niet de erotische spanning ontstaan waar een film als dit nou juist zoveel baat bij heeft. De boel is fijn ingekaderd in stilistische vondsten, met als grootste eye-catchers de geniale shots waarin de befaamde Tramontana - een wind in het dorp waar het zich afspeelt - letterlijk door het leven van de karakters waait. Op zowel het visuele vlak als de muziek is het in ieder geval een erg sfeervolle film.

In twee films ontpopt regisseur Adam Leon zich als chroniqueur van dat andere New York. Waar de levens van mensen gescheiden zijn door inkomensverschillen en verschillende levensstandaarden, terwijl ze elkaar slechts sporadisch raken langs de weg van kleine criminaliteit. In 'Tramps' (2016) raakt de Poolse migrantenzoon Danny (Callum Turner) betrokken bij een schimmige kofferuitwisseling, maar de schuchtere jongen geeft de koffer per ongeluk aan de verkeerde persoon. De enige waar hij op terug kan vallen is medecrimineel Ellie (Grace van Patten), die achter zijn rug om een deal sluit met de opdrachtgevers om zelf het hele bedrag te krijgen. Niet dat Danny bezig is met de intenties van zijn partner in crime, want hij is vooral begeesterd door haar voluptueuze lippen, haar mysterieuze achtergrond en haar doortastende handelen. Net als 'Gimme the Loot' (2012) is 'Tramps' (2016) meer een zwoele sfeerschets dan een plotgedreven film, waarin zelfs de onvermijdelijke romance tussen de hoofdrolspelers op de achtergrond blijft voortkabbelen. Het heeft iets ontwapenends hoe weinig er meer gebeurt dan twee jonge mensen die zich verzetten tegen een vijandige, oneerlijke buitenwereld. Al was Adam Leon's debuut met een Afro-Amerikaanse cast authentieker en urgenter; hier toch wat meer luchtigheid (á la Woody Allen) rond toevallige ontmoetingen en de grillen van het lot.

Fijne indie, met een leuke rol voor Felicity Huffman als drag queen.