Opinions

In het universum van Michael Bay bestaat er niet zoveel meer dan mooie vrouwen, explosies en opgeklopt Amerikaans patriottisme. Was dat in het eerste deel nog vermakelijk, hier begint het hele rare vormen aan te nemen als het plot werkelijk nergens enige inhoud veinst. Het wordt zelfs lachwekkend als we scenes zien op een universiteitscampus met alleen ontzettend mooie vrouwen. De fun-factor ligt hoog door de enorme foutheid van het geheel, maar dat is dan ook meteen het enige positieve wat ik ervan kan zeggen. Wederom een zielloze blockbuster waarin de ontzettend mooie special effects zeker niet in dienst staan van een waardevol verhaal.

Hoe kun je een actiefilm verneuken rond een man die pakjes rondrijdt in een coole auto? Stop er zeer irritante karakters in, maak het verhaal zo overdreven dat er geen greintje logica meer aan te pas komt, schrijf dialogen die alles behalve grappig zijn, en, last but not least, zorg dan ook nog dat de actiescènes belachelijk knullig over komen op de kijker. Een van de slechtste actiefilms ooit is geboren. Ik heb me meer vermaakt met het nadoen van de vele stupide accentjes dan met deze hersenloze ongein zelf...

Ook weer zo'n Amerikaanse film die beslist geen moeite doet om het imago van onze Russische medemens op te vijzelen. We zien alle aspecten van het enge Rusland terugkomen, van de norsige baboesjka tot de Russische maffia, van een niet-functionerende bureaucratie tot ontgoochelde politiemannen. Dan zijn het alleen nog de schitterende shots van het natuurschoon die nog enigszins het andere Rusland in ere weten te herstellen. Als thriller is het nog wel leuk opgebouwd met een ruime aandacht voor karakteropbouw en onderliggende psychologie. Het is alleen zo jammer dat de spanning geregeld wegvalt als er weer een ander spoor in het plot wordt aangedaan. En Woody Harrelson is hoogst irritant als uitermate blije pik die de Amerikaanse toerist uithangt.

Het is jammer dat M. Night Shyamalan zijn eigen gimmick niet helemaal door weet te zetten. 'Trap' (2024) maakt het de ingesloten seriemoordenaar iets te makkelijk om alsnog weg te komen van het muziekconcert. De film wordt ook wat onevenwichtig als tieneridool Lady Raven (Saleka) en Rachel (Alison Pill) opeens een belangrijkere rol krijgen. Wel een erg vermakelijke Josh Hartnett als de seriemoordenaar die een perfecte dekmantel heeft gevonden in het familieleven. De eerste +/- 20 minuten zijn hoogst vermakelijk als je ziet hoe Cooper's façade langzaam aan het afbrokkelen is tijdens de duur van één concert. Allemaal extra vilein door de cultpraktijken rond een tieneridool. Maar uiteindelijk vult 'Trap' (2024) het allemaal zo braaf en voorspelbaar in. Misschien had Shyamalan zelfs een stap verder moeten gaan door bijvoorbeeld Lady Raven's fans moordlustige neigingen te geven!?

Het is een kruising van de absurde logica uit videoclips (Spring Breakers) met de grimmige randfiguren die maar wat doen (Gummo). Echt beklijven doet het allemaal niet, maar het heeft nochtans een vreemde charme die mij ergens aanspreekt. Toch knap hoe Korine een film over bejaarden die vooral vuilnisbakken droogneuken nog iets van een poëtische lading mee weet te geven

Tussen mij en de gotische horror van Mario Bava wil het nog altijd niet vlotten.

Het beste verhaal is The Drop of Water (3.5*) in zijn magistrale eenvoud: jonge verpleegster (?) wordt op een regenachtige dag opgeroepen om naar het lichaam van een gestorven vrouw te kijken. Ondanks de gedateerde special effects en volstrekt voorspelbare opzet weet Bava een continu gevoel van dreiging vast te houden. Subtiele touches op de geluidstrack - lekkende kraan, piepende deuren, haperende grammofoon- vergroten het gevoel dat er elk moment iets staat te gebeuren. Op het beeld een uiterst sfeervol expressionistisch spel van schaduwen in combinatie met de vrolijke kleurenfilters van 'giallo' uit die tijd. Oog- en oorstrelend mooi.

The Telephone (3*) weet met een zwoele, jazzy soundtrack en rijk kleurenspel evenwel te verleiden om ons mee te nemen in zijn cinematografische schoonheid. Het uitgangspunt van de voyeur die elk detail via de telefoon doorseint is niet meer zo origineel door de speelse twist die Scream (1996) er ooit aan heeft gegeven, maar het blijft onverminderd een zinderende opzet van psychische terreur naar een vrouwelijke hoofdpersonage. Helaas slaat de opbouw een tikkeltje dood met een plotselinge plotwending als het hoofdpersonafe in een soort vagevuur terecht is gekomen. Iets minder dan twintig jaar daarvoor deed Dead of Night dat óók al, en daar werkte het echt een stuk beter.

The Wurdalak (3*) is een twijfelgevalletje. Het voelt als een ingekleurde versie van Bava's eerdere zwart-wit klassieker 'Black Sunday' (1960). Sfeervolle theatrale setting: oud kasteel in de mistige heuvels van Centraal-Europa. Verhaal is in lijn met de overbekende vampiermythologie van de mysterieuze vreemdeling die op bezoek gaat bij een aristocratische familie. Nadeel hier is dat de korte opzet niet genoeg ruimte biedt om de centrale liefdesgeschiedenis bevredigend uit te werken. Belangrijke wendingen zijn afgeraffeld en geven niet het idee dat ze onderdeel zijn van een meeslepend geheel.

Een van de laatste grote animatie-films van Disney. De kruisbestuiving tussen klassieke hand getekende karakters en de CGI-achtergronden werkt niet en het levert het gevoel op dat je naar een knip-en plakwerkje zit te kijken. Ook wat betreft de inhoud lijkt het of ze gewoon alle elementen uit eerdere titels aaneengesmeed hebben tot iets wat in de verte wat wegheeft van een Disney. Toch denk ik dat de doelgroep - jongetjes van onder de 16 - het wel kunnen waarderen door de grappige monsters.

Overweldigend epos. Terence Malick slaagt erin om met schitterende cinematografie de innerlijke struggle van zijn hoofdpersoon te verbeelden.Met name de natuurshots zijn adembenemend mooi en eigenlijk al genoeg reden om deze film op het grote scherm te gaan bewonderen. Een en ander gaat echter wel ten koste van de acteurs. Hoe goed Brad Pitt, Sean Penn en Jessica Chastain ook spelen; hun acteerwerk wordt te veel overschaduwd door het bombastische spektakel dat ze in de verdrukking duwt. We gaan van het ene bloedstollend mooie shot naar het andere, maar de acteurs krijgen hierdoor weinig de kans om hun karakters van verdere diepgang te voorzien. Een meer conventionele narratief zou hier uitkomst hebben geboden. In die zin kan ik me goed vinden in de argumenten die Sean Penn aandraagt waarop deze fantastische film nog beter had kunnen worden. Desalniettemin is The Tree of Life een unieke ervaring die elke cinefiel een keer over zich heen moet laten komen.

Poep, plas en seks mét een boodschap. Of zoals Ruben Östlund met 'Triangle of Sadness' (2022) opnieuw moderne zeden en normen te lijf gaat in een speelse, fragmentarische vorm. De onduidelijkheid over veranderende man- en vrouwverhoudingen. De rijke elite die neerkijkt op noeste arbeid en mensen die nog moeten worstelen om rond te komen. De stuurloosheid van grote ideologieën (kapitalisme, communisme) in een nieuwe economische werkelijkheid waarin niet-westerse mogendheden de dienst uitmaken. Net als in de aapmanscéne van 'The Square' (2017) heeft 'Triangle of Sadness' (2022) ook weer één fantastische scène waarin alle remmen los gaan. Minutenlang geschoten alsof er werkelijk een luxe jacht ten onder gaat aan de eigen opulentie. Eenmaal bekomen van deze absurditeit, krijg je nog een flink stuk waarin de overgebleven schipbreukelingen een lesje krijgen in nederigheid. Het enige punt waarop 'Triangle of Sadness' (2022) wat teleurstelt, is dat het cynisme bij Östlund een doel op zich lijkt. De regisseur laat weinig ruimte voor menselijkheid.

Drie losse verhalen die steeds spelen met een Freudiaans idee dat actrice Karen Black object van verlangen is in de ogen van anderen. Eerst de schooldocente die uitgekleed wordt door het geestesoog van de hitsige leerling; dan de twee zussen die allebei de twee polen van de madonna en de hoer uitbeelden; tot slot de jonge vrouw die over zich heen laat lopen tegenover moeder en liefdesrelatie. In die zin is het veel gelaagder qua opzet dan je van de ogenschijnlijk rechtlijnige B-plots zou verwachten. Toch zijn de eerste twee verhalen te koel en te afstandelijk om werkelijk verder te komen dan pretentieuze spielerei. Met het derde verhaal komt er een speels element bij met een moorddadige Afrikaanse pop. In alle eerlijkheid is de slotaflevering dan ook waarom je dit vergetenswaardige drieluik eens zou moeten zien. Vooral ook om de geniale climax waar het eerdere spel met subject/object behoorlijk imposant visueel wordt gemaakt.

Iets meer gore en iets meer creature designs dan het origineel, maar het gaat daarmee óók tikkeltje voorbij aan de meer subtiele, psychologische aanpak. In het eerste filmpje voelt de paranormale twist als een karige afronding van een vermakelijk verhaal over een moordplan rond een erfenis. Eigenlijk gaat het tweede filmpje óók net die ene stap te ver, als het een beklemmend moordspel tussen moeder en zoon probeert te overtreffen met de komst van een demon. Het derde filmpje voelt als goedkope fan service om de moorddadige pop uit het origineel terug tot leven te brengen voor nog meer moord en narigheid.

Trippel Trappel' (2014) heeft alles wat je van een sinterklaasfilm verwacht. Veel sfeershots van pittoreske Hollandse taferelen in de sneeuw. Leuke archetypes van dieren met duidelijk herkenbare persoonskenmerken, zoals bijvoorbeeld een depressief konijn, een hebberige rat, een enthousiaste fret en een betweterige wandelende tak. Qua animatie moet je de verwachtingen naar beneden bijstellen ten opzichte van de meer gelikte Disney-producties, maar het is niet storend lelijk en oogt niet onverzorgd. Het gekozen stijltje spreekt me eigenlijk wel aan. De actie is minder houterig dan ik had verwacht.Alleen de liedjes voelen geforceerd en ongemakkelijk, dat hadden ze er beter uitgelaten (of in ieder geval minder frequent.) Toch heb ik veel plezier gehad aan deze sinterklaasavond-klassieker in wording, die verrassend lekker wegkijkt voor volwassenen door de vele woordgrapjes en de visuele vondsten op de achtergrond.

Deze poging om het oeroude verhaal van Tristan en Isolde nieuw leven in te blazen, blinkt vooral uit door zijn degelijke aanpak. Het voegt niet zoveel toe aan het ridder-genre, maar het doet er ook nergens een afbreuk aan. Gewoon een mooie film als lichtzinnig vertier. Ik kon wel genieten van de heerlijk grauwige, ''realistische'' sfeer die het uitademt.

De eenzame trollenjager in een achterhoedegevecht tegen zowel de autoriteiten als levensgrote gedrochten. Of hoe die zonderlinge Hans (Otto Jespersen) een leven in de luwte heeft geleid en spijt krijgt van het kille verdelgingssysteem waar hij zelf onderdeel van is geworden. De complete respectloosheid naar niet-menselijk leven. In eerste instantie is hij terughoudend naar de studenten die zijn geheime praktijken naar de buitenwereld willen brengen, maar misschien brengen juist zij z'n verlossing wanneer de wereld weet krijgt van het bestaan van de trollen. 'Trolljegeren' (2010) is een onverwacht triestige reflectie op de gespannen relatie tussen mens en milieu, waarbij we liever niet te lang stilstaan bij de effecten ervan wanneer elk stukje wildernis beïnvloed wordt door onze aanwezigheid. Knap ook hoe de film je meeneemt in het mesjogge uitgangspunt van het trollenjagen (zelfs ondanks de gedateerde CGI-animatie) omdat er veel aandacht gaat naar de systemen erachter. Dat zeldzame geval waarin 'found footage' meerwaarde heeft omdat het een zekere mate van zelfrelativering en ontmythologisering met zich meebrengt,

Troma doet een oorlogsfilm. Dat klinkt alsof je een gouden formule hebt voor fout vermaak op een zwoele zomeravond, maar helaas blijkt het een van de mindere titels uit Oom Lloyd's oeuvre te zijn. Vervelende grappen. Weinig creature design. Veel exploderende objecten en monotoon geschiet. Karakters zijn zonder uitzondering bloedirritant. Sowieso is elke film waar oorlogsverkrachtingen grappig in beeld worden gebracht, verwerpelijk. Met enige tegenzin de volledige speelduur over me heen laten komen. Eigenlijk alleen genoten van de heerlijk foute jaren '80 montage met bijpassend slechte muziekkeuze, maar het is niet genoeg om de aandacht vast te houden.

Shakespeare: de punkporno.

Vooralsnog mijn favoriete Troma om hoe het hogere cultuur als een Shakespearevertelling mutileert tot het summum van absolute wansmaak. Siliconenborsten zwabberen in het rond. Hoofden exploderen, of worden bruusk afgehakt. Scherpe objecten vinden hun weg naar lichaamsholtes. Lichaamssappen in alle kleuren, soorten en samenstellingen stromen over het scherm. Zinnelijke koortsdromen, waarin geslachtsorganen monsterlijk worden uitvergroot, leggen krankzinnige associaties waar Luis Buñuel alleen van kon dromen. Het hoofdpersonage is een onnozele sul die zich af zit te trekken bij de droom van een ideale huwelijkspartner, terwijl vrijwel iedere andere man om hem heen een opgepompte, oversekste spierbundel is. Voor mij één grote nerdgasm van puberale hormonen aansprekende ongein.

Desalniettemin blijft het merkwaardig trouw aan zijn originele bronmateriaal. Niet alleen volgt het in grote lijnen de gebeurtenissen uit het boek, maar de dialogen staan bol van letterlijke citaten uit het oorspronkelijke werk. Anders dan bij andere Troma lijkt het zijn eigen 'foute cinema vibe' in een speelse dialoog te brengen met serieuze kunst. Gelaagd is misschien teveel eer, maar die bevreemdende combinatie Shakespeare/Troma creëert een fijne mengelmoes van hommage, parodie en 'fuck you' naar de goede smaak. Waarschijnlijk zit ik anderhalve punt te hoog met mijn waardering, maar ik heb anderhalve punt meer van deze ludieke onzin genoten.

Style over substance in een wat standaard verhaal over een jongen die op zoek gaat naar zijn vader in het gedigitaliseerde universum van de klassieker Tron. Het is vooral het surrealistische en toch overtuigende wereldje dat geschapen wordt dat de aandacht trekt. De muziek van Daft Punk is echt geniaal; het is hip en eigentijds, en toch herken je er de nostalgische schoonheid van de New Wave overduidelijk in terug. Het is dan ook die overduidelijke nerd-factor die deze film zo verrassend en eigenzinnig maakt. Inhoudelijk valt het een beetje tegen; hoewel er geniale ideeën geopperd worden over virtuele maatschappijen hangt het plot aan elkaar van de rare toevalligheden.

Een kijkje in de keuken van een genadeloze groep elite-politieagenten en hun strijd in de Braziliaanse favela. De omgekeerde wereld van Cidade de Deus, de film die de favela ooit tot grootste export-product in de Braziliaanse film heeft gemaakt. In tegenstelling tot die eerdere film worden hier de gangleiders ontmenselijkt en gestript van hun waardigheid. Ze zijn vervelende bijproducten van een arme natie met een gebrekkige, corrupte politiemacht. Waar begint de cirkel van geweld en waar eindigt hij: bij de brute politiemannen of bij de gewetenloze boeven? Echte antwoorden worden er niet gegeven, maar wel een aantal momenten waarin de sympathie overduidelijk uitgaat naar oom agent. De film voelde mij ook wat te afstandelijk. Ik miste een emotionele binding met de karakters en eigenlijk kon hun verhaal me geen moer schelen.

Minder actie en meer plot. Daar zat ik dus eigenlijk niet op te wachten. Slechts bij vlagen kreeg ik nog die stevige lompe actie in de favela's die het eerste deel zo verfrissend maakte.

De Amerikaanse Hot Fuzz, zou ik bijna willen zeggen. Dezelfde lompe humor in een lekker dik aangezette actie-parodie. Over een groepje te grote ego's die opeens geconfronteerd worden met zichzelf als ze in een echte oorlog terecht komen. Ontzettend goed gecast en goed getimede grappen.

De Coens hebben al meerdere malen western-elementen in hun werk gestopt, maar dit is de eerste keer dat ze een volbloed western maken. En dat gaat ze behoorlijk goed af. Ze blijven dermate trouw aan de originele roman van Charles Portis dat ze de grimmige sfeer van het boek ook terug weten te brengen op het scherm. Hailee Stanfield is uitmuntend gecast als de jongedame (met de True Grit uit de titel) die Rooster Cogburn en LaBoeuf bij elkaar brengt met haar rechtlijnige manier van denken en rotsvaste overtuigingen. In die zin is de film een hommage geworden aan dit karakter, die in de John Wayne-versie nogal ondergesneeuwd raakte. De film heeft een prettig traag tempo op een manier zoals films eigenlijk niet neer gemaakt worden, maar die wel de sfeer goed weet neer te zetten. Opvallend genoeg is True Grit, in tegenstelling tot eerder werk van de Coens, een heel rechtlijnig en simpel verhaal. Geen vertakkingen in de verhaallijn met diverse plotwendingen, maar een simpel verhaaltje van begin tot eind. Dat maakt het wel tot een van de meest standaard-films die de broers ooit hebben gemaakt. True Grit zal hun oeuvre geen nieuwe glans geven, maar het biedt waar voor zijn geld: een klassieke en goedgemaakte western met een kleine twist in het karakter van Maddie als protagonist.

Dit valt bij herziening toch een beetje door de mand als een film die helemaal niet zo scherp geschreven is als ik altijd dacht. Het bouwt nergens naartoe en het heeft nauwelijks een noemenswaardige spanningsboog. Wat het wel doet is steeds rondsmijten met grandioze cameo's. Ook fier overeind blijft die aanstekelijke filmlogica, waarin psychoses en overdreven gewelddadigheid de basis vormen voor een solide liefdesrelatie.

De enige goede dokter in een Schots ziekenhuis is een voormalig hoofdzuster (Jodie Whittaker) die, nadat ze op haar vorige werkplek is ontslagen als klokkenluider, haar CV heeft vervalst en doet alsof ze een arts is. Deels ziekenhuisserie, deels thriller-light. Vooral Whittaker is leuk als de stoïcijnse doorzetter die bij haar vorige baan gevangen zat in de minderwaardige positie van een verpleegkundige, maar in haar nieuwe baan nieuw aanzien krijgt omdat ze andere accenten legt in de behandeling van haar patiënten. Erg waarschijnlijk is het allemaal niet, want Cathy blijkt namelijk een paar 'google searches' weg van haar ontmaskering, terwijl ze steeds in heftige crisissituaties terechtkomt. Ook is het jammer dat Cathy - ondanks dat ene duistere kantje: haar leugen - een rechtschapen en empathisch vrouwmens blijft; ze had best wat fouter kunnen zijn i.p.v. het aloude cliché van de diplomaloze superdokter.

Toen ik een jaar of twintig was kwam 'Gegen die Wand' (2004) van de Turks-Duitse regisseur Fatih Akin. Hoofdpersonages die zich én niet Turks én niet Duits voelen, maar hun eigen plek moeten vinden in een geglobaliseerde, multiculturele wereld. Of het Cahit (Birol Ünel) is die plankgas tegen een muur oprijdt om op alle mogelijke manieren te ontsnappen aan zijn ontheemde, ontwortelde bestaan. Of Sibel (Sibel Kekilli) die gespeeld werd door een ex-pornoster die in werkelijkheid ook ooit ontsnapte aan eerwraak. 'Gegen die Wand' (2004) was bitterkomische punk met een energieke, zenuwachtige filmstijl en een steengoede soundtrack, waarin Fatih Akin snoeihard inging tegen de keer met een migrantenverhaal dat alle heilige huisjes omver trapte. Zowel richting conservatisme en traditionalisme in de Turks-Duitse gemeenschap als naar de marginalisatie van Duitsers met een Turkse achtergrond. Cahit en Sibel waren personages voor wie al hun zekerheden met volle snelheid tegen de muur moesten, zodat ze van de grond af aan konden werken aan een herstel tegen hun eigen individuele voorwaarden.

Twaalf jaar later is het multiculturele punk-verzet in 'Tschick' (2016) minder heftig en vindt het haar weg zelfs in tienervriendelijke avonturen. Het titelpersonage Andrej 'Tschick' Tschichiatschow wil niet zijn gestolen blauwe Lada Riva kapot rijden tegen een muur, maar neemt Maik Klingenberg, een klasgenoot uit een geprivilegieerd wit rijkeluismilieu, mee op een road trip richting het Roemeense Wallachia. Al is hij net als Cahit niet wars van zelfdestructieve kantjes als kleine criminaliteit, excessief middelengebruik en ruzie zoeken met anderen. Maar Tschick's afkomst, achtergrond en precieze beweegredenen blijven in nevelen gehuld, want hij zegt daarover niet meer of minder dan dat hij een joodse zigeuner is met een gemengde achtergrond. En dat vind ik het sterkst aan deze film: er blijft veel te raden over. Zo is het uiteindelijk niet belangrijk wie de mysterieuze jongeman zou zijn, maar het gaat erom dat Maik en Tschick elkaar herkennen in hun gemeenschappelijke gevoelens van verwaarlozing en niet geaccepteerd worden door de rigide spelregels van de volwassen wereld. Ook de motieven en achtergrondverhalen van de vele merkwaardige personages die ze ontmoeten op hun trip, worden nooit helemaal sluitend ingevuld.

Ondanks de formulematige en enigszins voorspelbare opzet van een road movie, blijft 'Tschick' (2016) eigenzinnig omdat het meer te raden overlaat dan dat het antwoorden geeft. Deze zomerse reis van twee tienerjongens op zoek naar hun eigen identiteit, is daarmee Fatih Akin ten voeten uit. Het is een beetje tragisch en schrijnend; het is nostalgisch en toch ook eigentijds en energiek; het is wreed want de volwassen wereld is deze tienerjongens niet goedgezind, maar in hun kameraadschap vinden de twee straatratten toch de warmte die ontbreekt in hun beider levens; en boven alles eindigt dit jongensavontuur niet met een duidelijk moralistisch lesje ter lering en vermaak. Net als in 'Gegen die Wand' (2004) blijft Fatih Akin dé regisseur die de complexiteit schetst van identiteitsbreuken in een wereld van open grenzen, multiculturalisme en het afkalven van traditionele waarden. Deze keer deelt de regisseur misschien geen onvergetelijke mokerslagen uit, maar het punk-verzet van weleer borrelt nog steeds in een tienervriendelijke titel die nochtans veel moois belooft voor zijn toekomstige producties.

Erotische fantasieën in the London Underground in een Britse anthologie-film. In 'Mr Cool' maakt een jongeman (Dexter Fletcher) avances naar een knappe collega, maar ziet haar toch meegaan met een opdringerige leidinggevende. In 'Horny' speelt een wulpse jongedame (Denise van Outen) met de blikken van een oudere man, die zich ten overstaan van de andere passagiers geen houding meer weet te geven. In 'Bone' komt een trombonespeler terug van zijn concert en ziet de alledaagse metroruimtes opeens veranderen in het decor van een zwoele koortsdroom. De vondst van een metroticket roept bij hem een verlangen op naar de eigenaresse ervan. Talrijke allusies tussen het muziekinstrument en het mannelijke geslacht. (Overigens geregisseerd door Ewan McGregor.) In 'Mouth' worden de opdringerige, lustige blikken afgestraft van alle mannelijke metroreizigers. Het lot heeft namelijk een wending in petto voor hun gedeelde fascinatie naar een vrouwelijke medepassagier. In deze losse verhalen blijft seks giechelig in hoe ze opzichtig spelen met seksuele ondertonen terwijl het bij brave suggestie blijft.

Met langere verhalen als 'Grasshopper' en 'Steal Away' haken de regisseurs duidelijk in op de sympathieke kruimelcriminelen uit bijvoorbeeld het werk van Guy Ritchie. In 'Grasshopper' die hectische, hippe montage en oeverloos uitgesponnen dialogen over niks, terwijl het over weinig meer gaat dan enkele zwartrijders die pogen te ontsnappen aan de metro-inspecteurs. In 'Steal Away' lijken een eigentijdse Bonnie en Clyde ongeschonden weg komen van een schietpartij, maar in de metrocoupé wordt hun moraliteit opnieuw op de proef gesteld. Ik vond dit één van de betere verhalen omdat het subtiel speelt met het onrecht van alledaagse machtsverschillen. Hij is wit en zij is gekleurd, en in de metro vindt uitdrukkelijk racistisch geweld plaats tegenover wegkijkende medepassagiers. Het is alleen jammer dat het de aanzet blijkt tot een potsierlijk, kitscherig einde dat niet helemaal klopt naar mijn gevoel.

In 'Rosebud' loopt een zwart meisje weg van haar witte moeder (Rachel Weisz) en maakt van het metrostation haar speelterrein. Het is een aardig surreëel verhaaltje, alleen al omdat het meisje volledig in het rood gekleed is - als een roodkapje - en haar rode hoepel overal met zich meedraagt. En dan is er ook nog een mysterieuze vreemdeling die haar redding of haar dreiging is. Ook in 'My Father the Liar' staat de relatie tussen een ouder en een kind centraal. De naamloze pappa (Ray Winstone) is een oude sjaggeraar, die met slimmigheid en bluf zijn zoontje helpt met zwartrijden. Ik heb een zwak voor dit soort ouder- en kindrelaties waar het kind hondsloyaal is naar een disfunctionele ouder. Maar zijn slimme plannetje valt in duigen als er een tragische gebeurtenis plaatsvindt. Van alle verhaaltjes vond ik 'A Bird in the Hand' het sterkst in al z'n simpelheid. (Overigens geregisseerd door Jude Law en met een eerste filmrol voor Simon Pegg.). Er gebeurt niks meer dan dat een oud mannetje een dood vogeltje vindt in een volle treincoupé. Als het beestje weer begint te fladderen, blijkt niemand erg onder de indruk van het kleine mirakel wat zich zojuist voltrok.

'Tube Tales' (1999) is terecht wat in de vergetelheid geraakt, want het doet weinig meer dan dat de fine fleur van Britse Hollywoodsterren er ergens een aandeel in heeft. Toch is het prima tijdverdrijf om de losse verhaaltjes eens te bekijken op Pixeltube en je te wentelen in heerlijke nineties-nostalgie.

Wel grappig, maar ik had iets meer creativiteit en originaliteit van het hilarische uitgangspunt verwacht. Nu wordt er niet zoveel meer gedaan dan overbekende conventies uit de pulp cinema anders invullen en daarmee iets andere accenten leggen dan gebruikelijk. Uiteindelijk is het vooral een enorm conventionele komedie met een ongebruikelijke invalshoek. Daarnaast passen de ontzettend harde grappen niet helemaal bij de puberale giecheligheid die het uiteindelijk vooral overbrengt. Slechts enkele scénes zijn werkelijk hilarisch.

Ik dacht lange tijd dat het lied van Damaru en Jan Smit 'tuitje in mijn hart' was. Zodat de ander het alleenrecht heeft om liefde bij jou af te tappen. Deze weinig romantische beeldspraak zegt overigens ook iets over mij als een notoire plantenmoordenaar, die gelukkig een balkonnetje heeft waardoor mijn tuintje nimmer overwoekerd zal raken met onkruid. Mijn devies: zowel in de liefde als bij je huis moet je geen tuin willen, of in ieder geval meteen alles betegelen uit praktisch oogpunt. Of misschien hebben Hollanders gewoon écht niet zo'n romantische inborst? Je zou het haast denken met al die Johan Nijenhuis-vehikels waar komedie noch romantiek goed vertegenwoordigd zijn in het genre van de romantische komedie. 'Tuintje in Mijn Hart' (2017) is er niet eentje van Nijenhuis, maar het is dezelfde soort lompe polderromantiek met een exotisch tintje. Meer reclamepropaganda om Nederlandse toeristen richting Suriname te krijgen dan iets anders. Al is 'de Surinaamse man' weer lekker vertegenwoordigd in een bizar subplot, waarin een witte soapie als Pip Pellens op zoek gaat naar welke zwarte man haar heeft bezwangerd. Dan wordt er eens iets gedaan met de gemeenschappelijke band tussen onze naties en krijg je dit soort virulente stereotypen. Misschien een idee om onkruid te wieden in de vaderlandse cinema!?

Ik voel me gerepresenteerd als geboren Zeeuws-Vlaming. Niet per se door de Zeeuwse accenten, want die zijn niet om aan te horen.Maar verder is 'Tulipani: Liefde, Eer en een Fiets' (2017) een merkwaardig sprookje over een botte Zeeuw in een Italiaanse idylle. Je hebt nooit helemaal door of de mierzoete genreclichés oprecht bedoeld zijn, of dat ze juist in de zeik worden genomen. Toch maakt die spanning tussen oprechte emotie en een mogelijke ironische knipoog dat 'Tulipani: Liefde, Eer en een Fiets' (2017) best aardig speelt met het idee van een oerhollandse held. Gauke (Gijs Naber) als de boertige figuur die de dingen precies op zijn eigen manier doet, zelfs als dat vloekt met de Italianen om hem heen. Als een olifant in een porseleinkast, maar met het hart op de goede plek.

De combinatie van regisseur Jason Reitman en scenarioschrijfster Diablo Cody heeft de eigenaardige neiging om beloftevol te knetteren, maar nooit tot een explosieve dreun te komen. 'Tully' (2018) belooft een heleboel met een spervuur aan spitsvondige dialogen en een heerlijk absurdistische opzet. Bij huismoeder Marlo (Charlize Theron) bekruipt het gevoel dat er met de geboorte van haar derde kind iets van het leven aan haar voorbij is gegaan. De stressvolle monotonie van alledag: een oneindige stroom poepluiers en huilsituaties, een probleemzoontje met verschillende etiketjes en een echtgenoot die beduidend meer tijd besteedt aan zijn Xbox dan aan de kinderen. Haar vermogende broer ziet hoe Marlo lijdt aan het moederschap en doet hen een zogenaamde 'night nanny' cadeau, dat is een kindermeisje speciaal voor in de late uurtjes. Tegen haar gevoel in gaat Marlo overstag en belt een nachthulp.

Het aardige aan 'Tully' (2018) is dat het in grote lijnen het patroon volgt van erotische thrillers over een nachtelijke indringer in een gezin. Of hoe de feeërieke Tully (Mackenzie Davis) wel erg gewillig is om dingen uit handen te nemen die ver buiten haar takenpakket liggen. Ze mengt zich met haar jeugdige enthousiasme steeds explicieter in de huwelijkse spanningen van haar nieuwe werkgevers. Een baby is makkelijk stil te krijgen, maar uit elkaar gegroeide volwassenen zijn toch moeilijker te voorzien in hun emotionele behoeftes. Misschien is het geestigste van alles dat de inmenging van dit nachtkindermeisje weinig reuring of ophef veroorzaakt, terwijl het vrij snel duidelijk is dat er 'iets' niet klopt aan het geheel. Wat wil die nachtelijke aanwezigheid eigenlijk? Heeft ze voyeuristische of exhibitionistische motieven, of ontvouwt er zich een rechtlijniger wraakplot?

Maar ook deze Reitman/Cody blijft een smeulend niemendalletje dat de eigen potentie niet waar kan maken. Zonder weg te geven hoe of wat, maar een symbolisch geladen plotwending geeft hoegenaamd gestalte aan het fenomeen postnatale depressie. Eigenlijk had de film tot op dat punt zulke geforceerde spielerei niet nodig, want op zichzelf zet Charlize Theron een prima performance neer als getormenteerde hoofdpersoon die een karaktertransformatie doormaakt. Hier had echter zoveel meer ingezeten als het bij de kern was gebleven en niet een magisch-realistisch pad was ingeslagen.

Grappig hoe Uwe Boll zijn middelvinger opsteekt naar bekende clichés van de oorlogsfilm door de Amerikanen als barbaarse beesten te tonen en de vietnamezen als nobele rebellen. Het is meer de logica van de exploitation flick dan dat het een serieus oorlogsdrama probeert te zijn. De kracht van Uwe Boll ligt hem hier in het overbrengen van de claustrofobie en de terreur in de tunnels. Helaas kan niet hetzelfde gezegd worden over een script dat aan alle kanten rammelt en niet in staat is om enige band te helpen opbouwen met de voornaamste karakters. Het mooi gevonden slotstuk zou zoveel beter tot zijn recht gekomen zijn als het in dienst had gestaan van een plot dat wel weet te raken.