Opinions

Twee psychopaten, één doelwit. Een 'torture porn' die vooral uitblinkt in slecht acteerwerk en een middelmatig script. Niet grappig. Niet spannend. Niet origineel. Alleen het westerndeuntje op de soundtrack en de imposante hoed van één van de slechteriken spreken tot de verbeelding, maar cultregisseur Larry Cohen geeft zijn publiek verder echt te weinig. Oké, alleen het einde is wel een hilarische afsluiter.

Mooie oprecht drama over verwerking van een dodelijke ziekte en niet kunnen omgaan met een nabij familielid. De toon is opvallend intiem en wordt dus nooit overdreven dramatisch. Katie Holmes is zeker erg schattig als het meisje dat moet slagen om iets goed te maken.

Gemengde gevoelens. Ik kan hier een extreem lovende recensie schrijven over het knap geconstrueerde plot en de fantastische stilering, maar ik kan het net zo goed finaal afkraken als pretentieuze rommel. Pedro Almodóvar zal wel nooit mijn favoriete regisseur worden. Het is mij teveel een spel met overdreven Freudiaanse elementen in een geforceerde exploratie van controversiële onderwerpen. Ik zit helemaal niet te wachten op een man die zich verkleedt als tijger en dan een vrouw verkracht, of een man die een geslachtsoperatie heeft ondergaan en nu een vrouw is geworden

Ik zag zelden een debuutfilm met zo'n distinctieve eigen stijl en een gedurfde opzet als 'Pieles' (2017) van de jonge Eduardo Casanova. Het is een rare, ongrijpbare film - ergens tussen horror, zedenkomedie en romantisch drama in - waarin felroze, pimpelpaars en lila overal de boventoon voeren. In een surrealistische fantasiewereld waar het volstrekt logisch is dat een muurbloempje een anus als gezicht heeft, terwijl ze haar eten en drinken rectaal moet inbrengen met een tuinslang. Of waar een gezichtloze prostituee fonkelende diamanten nodig heeft om haar oogholtes te bedekken. En waar een jongeman zijn eigen benen tot bloedens toe kapot snijdt, omdat hij eigenlijk droomt om een zeemeermin te worden. Regisseur Casanova toont de zoetige kleuren (sets, kostuums, belichting,etc) als verraderlijk glazuurlaagje waarmee de personages hun innerlijke pijn proberen te bedekken. Tegen de strenge blikken van misprijzende anderen. Tegen een maatschappij die rigide schoonheidsidealen oplegt en mensenlichamen beoordeelt langs hun schoonheid of functionaliteit. Tegen die enge sprong in het diepe wanneer intimiteit een risico vormt en een liefdevolle streling niet wederkerig hoeft te zijn. En dan is er het naakt als een mogelijkheid tot verzet om even uit de band te springen. Oude lichamen. Dikke lichamen. Gerimpelde lichamen. De lichamen zonder een instagram-waardig gezicht. De naakte mens in al haar spektakel, walgelijkheid, zinnelijke aantrekkingskracht en kwetsbaarheid.

Het blijft een beetje wringen tussen mij en Godard. Ik vind het echt een briljante cineast. Zijn speelse, experimentele stijl werkt zeker aanstekelijk, maar tegelijkertijd bouwt hij net iets teveel een afstand in tot de karakters om mij nog volledig mee te kunnen krijgen.

Uit een soort balorigheid heb ik hem toch maar even gekeken, en hij viel best mee...voor een studio 100-productie! Piet Piraat is toch een van de minder vervelende karakters uit de stallen van die beruchte kindertelevisie-producent. Maar het is voor iedereen boven de tien eigenlijk te kinderachtig voor woorden, met die lelijke blue screen als achtergrond en de debiele grapjes.

Verontrustende psychologische thriller over de verwrongen driehoeksrelatie tussen een broer, een zus en een medische pop. Meer suspense dan daadwerkelijke gore, maar met een paar bizarre momenten die op een vreemde manier zelfs ontroerend zijn. Misschien iets te langdradig en te weinig visueel aantrekkelijk. Gelukkig komt de vreemde twist aan het einde als een mokerslag binnen en wordt de rest van de film daarmee in een geheel nieuw perspectief gezet. Zeker de moeite waard om te proberen voor liefhebbers van films als The Babadook.

Hele vermakelijke film, die wel wat weg heeft van de piratenavonturen rond Sjonnie Depp.

Meer van dezelfde piratenlol, en het werkt eigenlijk nog steeds. Jack Sparrow ging me in het vorige deel flink op de zenuwen werken, maar hier is hij toch weer grappiger dan ooit. De chemie met Penelope Cruz draagt er zeker aan bij dat er iets meer uit de rol gehaald wordt dan in de vorige sequels het geval was. Sowieso zijn zowel de nieuwe bijrollen (Scrum, King George, Blackbeard) als oudgedienden (Barbossa, Gibbs) vermakelijk genoeg. Keira Knightley en Orlando Bloom zijn er gelukkig uit (hoewel hun deel helaas iets te geforceerd wordt opgevuld met een nieuw liefdesduo) In veel opzichten is dit eigenlijk het vervolg dat ik direct op deel 1 had willen zien i.p.v. de verwarrende reeks die ze er van gemaakt hebben. Deze Pirates biedt waar voor zijn geld. Grootste pluspunt: de mermaids! Het moet gezegd worden dat het concept van bloeddorstige zeemeerminnen mij wel kon bekoren. Het past ook wel netjes binnen de iets meer duistere sfeer die dit deel heeft. Sommige grappen zijn voor Disney-begrippen stukken grover dan ik heb verwacht. Eerlijk gezegd ben ik benieuwd waar ze de serie heen gaan sturen met het al reeds aangekondigde vijfde deel.

Ik ben geen fan van dit soort ego-documentaires om een breder maatschappelijk probleem mee te duiden, omdat het vaak wat navelstaarderig wordt of teveel uitgaat van iemands individuele positie. Het helpt ook niet mee dat het genre een tijdje lang dichtslibde met producties rond geprivilegieerde BN'ers en hoe zij zich tegenover bredere kwesties verhouden. Maar Nicholaas Veul is in 'Pisnicht: The Movie' (2019) alleszins een sympathieke gast en zijn eigen ervaringen met een pijnlijke coming-out geven deze docu een gevoel van urgentie. Zo is het gesprek met zijn eigen vader schrijnend, maar ergens ook mooi en hoopvol hoe de twee toch die belangrijke confrontatie zijn aangegaan en elkaar proberen te begrijpen. Stuitend eigenlijk hoe de dubbele maat richting homoseksualiteit zo aan de oppervlakte ligt in de straatinterviews en de harde cabaretgrappen, terwijl we als land prat gaan op onze homotolerantie.

Alles wat de korte film 'Pixels' (2010) van Patrick Jean eigenlijk nog nodig had: piemelgrapjes, een zouteloze liefdesgeschiedenis tussen Adam Sandler als installatie-kneus en Michelle Monaghan als alcoholistische vrouwelijke legerofficier, nog meer piemelgrapjes, Kevin James die een vrolijke Donald Trump speelt (hier net zo incapabel maar in deze versie doet hij tenminste kekke dansjes!), nog wat seksistische puberfantasieën over vrouwenrondingen erbij, Q*bert die dingen doet die geen pixelfiguur hoort te doen, én Peter Dinklage die vunzig knauwt, semi-hippe zonnebrillen opzet en grappig doet maar nooit grappig is. Om een lang verhaal kort te houden: 'Pixels' (2015) voegt niks toe aan het gevoel van verwondering en de retrovibe uit de originele short. Het is oenig en dom zoals Amerikaanse blockbusters kunnen zijn, maar drukt op de juiste knoppen met een visueel fraaie slotakte. Maar wat had er meer met dit materiaal gedaan kunnen worden als de creativiteit niet alleen in die actiescènes was gaan zitten!

Meevaller. Had al iets van de negatieve reacties opgevangen en ik ging er dus eigenlijk vanuit dat het een absolute rukfilm zou zijn. Het is over the top en soms wat ongeloofwaardig, maar het past ook weer bij de vrolijke en onbezorgde sfeer die het over wil dragen. Ernstiger is dat het plot van begin tot eind helemaal te voorspellen valt.

Tim Burton zet het aloude verhaal in zijn eigen stijltje en doet er vervolgens helemaal niks mee. Een beetje jammer. Het is niet zozeer slecht, maar wel heel standaard. De meerwaarde boven het origineel schittert dan ook vooral door afwezigheid.

Vanaf de eerste minuut een reeks van genoegdoening in de vorm van seksistische grappen, dik aangezette karikaturen, overdreven viezigheid, exorbitant geweld en cartooneske onderbroekenlol. En dat alles heel fraai weergegeven in een kleurrijke ode aan de foute film. Maar...het duurde me echt een fractie te lang, op een bepaald moment was de flow er naar mijn gevoel wel uit en wachtte ik alleen nog maar op het einde. Ook vond ik de vrouw met machinegeweer aan het been helemaal niet zo'n tof concept als ik had verwacht. Wink

Nogal een ongemakkelijke documentaire. Ik mis of het probeert om de tegenstrijdigheden van seksualiteit in het Midden-Oosten te tonen, of dat het een subjectief portret is van een kunstenaar die zich tussen Oosterse en Westerse waarden bevindt. In allebei de gevallen mist het zijn doel. Voor een algemeen beeld van de positie van de vrouw is het véél te eenzijdig, maar tegelijkertijd is de kunstenaar in kwestie helemaal geen interessante persoon. Hij heeft een heleboel praatjes over emancipatie en de positie van de vrouw en komt dan vervolgens met ontzettend sekstische kunstwerken. Er komt voornamelijk een beeld naar voren van een onsympathieke rotvent die denkt hogere waarheden te bereiken met provocatie en projecties van zijn eigen seksuele frustratie.

Nog altijd in het kader van klassiekers die ik voor mijn dertigste gezien wil hebben.

Tegenover de subtiele psychologische opbouw van The Deer Hunter en de overdonderende visuele schoonheid van Apocalypse Now steekt dit bijzonder flets af. Oliver Stone kleurt namelijk veilig binnen politiek-correcte lijntjes met een overdreven moralistisch spektakel waarin zijn voornaamste acteurs af en toe even een oscarwinnend momentje mogen pakken. Echt beklijven doet het dan ook niet, want geen van de imposante hoeveelheid acteurs krijgt genoeg tijd en aandacht om voldoende uitgediept te worden en daarmee psychologische gelaagdheid te kunnen krijgen. Dan gaat het ook extra opvallen dat Charlie Sheen eigenlijk maar heel beperkt is in dit soort dramatische rollen. Een beetje bedrukt kijken met een stoere bandana zet nog niet het innerlijke conflict neer van een jongeman die geshockeerd is geraakt door wat hij waarneemt tijdens het oorlogsgeweld.

Visueel doet het niet heel bijzondere dingen voor het genre van de oorlogsfilm, maar de indringende shots van eindeloze hoeveelheden dode lichamen komen natuurlijk hard binnen. Toch is het jammer dat die meer 'realistische' aanpak niet consequent doorgezet wordt. Er wordt niet echt gekozen voor één duidelijke richting: óf een poging tot realisme en een objectieve blik geven op de verschillende lagen van oorlogsvoering, óf een middelvinger opsteken naar hoe de menswaardigheid verloren gaat in oorlogsgeweld. Allebei proberen te verwerken in dezelfde film levert vooral oninteressante sentimentele clichés op.

Wel grappig hoe de losse, ongedwongen sfeer van backpackersromantiek overloopt in gotische horror met een VR-sausje. Waar de Amerikaanse Chris (Wyatt Russell) nog enthousiast meedoet aan een 'Whac-A-Mole' waarbij het zijn brein zelf is - dus niet middels een VR-bril - die beelden op een tafel projecteert. Het laat zich raden dat de gimmick minder leuk wordt als het onderdrukte angsten oproept en de grens tussen waan en werkelijkheid diffuus wordt. Maar eerlijk...regisseurs als o.a. David Cronenberg, Darren Aronofsky en de Wachowski's hebben deze thematiek al door en door uitgeplozen. Echt eng of beklijvend wil 'Playtest' (2016) nergens worden, maar ook de achterliggende boodschap (technologie kan onze perceptie op de werkelijkheid verstoren) is te weinig urgent en niet origineel. Ben ik trouwens de enige die 'Waldo' uit 'The Waldo Moment' (2013) en deze mol uit 'Playtest' (2016) best schattig vindt!?

Net als het onlangs verschenen '' Erik, of het kleine insektenboek '' weet deze kinderboek-verfilming maar amper te overtuigen. Het budget is dramatisch laag en daarom worden de fantastische wezens ingevuld met lelijke poppen en houterige effecten. De sfeer van het boek wordt dan wel aardig benaderd, maar voor eenieder boven de twaalf levert het een weinig interessante film op. Het mist echt de finesse van waar een huidige kinderfilm aan moet voldoen om ook in de smaak te vallen bij de oudere kijker.

Ik had 'm graag beter gevonden. Gijs Scholten van Aschat is een beetje de Nederlandse Kevin Spacey in hoe hij de onderhuidse, seksueel gefrustreerde spanningen speelt van een burgerlul. Van die klassieke theateracteurs die excelleren in een specifiek soort getormenteerdheid wat het goed doet in genrefilms. Het zal niet zonder reden zijn dat van Aschat voor zichzelf een rol schreef in 'De Poel' (2014), waarin hij een dominante vader speelt die met avontuurlijk wildkamperen buiten de gebaande paden wil treden. Zijn huwelijk staat op springen en er rijzen akelige vermoedens bij hem dat zijn beste vriend misschien wel iets té amicaal is met zijn vrouw. Ondertussen ziet zijn ene zoon dat zijn andere zoon meer aandacht krijgt van hun oude jeugdvriendin en sluimert er tussen hen een broedertwist. Daar langs die drassige poel lispelt een duistere macht om remmingen los te laten en het onderbewuste vrij spel te geven, en desnoods met geweld dingen afdwingen waar men recht op meent te hebben.

Bij vlagen deed 'De Poel' (2014) me denken aan een film van Alex van Warmerdam. De sfeerrijke en theatrale locaties alsof de plek waar het zich afspeelt zelf een personage is. De gitzwarte humor rond verstoorde familieverhoudingen en man- en vrouwrelaties. Een absurdistische Freudiaanse koortsdroom van latente verlangens en een realiteit die frustrerende grenzen opwerpt. Maar van Warmerdam's films zijn abstract en eigen in hoe ze elementen uit genrefilms vermengen met die uit hogere cultuur. Deel van het plezier is hoe dicht het onderbuikse en het verhevene bij elkaar staan, terwijl de regisseur een spottend spelletje speelt met zijn publiek door het overbekende op losse schroeven te zetten. Zijn het vermakelijke genrefilms of hebben ze een maatschappijkritische boodschap? Maakt het eigenlijk uit?

Chris W. Mitchell is echter (nog) geen Alex van Warmerdam. Zijn debuutfilm blijft te plat met sleetse genreclichés en toont weinig zelfbewustheid of durf. Voor een onderhuidse psychologische thriller zijn de verhoudingen tussen de personages te lukraak en te vergezocht. Maar voor een lekkere pulpfilm hangt er een te zware en pretentieuze noodlotssfeer om meegenomen te worden in de komische absurditeit. Het helpt ook niet dat de mysterieuze aanwezigheid een keurige verklaring krijgt, waardoor er niks te gissen valt over symboliek of motieven van de personages. Het blijft te voorspelbaar pootjebaden in een bosmeertje waarvan de bodem niet zulke diepe gronden kent als de gewichtige toon van 'De Poel' (2014) suggereert.

Het doet niet zoveel meer dan clichés oplepelen tegenover schitterende maar uiterst doodse animatie. Tikkeltje zielloos dus.

Het begin van de ellende, alhoewel de eerste twee eigenlijk best nog geinig zijn. Verwacht veel flauwe grappen rond poep, pies en objecten die in kruizen belanden.

Ik vind 't wel mooi dat ze de hele tijd doen alsof dat gigantische huis verschrikkelijk is om in te moeten leven. Nette buitenwijk met aangeharkte tuintjes. De gemiddelde Amerikaan zou er een moord voor doen. En verder is 'Poltergeist' (2015) een nogal saaie bedoening. Nul spanning met zulke lelijke CGI-effecten en een ridicuul plot.

Wie er in hemelsnaam op het idee is gekomen om de Nieuw-Zeelandse Russell Crowe te casten als Italiaanse exorcist!? Bij mijn weten heeft de man niet eens een Italiaanse achtergrond. Het maakt 'The Pope's Exorcist' (2023) een koddig filmpje over een stereotiepe kerkfiguur die op een Vespaatje rond rijdt en wijwater sprenkelt. Al vrij snel kom je erachter dat je 'gebaseerd op een waargebeurd verhaal' met een korreltje zout moet nemen. Maar eenmaal op stoom blijkt 'The Pope's Exorcist' (2023) een innemend genrefilmpje dat alle remmen losgooit met geheime nisjes naar crypten en hallucinante duiveluitdrijvingen. Echt eng wil het allemaal niet worden, maar je krijgt er een achtbaanrit voor terug die voldoende weet te vermaken. Ik kijk stiekem zelfs een beetje uit naar de sequel...

Zelfs met een paar biertjes en lollig gezelschap wil deze extreem flauwe rotzooi niet grappig worden. Grootste fout die een komedie kan maken: niet grappig zijn...

Begrijp nu wel iets meer de irritatie naar Uwe Boll en zijn manier van filmmaken. Hij probeert hier een soort troma-gekkigheid na te doen, maar komt niet verder dan een heleboel geforceerd grappige absurditeiten en een totaal onsamenhangend geheel. Frustrerend genoeg moest hij zichzelf er ook in verwerken met een soort zelfbewuste knipoog naar zijn notoire status als regisseur. Het geeft het idee dat hij zijn eigen status maximaal aan het exploiteren is door zijn haters nog meer te irriteren en dat daarmee zijn fans het allemaal leuker gaan vinden.

Abandon hope, all ye who enter here! Ik ken weinig horrorfilms die zo consequent naargeestig zijn als 'The Poughkeepsie Tapes' (2007). Geen relativerende humor. Geen heldhaftige figuren die zichzelf of anderen beschermen tegen het kwaad. Geen karmische genoegdoening. Geen beschadigde personages die sterker eruit komen als ze hun hellegang overleven. Geen enkel moment dat je je voor eventjes identificeert met de grote slechterik. In 'The Poughkeepsie Tapes' (2007) heeft het kwaad geen enkele andere betekenis dan dat één perverse ziel zijn sadistische fantasieën uitleeft op onschuldige slachtoffers. Speelt hij een rol of is hij een tragisch slachtoffer van zichzelf? Of is het een bijna bovennatuurlijke kracht die parasiteert op menselijk lijden? Misschien is het nog 't engste aan 'The Poughkeepsie Tapes' (2007) hoe weinig antwoorden het geeft over de motieven van de seriemoordenaar. Als een soort abstract kwaad waar normale mensen nooit vat op kunnen krijgen.

Walgelijk! Smakeloos! Verwerpelijk! Te slecht voor woorden! Maar jeetje, wat een passie voor wat je kunt doen met bizarre speciale effecten. Dit is die duistere andere kant van de cinema waar cinefielen misschien niet altijd even graag in vertoeven, maar die toch ook weer zo zijn eigen charme heeft. Kauffman snapt wat die slechte cinema zo aantrekkelijk maakt en geeft ons 103 minuten lang volstrekte onzin om van te smullen (of om walgend bij weg te kijken)

Broeierige Spaanse thriller met invloeden van 'Rear Window' (1954) en 'Taxi Driver' (1976). Vooral genieten om de stalkerige en dominante Ángel (Mario Casas) de grip op zijn mannelijkheid te zien verliezen wanneer hij verlamd raakt na een auto-ongeluk. Van gruwelijke sfeerbeelden rond auto-ongelukken tot de plotselinge beklemming van een onsympathieke man die moet dealen met erectieproblemen en een rolstoel. De paramedicus was nooit een gemakkelijke partner, maar nu krijgt die arme Vane (Déborah François) helemaal de volle laag als zij haar eigen leven wil leiden. De subtiele vormen van gaslighting en het emotioneel uitbuiten van haar zorgzame inborst. Het is alleen jammer dat het 'El Practicante' (2020) niet lukt om de gespannen dynamiek tussen Ángel/Vane op te bouwen naar een subtiele climax. Het wordt zelfs een beetje lachwekkend als de keurig opgebouwde slowburn opeens ontaardt in moord in doodslag.

Het weet niet helemaal de balans te vinden tussen de symbolische lading achter de gebeurtenissen en een overtuigend realistisch verhaal. Nu schippert het een beetje tussen verschillende stijlen en levert het een bij vlagen hilarisch karikaturale bedoening op. Toch jammer, want sommige sleutelscènes zijn verdomde ontroerend en er zijn te weinig van dit soort films die zo expliciet Afro-Amerikaanse thematiek aansnijden.

Typische telg van de jaren tachtig actiefilms, met stoere mannen die veel schieten en foute oneliners maken. Niet helemaal mijn ding en dus een betrekkelijk lage score. Zal er ook iets mee te maken hebben dat ik als tiener al weinig had met de Schwarzenegger's en Stallone's van de wereld.