Opinions

Dat von Trier een eigenwijze filmmaker is, was me wel duidelijk, maar Idioterne is wat dat betreft echt het toppunt. Ik heb nog niet eerder zoiets als dit gezien. Dit is echt zo’n typisch voorbeeld van een hate it or love it film, al zit ik zelf wel in het midden. von Trier heeft duidelijk proberen te shockeren met deze film, wat hem gezien sommige reacties hier ook wel gelukt is.

Ik vond het eigenlijk best wel een komische film en heb vooral in het eerste gedeelte soms best wel een aantal keren moeten lachen. Dat stelletje “idioten”, die zich nergens wat van aan lijken te trekken en vooral bezig zijn met de mensen flink te irriteren en te pesten. De stijl van de film is documentaireachtig, overgoten met een dogma sausje. De documentairestijl werkt hier op zich wel goed, maar die dogma stijl vind ik weinig toevoegen en maakt de film eigenlijk alleen maar lelijker.

In het tweede gedeelte zakt de film wat in, doordat het wat meer een herhaling van zetten lijkt. von Trier probeert in dit deel nog eens even extra te provoceren door tijdens de groepsseksscène er een heuse penetratie door te gooien. Ondanks dat de film steeds minder lijkt te worden sluit von Trier wel sterk af. Het moment, waarbij we het echte leven van Karen zien, is erg sterk en zelfs ontroerend.

Een aparte film, die niet helemaal in balans is, maar die net wat meer positieve punten heeft dan negatieve. Voldoende dus.

3,0*

Het is voor mij wel duidelijk, waarom Stanley Kubrick Malcolm McDowell uitkoos voor A Clockwork Orange, want die heeft deze film ook gezien, dat kan haast niet anders. McDowell zet ook hier een rebels en opstandig personage neer, dat zich niet zomaar door een ieder zijn wil op laat leggen. De scherpe humor en onvoorspelbaarheid maken de film soms erg fijn om naar te kijken. Daarnaast had ik soms het idee dat de film af en toe niet helemaal wist welke kant het nu op moest, maar gelukkig kwam dat uiteindelijk iedere keer wel weer goed. Erg vermakelijk dus en een zeer overtuigend debuut van McDowell al met al.

3,5*

Het eerste dat in mijn opkomt na deze documentaire gezien te hebben is bewondering voor de manier waarop deze documentaire tot stand is gekomen. De situatie waarin de hoofdrolspelers zich bevinden is niet bepaald de makkelijkste. Gerrit zijn ouders zijn allebei erg oud en hulpbehoevend en vooral zijn moeder is door haar (gedeeltelijke) dementie niet altijd de makkelijkste persoon in de omgang. Gerrit is echter ongelooflijk rustig en lijkt een eindeloos geduld te kunnen opbrengen voor alle zorgen en problemen die zijn ouders hebben. Gerrit heeft daarnaast een beroep gekozen wat vooral zijn moeder na al die jaren nog steeds afkeurt. Als hij het haar na al die jaren nog eens vraagt, is haar mening daarover nog steeds erg hard en duidelijk. Erg knap hoe Gerit daar dan mee omgaat, want zoiets lijkt mij verre van makkelijk. Hij blijft altijd positief en maakt zo nu en dan zelfs eens een grapje tussendoor. Zijn vader zit anders in elkaar en vindt het allemaal wel goed. Uit de beelden van vroeger kun je ook zien dat hij meer een echte levensgenieter was.

De beelden zijn natuurlijk levensecht en aangezien de rol van de hoofdpersonen dat ook is, zorgde dit ervoor dat de film mij toch wel enigszins bij de keel greep. Je ontkomt er denk ik niet aan dat je toch ook aan je eigen ouders moet denken in zo’n situatie.

Ik heb hierna ook nog de oude documentaire gezien, wat best raar is, omdat je de oude mensen weer jonger en vitaler ziet en eigenlijk ook van hen een nog beter beeld krijgt hoe zij in het leven stonden.

Een indrukwekkende documentaire, dat moet gezegd worden.

4,0*

Erg matige film van eigen bodem.

Antonie Kamerling lijkt er ook maar weinig zin in te hebben. Zijn hele houding en voorkomen in deze is er eentje van ik heb hier totaal geen zin in. Best jammer, want tegenspeelster Angela Schijf doet het op dat gebied een stuk beter. Ze komt ook een stuk geloofwaardiger over dan Kamerling en weet redelijk overtuigend mannenverleidster Reza te spelen. Dan is er ook nog de lachwekkend slechte rol van Beau van Erven Dorens. Hij is iemand met weinig filmervaring en dat zie je hier duidelijk terug. Ook zijn personage is redelijk irritant en verre van geloofwaardig.

Daarnaast is het uiteindelijke verhaal ook niet bijster interessant. Tenminste, ik vond het op een gegeven moment niet meer interessant. Een betere uitwerking had het ongetwijfeld interessanter gehouden. Reza is op zich nog het boeiendste personage, maar het “echte” verhaal rond haar opmerkelijke gedrag komen we niet te weten. Zelfs op dat gebied is de film uiteindelijk vrij onbevredigend.

1,5*

Ikarie XB 1 heb ik ook maar eens bekeken, naar aanleiding van het spel, waarin deze film tot de halve finales reikte. Ik had er daarvoor eerlijk gezegd nog nooit van gehoord.

Ik snap wel, waarom de film zo geroemd wordt. Gezien het jaartal is het behoorlijk baanbrekend. De al een paar keer genoemde ballroom dansscène is wat mij betreft het hoogtepunt. In het ruimteschip zelf ziet het er allemaal vrij tof uit. In de ruimte zelf is het niet zo geweldig.

Ik miste wel een beetje de spanning. Het is bij vlagen aanwezig, maar hier en daar zakt het wat in. De aankleding is erg goed en het lijkt me duidelijk dat Kubrick, maar ook Tarkovsky, deze film gezien moeten hebben, voor ze hun scfi-fi spektakel maakten.

3,0*

Een goede Kurosawa, die het niet haalt bij zijn betere films, maar de man heeft zoveel klasse, dat zelfs een iets mindere film van hem, nog steeds een bovengemiddelde film is. Er zijn maar weinig regisseurs, bij wie ik dat kan zeggen.

Een aardig onderwerp hier, dat in die tijd zeker in de hoofden van sommige Japanners moet hebben gespeeld, want als er een atoombom op je land is gegooid, kun je daar best schrik van hebben. Toshirô Mifune speelt weer eens de hoofdrol, maar vond ik deze keer soms net iets minder overtuigen. Takashi Shimura is wel weer erg goed, maar heeft een iets kleinere rol.

De ontwikkeling die het hoofdpersonage doormaakt is wel goed overgebracht. Ik vond de familierelaties soms wat achterblijven en dat zijn net van die punten waardoor het geheel mij soms net wat minder deed, dan normaal. Wel en erg sterk laatste kwartier trouwens, met een prachtig einde.

Als je van de films van Kurosawa houdt, moet je deze toch ook zeker proberen zou ik willen zeggen.

3,5*

Sterke film van Kurosawa, al had er nog wel meer ingezeten. Bij Kurosawa denk ik aan Samurai's dus het was wel even vreemd om deze, na een zestal films van hem met Samurai's, nu eens een keertje niet tegen te komen. Takashi Shimura zet in ieder geval een erg sterke rol neer. Hij draagt de film en zet een interessant personage neer, wiens houding op een dag drastisch verandert. Kurosawa weet een sterk verhaal op een overtuigende manier op mij over te brengen, met een paar geweldige scènes. Zo is het nummer dat Watanabe in de bar zingt van een ongekende schoonheid, evenals het moment dat hij aan het einde van de film het zelfde liedje zit te zingen op een schommel in de sneeuw. Het is daarom jammer dat het tweede gedeelte van de film, als de mensen met wie hij gewerkt heeft hem herdenken, toch wat minder is door het lichtelijke irritatie opwekkende overacting van sommige acteurs. Wie weet zit er bij een herziening nog meer in, want een memorabele film is het zeker en Kurosawa is en blijft een topregisseur wat mij betreft!

4,0*

Leuke film met een erg mooie aankleding en prima sfeer, maar ik vond het qua inhoud toch ietwat aan de magere kant. Gelukkig wordt dat goedgemaakt door de acteurs. Norton is eigenlijk altijd goed en zet in deze film een aardige ingetogen man neer, voor wie je naarmate de film vordert een hoop sympathie gaat voelen. De meeste indruk maakt echter Paul Giamatti die op een leuke manier de innerlijke worsteling weergeeft die commissaris Uhl heeft met de tweestrijd van zijn gevoelens. De illusies zeer mooi weergeven, net zoals de meeste elementen in de film er uit zien als mooie plaatjes. Je waant je echt in de vorige eeuw. Het is alleen jammer dat het einde van de film nogal gehaast en onafgemaakt oogt. Het liet mij ietwat met een leeg gevoel achter. Desalniettemin een mooie film die maar weer eens bevestigt, wat een klasse acteurs Norton en Giamatti zijn.

3,5*

L'Illusionniste is een redelijk korte animatiefilm, waarin niet of nauwelijks gesproken wordt. Ik zag in de begincredits reeds de naam van Jacques Tati voorbij komen en zelfs zonder dat moment gezien te hebben is het duidelijk te zien, dat de film Tati ademt.

Op zich een compliment, want de 2 films van Tati, die ik gezien heb, waren best vermakelijk. Animatie is natuurlijk weer een ander verhaal dan live-action. Ik moet zeggen dat de animatie van l'Illusionniste er mooi getekend uitziet. De film probeert de aandacht duidelijk te leggen op de gebeurtenissen die plaatsvinden, ondersteunt door vaak rustige muziek en dialoog is er eigenlijk niet of nauwelijks. De getekende beelden zijn erg mooi en zorgen ervoor dat de film een sterke sfeer uitademt.

Helaas werd ik nooit de film ingezogen. Sommige emotionele ontwikkelingen, die het hoofdpersonage meemaakt zijn best mooi, maar tussen die gebeurtenissen door kent de film ook momenten dat alles stil lijkt te vallen. Hierdoor werd ik zelf nooit emotioneel bij de film betrokken, wat wel jammer is, want als dat lukt, komt dat bij mij de waardering ook altijd wel ten goede. Dat lukt hier dus niet, behalve richting het sterke einde, waarbij muziek, verhaal en animatie om een mooie manier samenkomen en wat in feite gelijk ook het sterkste moment is van deze verder wel aardige animatiefilm.

3,0*

Redelijke film, maar lang niet zo goed als andere Franse horrors die ik gezien heb. De film begin best goed met een scene die spannend is en waarin ook redelijk wat aan de verbeelding van de kijker wordt overgelaten. Daarna zakt de film toch wel een tijdje in. Grootste probleem van de film is voor mij vooral dat het nooit echt spannend wordt. Op de een of andere manier zijn alle gebeurtenissen erg voorspelbaar en vaak behoorlijk clichématig. Het laatste half uur is dan wel weer goed tot het einde, waar de film ondanks zijn korte speelduur net iets te lang doorgaat. Kleine tegenvaller dus, want ik had hier zeker gezien het hoge niveau van de Franse horrors wel iets meer van verwacht.

2,5*

Ik weet niet of het ooit nog echt wat wordt tussen Wim Wenders en mij, want ook zijn derde film, die ik van hem zag, is niet echt geweldig.

Het probleem in deze film is vooral dat ik geen feeling kreeg met de personages. Het verhaal lijkt nergens toe te leiden en het enige waar ik af en toe nog enige voldoening uit kon halen waren de mooie beelden en het sterke camerawerk. De rit waarbij beiden op de motor met zijspan zitten, is echt prachtig gefilmd. Gelukkig heeft de film op dat gebied een hoop te bieden.

Helaas vond ik de rest van de film tegenvallend. Inhoudelijk niet altijd even boeiend en de personages had ik helemaal niets mee. En dan is een film als deze soms best langdradig. Jammer, ik had stiekem gehoopt dat dit wel eens wat voor mij zou kunnen zijn. Het mocht echter niet zo zijn.

2,0*

Het werd tijd dat ik eens een film van Douglas Sirk zag, omdat ik van mening was, dat dit weleens wat voor mij zou kunnen zijn. Imitation of Life is in ieder geval een uiterst fijne kennismaking gebleken.

Vooral het thema rond de donkere Annie en haar blank uitziende dochter Sarah Jane, is bijzonder goed uitgewerkt. Sirk laat op een fijne en subtiele manier zien, dat je afkomst en huidskleur simpelweg een enorme invloed heeft op je carrière in Amerika destijds. De relatie tussen moeder en dochter komt hierdoor regelmatig op gespannen voet te staan. En ondanks dat het allemaal niet goed is wat dochterlief doet, is het soms ook goed te begrijpen. Dat zorgt ervoor dat je voor beiden op een gegeven moment sympathie kunt hebben en dat is best bijzonder.

De andere verhaallijn is ook mooi, al is het net een tikkeltje minder interessant. Lana Turner zet daarbij een prima rol neer, als actrice Lora, die graag in Hollywood wil doorbreken. Ook haar verhaal is redelijk goed uitgewerkt en wordt door Sirk goed afgewisseld met het andere verhaal, wat ik persoonlijk wel fijn vond.

Visueel ziet het er verder goed uit, waarbij vooral de mooie heldere kleuren opvallen. Het enige wat de film te verwijten valt, is dat het op een gegeven moment wel erg sentimenteel wordt, al vond ik dat persoonlijk niet zo erg. Daarnaast moet ik bekennen, dat het me ook wel wat deed.

Imitation of Life is een prima film dus, die het rassenthema op een sterke en originele manier aanpakt. Het boeit van begin tot einde en bevat prima acteerwerk.

4,0*

Een erg vermakelijke film dit, dat moet gezegd worden.

Het geheel is natuurlijk behoorlijk ongeloofwaardig, maar ach bij films als deze zie ik zulke zaken graag door de vingers. Hoewel het verhaal op zich niet zo erg origineel is, is de uitwerking dat op sommige punten zeker wel. Jean Reno acteert verder prima als de gansterbaas, die eigenlijk liever rust wil in zijn leven. Ik vond het wel grappig dat hij geen wraak wil nemen voor de aanslag op hem, maar wel onmiddelijk ingrijpt als men aan zijn vrienden of familie komt, dat soort acties kan ik altijd wel waarderen.

Verder is de film bij vlagen lekker hard en qua actie ziet het er grotendeels ook goed uit, vooral de actervolgingen zijn mooi, al is de montage af en toe een tikkeltje warrig. Maar al met al dus een prima filmpje, die eens wat anders loopt dan andere films in het genre.

3,5*

Een vakkundig gemaakt en geregisseerd drama, dat toch wel meeslepend is en daarnaast sterk acteerwerk bevat.

Naomi Watts is een buitengewoon goede actrice, die in dit soort films echt van toegevoegde waarde is. Zij speelt de hoofdrol met verve en weet net als de jonge Tom Holland, de emoties overtuigend naar de kijker over te brengen. Ewan McGregor, is net wat minder en de stukken waarop hij in beeld is en komt, zijn vaak ook net iets minder.

De opbouw van the Impossible is gewoon goed. We leren het gezin kennen, waarna het wachten is op het moment dat de Tsunami losbarst. Die Tsunami is overigens buitengewoon knap en realistisch in beeld gebracht. Het camerawerk is sterk en je hebt daardoor als kijker soms ook het idee er echt middenin te zitten. Vanaf het moment dat erwordt geswitcht van Watts naar McGregor, wordt het niveau langzaam wat minder. De spanning neemt af en er worden wat meer toevalligheden en clichés ingebouwd, waardoor het emotionele ietwat verschuift naar het sentimentele.

Gelukkig wordt het laatste punt niet teveel overdreven, waardoor de totale impact uiteindelijk nog redelijk goed overeind blijft. The Impossible is al met al best goed. Het sterke acteerwerk van Watts en de kinderen, het bij vlagen erg goede camerawerk en het niet al te uitbundige verhaal, zorgen er in ieder geval voor dat The Impossible mij grotendeels overtuigd heeft.

3,5*

Takashi Miike doet ook van zich spreken in de Masters of Horror reeks en levert een zeer opvallend werkje af. Een werkje met wat pieken, maar ook met enkele enorme dalen.

Ik vond het visueel en qua sfeer behoorlijk goed zitten. Soms best wel mooie kleuren en qua horror stak de befaamde martel scène er met kop en schouders bovenuit. Een erg sterke en zeer ongemakkelijke scène om te zien. Het acteerwerk was echter van een bedroevend slecht niveau. De Japanners met hun gebrekkige Engels deden soms nogal Jackie Chan-achtig aan. Billy Drago spreekt dan niet gebrekkig maar is misschien nog wel slechter hier, tsjonge wat een non-acteur is dat zeg.

Het scenario was op meer dan aardig, al schiet Miike richting het einde enigszins uit de bocht. Ik moest toch wel even lachen om het handje en die tanden. Jammer van de negatieve elementen. Qua potentie had dit misschien wel het beste deel kunnen worden, maar Miike haalt het er helaas niet uit.

2,5*

Een betoverend mooie film-noir, met een erg sterk verhaal, geweldige dialogen en prima acteerwerk, waarbij Bogart echt de uitblinker is. Wat een rol zeg! Als iemand na deze film nog niet overtuigd is dat Bogart een top acteur is, dan weet ik het ook niet meer. Aardig, achterdochtigheid, angst, woede, zijn allemaal eigenschappen, die Bogart op een sublieme manier tentoonspreid in zijn personage Dixon Steele. Ook Gloria Grahame is goed in haar rol van de charmante Laurel Gray, maar sneeuwt toch een klein beetje onder t.o.v. Bogart.
Het goede aan deze film is het feit dat het eigenlijk niet uitmaakt of Bogart de moord wel of niet gepleegd heeft zo blijkt achteraf. Ik moet zeggen dat ik het einde best verrassend vond. Ik had verwacht dat het allemaal wel goed zou aflopen tussen Steele en Gray. Uiteindelijk loopt het door het complexe karakter van Steele helemaal mis, ondanks dat hij de moord niet gepleegd heeft. Ondanks zijn onschuld blijkt hij echter wel in staat tot een moord en dat soms agressieve gedrag van hem drijft de twee uiteindelijk uit elkaar.
Voor mij was dit het perfecte einde van een geweldige film. De bijrolletjes kwamen i.m.o. niet echt uit de verf en het begin vond ik iets minder, maar verder valt er weinig op aan te merken. Echt een heerlijke film!

4,5*

Vermakelijke film, die een leuke setting heeft gekozen met af en toe erg mooie plaatjes van Brugge.De sfeer is daardoor heel aardig en de film is in het begin gewoon erg leuk. Hilarische scène trouwens als Farrel ruzie krijgt met de dikke mensen die de toren willen beklimmen. Verder bevat de film ook leuke dialogen tussen vooral Farrell en Gleeson. Jammer is het echter dat de film halverwege wat inzakt. Het wordt soms iets minder scherp en de film zwakt richting het einde gewoon in kracht af. Desondanks heb ik me toch wel prima vermaakt met deze film, die een paar originele momenten bevat en mede daardoor ook toch zeker wel een voldoende verdient.

3,0*

Een behoorlijk boeiende film over twee moordenaars, die worden gevolgd, van het begin tot het einde. Ik had wel even nodig om er goed in te komen. Het eerste half uur oogt het allemaal soms wat rommelig en niet altijd even interessant. Daarna wordt het langzaamaan beter, om in de laatste drie kwartier uiteindelijk erg sterk te eindigen.

Het is allemaal heel rechttoe rechtaan wat we te zien krijgen. De achtergrond en het hoe en waarom van de daden, worden er op een goede manier uitgelicht. Vooral Robert Blake is erg goed in zijn rol. De moorden komen pas richting het einde in beeld, maar op de een of andere manier is de impact er niet minder om.

Hetzelfde geldt voor het einde,waarbij de weg naar de strop, er eentje is, die je toch wel koude rillingen doet bezorgen. Het voelde enorm ongemakkelijk en de zenuwen en onrust bij de beide heren, is daarbij goed voor te stellen.

Een uitermate boeiend einde dus, maar door het nogal zwakke begin, uiteindelijk toch net geen vier sterren waard.

3,5*

Best wel weer een mooie film van Fassbinder, die mij grotendeels wel wist te pakken.

Op momenten is het ook best een zware film. Want wat hoofdrolspeler/speelster Erwin/Elvira hier allemaal voor de kiezen krijgt, wordt je niet bepaald vrolijk van. Die laatste vijf dagen van haar leven zijn op zijn minst opmerkelijk te noemen. Elvira, zoals ik haar maar even voor het gemak noem, is al een eigenaardig personage, maar de personen die ze allemaal ontmoet zijn zeker niet minder eigenaardig. Die ontmoetingen zijn interessant om te zien en vaak weet Fassbinder er ook wel iets aparts van te maken.

Hoewel het er visueel allemaal niet altijd even mooi uitziet, blijft het geheel meestal toch behoorlijk boeiend. Fassbinder stopt tussen het eigenlijke verhaal soms hele bizarre en surrealistische scènes, Vooral de scènes in het slachthuis en de ophangscène, hadden iets erg speciaals en bijzonders, hoewel die eerste aan de andere kant ook behoorlijk goor was om naar te kijken. Volker Sprengler zet in ieder geval een bijzondere rol neer, die richting het einde zelfs nog voor enige ontroering zorgt, omdat ik uiteindelijk toch wel een beetje medelijden kreeg met de manier waarop iedereen op Elvira reageerde.

Een bijzondere film dus. Niet altijd even mooi, soms zelfs lelijk met een paar momenten, die mij niet boeiden, met gelukkig ook genoeg moment die wel werkten. Ook een bijzonder moment was de aftiteling, omdat daar in grote letters. 28 Augustus 1978 op verscheen. Een datum met een duidelijke betekenis voor de film, maar ook een datum die voor mijzelf natuurlijk onvergetelijk is.

3,5*

Het begint allemaal niet zo slecht. Twee mensen, die op weg zijn naar een of ander hotel, terwijl ze in hun auto rijden op redelijk verlaten landweggetjes, in een redelijk beboste omgeving.

De eerste helft is best aardig. Het blijft allemaal aardig mysterieus, terwijl de spanning aardig opgebouwd wordt. Vooral het camerawerk is goed. De camera, die vaak achterin de auto lijkt te zijn geplaatst, doet zijn werk naar behoren. Halverwege verdwijnt het mysterie op een gegeven moment en is het ook gedaan met de spanning. Het verhaal is al niet bijster dik, maar hier wordt alle logica op een gegeven moment wel verworpen en lijkt het met de minuut onnozeler te worden. Het einde is daarvan het trieste dieptepunt.

Best jammer, want de eerste 35 minuten waren zeker niet slecht. Daarna vervalt de film langzaam maar zeker naar een erbarmelijk niveau. Het had of mysterieuzer moeten blijven, of het verhaal had beter uitgewerkt moeten worden. Nu voelde het uiteindelijk aan als vlees noch vis en dat smaakt dus niet lekker.

1,5*

Erg fijne documentaire, die naarmate de tijd vordert, voor mij ook steeds beter werd.

Panahi is hier vanwege zijn visie nogal aan huis gekluisterd, omdat de Iraanse regering hem op filmgebied 20 jaar het zwijgen op wil leggen. Panahi is echter creatief en maakt hier een documentaire, waarin hij zelf centraal staat.

Ik vond het mooi hoe hij bepaalde zaken over zijn vroegere films uitlegde, waarbij de omgeving van groot belang is, om zelfs amateuracteurs te kunnen laten uitblinken. Het onderwerp is boeiend en technisch wordt het vooral richting het einde knap, waarbij Panahi moeiteloos een aantal knappe lange shots weet te produceren.

Boeiende cinema dus en ik ben het trouwens met de anderen eens, dat die leguaan van hem echt helemaal geweldig was.

4,0*

Zowaar nog best een redelijk filmpje. Het verhaal is niet bijster origineel en de invulling ook niet, maar toch is het behoorlijk amusant om naar te kijken.

Dat komt vooral ook de de lekkere harde en rauwe actiescenes, die er realistisch uitzien en waarbij van Damme zelf nu eens een keertje niet een superieure vechter is.

Redelijk dus.

2,5*

Redelijke film over een jong voetballertje die droomt om ooit in het Nederlands elftal te willen spelen. Welke jongen zou dat nu niet willen? De film is op zich niet slecht, maar er had meer ingezeten. Voor de jongsten is het misschien een leuke film, maar namen als "Garrincha en nog enkele oud voetballers die de revue passeren zeggen hen niets. Voor de ouderen had er best wat meer diepgang in mogen zitten en juist dat ontbreekt helaas in deze film. Ook de personages zijn niet bijster interessant. Yannick van de Velde doet het niet slecht en ook Thomas Acda doet het naar behoren. Wendy van Dijk is helaas niet goed genoeg als actrice en dat is hier ook duidelijk te zien. Verder is de film nogal voorspelbaar,maar toch onderhoudend genoeg om anderhalf uur te vullen.

2,5*

Erg flauwe komedie, waarin alle typische clichés over het leger weer eens langskomen. De grappen zijn vaak aan de flauwe kant en het acteerwerk is gewoon erg matig. Verrassend genoeg waren de schaarse actiescénes nog best goed gemaakt. Leuk om een keertje gezien te hebben, maar verder een film om eigenlijk weer snel te vergeten.

2,0*

Goede film, die het moet hebben van sterk acteerwerk en een goede, grimme sfeer, gedragen door het soms behoorlijk racistische gedrag in de staat Mississippi. Het verhaal is op zich niet zo bijzonder, maar de vakkundige manier waarop op een erg geloofwaardige wijze naar de oplossing van alles wordt gewerkt, zorgt ervoor dat de film boeiend blijft. Daarnaast is er het sterke acteerwerk van Potier, die secuur en overtuigend te werk gaat en zijn collega Steiger, wiens waardering voor Poitier op een gegeven moment duidelijk groeit. Vooral de scenes tussen beiden zijn sterk en bevatten boeiende dialogen. Enige jammere is dat het voor mij al vrij snel duidelijk is wie de dader is en dat komt de spanning van de film ook niet bepaald ten goede. Verder is er eigenlijk weinig op aan te merken en is dit gewoon een erg vakkundig gemaakte politiefilm.

3,5*

Een degelijke film van Carpenter.

Vooraf hoopte ik stiekem dat deze film zich zou kunnen meteen met Carpenters beste werk, maar achteraf gezien kan ik concluderen dat dat helaas niet het geval is, hoewel het op zich zeker geen slechte film is.

Sam Neill vind ik geen wereldacteur, maar hier is hij perfect gecast en doet hij het voortreffelijk. Verder kent de film een redelijk sterke sfeer, ondersteunt door prima bijpassende muziek, zoals je wel aan Carpenter kunt overlaten.

De film zelf vond ik op momenten nogal rommelig en vooral qua horror valt het ietwat tegen, waardoor de film ook niet heel spannend is. Alleen die gast met zijn blauwe jas op fiets is wel redelijk creepy. De tweede helft van de film is verder wat minder interessant/boeiend dan de eerste helft.

Desondanks is het allemaal vermakelijk genoeg voor een makkelijke voldoende.

3,0*

Sterk drama met een duidelijke boodschap!

Bij vlagen echt een enorm sterke film, die het rechtssysteem van het Verenigd Koninkrijk in de jaren zeventig flink ter discussie stelt. Het is misschien een cliché, maar Daniel Day-Lewis speelt echt weergaloos in deze film. Naarmate de film vordert krijg je voor zijn karakter, ook mede door het onrecht dat hem en zijn vader wordt aangedaan steeds meer waardering. Ook knap trouwens hoe Day-Lewis zich het Ierse accent heeft aangeleerd, want als je hem verder niet kent heb je totaal niet het idee dat je naar een Amerikaan zit te kijken.

De opbouw van de film zit verder goed in elkaar. Het begint allemaal rustig tot het moment dat ze opgepakt worden. Het eerste half uur vond ik dan ook nog niet bijzonder sterk of zo. Daarna wordt de film eigenlijk steeds boeiender en werd ik ook steeds meer de film ingezogen. De sfeer is af en toe lekker rauw, maar dat geeft een film als deze toch altijd iets extra's mee. Ondanks dat het drama natuurlijk de overhand heeft wordt het nooit te sentimenteel, omdat Sheridan erin slaagt de film af en toe ook een luchtig karakter te geven door ook bijvoorbeeld in de gevangenis Day-Lewis en zijn vader te combineren met de grappige Jamaicanen ondersteund door muziek van Bob Marley.

De tijd in de gevangenis levert trouwens ook de mooiste scène uit de film op. Op het moment dat bekend is geworden dat zijn vader is gestorven, gooien alle gevangen een brandende doek uit hun ruim uit respect, wat een enorm mooi beeld oplevert en tevens mij toch wel even een enorme indruk op mij maakte. Ook het einde als Day-Lewis gewoon door de voordeur van de rechtbank naar buiten loopt, is erg sterk gedaan.

Een erg goede film dus, die je aan het denken zet en die door het sterke verhaal en de goede cast een beste indruk heeft gemaakt. Aanrader voor mensen die een sterk drama zoeken dat ook nog eens kritisch is richting het rechtsysteem.

Dikke 4,0*

Van de regisseur van Crash had ik hier wel wat meer van verwacht. Het begint allemaal heel aardig en Tommy Lee Jones is een man, die prima geschikt is voor een rol als deze.

Het verhaal wordt nogal mysterieus gebracht, maar het grote probleem van de film is, dat als je de film in bezit hebt zoals ik en de achterkant hiervan hebt gelezen je bijna al kan raden wat er gebeurd is. Erg jammer, want dat maakt de voorspelbaarheid van de film enorm groot.

Desondanks kijkt het allemaal nog wel aardig weg, voor dankzij de acteurs, waarbij naast Jones ook Theron erg goed speelt. Het overdramatische einde ligt er allemaal wat te dik bovenop en is ook enigszins teleurstellend.

2,5*

Leuk concept, maar niet altijd even goede uitwerking.

Het idee is best leuk. Tijd is in de toekomst het nieuwe geld en als je er heel veel van hebt kun je heel oud worden, zelfs onsterfelijk. Best geinig dus, maar na een half uur wordt het al snel wat minder met de film. Het concept verandert dan in een soort van Bonnie & Clyde achtige film, die samen opkomen voor de armen en vechten tegen de rijken.

Timberlake doet het redelijk, Seyfried is best goed. Toch is de beste rol hier weggelegd voor de altijd goede Cillian Murphy, die het tweetal nogal eens op de hielen zit. De film heeft aardig wat vaart en actie, maar niet alles is altijd even goed. Vooral het ongeluk van de twee is erg slecht in beeld gebracht.

Desondanks vermaakt het allemaal wel. De aankleding en stijl is best leuk al doet het eerder retroachtig aan, dan toekomstachtig. Uiteindelijk had het allemaal wel wat scherper en dieper gemogen, want nu bleef het concept uiteindelijk nogal oppervlakkig.

2,5*

Een weinig bijzondere film, die nooit echt grappig wordt.

Schoonfamilie is voor sommige mensen een gevoelig onderwerp. Heel vaak lijkt er toch wat mis te zijn met deze aparte mensen, die er vaak niet in slagen om je te begrijpen. Daarom worden er ook veel films over gemaakt. Meet the Parents is wat mij betreft wel de leukste op dit gebied.

The In-Laws komt hier duidelijk niet bij in de buurt. De film is een remake van de filmuit 1979, die ik overigens niet ken. Het verhaaltje stelt niet zo heel veel voor, maar er wordt op zich best aardig geacteerd. De film raast als een gek door alle voorspelbare situaties, maar het grote manco van de film is dat deze duidelijk niet echt grappig wil worden. Verder heb ik er niet zoveel over te vertellen.

2,0*